06-05-14

Prog Power & Metal Fest, Mons, 20/04/14

PPM LOGO kop.jpg

DEEL 3

Ga hier maar even gemakkelijk voor zitten. Ik dacht het in twee keer te doen, maar niet dus; het wordt een lange rit.

Onvermoeibaar, gedreven door ‘the passion’, met een vurig uitkijken naar weer een rits bands waar we redelijk gek op zijn, zijn we weer vertrokken voor een extra lange dag Prog Power & (andere) Metal in Bergen/Mons. O ja, het toch al niet al te dure ticket diende zowiezo ten volle benut te worden want voor dit bedrag zie ja anders maar 3 of vier bands terwijl we nu bijna dertig ‘jazzkes’ voorgeschoteld krijgen waarvan er 18 op mijn fav’ lijstje staan of op zijn minst het (her)bekijken waard zijn.

Waar voor je geld dus. De extra animatie die ons al twee dagen achtervolgt in en buiten de Expo bestaat uit een stel instrumentalisten, waaronder vooral blazers, genaamd ‘Atilla et les Huns, II, III (un, deux, trois, heb’t g’em?) die zich vergrijpen aan metalklassiekers van zowat alle generaties. Van Maiden over Van Halen en zelfs, ahum, RATM. Leuk voor even maar de gimmick speelt al snel op mijn zenuwen.

140420 PPM 3 542014.jpg 

Een violist, genaamd Michelangelo, doe een beetje hetzelfde maar zijn versies van Satriani en Hendrix songs laten de vullingen in mijn tanden onaangenaam trillen. Het blijft experimenteel krassen begeleid door een percussietrack.

Nu we toch op het burlesque pad zijn; er was ook nog een strip act die zo in een David Lynch zou passen. Beetje amechtig dus, gelukkig stond ik op dat moment doorgaans met de neus op het podium gericht.

Zoals bij FIREFORCE, voor zover ik weet de meest echte, ongehypete, recht voor de raap Heavy Metal band die voor zover mijn oog reikt, ons land rijk is. Ik hoop hier flink te flateren, maar ik moet ze eerst nog allemaal tegenkomen.

Niet gehinderd door – en ik maak effe duidelijk – enige hype of steun van de nationale media is Fireforce geraakt waar ze staan enkel door hard werk, spelen, spelen en spelen. Geen (en ik krijg het bijna niet getypt) StuBru gezeik of hippe fans op de gastenlijstlijst, kortom, ik heb Fireforce al lang in mijn armen en hart gesloten. Enige historische connecties die ruim 20 jaar terug in de tijd gaan, maken dat ik dan ook een sympathieke band heb met de ‘core’ van de band, gitarist Erwin en zanger ‘Flype’.

FIRE 1.jpg

FIRE 2.jpg 

En toch zou het niet mogen zijn. Fireforce verlegt geen muzikale grenzen, iets waar we toch steeds naar uitkijken, maar levert steeds een show af die er staat. Dankzij hun eerlijke inzet en uiteraard het instrumentale kunnen én de performance en het fijne strottenhoofd van hun frontman.

FIRE 3.jpg

FIRE 4.jpg 

Het was ons al in de coulissen ter ore gekomen dat de band deze gelegenheid zou aangrijpen om op de amper 30’ speeltijd, àlles uit de kast te halen en dus de nieuwe show te presenteren. En dat zullen we geweten hebben.

FIRE 6.jpg

FIRE 8.jpg 

Wat een set-up! Een decor waar een pril Iron Maiden voor zou getekend hebben en waar Sabaton mogelijk een optie op zou kunnen nemen! Maar de muziek stond er ook als een huis!

Na de intro knalde ‘Coastal Battery’ door de PA, meteen een van de meest opzwepende songs van het album ‘March On’. Ook ‘1302 Battle for Freedom’ (eat this, monsieur le maire) en de hymne ‘Born to Play Metal’ lieten het toch al redelijke publiek niet onbetuigd.

FIRE 9.jpg

FIRE 11.jpg 

Fireforce maakte optimaal gebruik van hun tijd en met zes songs zat de tijd er dan ook al snel op. Hoe dan ook: wat een entrée, wat een introductie naar de festivalwereld!

FIRE 14.jpg

FIRE 15.jpgFIRE 16.jpg 

Volgende band was het nog vrij onbekende SUNBURST uit Griekenland. OMG! Wat was dat! Vier jonge kerels met een sound, attitude én vooral technische vaardigheid om even stil van te worden. De band werd gevormd door gitarist Gus Drax en die neemt dan ook het grootste gedeelte van het gebeuren voor zijn rekening. Die man kan een aardig potje spelen. Geïnspireerd door John Petrucci en Joe Satriani, schudt hij riffs, soli en allerhande andere gitaar spitsvondigheden uit zijn mouw.

SUN 01.jpg

SUN 04.jpg

De zoektocht naar een cd van de heren leverde alsnog niets op; deze dient nog gereleased te worden, zo wist mijn makker aan de frontman te ontfrutselen. De zang was dan ook meer dan indrukwekken, deed me wel heel erg aan Kamelot denken, maar bleef toch steeds functioneel. Een band om in het oog te houden, dat is zeker!!

SUN 03.jpg

SUN 06.jpg

RAVENSCRY (It) heeft een cd in mijn kast staan en die mag er best blijven. Of ik de band nog eens live aan het werk wil (gaan) zien, valt echter sterk te betwijfelen.

