05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-07-09

Graspop Metal Meeting 2009 Pt 1

xx Banner GMM 1


"Welkom in het land van de bospoepers!" Al heb ik daar niet veel van gemerkt, en dat had waarschijnlijk met de temperatuur te maken.

Als ik mijn dosis metal tot mij neem, doe ik dat bij voorkeur vanuit mijn luie zetel in een koele leefruimte, of, vanwege de opwinding en de sociale interactie, in een niet te volle en geventileerde club. Helaas liggen de kaarten op vrijdag 26 juni wel heel erg anders. Ik ga er tevens van uit dat de doorsnee Mexicaanse griepvirus hiervoor bedankt.

De weg van mijn auto naar het festivalterrein is lang. Ruim 2,4 kilometer. En dat is lang als dat in een gemiddelde temperatuur van reeds 25°c moet gebeuren. Komt daarbij dat je niet exact weet waar het einde is wegens onbekend.

Als ik na dertig minuten speedmars aankom aan de ingang, ben ik al precies drie dagen bezig. Gelukkig werkt het nieuwe systeem, met polsbandparcours kei-, en megagoed, waardoor ik (en uiteraard al de anderen) gewoon binnenwandelen met een oponthoud van netto geen 15 seconden. Chapeau voor wie dit bedacht heeft. Dat het eigenlijke festivalterrein wordt afgescheiden door een '24-uren zone', met een oppervlakte van zo'n 5 voetbalvelden, helpt. Je bent binnen, maar eigenlijk nog niet. Deze zone, waar je al in alle gemak een shitload aan eet- en dranktickets kan inslaan (slechts 1 type, weer een goed punt), je je reeds te buiten kan gaan aan allerlei eet- en drankstandjes, werkt als buffer. Deze zone is 24/24 open. Interessant voor wie op de camping zit, is het feit dat alles aan mekaar sluit. Je bent in een wip van de ene in de andere zone. Een kebabje om 0530u? Geen probleem.

Maar ondanks deze fijne infrastructuur, blijft het telkens een heel eind lopen. Zo is het altijd wat. GMM barstte uit zijn voegen; hier zal het vroeg of laat ook zo lopen. Metal is populairder dan ooit. Geen hond die er in de media naar kraait, geen enkel radiostation waagt het om metal te draaien, of het is een hitgevoelige en obligate AC/DC of Metallica. Ik ken buiten de kennissenkring ook niemand die er naartoe gaat. En die kring is dan ook nog bijzonder klein geworden.

Als ik op het eigenlijke terrein arriveer en de inplanting van alles overschouw, is het even wennen, maar in feite is er niets veranderd. Alleen de afstanden, ja. Wat maakt dat je als het een uurtje geen spek voor je bek is, gerust strijk kan gaan zonder iemand in je directe nabijheid. Al is dat ook relatief natuurlijk. Iedereen is altijd wel ergens naar op weg.

Bijvoorbeeld naar de enorme festivalfair, waar je, indien de behoefte daaromtrent bestaat, elke soort van metaloutfit kan aanpassen, gadgets, badges, schoeisel, tattoos & piercings, juwelen en, en dat heb je niet van mij, hoepeljurkjes, waarin menig aankomend talent zich graag weet te wurmen. 'T Is er geen weer voor, maar jurken, spandex en lederen broeken zijn nog steeds in. Tevens kilts en combinaties van deze types. Je ziet dus echt alles.

Wat op eerdere, koelere edities nog voor een erg kleurrijk schouwspel kon zorgen, glijdt af naar een luchtige, meer alternatieve look. Het weer noodt menig festivalganger tot een zomerse aanpak, dus de helft is in korte, halve of driekwart (obligaat khaki/military) broek. Zwart T-shirt kan nooit kwaad.  En zij hebben gelijk; het is om te broeien. Niet alleen op de weide, ook in de tenten waan je je in een hete luchtoven.

Eerste tent die ik binnenduik is de Metaldome. Wat vroeger bestond uit enkele aaneen geschoven tafels met wat paletten er op, is nu een volwaardige tent met groot podium en, een LED-wall achteraan.

