22-04-09

Iron Maiden is gonna get you!

Becel, Dreft, Iron Maiden, Douwe Egberts. Dat noemen we gemakshalve ‘huishoudnamen’. Iron Maiden? Zeker. Gezond voor hart & bloedvaten, en voor vele andere kwaaltjes. Iron Maiden is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Iron Maiden is classic. Maiden is good for you.

Gisteren ging de roadmovie ‘Flight 666’ in première. Het is te zeggen: het was een eenmalige wereldwijde vertoning van 6 weken op tour met ’s werelds grootste metalband. Iron Maiden is namelijk ook groter dan AC/DC of Metallica. Muzikaal zeker boeiender dan hun Australische collega’s en tekstueel zeker boeiender en meer tot de verbeelding sprekend dan James & co. Geen slecht woord over de andere bands, maar Iron Maiden heeft toch nog enkele troeven. Zij hebben namelijk nooit een ‘mindere’ periode gekend. Of het moest zijn met Blaze Bailey, maar dat lag eerder aan de zanger dan aan de songs. En zij zijn nooit ‘off’ the road geweest. Tenminste om de twee jaar – of sneller – kon je deze band wel ergens aan het werk zien.. Verder kan je gerust stellen dat de muziek van Iron Maiden tot de meest toegankelijke metal behoort. Een lage drempel – en daar komt heel wat volk over. En ook niet onbelangrijk: een ijzersterk logo en imago. Iron Maiden is nog steeds een ‘working class’ band. Net zoals bij bvb Saxon hoor je niets van de band of het moest over de muziek gaan. Niks glamour, niks party, niks vrouwen of drank. Of toch niet publiekelijk. Weinig promotie, weinig media.

En een visuele herkenning vanop de maan. Eddie, gegroeid van bijzonder amateuristisch artwork op het debuutalbum tot een icoon in vele vormen, maar steeds herkenbaar, kent misschien enkel zijn gelijke in Motörhead’s Snaggletooth.

Tot slot heeft Iron Maiden een hoop legendarische albums afgeleverd. ‘The Number Of The Beast’, ‘Powerslave’, Somewhere In Time’; ze horen in elke deftige metalverzameling thuis. En laten we niet vergeten: het livealbum ‘Live After Death’. En het is met die legendarische ‘Powerslave Tour’ uit 1985 in het achterhoofd dat de heren vorig jaar de hort opgingen. En ik kan getuigen dat het absolute klasse was. Iron Maiden is populairder dan ooit, groter dan elke andere band en het is moeilijk om ze niet goed te vinden. Zelfs na bijna 30 jaar Iron Maiden fan te zijn zat ik gisteren regelmatig met kippenvel in de zaal. En ik ben daar niet voor beschaamd. En nu de film…

iron_maiden_flight_666 small
 

Het publiek in de bijna volle zaal – waarvan ruim 60% met bandshirt, de anderen licht kalend met buikje  en soms volledige kroost – gedroeg zich uitstekend, ook al was er een licht concertsfeertje. Qua plot kan ik kort zijn. Iron Maiden vliegt met eigen vliegtuig (een Boeing 757 - de ‘Ed Force One’) rond de wereld in 45 dagen om op de meest ongebruikelijke plaatsen een show te geven. Zowel band, crew als materiaal gaan in het vliegtuig en zanger Bruce Dickinson zit veelal aan het roer. Samen uit, samen thuis, zo lijkt het. En de kijker is gelijk met de band op tour.

Eerst in één ruk naar India, vervolgens de Filippijnen, Australië, Japan, L.A., Mexico, Colombia, Costa Rica, Argentinië, Chili, Brazilië om via New Jersey in Toronto te eindigen. De fangekte bereikt zijn hoogtepunt in Zuid-Amerika, waar Metal waanzinnig populair is, maar waar tot voor kort geen bands gingen spelen. Aangrijpend beeld is de bijna één minuutlange candidshot van een oudere fan die na de show wezenloos voor zich uit zit te staren terwijl de tranen over zijn gezicht stromen en hij regelmatig naar boven kijkt om zijn schepper te danken. Wat voor ons een vanzelfsprekendheid is, is dat voor vele 2de wereldlanden niet. Laat staan voor 3de wereldlanden. Iron Maiden was in de jaren ‘80 één van de eerste grote bands die in Brazilië en de Sovjet-Unie gingen spelen. Ook leuk: de priester met maar liefst 62 Maiden-tattoos. En zo volgen er nog wel een paar leuke intermezzo's.

Deze film, gemaakt door Sam Dunn en Scot McFadyen, het duo dat ons al eerder twee geweldige metaldocumentaires schonk, geeft een eerlijk en bijzonder sympathiek beeld van de band. En het is net omdat er nooit gore details of onzinnig achtergrondinfo over deze band wordt verspreid dat we het allemaal slikken. Iron Maiden werkt hard aan het ophouden van hun status. Ondanks de uitverkochte shows wordt het geen gemakkelijke tour. Logistiek blijft het een hele klus en de show op zich vergt veel van de toch niet meer piepjonge band. Weinig of geen partying, wel een partijtje golf of een vriendschappelijk balletje trappen. Anders trek je het niet. Jetlag op jetlag. Een Indisch buikvirus in het systeem, hotels belegerd door uitzinnige fans. Het is niet niks.

Maar er is ook veel humor in de film. Drummer Nicko McBrain en Janick Gers geven droge opmerkingen en Nicko wordt steevast naar voren geschoven om de media dan toch ergens een plezier te doen. Maar bovenal heb je slechts heel de film één wens: ook op dat vliegtuig zitten. Deel uitmaken van de grote familieuitstap die deze tour is.

En niet onbelangrijk: na elke verplaatsing krijgen we een stuk van de show voorgeschoteld. Dit alles gefilmd in topkwaliteit. Niet meer de snelle flitsende MTV-stijl van Live After Death, maar gewoon prachtige beelden van een fenomenale show. Als de film begint met ‘Aces High’, gaat je hartslag al gelijk omhoog, om terug normaal te worden als de laatste show in Toronto wordt afgesloten. ‘Flight 666’ is met zijn 1u58’een hele trip om uit te zitten maar verveelt geen seconde. Als deze binnenkort op dvd uitkomt dienen alle Maidenfans zich in goede orde naar de winkel te begeven want deze film is obligaat. Uiteraard helpt het om hem op groot scherm te zien, wat mij gelijk verplicht om mijn prioriteiten te herschikken...

 

10:00 Gepost in Muziek | Commentaren (1)