01-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zaterdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Vroeg op post dus en snel een pintje met een oude gabber om de dat in te zetten. Voor een keer gaan we dan ook niet voor de 50cl maar voor het kleinere formaat. Tradities mogen al eens gebroken worden. Zo hoort het. Hey, het was al na 11u, he.

Heel even bij de Israelische band Orphanded Land binnenspringen maar dat was mijn ding niet. Wel respect voor het lef om dit soort metal te maken! Buiten opende ORCHID de feestelijkheden en dat wou ik echt wel zien.

ORCHID 01.jpg

ORCHID 02.jpg

ORCHID 16.jpg

Nu ga ik niemand van plagiaat beschuldigen maar het was meer dan duidelijk waar deze Amerikanen de mosterd vandaan haalden. Ik ga de naam niet noemen, maar googel ze even op Youtube – als je ze niet kent – en je zal het direct weten.

Maar wat was dit goed! Natuurlijk herken je in haast elke song wel een gitaarloopje, een bend, een slide, noem maar op, kleine dingen soms haast onopvallend maar voor een ouwe sok als ik en menigeen andere in het publiek deed het telkens een glimlach tevoorschijn komen, soms vocaal bijgestaan door herkenningsapplaus.

ORCHID 12.jpg

ORCHID 24.jpg

Echt van genoten, ook al waren deze weer een buitenbeetje, de roots van metal mogen niet vergeten worden en het geluid van Orchid is een mooie illustratie van die periode.

Dan had ik wel even tijd om de Metal Market te bezoeken met alle gevolgen vandien. Goed gevuld rugzakje rijker en niet echt veel armer. Het hoort er gewoon bij.

EXODUS is niet mijn favoriete thrashband maar veel keuze in het genre was er niet. Dus mijn late interesse in thrash werd matig tot enigszins bevredigd door deze band. Neen, helaas, erg goed vond ik ze ook al niet.

EX 01.jpg

EX 05.jpg

EX 09.jpg

Alle hoop dan gericht op SONATA ARCTICA. Ik was geruime tijd in de waan dat melodieuze powermetal gewoon geweerd werd op GMM en dan kan je deze band niet laten passeren als ze er staan. Waar blijven Stratovarius, Mob Rules, Gamma Ray, Edguy, Hammerfall?

Toch ook een goede keuze, deze Finnen, als ze het wat hebben meezitten tenminste want dat was de laatste passages niet echt het geval. Eerlijk: ik heb ze nog nooit tot mijn tevredenheid weten live spelen. Er was altijd wat.

SA 06.jpg

SA 02.jpg

Ook nu vlotte het niet echt en dat is zeer jammer. Sonata Arctica’s muziek is bijlange niet zo evident als men zou denken en de complexe zanglijnen van Tony Kakko zijn zelfs voor kenners niet altijd makkelijk te volgen. En helaas ook hier: veel te stil.

En met twee semi ballades na mekaar zakte de set na een kwartier voor mij toch volledig in. Pas met het slotnummer  ‘Don’t say a Word’ van het geweldige album ‘Reckoning Night’ werd ik meegetrokken maar daar was de veel te korte set, euh, te kort voor dus.

Jammer voor een band die eigenlijk alles meeheeft: de songs, de presence, de virtuositeit. Nu zeker dat 'Ecliptica' is heruitgebracht, had ik ook wat meer oud werk verwacht.

SA 13.jpg

SA 11.jpg

SA 15.jpg

Een vette plaats voor ALICE COOPER! Mijn allereerste ‘harde’ plaat ooit was ‘Alice Cooper Live ‘77’, reeds van 1978 in mijn bezit. De klassieke ‘Killer’ en ‘Billion Dollar Babies’ e.a. volgden snel en het klassieke oeuvre van de band/man ken ik dus heel goed.

AC 04.jpg

AC 08.jpg

AC 14.jpg

Deze avond kregen we een show erg gelijken op die van de Lokerse Feesten twee jaar geleden. En dat was ok voor mij. Met hier een daar een ander bandlid maar verder haast identieke setlist en visuele acts, was er enerzijds weinig verrassends maar dat hoeft ook niet.