LAUREN HARRIS wordt net als haar ouweheer een household name op GMM. Of iedereen daar zit op te wachten is een andere zaak. Beetje 01 Lauren Harris 1 Xzitten geilen, ja. Maar zelfs dat heeft geen effect op het heetste punt van de dag. Muzikaal blijft het een scheet in een fles. Poprock met een geforceerd meisjesstemmetje en goed geoefende pasjes en poses. Hoe erg de muzikanten ook hun best doen - en de gitarist is echt wel goed - iedereen is nog aan het bekomen van de aankomst en kijkt met lede ogen naar het podium. Voor mij hoeft het niet meer op een volgende editie!

Dan maar de grote oversteek wagen naar de mainstage.

BUCKCHERRY is een gore sleazeband uit Los Angeles. Nu blijkt dat GnR geen moer meer voorstelt, is er ruimte vrij gekomen voor bands als deze. Ik hou er niet zo van, maar ze spelen wel met een snedigheid die we ons nog herinneren van 'Appetite...' van GnR. 02 Buckcherry 1 X03 Buckcherry 3 XDe krolse zang en het stevige gitaarwerk zijn best meeslepend en het hoofd gaat al lichtjes op en neer. Ik schrik er zelf van. Niet dat de songs me veel doen, maar gezien de band het klaarspeelt om de eerste rimpelingen in de samengeschoolde horde te laten verschijnen, blijf ik even kijken. Beetje uit sympathie, want openen op de mainstage is zelden een dankbare opdracht.


FIREWIND speelt vervolgens in de Marquee I. Wat wil zeggen dat er nog een II is, maar daar gaan ze mij niet veel zien.

Firewind, een powermetalband uit Griekenland, is een band vol Stürm und Drang. Ik vertaal: het gaat vooruit. Soms lijkt het of iedereen sneller wil spelen dan de andere, wat erg energiek werkt. De recent verschenen live-cd en een support van Kamelot hadden mij volledig voorbereid op deze set. Toen ze van wal staken, steeg de temperatuur nog meer en werd het publiek haast één met de band. Frontman Apollo Papathanasio weet het publiek op te zwepen met zijn vitale presence, maar het zijn vooral heftige gitaartandem en de duizelingwekkende flarden keyboards die hier een sneltrein van maken. 'Allegiance', Mercenary Man', het fantastische 'Angels Forgive Me', 'Destination Forever' en 'Tyranny' werden allen even luid meegezongen. De band stond dan ook versteld van de opkomst en het engagement van het aanwezige publiek. Veertig minuten is natuurlijk niet lang en voor het laatste nummer was ik de tent uit voor een wel heel snelle band. Terug naar de mainstage dus.


04 Firewind 1 X05 Firewind 6 X06 Firewind 3 X07 Firewind 12 X
Je hebt bands die snel spelen maar nogal snel verzanden in een grote roffel. Niet zo DRAGONFORCE. Aangekondigd als een Engelse band, maar eigenlijk zit deze vol nationaliteiten. Hoe dan ook. Vanaf het eerste nummer was duidelijk dat het geen probleem is om de razendsnelle solo's en gitaar/keyboard duels perfect te brengen. Twee jaar geleden speelden ze ook al op dit podium en toen stond ik er al versteld van.

Gemiddelde duur van een song is 7 tot 8 minuten. Dan heb je wel heel veel noten gehoord. 'Through Fire and Flames' en 'Heroes of our Time' daverden met een rotvaart voorbij terwijl de muzikanten als bezetenen over en weer renden. De toetsenist lijkt mij trouwens rijp voor een instelling. Ik vind dit wel zeer goed omdat er voldoende ruimte voor melodie in zit. Het meezinggehalte is ook bijzonder groot. Zo komen we in de buurt van bvb Rhapsody.

Toch vind ik elk nummer wat op mekaar lijken, hoe leuk het ook is om ze bezig te zien; soms lijkt het of ze niet van ophouden weten. Met als basis de snelste db-drum die ik ooit heb gehoord (en ik heb er al vele gehoord), blijven de solo's maar opduiken. Fijne poses op het kleine opstapje vooraan en voor de rest rennen, springen, hollen. Fijne band, maar soms wat teveel van het goede.