Wie Stream Of Passion kan waarderen, blijft daar dan ook best bij. Ravenscry is een zeer flauw afkooksel van die band. De cd is eigenlijk nog best ok. Beetje gothic, beetje industrial, beetje, ja, wat eigenlijk? Beetje tekort aan visie en identiteit?

RAVEN 1.jpg 

Frontvrouw Giulia Stefani klinkt als een mager beestje en oogt een beetje hulpeloos op het grote podium. De rest van de band doet zijn best maar het klikt niet, sorry, eigenlijk nooit. Tijd voor een wandelingetje langs de bierpomp en de kraampjes buiten. Hey! De zon is er weer en de gelegenheid om even op te laden voor de volgende rits bands. Ja, er zit echt nog heel wat in de pipeline!

RAVEN 3.jpg

RAVEN 4.jpg 

PERSEFONE (Andorra) had ik al wel gehoord en ik stond er wel voor open. Doch, live was het toch wel een teleurstelling. Niet dat de jongens hun best niet deden, maar de balans sloeg toch erg om naar metalcore/deathmetal en de prog elementen die ik op hun studiowerk wel herken en apprecieer, bleven nogal achterwege.

PERS 1.jpg 

DRAGONLAND (Zw)! Ha! ‘Under the Grey Banner’ vind ik een dijk van een powermetal plaat! Wie een hart heeft voor de power en epische aanpak van Rhapsody en een Kamelot maar dan in een light versie-die-vooruit-mag-gaan, zit gebeiteld met deze band en genoemde album.

DRAGON 1.jpg

DRAGON 5.jpg 

Ik was er dan ook helemaal klaar voor. Olof Mörck, die ook de gitaar behandelt in Amaranthe, leidt de band duidelijk en doet dan ook zijn uiterste best om met zijn standard shredwork en snelle riffs de songs vaart te geven maar de zang liet me echt wel op mijn honger zitten. Te licht bevonden.

De band zelf liet het niet aan hun hart komen en zetten eigenlijk wel een vette, snedige set neer. Wat ik dan wel miste, maar dat is evident op een festival, is de chronologie van laatste album, welk luistert als een episch werk waar de songs in relatie met mekaar staan.

DRAGON 3.jpg

DRAGON 4.jpg 

Op tijd dus naar ‘the far side of the hall’… voor VANDEN PLAS (D), een van de bands die we gerust bij de eerste grote golf van progmetal bands mogen rekenen. Eens de school van Dream Theater gemaakt was, waren deze Duitsers er als de kippen bij om de stijl, de initiële stijlkenmerken van de stroming op te pikken en naar hun eigen hand te zetten.

VDP 01.jpg

VDP 03.jpg 

Na bijna 25 jaar is de band (voor zover ik weet) nog steeds in de originele bezetting bij mekaar. Het was echt wel even geleden dat ze de hort opgingen, laat staan met nieuwe werk voor de dag kwamen. Alle twijfel werd gelijk weggeblazen met een imposante opener ‘ ‘Postcard to God’ van het onvolprezen ‘Christ O.’ album. De band stond er als vanouds, heavy, gecompliceerd, en toch relaxed, zelfzeker.

VDP 05.jpg

VDP 07.jpg 

Torsten Reichert is nog steeds met voorsprong de coolste bassist in metal en zanger Andy Kuntz’ stem zat perfect, zijn haast nasale geluid is een van de kenmerken van de band en is dan ook onontbeerlijk geworden. Met fijne solo’s van Günther Werno (toetsen) en Stephan Lill op gitaar, was het een thuiskomen gevoel. Zo perfect, zo herkenbaar, met een vleugje nostalgie naar de tijd dat de heavy muziek een beetje herboren werd en van een progressieve injectie werd voorzien. Naar een tijd dat mijn muzikale passie haast herboren werd, zeg maar…

VDP 04.jpg

VDP 06.jpg

VDP 08.jpg 

Naast nog twee songs van het recente ‘Chronicles of the Immortals’ en van ‘The Seraphic Clockwork’, was het iconische ‘Far Off Place’ het enige echt klassieke Vanden Plas nummer op de set. Zo waren de 40’ om in een flits.

Fantastisch om te zien hoe deze band nog niets van zijn pluimen verloren heeft en dat ze tussen het vele musical en andere theaterwerk (brood op de plank natuurlijk) nog bij de progressieve top mogen behoren. Waarvan akte!

Ok, dan gingen we voor een van de heaviest en meest complexe bands van de affiche….MAYAN (Nl e.a.), het geesteskind van Mark Jansen (Epica). Je vraagt je dan af: hoeveel energie en inspiratie heeft zo iemand? Mayan heeft net zijn tweede cd uit en het is een hoop vreten voor wie houdt van de harde kant van Epica (minus de stem van Simone dan), afgewisseld met de cleane, of eerder brutale zang van, ja, wederom, Henning Basse, furieuze death metal riffs, Therion achtige zangpartijen, noem het op en het zit er aan te komen. Wat vond ik er nu echt van?

MAYAN 2.jpg

MAYAN 4.jpg 

Wel, ik was redelijk onder de indruk van de set, van de interactie tussen de bandleden en extra-bandleden. Ja, het was een gedoe. Doch, de aanwezigheid van een wat lauwe Laura Macri maar sterke Marcela Bovio op front-en backing vocals, zat echt snor. Live assistentie van de jonge gitariste Merel Bechtold zorgde voor een frisse wind – en zicht - op en tussen de berevette deathgrunts, riffs en imposante zang van Basse.