AC 15.jpg

AC 34.jpg

De goede man is ondertussen 67 maar daar is niet van te merken of hij verbergt het heel goed. Met bijna 50 jaar ervaring in de biz’ moet hij zich ook voor niets of niemand aanpassen. Je kan er mee lachen, en dat is ook de bedoeling.

AC 16.jpg

AC 06.jpg

De term ‘Shock-Rocker’ is ondertussen gewoon stijlsgewijs gemeengoed en het is gewoon een leuke show met heel veel leuke songs, dat is goed.

De band zit ontzettend strak en ‘Alice’ is goed bij stem en fit van lijf en leden.

Het scenario zit ook altijd mooi in mekaar hoewel erg voorspelbaar: binnenkomen met enkele oude klassiekers ('Under my Wheels', 'No More mr Nice Guy') dan het 'tragische' stuk met moord/asylum/executie/verrijzenis. Vervolgens een sprongetje naar de MTV jaren ('Poison' e.a.) om dan te eindigen in een grootse finale met o.a. 'I'm eighteen' en 'School's Out'. Inclusief confetti, ballonnen en mega grote strandballen.

AC 36.jpg

AC 41.jpg

AC 49.jpg

AC 55.jpg

AC 62.jpg

Als afsluiter staat JUDAS PRIEST gepland. Althans voor mij. Wederom een band met ettelijke jaren op de teller! We voelen ons terug thuis…

Over de set van Judas Priest kunnen we kort zijn: het was indrukwekkend.

JP 02.jpg

JP 18.jpg

JP 17.jpg

Alleen als de prestatie van Rob Halford doet me nu nog koude rillingen krijgen. Natuurlijk klinkt het niet allemaal meer zo fris en krachtig als pakweg 20 jaar geleden maar Rob valt nergens door de mand. Hij spaart zijn krachten voor de hoge uithalen en weet met zijn persoonlijkheid, uitermate beleefdheid naar het publiek en imago tout-court, het podium te vullen.

JP 26.jpg

JP 32.jpg

JP 38.jpg

Richie Faulkner, de perfect jongere uitgaven van K.K. Downing, speelt alsof hij geboren is om bij deze band te spelen. Hij heeft de looks, de attitude en vooral het geluid. Samen met Glenn Tiplton levert dit de aloude gitaarduetten op die de band zo kenmerken.

Als na enkele songs reeds het magistrale ‘Victim Of Changes’ wordt gespeeld, voel je gewoon de magie in het publiek. Dit is voor velen de ultieme Priest song: heavy, episch, vol nuances en met een vuurwerk van gitaarviruositeit.

Halford scoort hierbij zo goed dat eventuele mindere momenten hem zoal werden vergeven. Maar hey, Rob wordt in augustus 64 en als je dan nog de ultieme metalband kan fronten, verdiend dit meer dan respect.

JP 41.jpg

JP 44.jpg

JP 54.jpg

Ian Hill, het enige oerlid (als we correct zijn) staat nog steeds acht in het decor en wordt door de andere leden af en toe aangehaald. Met Scott Travis (de enige Amerikaan) zit het ritme constant strak.

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Beyond The Realms of Death’, waar Tipton de gekende gitaarsolo feilloos speelt en daarop door het publiek uitermate voor beloond wordt.

JP 58.jpg

JP 67.jpg

JP 75.jpg

Klassiekers mogen niet ontbreken en ‘Jawbreaker’, ‘Breaking The Law’ en ‘You’ve got another thing comin’’ gaan er in als koek.

De band krijgt nog een kans voor een extra ‘encore’ met ‘Painkiller’ en als afsluiter (er was dus nog tijd) ‘Living after Midnight’. Letterlijk want hun tijd was volgens schema al op.

Fijne dag dus. Sorry voor Slipknot, maar ik kan er echt mijn slaap niet voor laten.

JP 78.jpg

JP 83.jpg

JP 80.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-08-13

Alcatraz Metal Festival, 10/08, Kortrijk

P1080331.jpg


Alcatraz Festival! Hell yeah!


Wat een fantastische dag was dit!


De verhuis naar de beemden in de stad Kortrijk waren zeker een schot in de roos. De organisatie vroeg zich af of ze in staat zouden zijn om ‘misschien niet het grootste, dan toch het gezelligste metalfestival te organiseren. Wel.