08 Dragonforce 1 X09 Dragonforce 10 X10 Dragonforce 11 X11 Dragonforce 7 X


JON OLIVA'S PAIN stond niet op mijn 'must-see' lijstje, maar omdat ik toch in de buurt was... En daar heb ik zeker geen spijt van. Oliva, officieel nog altijd de main man in Savatage, als beperkt hij zich tot songwriting, productie en occasionele zangpartijen. Dit is zijn eigen band en hij doet daarmee wat hij wil. Naast repertoire uit het handvol eigen albums, kan hij ook onbeperkt graaien in de Savatage cataloog. En daar had ik op gehoopt want zijn eigen werk ken ik nauwelijks, waarvoor verontschuldiging.

Toen de man opkwam was het even schrikken. Ik had er al wel over gelezen, maar Jon is ondertussen letterlijk kogelrond geworden. Met een stok geraakte hij aan de centraal geplaatste piano, maar hij zou nagenoeg de hele set al zittend of leunend afwerken. Hoe dan ook: respect om in die toestand een meer dan fantastische beurt te maken! Met 'Sirens', 'Jezus Saves' en het luid meegebrulde 'Gutter Ballet', kon het voor de meesten al niet meer stuk. Hoogtepunt was het aangrijpende nummer 'Believe' uit de cd 'Streets'. Dit was kippenvel in de hoogste graad. De emoties liepen hier en daar zo hoog op dat ik meerdere toch wel robuuste fans een traan zag wegpinken. Zelf wist ik het nog te redden. Wat een song is dat live! En het moet gezegd: ondanks dat de man er niet uitziet, is zijn stem nagenoeg ongeschonden. Het drama, de hoge uithalen, kortom, het karakter wat Savatage zo een unieke band maakte, kwam hier volledig tot zijn recht. De pathos die inherent is aan de songs was echt en niet gefaked. De nummers die ik niet kende waren ook gekenmerkt door Oliva's componeertalent. Wat een kerel!


13 JOP 2 X14 JOP 15 X15 JOP 13 X16 JOP 6 X


Terug met beide voeten op de grond, kregen we 'Chance' uit de waanzinnige 'Handful of Rain' schijf. De hele zwik, met de meerstemmige zang op het einde van de song perfect uitgevoerd. Hierbij bewees de band dat zij niet alleen het Savatage-geluid perfect aankonden; ook vocaal zat het bijzonder snor. Oliva's composities barsten nu eenmaal van de pathos en met deze band werd dat feilloos gebracht. Afsluiter 'Hall of the Mountain King' was er dan ook volledig over. "I'm gettin' tired of screaming this shit, so help me out"... dat hoefde geen twee keer herhaald te worden. Oliva haalde ferm uit, concentreerde al zijn waanzin in de hoge uithalen van het refrein. Wij konden enkel proberen hem te ondersteunen in die geweldige prestatie.

Niets dan lof en respect voor een man die al te snel wordt afgeschreven. Dit was een ongelooflijke set en als ik de kans heb hem nog eens te zien, zal ik het zeker niet nalaten.


17 JOP 5 BIG X


12 PAPA ROACH 3 XTerwijl we in de tent nog op een encore hoopten, zette PAPA ROACH op de mainstage zijn set in. Als veteranen uit de alternatieve en nu-metal scene, weten zij toch nog een oude garde fans bezig te houden. Het feit dat ook hier aardig kan meegezongen en gesprongen worden, trekt eerder een jonger publiek aan. U voelt het al komen, Tarkus moest eerst de bierpomp opzoeken om de doorstane emoties te counteren.

WAT? Hoegaarden Rosée? In een Jupiler bekertje? Ik wou bijna mijn valiezen pakken! Het weinige gezonde verstand dat ik had meegenomen kon mij toch overtuigen om te blijven. Gelukkig maar, want er stond nog heel wat op het programma. En ja, dat fijne biertje werd mijn beste vriend op GMM. Nu was het even wachten en uitblazen tot 1820u. Een snelle hap en even onderuit, want straks zou het er wel eens kunnen gaan stuiven in de tent.

W.A.S.P.! Holy mother of God. We Are Sexual Perverts! Parents Music Resource Center (PMRC), Parential Advisory. Fuck Like A Beast! Dat waren nog eens tijden.

W.A.S.P. , die ik voor het eerst zag als support van Iron Maiden in 1988 (Seventh Son), staat er nog steeds. Al is er heel wat veranderd.