MAYAN 3.jpg

MAYAN 5.jpg

MAYAN 14.jpg 

Monsterdrummer Ariën Van Wesenbeek (Epica, Delain,..) is een onwaarschijnlijke drummer en de drumpartijen zijn dan ook vet complex. Soms was het een beetje teveel van het goede en heb ik de indruk dat Mayan van teveel vaatjes tegelijk wil tappen. Toch was dit heel erg ok als je openstaat voor toch extremere metal met een avontuurlijke aanpak.

MAYAN 13.jpg

MAYAN 10.jpg

MAYAN 12.jpg 

FATES WARNING (Usa) Terug naar de vroege dagen van de progressieve metal. Fates Warning (toen nog met John Arch op zang) waren in de tweede helft van de jaren ’80 echt pioniers. Ik herinner me nog levendig die periode (denk aan o.a. Watchtower), toen we echt niet wisten wat we hoorden en toch een beetje de neus ophaalden voor de muzikale en vocale capsones.

FATES 1.jpg

FATES 2 Jpg.jpg 

Dat viel snel in de plooi eens we Dream Theater’s (hier zijn we weer) ‘Images and Words’ konden dromen. Fates Warning koos in ’88 voor Ray Alder op zang en werd plots heel wat toegankelijker. ‘perfect Symmetry’ en vooral ‘Parallels’ waren en zijn nog steeds hoekstenen in deze muzikale stroming. Met ‘A Pleasant Shade of Grey’ verlegden ze nogmaals hun grenzen tot het na het donkere ‘Disconnected’ en het wat stuurloze ‘FWX’ even op een dood spoor liep. Ray Alder vond een tweede adem bij het fenomenale Redemption en nu, negen jaar na datum, is Fates Warning er met ‘Darkness in a Different Light’. Kaboem. Knaller van een plaat! Volwassen, geen instrumentale excessen, geen grote vocale uithalen, maar sterke, bij wijlen introverte songs die bulken van de complexiteit en instrumentaal vernuft.

FATES 3.jpg

FATES 5.jpg 

De band bestond zondag uit Alder, oerlid Jim Matheos op gitaar, Joey Vera op bas (Armored Saint), Michael Abdow op gitaar die tijdelijk Frank Aresti vervangt (bummer!) en de alomtegenwoordige sessiedrummer Bobby Jarzombek. Muzikaal stond het als een huis.

Na twee nieuwe songs als opener, was er ruimte voor ‘A Pleasant Shade of Grey PI & II’, ‘Life in Still Water’, het klassieke ‘Through Different Eyes’ en ‘Monument’.

Maar ja, zoals het dan vaak verloopt: ook dit kleine uurtje was in een oogwenk voorbij maar liet me meer dan voldaan achter met een gevoel dat balanceerde tussen nostalgie en hoop.

FATES 4.jpg

FATES 7.jpg 

Over FINNTROLL (Fin) kan ik kort zijn: niet mijn ding. Ik zal ze niet ontlopen maar het is voor mij niet echt boeiend. Trouwens: ik had mijn drinkhoorn niet bij.

Visueel viel het dan misschien wel mee mede door de visuele gimmicks, maar de humppa-metal van deze band is zoals de frisse Kriek van het vat aldaar: even verfrissend en een tweede en derde gaan nog vlot maar dan is het plots teveel zoetigheid.

FINN 1.jpg

FINN 2.jpg

FINN 3.jpg 

Voor THERION (Zwe) ging ik toch wel even al zitten post vatten voor het podium – en ik was niet alleen. Therion is altijd een genot om naar te kijken, zelfs al moet je de muziek niet echt.

In mijn geval valt dat nogal mee; een portie Therion kan ik wel hebben, maar het repertoire is ondertussen zo groot dat ik het niet kan bijhouden en er dan liever de herkenbare brokken uitpik. Helaas moet je op een concert voor de hele sandwich gaan.

THERION 01.jpg

THERION 02.jpg

THERION 03.jpg 

Traditioneel werd er begonnen met ‘The Fall of Sodom and Gomorrah’, hoe kan het bijna anders? Ideale gelegenheid om de band even de revue te laten passeren; alles smetteloos in hun gekende cyber-epoque kostuums, heerlijk om naar te kijken. Bandleider Christofer Johnson in net pak met hoed, sidekicks Christian Vidal op gitaar en Nalle Pahlsson op bas als enige met een gestileerde metallook (als dat dan al bestaat…).

THERION 04.jpg

THERION 05.jpg

THERION 07.jpg 

Het meeste aandacht gaat natuurlijk naar de drie zangers: Lori Lewis, Thomas Vikström – zeker een van de meest polyvalente zangers in de biz’ en diens dochter Linnéa Vikström. Samen stonden zij garant voor enkele kippenvel momenten. Zeker de sessie met enkele nog uit te brengen songs van een komende rockopera spraken tot de verbeelding. Hierbij was Lori dan de freule van dienst.