Het gezelligste waren za al in met vorige edities in Deinze.  Nu was het in open lucht te doen waardoor het de allure van een groot event meekreeg maar zonder twijfel het gezelligste festival. Abso*f*cking*lutely.


En wat een geweldige bands kregen we voorgeschoteld! Misschien niet allemaal zeer grote namen, maar met Death Angel, Exodus en Anthrax kan je zo vlotjes een legertje thrashmetalfans mobiliseren.


In de programmatie dan ook het enige puntje van kritiek: misschien wat veel van het goede? Natuurlijk is dit ten persoonlijken titel want ondanks dat ik wel wat thrash kan appreciëren, had een portie powermetal zeer welkom geweest.


Maar soit, ik heb er van genoten en vond Death Angel qua energie en output zeker een van de strafste bands die dag.


Trieste toestand met Channel Zero, uiteraard en die minuut stilte was adembenemend en aangrijpend.


Traditioneler ging het er aan toe met een furieus Vicious Rumors en Doro. Afsluiter Nightwish was werkelijk de kroon op het werk en voor de toevallige of trouwe fan: dit was zeker uniek wegens de aanwezigheid van Floor Jansen. Of dit bij een unicum blijft is nog de vraag.


Meer ga ik niet in detail treden, daarvoor wijs ik u naar de echte muzieksites.


Dus minder blabla, meer fotookes!


Cheers!


FOZZY

P1070423.jpg

SATAN

P1070473.jpg

VICIOUS RUMORS

P1070548.jpg

P1070567.jpg

P1070550.jpg

P1070597.jpg

P1070599.jpg

P1070610.jpg

P1070645.jpg

DEATH ANGEL

P1070671.jpg

P1070681.jpg

P1070693.jpg

P1070712.jpg

P1070721.jpg

EXODUS

P1070765.jpg

P1070778.jpg

P1070796.jpg

DORO

P1070856.jpg

P1070885.jpg

P1070920.jpg

P1070933.jpg

P1070986.jpg

P1080076.jpg

P1080042.jpg

P1080166.jpg

P1080380.jpg

ANTHRAX

P1080394.jpg

NIGHTWISH

P1080455.jpg

P1080467.jpg

P1080480.jpg

P1080483.jpg

P1080492.jpg

P1080584.jpg

P1080601.jpg

P1080642.jpg

P1080768.jpg

P1080802.jpg

P1080831.jpg

 

& 'THE WARDEN'....

P1070847.jpg


08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

07-07-10

Graspop Metal Meeting, 27/06/10

banner.jpg

Een mooie zondagmorgen! Prima geslapen en een frisse douche voor het ontbijt. Zo zou elke GMM-dag moeten beginnen. Neen, op die camping krijgen ze mij nooit. Nog beter is dat ik zelf niet moet rijden, wat ruimte laat om, euh, never mind.

In goed gezelschap en met een nog onzekere dag voor de boeg scheuren we naar Dessel. Vandaag weerom slechts enkele bands die ik wil zien en Kiss hoort daar niet bij, maar nu we er toch zijn...

De sfeer aan de inkom en het parcours dat dient afgelegd te worden vertoont ook al sporen van vermoeidheid. Diegenen die hun tent reeds naar buiten slepen zien er niet uit. Alle fraaie decoraties, schmink en kleur tout-court is al lang vervaagd tot een eenvormig zwart/grijs. Sleffend en slepend komen zij op ons af. Het lijken wel gevangenen die uit een kamp komen. En de meesten gaan zich nog door de dag moeten sleuren.

Fris en monter, met enkel een gevoelige kleine teen die mij hindert, betreden we het terrein. Daar mijn eerste band maar eerst om 13u speelt, heb ik nog even tijd om mijn werk in de market af te maken. Daarna wordt de dag goed ingezet met een Grote Pint. Het is dan ook al na de middag en het lijkt de heetste van de drie dagen te worden.