18 WASP 4 X19 WASP 5 X20 WASP 6 X21 WASP 9 X


Met de cd's 'Headless Children' en 'Crimson Idol' wijzigde de band niet alleen regelmatig van bezetting, maar ook het shock-effect werd afgelegd. Inhoudelijk werd de band wel sterker. Voorgenoemde cd's zijn klassiekers en getuigen van engagement en doorgedreven songschrijverij. Enige constante vandaag blijft Blackie Lawless (Steven Duren), zanger, gitarist en frontman van de band.
22 WASP 3 XX BIG
Natuurlijk maakt het een verschil of je je show onderdompeld in latex, bloed, jarretellen en schedels all-over-the-place. Of niet. Nu staan de songs op zich natuurlijk wel, maar vooral het oudere werk zoals 'L.O.V.E. Machine', 'Wild Child' en 'Electric Circus' had toch meer impact toen. Maar ja, toen waren we zelf nog jong en ongeschonden. 'Chainsaw Charlie' en alles wat later kwam doorstaat de tijd beter. Natuurlijk nodigen de oudere songs eerder uit tot meezingen, en dat werd dan ook volop gedaan. De herkenbare stijl van Blackie, met het nodige drama, maakt dat zijn songs gelijk herkenbaar zijn. Alles zit verder perfect; alleen die temperatuur in de tent, hé, dat maakt dat ik na enkele songs de frisse lucht ga opzoeken en van op een afstand de zaak uitkijk. Goede show, sterke songs!
17 WASP 1 BIG
Nu heb ik wel even tijd zat. Ik wordt pas tegen 2120u verwacht aan de mainstage, dus een grondige verkenning van het hele terrein dringt zich op. Straks wordt het donker en dan wil ik even vlot de weg vinden.

De Festival Fair is dit jaar, door het enorme terrein, ook fors uitgebreid. Veel kan me niet boeien. Nooit als een echte metalfan gekleed door het leven gegaan, dus eigenlijk doet het me niet veel. Toch is het leuk om te zien hoe sommigen zich volledig verliezen in de prullaria en kledij die hier wordt aangeboden. Way to go!

HEAVEN & HELL, de reïncarnatie van Black Sabbath met Ronnie James Dio, staat na twee jaar weerom op de affiche. Niet dat die iets te bewijzen hebben en 'hot' zijn ze zeker (niet) meer. Maar toch is dit viertal (Tony Iommi, Geezer Butler, Vinnie Appice & Ronnie) er weerom in geslaagd om na 18 jaar veel eigen projecten weer een zeer typisch album te maken. Toch een reden dus om post te vatten voor de echte senioren van deze editie.


26 HH 5 X BIG
18 HH 11 X19 HH 10 X20 HH 13 X21 HH 16 X
De set blijkt erg traditioneel opgebouwd te zijn. Opener 'Mob Rules', gevolgd door 'Children of the Sea' is standaard. Nieuwe track 'Bible Black' scheurde dan wel lekker weg, waarna het geluid terug inzakte En ik wou eens uit mijn dak gaan! Helaas vond ik het algemene geluid niet bijzonder. Toch niet waar ik stond. Iommi's gitaar kwam er alleen echt uit bij de solo's, verder verdween het samen met de man ver naar achteren. Butler's bas 'plopte' dan weer vlak in mijn gezicht. Gelukkig zat Ronnie's stem wél daar waar zij moest zijn: centraal in de mix. Toen in de helft van de set niets aan die euvel veranderde, verkaste ik naar de tent. Vanop afstand zag en hoorde ik nog 'Falling of the Edge of the World', 'Heaven & Hell', 'Die Young'. Zeldzaam moment: Tijdens de intro van 'Die Young' interacteert Iommi met het publiek door de 'horns' subtiel op te steken en even te glimlachen. Goeie set, mogelijk werd het geluid uit balans geblazen door de wind, wie weet.
22 HH 17 X23 HH 18 X24 HH 4 X27 HH 8 XX



31 HH 12 1 XX BIG

Nog voor H&H zijn laatste song inzet bevind ik me vooraan in de tent. En ik ben niet alleen. De tent barst na enkele minuten uit zijn voegen om een absolute topband te zien.