THERION 06.jpg

THERION 08.jpg 

Therion kreeg natuurlijk ruim de tijd om hun ding te doen en het was dan ook een show om ‘U’ tegen te zeggen; met oude werk ‘Ginnungagap’, episch werk ‘Gothic Kabbalah’ en klassiekers ‘To Mega Therion’. Opvallend was hun versie van ‘Poupée de cire, poupée de son’ van het laatste album. Beetje spelen met wat allemaal kan, maar een frisse bijna afsluiter van de set. Klasse, imposant…tot op MFVF dan maar!

Tegen het einde van Therion’s set kon ik maar op één plek zijn: het podium waar SAXON ging spelen.

THERION 09.jpg

THERION 11.jpg

THERION 10.jpg 

SAXON (UK) behoeft natuurlijk geen introductie! Geweldig dat er een oerklassieke heavy metalband mag afsluiten op deze driedaagse. En Saxon is natuurlijk niet de minste, zeker niet voor mij.

Het is nu niet dat we Saxon niet kunnen zien; ze spelen regelmatig in de Lage Landen en Antwerpen wordt dan zelden overgeslagen. Maar als er dan toch een afsluiter moet zijn die dit festival met enige grandeur kan finaliseren, let it be Saxon!

SAXON 01.jpg

SAXON 02.jpg 

Vet hard van stapel met ‘Sacrifice’, en dat zat meteen goed. Het straight forward laatste album neigt naar de vroegere harde dagen en er is geen ruimte voor heel voorzichtige epische of progressieve elementen zoals in het recente verleden al eens het geval was. Wat we kregen, was een recht-toe-aan show met een zak klassiekers maar voldoende aandacht voor recent werk.

SAXON 03.jpg

SAXON 04.jpg

SAXON 06.jpg 

‘Power and the Glory’, ‘Heavy Metal Thuder’, Battalions of Steel’, allemaal leuk aan mekaar gepraat door Biff, die echt in topvorm was en buiten dat hij niet meer zo jumperig is, erg goed bij stem was. Gitaristen Doug Scarrat en veteraan Paul Quinn leverden ruige solo’s, soms verlieten ze het vertrouwde pad even en klonk er al eens een uitschuivertje. Bij Iron Maiden zou het niet waar zijn, maar Saxon heeft nog dat jongens-onder-mekaar gevoel bewaard, en het ongepolijste van hun prille jaren weten ze als handelsmerk te handhaven.

SAXON 11.jpg

SAXON 07.jpg

SAXON 09.jpg 

De verszie van ‘Broken Heroes’ was om in te lijsten, met een extra lange solo en een epische vertelstijl van Biff. ‘Solid Ball of Rock’ en (To Hell and Back Again’ zijn gewaardeerde setvullers, en het was dan weer met ‘Crusader’ dat dat overweldigende gevoel mij trof. Ondersteund door de stemmen van het publiek, komen de haren daar altijd van recht.

SAXON 08.jpg

SAXON 10.jpg 

Volgden nog: ‘Hammer of the Gods’, ’20 000 ft’, het nieuwe ‘Night of the Wolf’ en vette afsluiters ‘Strong Arm of the Law’ en ‘Wheels of Steel’. ‘Denim and Leather’ en reguliere afluiter ‘Princess of the Night’ sloten deze set én het festival uiteindelijk af.

Wat een weekend, wat een openbaringen, wat een fijn terugzien en bovenal ook veel bevestigingen van geweldige bands.

SAXON 05.jpg

SAXON 12.jpg 

PPM Festival is een echte aanrader voor de liefhebber, voor diegenen die een broertje dood hebben aan de overload van ‘- core’ bands op de meeste festivals. Net als MFVF duidelijk aflevert wat ze beloven, vallen ook hier dingen te ontdekken die niet al te ver van het vertrouwde geluid afwijken. Meer waar voor je geld dus, meer metal…. Wat valt er nog meer te wensen?

140419 PPM 2 447005.jpg

 

22:03 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

29-07-12

Fireforce & Iron Mask, De Rots, 28/07/2012

fireforce,iron mask

Na lange tijd van onthouding begaf Tarkus zich zaterdagavond toch nog eens op pad, meer bepaald: het concertpad. Rustig aan. Met een bezoekje aan het helaas ten dode opgeschreven De Rots; tot nader order de laatste oase van ru.. euh, metal en allerhande gelinkte heavy muziekjes.

Zeer de moeite waard, dacht ondergetekende, gezien onze eigenste Fireforceer zou spelen met IRON MASK. Twee heavy metal/powermetalbands die gerant mogen staan voor een opwindende avond. En ja, eigenlijk was het best een meer dan geslaagde avond, al valt er door deze azijnpisser toch ook weer een en ander op aan te merken.

Doch vooreerst: FIREFORCEuit Antwerpen en omstreken zoals bvb Duitsland.  Fireforce heeft sinds meer dan een jaar een Duitse gitarist in de rangen (Marcus Forstbauer) en dat levert op. Deze straffe gitarist is niet alleen erg compatibel met FF-brein Erwin maar levert op zijn tijd ook enkele prima solo’s af. Frontman Flyp was zijn oude zelf en weet telkens weer het publiek te betrekken bij de muziek.

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

De band stak wan wal met het heavy ‘Coastal Battery’ waarna er verder gepuurd werd uit het debuut ‘March On’.  Passeerden o.a. de revue: ‘Firestorm’, ‘Horus’ en ‘Battle for Freedom’. Afgesloten werd er met een aangepaste versie van Manowar’s ‘Battle Hymn’ en – ja kei-leuk – een bijzonder geslaagde ‘Breaking The Law’ van Judas Priest.