EVERGREY, de Zweedse progressieve metalband, heeft het recentelijk niet onder de markt gehad. Zo werd de gitarist, bassist en drummer net vervangen en werd onlangs in Spanje de helft van hun materiaal gestolen. Maar hier stonden ze dan toch weer. Tom Englund weet dus niet van wijken en is vastbesloten om met de nieuwe bezetting verder te gaan. Maar ja, een toch wat donkere band die op een zonovergoten podium moet spelen, dat is niet evident. Als na de intro het riedeltje van 'Blinded' niet komt omdat blijkbaar Tom's geluid op 0 ipv op 11 staat, denk ik van "natuurlijk, ook dat nog, staat er eens een geweldige band, enz". Gelukkig is het kleinood gelijk verholpen en komt de song alsnog. 'As I lie here Bleeding' volgt.

De band weet duidelijk van de warmte en de handdoek wordt dan ook flink gehanteerd. Nieuwe gitarist Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) weet te overtuigen maar ik mis Henrik Danhage die toch iets emotioneler uit de hoek kwam. De nieuwe cd is voorzien eind oktober, ik ben benieuwd of er een grote verandering in het geluid zal zijn.

Aan Tom Englund zal het niet liggen want als zanger en gitarist is hij nog altijd de sterke man in de band. 'The Masterplan' leidt tot een overbodig spelletje meezingen en de band waagt zich echt op glad ijs om een van hun weinige ballads te brengen, 'I'm Sorry'. Toch weer prima gebracht. Het heftige en inhoudelijk zwaarmoedige 'Recreation Day' brengt ons weer bij de les en er wordt hard geheadbanged. 'Broken Wings' en 'A Touch of Blessing' sluiten af, maar tijdens deze laatste zijn we al op weg naar de M1 om hun landgenoten aan het werk te zien.

01 evergrey 1.jpg
02 evergrey 2.jpg
03 evergrey 3.jpg

 

KATATONIA is niet direct een bende 'vrolijke Fransen' voor op gelijk welk feestje. Dit trieste en verwrongen bandje uit het hoge noorden is een buitenbeentje in de doomscene. Hun songs drijven niet op beukende riffs en vocale uithalen, maar zij kokketeren eerder met licht en donker. Harde epische gitaren contrasteren met de manische en soms fluisterende zang van frontman Jonas Renkse. Het podium is karig verlicht en draagt zeker bij tot het deprimerende sfeertje.

Opener 'Forsaker' uit de recente schijf klinkt al gelijk perfect. Natuurlijk wordt er ook uit hun legendarische 'The Great Cold Distance' gepuurd middels 'Deliberation'. Ook al ben ik niet zo bekend met hun oudere werk, dit was wel heel erg goed. Het was tegelijk bizar en confronterend om te weten dat buiten de temperaturen oplopen en tegelijk in de tent over vereenzaming en melancholie wordt gezongen. Katatonia scoorde wat mij betreft wel erg goed.

04 kata 1.jpg
05 kata 2.jpg

 


Nog voor het einde van de ceremonieën vat ik al post voor de MS voor EXODUS. Ik beken dat ik maar enkele songs van deze band (her)ken, maar voor een potje old-skool thrash ben ik altijd wel (even) te vinden.

De imposante frontman Rob Dukes staat nog niet goed op het podium of de voorste secties van het terrein vormen een moshpit en er wordt stevig gecrowdsurfed. Hoe kan het anders? De opzwepende songs nodigen echt uit om er een potje van te maken. 'War is my Shepherd' wordt stevig meegebruld en het oude 'The Toxic Waltz' brengt iedereen in beweging. Het valt me op hoe een bekende maar toch niet echt grote band zoveel in beweging kan zetten. Na een half uurtje hou ik het voor bekeken en met mijn maat nestel ik me achter de menigte, hopend op een vette plaats voor de volgende band. Maar eerst een litertje water in het stoffige lijf gieten.

06 exodus 1.jpg
07 exodus 2.jpg

 

JON OLIVA'S PAIN, de band rond Savatage Mastermind Jon Oliva, stond vorig jaar in de tent en gaf me daar echt rillingen over het lijf. Op de zonovergoten mainstage zal de 'Mountain King' echt zijn best moeten doen. Voorzien van een stevige (...) band staat hij garant voor een vol geluid. Vorig jaar kwam hij nog met een stok op, vandaag kon de man alweer zelfstandig op het podium wandelen. Ik denk dat hij zijn bandnaam alle eer aandoet...