DREAM THEATER in een tent! Dat is lang geleden. Eigenlijk een beetje een schande. Ik wil aannemen dat niet iedereen warmloopt voor deze muziek, maar gezien de status van de band had dit toch op de main gemogen. Hoe dan ook, na een Stravinsky-achtige intro namen zij onder luid gejuich hun posities in. Eerste song werd 'In The Presence of Enemies' Pt1'. Natuurlijk een perfect nummer om te checken of alles echt prima afgesteld staat. DT laat niet graag iets aan het toeval over. De set werd verdergezet met o.a. 'Constant Motion', 'A Rite of Passage' uit de nieuwe cd en 'Voices', voorafgegaan door het instrumentale 'Erotomania'. Voor je het weet zit je al in de helft van de set, maar het werd nog beter.


32 DT 10 X33 DT 1 X34 DT 12 X35 DT 11 X
36 DT 13 X37 DT 16 X38 DT 5 X39 DT 18 X


Toen 'Pull Me Under' werd ingezet ging de tent uit zijn dak. Hun enige 'hit' werd volgens het boekje uitgevoerd, en dat gebeurd al geruime tijd niet meer. Slagroom op de taart was een even perfecte 'Metropolis Pt 1', nog altijd hét visitekaartje van de band.

Wat kan ik hier nog verder over zeggen? Dat het geluid absoluut perfect zat, toch waar ik stond? Dat ze ontzettend goed zijn (sic)? Dit was gewoon het meest perfecte optreden van het hele festival. En de concurrentie was groot. Maar Dream Theater was groter...


40 DT 24 X41 DT 3 X42 DT 8 X43 DT 9 X
44 DT 20 XX BIG


Samen met Jon Oliva was dit de tweede set die ik volledig uitzat, of beter, stond. Dat maakt dat toen ik de tent uitkwam er een enorme massa stond tot aan het grote podium. Motley Crüe zette gelijk in met veel bombarie. 'Kickstart My Heart', 'Shout at the Devil'. Meer kon ik niet aanhoren. Vince Neil krijste als een varken en het geluid leek nergens naar, wat een serieuze ontnuchtering was na Dream Theater.

Gezien ik nog een goede 30 minuten moest gaan door het duister (...) besloot ik maar te vertrekken. Het was 0015u en ik was nog niet thuis. Om volgende dag toch nog enigszins fris op het appel te komen, snakte ik naar een douche en het eigen bed. En ik geef je op een briefje: dat was zeker een van de heerlijkste douches éver.

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

10-04-08

Kamelot @ Hof Ter Lo, 09/03/2008

 Tarkus Live report banner 50 - 30

   

Fijne bedoening gisteren in Hof Ter Lo! Vooral omdat we daar KAMELOT mochten verwelkomen tijdens het tweede luik van hun ‘Ghost Opera’-Tour. (Ze spelen deze zomer op een (reeds) uitverkocht Wacken Open Air). Mochten we de laatste jaren deze band uit Florida al regelmatig begroeten, deze keer was het weerom uitkijken, niet in het minste omdat de recentste cd van absolute klasse getuigt. Aan de inkom veel bandshirts, van Epica, Nightwish, Hammerfall en uiteraard zeer veel Kamelot. Was voorzien: Visions Of Atlantis. Wegens ingrijpende personeelswissel niet in staat om nu te gaan toeren. Eerste support werd dan het Spaanse FOREVER SLAVE. En dat viel aardig tegen. Deze beginnende gothic-metalband is m.i. geen lang leven beschoren. Hun nummers stellen bitter weinig voor en de zang van de zangeres gelijkt eerder op de soundtrack van een ondermaatse pornofilm – inclusief schabouwelijk Engels. De bedoelingen zullen wel goed zijn, maar buiten de pogingen en soms aardige looks van de frontdame en een cliché-riff links en rechts, viel er hier bitter weinig te beleven.XXB Forever Slave 1 xXXB Forever Slave 2 x

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FIREWIND! Om het internationale karakter nog uit te vergroten: deze band komt uit Griekenland. Alvorens ik u de wenkbrauwen hoor fronsen: de zang wordt hier waargenomen door Apollo Papathanasio. Deze knaap zong reeds bij de progmetalbands Time Requiem en Majestic. Hij beschikt over een uitzonderlijk krachtige stem die het midden houdt tussen Russel Allen (SymX) en Ronnie J. Dio. Goede referenties dus. Doch werd het mooie weer vooral gemaakt door stergitarist Gus.G. Deze jonge gitaargod speelde gisteren in de oude traditie de pannen van het dak. Firewind brengt erg stevige powermetal met invloeden uit de classical-en speedmetal. Zeer melodieus stuff allemaal, én bijzonder vinnig gebracht. Ze beloven nog een headlinershow later dit jaar. Zeker waard om eens uit te checken.XXB Firewind Apollo 2 xXXB Firewind 4 xXXB Firewind Gus 1 x