Ik kan gemakkelijk stellen dat dit een straf optreden was, maar Fireforce heeft bij mijn weten nog nooit teleurgesteld. De oerdegelijke (true?) Heavy Metal van deze band staat steeds als een huis en de echte liefhebber van het genre moet Fireforce zeker eens uitchecken.

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

Persoonlijk ben ik inhoudelijk muzikaal wat uitgekeken op deze krachtpatserij maar dat wil niet zeggen dat er iets mis mee is, enkel dat ik stilaan een oude zeur begin te worden. Het spelplezier dat de leden tentoonspreiden en het gemak waarmee ze hun set afwerken is een plezier voor oog en oor. Ik kan niet anders dan respect hebben voor deze mannen. Fireforce levert het spul puur en onversneden. Op zulk een momenten besef je pas dat je er eigenlijk weer hard aan toe was...

fireforce,iron mask

 

En er was wel wat volk op de been. Aan het berichtenverkeer op de FB-pagina van De Rots te zien ging er ook heel wat volk van buiten de stad afkomen.  Of deze nu vooral voor Fireforce of IRON MASK kwamen? Ik gok op de laatste. En daar liep het een beetje fout, deze zaterdag.

Ik had op voorhand de muziek van Iron Mask ruimschoots gecheckt via alle voor de hand liggende media. En wat ik hoorde sprak me zeer aan. De neo-klassieke powermetal klonk echt geweldig en was voorzien van sterke zangpartijen (door o.a. Mark Boals) en misschien niet al te originele patronen maar dan toch goed vreetbare muzikale herkenningspunten. In die wetenschap was ik dan ook vertrokken.

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

Maar. Door weet ik veel welke oorzaak begon de band pas omstreeks 2115u aan zijn set, wat resulteerde in nauwelijks 45’ speltijd gezien de spelregels van de keet. Dat was al jammer, zeker voor diegenen die van ‘hende en ver’ kwamen.

Ten tweede stond het geluid veel te hard. Had het preciezer geklonken, had ik er nog mee kunnen leven, maar nu verzoop iedereen in iedereen’s geluid. Enkel de zangpartijen kwamen enigszins tot hun recht en dat is maar goed ook want de songs – die er echt wel staan – worden vooral gedragen door de sterke melodieën en vooral de refreinen. Zaterdag stond een geweldige  Michael ‘Mitch’ Schmitt aan de microfoon en werd bijgestaan door ‘extreme’ vocalist  Roma Siadletski. Iron Mask is een band met een draaideur. De laatste jaren is het een komen en gaan geweest waar ik niet op ga ingaan. Hoe dan ook, de zang kwam er erg goed uit.

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

Iron Mask is vooral de band van gitarist Dushan Petrossi en wie de man ziet, weet al gelijk van waar de wind gaat komen. Hij lijkt erg op Symphony X’s Michael Romeo maar kleeft de school van Malmsteen aan. Laat het hiermee gezegd zijn. Het was dan ook jammer dat zijn gitaargeluid redelijk werd opgeslokt door de rest.

Wat was er wél goed aan hun optreden? Nog voldoende. Wel, hun kracht ligt hem vooral in de geweldige songs. Laat ik het gelijk zeggen ende schrijven: ik heb Yngwie ze de laatste jaren niet horen spelen noch weten uitbrengen: songs die helemaal teruggaan naar de traditionele neo-classical metal. In het begin van de set kregen we bvb ‘Holy War’, een Dijk van een song die gewoon blijft naspoken in je/mijn hoofd. Idem Dito met ‘Crystal Tears’, waarbij alle gekende elementen uit de kast worden gehaald. Door de opvallende hooks en catchy refreinen bleven deze twee songs zeker bovendrijven maar er had meer ingezeten. ‘Broken Hero’ bleek erg gekend te zijn – ook ik neurie die oorworm soms op een onbewaakt moment. Ja, songsgewijs weten ze zeker hun mannetje te staan.

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

fireforce,iron mask

Maar ja, echt jammer van de timing want ik wou eigenlijk wel (veel) meer horen. Ik stel me ook tegelijk de vraag waarom Iron Mask, die zoveel artistiek investeert in hun artwork, zich niet de moeite heeft getroost om een eigen backdrop te hangen? In een genre dat toch grotendeels afhangt van zijn visuele presentatie... O Ja, ondanks de wat vreemde namen is dit wel degelijk een band van ‘eigen bodem’ en naar mening van absoluut internationaal niveau. Een reden te meer om iets meer te steken in hun optreden(s), dacht ik. Aan die vier of vijf rode spots als showverlichting hadden zij dan weer geen schuld natuurlijk.

Volgende keer beter? 

18:53 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

29-09-11

RockFort, 24/09/11, Fort 8, Hoboken

 Fotogallerij (eindelijk) open: klik links op 'meer foto's'

rockfort,fireforce,incinerate,angeli di pietra,krossbreed

Ok, laat ik eerlijk wezen. Ik had er ook niet het halve land voor doorkruisd, laat staan de provincie. Maar dit kon ik echt niet negeren. ROCKFORT is een nagelnieuw initiatief, ontsproten aan het brein van enkele metal/hardrock liefhebbers én beoefenaars. Later daarover meer. Is Antwerpen al een metalwoestijn met slechts hier en daar een oase waar je met een gerust gemoed kan binnenstappen zonder trendy shit om je oren te krijgen, een festival leek écht wel te hoog gegrepen. Maar neen dus.