Na vertraging wegens bas-problemen, kregen we o.a. 'Sirens', 'Jesus Saves', 'Death rides a Black Horse', een geweldig 'Edge of Thorns', het aan Ronnie J. Dio opgedragen 'Believe', welk zowiezo een tearjearker is, en als afsluiter 'Hall of the Mountain King'.

Oliva puurt graag en terecht in zijn Savatage catalogus. Zijn solo-werk is bijlange niet slecht, maar heeft toch niet dezelfde troeven.

De struise gitarist lijkt ter plaatse te zullen sterven en hap letterlijk naar frisse lucht. Die lucht is er niet, zelfs in het publiek is het zwaar zweten geblazen. Dankzij de spuitgasten, die regelmatig met de brandslang langskomen, is het draaglijk. Vreemd hoe je je volledig overgeleverd voelt aan de festivaleuforie eens je een paar keer nat bent gespoten. Jammer dat deze set wat kort uitviel, maar tevreden dat hij en wij het overleefd hebben.

08 jop 1.jpg
09 jop 2.jpg

 


Na een uurtje platte rust was het weer tijd voor wat actie, en dat kregen we meer dan voldoende met KILLSWITCH ENGAGE.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde enkele jaren geleden in een metalkroeg, was ik gelijk verkocht aan het geluid van dit combo. Ok, ik ben geen echte metalcorefan maar de combinatie van de complexe riffs, intensieve dubbel basdrum en melodieuze refreinen leverde voldoende afwisseling in de toch wel heavy songs. Vorig jaar lieten ze verstek gaan maar dit jaar mochten ze gelijk op het grote podium staan. En dit was zeker terecht. 'Rose of Sharyn' zette de weide onmiddellijk op zijn kop.

KsE frontman Howard Jones heeft misschien wel niet het mooiste stemgeluid, maar definieert wel duidelijk mee het bandgeluid. Gitarist Adam Dutkiewicz moet zowat de meest gestoorde parsoon op het festival geweest zijn, of toch op het podium. Geen Zorro-pak deze keer maar een onnozel hoedje en een ontregelde motoriek annex een onstuitbare energie maken dat hij eigenlijk de band leidt en de meest hilarische bindteksten declameert. Ondanks het soms wat speelse karakter van het optreden blijft de band strak en berevet klinken. 'My Curse', 'A Bid Farewell' en 'Take this Oath' blijven publieksfavorieten maar de varrassing zit op het einde als ook zij een hommage aan R.J. Dio brengen met 'Holy Diver', welliswaar in een eigen jasje. Mooier kon de set niet eindigen.

10 KSE 9

kse 1.jpg
kse 2.jpg

 


Voorlaatste band op de MS was HATEBREED. Waar ik vroeger eerder afkerig was van extremere vormen van metal zoals deze hardcoreband, ben ik (tolerant als ik ben) met de jaren mee ge(de)evalueerd. Uiteraard met dank aan 'het net' en MySpace.

Hatebreed klinkt soms wel wat rechtlijnig maar heeft wel een sterke muzikale basis. De 'zang' van Jamey Jasta slaat bij mij niet altijd aan maar de som is in dit geval veel groter dan de onderdelen waardoor Hatebreed als stampede op je afkomt. En daar houdt het niet op. Ik was echt wel onder de indruk van niet alleen de populariteit van de band, maar ook van het feit dat zij het publiek zodanig op de hand kregen. Er was nauwelijks een ontsnappen aan de gescandeerde slogans en beukende ritmes.