Om 2115u gingen de lichten weerom uit voor één van de beste bands around – KAMELOT.Stijlvol werd er geopend zoals de laatste cd ‘Ghost Opera’, met de viool; visueel gebracht door zangeres Anne-Catrin Märkze, wie we later nog zullen horen. ‘Rule The World’ zette de show in. Een vrij bezadigd, doch dreigend nummer. Gelijk werden we getrakteerd op torenhoge vlammen. Dit beloofde voor de rest van de avond. Het geluid zat – waar ik stond – gelijk perfect. Ik vond gitarist Thomas Youngblood ook veel beter doorkomen dan bij vorige passages. Over de stem van Roy Khan was ik nog niet zeker. Al behoort deze man ongetwijfeld bij de meest unieke en veelgevraagde gastartiesten; blijkbaar had hij enige moeite in de hoogtes. Naarmate de avond verdere bleek dit slechts van tijdelijke aard en wist hij met zijn geschoolde stem de nodige emotie en kracht te leggen in de nummers. Vele songs van Kamelot moeten het hebben van nuance en performance; anderen drijven dan weer eerder op kracht en ja,…euh power dus. Gelukkig at ook deze setlist van beide walletjes. Zo werd er verder gegaan met het snelle ‘When The Lights Go Down’ en ‘Soul Society’. De redelijk gevulde zaal stond scherp om op Roy’s vraag hele flarden tekst mee te zingen. De sfeer was dan ook geweldig. Steeds weer aangrijpend om in een hele zaal de arm de hoogte in te zien gaan.                        XXB Kamelot intro 3 xXXB Kamelot Khan 2 xXXB Kamelot Thomas 4 xXXB Kamelot 1 xXXB Kamelot Oliver 1 xXXB Kamelot Haunting 2 

‘The Pendulous Fall’, de bonustrack van G.O. volgde. Uniek moment was zeker de ballade ‘Abandoned’, keurig aangevuld door backingvokaliste Anne-Catrin. Zij zou tijdens ‘The Haunting’ nog van zich doen spreken als zij op geheel eigen wijze de partij van Simone Simons zou zingen. Goed gedaan. ‘The Human Stain’, toch weer net iets moeilijker en dramatischer, zette de werkzaamheden verder. Er was ook ruimte voor een kort maar leuke drumsolo van Casey Grillo, een indrukwekkend instrumentaal intermezzo, ingezet door bassist ad-interim Sean Tibbetts. Vaste man Glenn Barry paste voor deze tour. Hier lieten de heren horen dat zij niet vies zijn van een stukje complexe progmetal. Ook keyboardspeler Oliver Palotai kreeg ruimte om zich uit te leven. Hij putte eerder uit het klassieke en cabaret-collectief. De klassieker ‘Forever’ scheurde de prut uit onze oren, gevolgd door ‘Eden Echo’, weerom een G.O.-track. Eerste encores: ‘Ghost Opera’ en het waanzinnig meeslepende ‘Love You To Death’. Dit was absoluut fenomenaal! Wat een song! Wat een stem!  Afsluiter was ‘Karma’, weerom een snelle. Was het nu gedaan? Neen.XXB Kamelot Khan fire 1 xXXB kamelot kahn back xXXB Kamelot Haunting 1 xXXB Kamelot Khan 10 xXXB Kamelot Khan 5 xXXB Kamelot farewell 1 x

 

  

Toen het decor dreigend rood oplichtte, wisten de getrouwen het wel zeker: ‘March Of Mephisto’. Dit nummer zal wel voor altijd in hun set blijven zitten. Nog meer vuur en rook en een zaal die vokaal de aanwijzingen van Khan slaafs volgde! Een indrukwekkende apotheose van een avond epische powermetal. Deze band weet steeds weer een perfecte show te brengen. Ga ze zien als je de kans hebt. Kamelot rules the world. Toch zeker die avond in Hof Ter Lo.

XXB Kamelot 10 x m
XXB Kamelot 4 khan x fx
XXB kamelot Khan 7 x BIG

11:50 Gepost in Muziek | Commentaren (0)