Zaterdag had op het grondgebied van de Heerlykheid Hoboken de eerste editie plaats van RockFort, zowaar een metalfestival op wandelafstand. Kwam daarbij dat er voor mij heel wat bekend volk zou aanwezig zijn en sommige leeftijdsgenoten zouden zelfs nog bandsgewijs te bewonderen zijn. Locatie: Fort 8, het laatste van de fortengordel en gelukkig bewaard in de vorm van sport, spel, vis en recreatiedomein. De exacte plek die werd uitgekozen kon niet beter. Toen ik tijdens het laatste optreden huiswaarts keerde hoorde ik na honderd meter nog nauwelijks iets van het toch wel ferme PA-geluid. Niemand hoefde dus wakker te liggen van ons, stelletje ongeregeld, dat zich laafde aan een buffet van metal en hardrock in zeer verschillende smaken.

110924 FortRock 031.JPG

Tegelijk liep er een wedstrijd voor kleinere bands en dat in de schietgang, een mooi gerestaureerde euh, gang dus. Buiten stond er een behoorlijk podium met dito geluid maar soms wat mager licht, soit. Ik ga hier niet over beginnerstekortkomingen zagen, die laat ik bijtijds wel aan de organisatie weten.

Op één of twee ‘grotere’ bands na, kende ik ze allemaal en had ik ze ooit als eens – soms in andere vorm en bezetting (ove in een andere eeuw) – live gezien. Ik ga niet ingaan op setlists want die zijn me helaas onbekend en dat is ook irrelevant gezien het toch eerder een gezellige happening was met bands die best goed presteerden. De meeste bands resideren in groot-Antwerpen en zijn helemaal niet onbekend in het locale clubcircuit.

In vogelvlucht dus: THE GUARDIAN bracht een mooie set toegankelijke metal. Zanger gitarist Lu leverde een goede zangprestatie en liet het vinnigere werk over aan zijn solo gitarist. Toch kon ik me niet ontdoen van de idee dat de hele set wat stroef en ongemakkelijk liep. De nog magere opkomst van het publiek kan daar voor iets tussenzitten. 

THE GUARDIAN 07.JPG

Volgende band was ik echt wel nieuwsgierig naar: ANGELI DI PIETRA. Deze Antwerpse folk/paganmetalband bestaat bijna tien jaar en heeft zich ondertussen opgewerkt tot dé Vlaamse vaandeldragers in het genre. Zij mochten al openen voor vele van hun internationale stijlgenoten.

ADP 02.JPG 

ADP 31.JPG

Met zangers Guy en Sjoera heeft de band een gouden combinatie van zowel vrouwelijke als meer brutale vocals en grunts en op de zeldzame momenten dat beide partijen samen in harmony gaan komt de band tot magische momenten. Prima van Sjoera om perfect te zingen wat ze kàn zingen waardoor ze nergens onzeker of op de rand gaat. Andere bands met ‘female vocals’ durven dit al eens over het hoofd te zien. Ik vond enkel de gitaarsolo’s een beetje te eenvoudig. Mogelijk is dit een bewuste keuze om zo ‘folk’ mogelijk te blijven klinken, maar dit ging toch wat ten koste van het ‘heavy’ aspect.

ADP 30.JPG 

ADP 25.JPG

Verder niets dan lof, want ondanks het feit dat ik de band nog nooit gezien had, ging ik vlot mee in de melodieuze refreinen. Hun tweede album ‘Anthems of Conquest’ is net uit en werd dan ook volop gepromoot. Jammer genoeg was hun merchandisestandje te snel opgedoekt. Volgende keer dan maar.  

ADP 35.JPG

ADP 33.JPG

Beetje andere koek was het met STALLION, ook een Antwerpse band die na een lang hiaat sinds enkele jaren terug actief is. Met centrale man gitarist Rob Richter en Oliver Wright op gitaar en zang, zien we gelijk twee van de initiatiefnemers van dit festival in actie. Bassist Glenn, welke ook de PA indoors bediende, en drummer Guy zorgden voor een solide basis voor de meer traditionele heavy rock met bluesrock invloeden. De Britse Oliver beschikt niet over een sensationele stem maar klinkt warm en bekend in de oren en geeft een perfecte frasering aan de teksten. Zijn stemgeluid lijkt wat op een gepolijste Paul Rodgers en de muziek plaats ik dan ook tussen heavy Bad Company, Thunder en meer mainstream moderne metal. Zeer toegankelijk en gebracht met de nodige overtuiging. Kleine opmerking toch: Buiten Oliver volgende keer toch iets meer spelplezier tentoonspreiden?

STALLION 17.JPG 

STALLION 09.JPG

STALLION 31.JPG

Heel ander koek was KROSSBREED. Met twee volwaardige cd’s en een EP in de catalogus, heeft deze band bijzonder veel furore gemaakt in het club- en festivalcircuit. Zo zijn zij een van de weinige bands van bij ons die ooit op Wacken hebben gespeeld.