'In Ashes they Shall Reap', 'Hands of a Dying Man' en 'Everyone Bleeds Now' knallen de vulling uit je tanden. Gezien ik toch wat meer achteraan sta, heb ik een prima overzicht over het publiek en dit doet àlles wat Jasta beveelt. Het t-shirt zwaaien hoort daarbij en af en toe gaan alle meiden op de schouders en de armen zwaaien Clousaeugewijs van links naar rechts. Maar laten we niet vergeten dat Hatebreed vooral een harde band is die meer dan elke andere band aanwezig de middelvinger opsteekt naar alles en nog wat. 'This is Now', 'I Will Be Heard' en de klassieke 'Destroy Everything' sloten de set af. Met de zon die langzaam verdween, scheen er een haast gouden gloed over het podium. Hatebreed was misschien niet de meest muzikaal hoogstaande band op GMM, dit was zonder meer, puur objectief bekeken, misschien wel hét hoogtepunt van Graspop 2010.

hate 1.jpg
hate 2.jpg

 

Nu we er dan toch zijn...namen we ons voor zo goed en zo kwaad als mogelijk, een goed plekje te vinden voor KISS. Dit viel aardig mee, net achter de middenafsluiting hadden we een perfect beeld op het podium. Geen van ons beiden is een Kiss-fan, ik zou zelfs stellen: het doet ons weinig of niets, maar je wil het wel gezien hebben...

Vol goede moed probeerde ik mee te gaan met de opener 'Modern Day Delilah', wat nog ging, want je weet niet waar eerst kijken als de drie frontmannen met een lift op het podium worden gezet. Niet zo erg verschillend van vorige shows, maar het heeft wel iets. Geflankeerd door duizend bommen en granaten paraderen Gene Simmons, Paul Stanley en, iets bescheidener, Tommy Thayer, over en weer. Maar dan is er de muziek. En daar heb ik toch wel enkele vragen bij. Na de aanvaardbare opener grepen ze in hun rijke maar vooral oude catalogus waardoor we haast een set vol seventies pop/rock kregen. Kiss is nooit hard & heavy, het is en blijven anachronismen die teren op hun begindagen toen en buiten henzelf geen enkele band zo theatraal uitpakte. Glamrock, highschoolrock met een hoog pubergehalte, ik zeg maar wat. En het klinkt allemaal plat. Niet dat iets mis is met het geluid, dat zit weerom perfect, maar de songs zijn een scheet in een fles, zoals wij zeggen. Leuk, meezingbaar, maar daar houdt het voor mij op.

Het solo gitaargeluid van Tommy Thayer is om te janken. Hij doet zijn best, maar zijn sound is absoluut waardeloos gepingel. Maar dat is nog maar het begin. Met het risico een fatwa van alle Kissfans over mij te krijgen, stel ik me ook aardig wat vragen bij de andere partijen. Als Paul Stanley na elk nummer 'Graspop! How're ya doin'?' over de weide krijst, vraag ik mij af hoe de zangpartijen dan weer zo goed klinken. Meer nog: het volle geluid dat weerklinkt heeft wel meer dan normale ondersteuning, mijn gedacht. Ik heb geen probleem met een bandje dat wat accenten verzorgt, maar hier wordt aardig gesleutel aan de zang....en daar heb ik wel problemen mee.

Verder is het natuurlijk een mengeling van lachen en verwondering als Simmons zo 'evil als hell' zijn ding doet en Stanley als een haan die net anaal genomen is staat te kronkelen aan zijn microfoonstand.

Neen, ik wil best meegaan in de show en ergens respect tonen voor de geschiedenis en reputatie van Kiss, maar het is en blijft een lege doos, niet alleen muzikaal maar ook artistiek. Ter verdediging wil ik wel toegeven dat het heel goed gedaan is.

Als de overbodige en banale bassolo van Simmons aanvangt, beslissen we om af te zakken. GMM 2010 had al zo weinig echte hoogtepunten; ik wil deze zeker niet herinneren al 'die wéér met Kiss'.

kiss 1.jpg
kiss 2.jpg
kiss 3.jpg

 


 


Misschien moet men maar weer overgaan naar een tweedaagse editie met meer ballen in de soep. De metalscene is met de jaren natuurlijk zo danig gedefragmenteerd dat iedereen vind dat zijn bands er moeten staan, maar dat blijft niet duren.

GMM 2010 stond wel garant voor weerom een fantastische organisatie en de sfeer was met momenten geweldig, maar voor mij waren er teveel gaten in het programma. Zal wel met de leeftijd te maken hebben zeker?

Kijk ook de Grote Graspop Fotogallerij in de Picasaweb.

 


 

16:10 Gepost in Muziek | Commentaren (0)