KROSSBREED 09.JPG

KROSSBREED 10.JPG

Krossbreed speelt een mix van heavy thrash, metalcore en hardcore zonder daarbij te verdwalen in technische hoogstandjes. De band grossiert vooral in strakke riffs en beukende ritmes. De zang van zanger/gitarist Michel is perfect voor het genre, maar het is niet echt spek voor mijn bek. Toch moeten we vaststellen dat Krossbreed de eerste band is van de dag die voluit op kracht en dynamiek gaat en dat is zeker een verdienste van de band op zich. 

KROSSBREED 06.JPG

Een band die al een hele tijd meedraait in het Antwerpse rockcircuit en ver daarbuiten is FIREFORCE. In een vorig leven, toen ik nog haar had, zag ik ze al spelen onder de legendarische naam ‘Double Diamond’.

De band heeft sinds enkele maanden hun eerste cd uit: ‘March On’ maar diende onlangs op de rem te gaan staan wegens een (zoveelste) ingrijpende personeelswissel. Enkel gitarist Erwin Suetens en frontman Filip ‘Flype’ blijven nog over van de oude bezetting. Met een in de haast overgevlogen Duitse tweede gitarist, nieuwe drummer en bassist, stond Fireforce zaterdag voor het eerst sinds maanden terug live op het podium.

FIREFORCE 05 BW.JPG

FIREFORCE 50.JPG

No-nonsense true metal met invloeden van Judas Priest, Savatage en Saxon, kortom: traditionele heavy metal waar we allemaal wel oor naar hebben. Het was misschien niet allemaal voluit gespeeld, maar er was weinig op te merken aan het gitaarspel van de nieuwe gitarist (naam ben ik kwijt) en de andere nieuwkomers. Visueel leek het toch goed te kloppen en al doende werden speltechnische foutjes die de die-hard fan zou opmerken vakkundig weggestoken door een zekere camaraderie tentoon te spreiden onder de bandleden. Met de nodige metal clichés en poses wisten zowel Flype als Erwin de verse band als een eenheid naar voren te schuiven.

FIREFORCE 55 FX.JPG 

FIREFORCE 32.JPG

FIREFORCE 49.JPG

Fireforce is zo een band waarvoor ik enkel maar respect kan opbrengen omdat de kern van de band bestaat uit echte ‘believers’ die telkens weer een tegenslag kunnen overwinnen en live steeds weer het beste van zichzelf geven. Is dat niet de ware spirit van metal? 

Tussen de buitenbands door kon je dus even de ‘schietgang’ in om te genieten van het jonge(re) geweld. Helaas geraakt ik er niet altijd. Die enkele die ik welk gezien heb vond ik nogal aan de eenzijdige kant en ze tapten toch allemaal wat uit hetzelfde death/heavy thrash vaatje. Natuurlijk volop respect voor hun inzet en passie, maar het was niet echt aan mij besteed.

Enige uitzondering was INCINERATE, welke toch voor een iets strakkere thrashlijn kozen. Met twee gitaristen, een straffe bassist en een beest van een drummer wisten ze de welliswaar korte maar aanstekelijke songs te brengen. Goede frontman ook. Zeker een band om in het oog te houden.

INCINERATE 03.JPG

INCINERATE 18.JPG

INCINERATE 19.JPG

Later op de avond zal blijken dat Incinerate de poll-wedstrijd zou winnen en ook al kan ik ze niet naast mekaar leggen, Incinerate lijkt me zowiezo de band met het meeste capaciteit om groter te worden. Bij een volgende editie zijn zij alvast uitgenodigd om het grote podium te openen. 

Het Duitse MESSENGER is momenteel op tour met Blaze Bailey en werd dus als nog aan de affiche toegevoegd. Het ware beter geweest van niet want buiten een superfan was er weinig interesse voor deze band. Als zelfs ik er nog nooit maar van gehoord heb, wil dat al wat zeggen.

De set-up leek anders meer dan professioneel en de band was kostuumsgewijs fraai uitgedost. Langs de andere kant had het tevens iets lachwekkends, zeker na de Antwerpse bands die toch een zekere nuchterheid annex credibiliteit hadden, leek Messenger eerder op een slechte Spinal Tap grap. Muzikaal ging het er nog wel mee door maar als een band enigszins gedateert kan overkomen, waren zij het zeker. Als Blaze dan nog eens als gast tijdens een vreselijke song met een even slechte act (‘Kill the DJ’?) komt meeroepen, kan het niet slechter meer worden. Voor de visuele act zou zelfs Manowar bedanken. Je kan stellen dat alles een keer terugkomt, maar deze portie mag je voor mij aan de hond geven. Gelukkig duurde hun set amper langer dan hun soundcheck.

MESSENGER 07.JPG

MESSENGER 13 FX.JPG

Uiteindelijk dan toch tijd voor de headliner. Een naam die vooral teert op gerateerd succes bij een bandje genaamd Iron Maiden, heeft BLAZE BAILEY het blijkbaar anders in gedachten. Even voor zijn gig deelde de man nog armtierige stickers met zijn naam en logo uit en nauwelijks iemand was geïnteresseerd.. Dit maar ter illustratie.

Met een band, volledig opgetrokken uit huurlingen, die furieus inzette, liep de man parmantig door het magere publiek om dan op het podium te doen waar hij in gedachten goed in is, nl. zichzelf overtuigen van zijn kunnen. Aan de band zal het niet gelegen hebben, die deden zeker hun best en zorgden voor een hard maar uitgebalanceerd geluid.

BLAZE 16.JPG

BLAZE 02.JPG

BLAZE 20.JPG

Nu, eerlijk gezegd, viel het allemaal nogal mee want de verwachtingen waren bijzonder laag. Zijn gewraakte stemgeluid klonk beter dan op de beide Iron Maiden cd’s en de songs waren bijlange niet slecht. Maar er is meer: met constant lelijke gezichten te trekken (en dat is niet moeilijk voor hem) en altijd die vuist in de lucht, is het nieuwe er dan ook snel af.

Blaze Bailey zal nooit worden wat hij denkt ooit geweest te zijn, nl. een solide frontman die een band kan trekken en een publiek boeien. Ik had dan ook niet veel moeite om na enkele nummers, waaronder toch twee songs uit de ‘X Factor’ cd, het oord te verlaten. Het was een lange en goed overgoten dag geweest. 

110924 FortRock 373.JPG

RockFort 2011 was een zeer geslaagd festival wat organisatie betrof. De Antwerpse bands zorgden zeker voor de nodige ambiance maar qua headliner en support mag er voor volgende editie iets hoger gemikt worden. Persoonlijke tip: Brainstorm of Primal Fear.

O, ja, en aan diegenen veel beloven: ‘You talk the talk, but do you walk the walk?’ 

Stay Heavy!

15:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

24-05-09

Fireforce & Beyond the Labyrinth @De Rots, 23/05/09

Tarkus Gig report groot


Zaterdag was het in De Rots diversiteit troef. Ook al waren er maar twee bands - wat op zich meer dan voldoende is - het was genieten geblazen. Eerst was FIREFORCE aan de beurt. Uit de asse van Double Diamond - de enige echte true metal band die we rijk waren - ontstond dus Fireforce. En is er veel veranderd? Neen. En dat is maar goed ook.

Fireforce speelt strakke heavy metal waarin we invloeden van Primal Fear, Savatage, Manowar enja, uiteraard ook Judas Priest ontdekken. Filip Lemmens, de enige echte metalzanger die blijkbaar niet van ophouden weet, heeft deze band echt naar zijn hand weten te zetten. En ook dat is goed, want in deze sector dien je toch enige credibiliteit te hebben. En Filip heeft die. Niet alleen blijft hij trouw aan zijn favoriete stijl, hij weet het ook nog met bravoure te brengen. Zijn stem is na ruim 20 jaar nog steeds overtuigend genoeg, en zijn aanwezigheid op het podium, ja, die gestes en moves zijn voor altijd vergroeid met zijn motoriek.X Fireforce 007X Fireforce 027X Fireforce 052X Fireforce 031X Fireforce 040X Fireforce 066X Fireforce 068X Fireforce 070


De band speelt strak en heeft er duidelijk plezier in. Songtitels als 'Born to play Metal', 'Firestorm' en de verpletterende opener 'Annihilation' laten niets aan de verbeelding over. De toekomst van de True Metal is verzekerd en het was (soms) meer leuk dan echt boeiend, en dat bedoel ik niet negatief, eerder met een vleugje nostalgie. Ik zou ze wel graag eens op een groot podium zien spelen. 'Battle Hymn' van Manowar is een gedegen relikwie waarmee de vaste set werd beïndigd. Het was trouwens een plezierig wederzien met Filip. Het was immers van ergens midden jaren '90 geleden...older, wiser and vooral... Louder!!! 

Het contrast kon haast niet groter zijn: BEYOND THE LABYRINTH, Vlaandrens prog/symfo/classic rock hoop in bange dagen. Enkele weken nog overtuigend in de Biebob, nu op de mini-stage van De Rots. De ironie was dat ik Danny, de toetsenist, had beloofd te komen kijken, nu bleek dat hij niet meer in de band zit. Nu ja, voor een vijfkoppige band is het zowiezo krap.X BTL 128X BTL 092X BTL 102X BTL 153


Ik heb nog altijd de cd niet (sorry jongens) maar ken de meeste nummers onderhand door ze te horen en via hun web-activiteit en hoe meer ik ze zie, hoe beter ik ze vind. Mijn oordeel over de songs op zich blijft ergens ongewijzigd: ik waardeer het dat ze veel hooi op de vork nemen, maar toch resulteert dat eerder in knappe dan in mindere momenten. 'Time to Fly', 'No Place for a Dreamer' (met een geweldige gitaarsolo van Geert, en de song 'Beyond the Labyrinth' zijn echt heerlijk en geven bij momenten kippenvel.

Er werd achteraf nog aardig nagepraat over stijl, intrumenten, komende optredens, etc. Het is op zich al niet echt een voor de hand liggende muziekstijl. Dat maakt mijn bewondering voor deze kerels nog groter: dat ze in dit land waar ernstige rockmuziek die iets meer vraagt van de luisteraar, gewoon verder doen. Gewoon omdat ze er in geloven. Respect!BTL 157


Wie BTL in het kort nog wil zien: op 12 juni spelen ze in Opwijk, naar eigen zeggen met excellente PA & podium. Daarenboven krijg je er ook nog het fantastische Quantum Fantay erbij en het voor mij (nog) onbekende Casual Silence - een progband uit Nederland.

 

http://www.myspace.com/fireforcemetal

http://www.myspace.com/beyondthelabyrinth

http://www.beyond-the-labyrinth.com

 

21:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)