06-07-11

Graspop Metal Meeting, zondag 26 juni

Dag drie. Laat ik gelijk eerlijk zijn: met mijn traditionele vooringenomenheid was er initieel niet veel nodig om mij thuis te houden. Bij voorbeeld: bar slecht weer in de voorspelling en een programma met nauwelijks iets wat me echt boeide. Tot enkele weken geleden Pagan’s Mind werd toegevoegd én er een geweldige zomerdag werd voorspeld. Ja, dan is de kazak rap gekeerd…

110626 GMM 3 837.jpg

Shame on me. Zondag had na voorgenoemde band niet echt favoriete bands maar bleek toch een onderhoudende en soms verrassende dag te worden.

De Noorse band PAGAN’S MIND kan bij mij weinig verkeerd doen. Onlangs nog voor een handvol mensen in As, nu mochten ze de mainstage openen voor een erg gemengd publiek. Op heel deze editie stond buiten PM geen enkele progressieve metalband en zondag was de programmatie toch nog iets extremer dan de vorige dagen.

In de 45’ die de band had, gaven ze dan ook het beste van zichzelf. Verwonderlijk dat op dit relatief vroege uur de stem van Nils K. Rue al zo wakker was. Er werd dan ook niet veel tijd verloren en de band zette zich in gang met de opener van de nieuwe cd ‘Eyes Of Fire’ en ‘Enigmatic Calling’. Een van mijn favoriete PM nummers is ‘Walk away in Silence’,welke een grote Queensryche invloed verraad. ‘God’s Equation’ in al zijn complexiteit volgde. Verder kregen we nog het beenharde ‘Alien Kamikaze’ en de PM klassieker ‘Through Osiris’ Eyes’.

Een pracht van een opener, vooral wat mijn smaak betreft. Ook het geluid was dik in orde wat bij bands als deze echt wel noodzakelijk is. Alle vooringenomenheid betreffende het programma smolt als sneeuw onder het ondertussen flink aanwezige zonnetje.

05 PAGANS MIND.JPG

08 PAGANS MIND.JPG

14 PAGANS MIND.JPG

17 PAGANS MIND.JPG

11 PAGANS MIND.JPG

 

Vervolgens blijf ik even hangen voor ANVILmaar na de demonstratie daarvoor was het niet gemakkelijk om het erg basic gepingel en povere bandgeluid van Lips & co te appreciëren. Enkel ’s mans bekkentrekkerij is even leuk voor zolang het duurt. Het vreselijke ‘March of the Crabs’ en de cultklassieker ‘666’ (beiden uit ‘Metal on metal’ uit 1982 – kan je nagaan) zijn voer voor de echte fan. Mogelijk ging er nog een visuele gag volgen maar die heb ik niet afgewacht. Leuk voor de echte fans, maar niet voor mij. Ik blijf er bij dat deze band vooral draait op sympathie voor de underdog.

01 ANVIL.JPG

07 ANVIL.JPG

Heel wat meer gedoe in de grote Marquee alwaar het Finse AMORPHISging spelen. Met ‘The Beginning of Time’, de nieuwe cd, fris in de achterzak, keek ik hier wel naar uit. Amorphis is een wel heel bijzondere band die zeer toegankelijke melodieuze deathmetal brengt met hier en daar een folkinvloed. Ik hou erg van hun vier laatste cd’s maar ben redelijk onbekend met het oudere werk. Gelukkig begonnen ze met ‘Battle for Light’ uit hun nieuwe schijf welke perfect aansluit bij de voorganger. ‘My Enemy’ en het oudere ‘The Smoke’ volgden.

01 AMORPHIS.JPG

04 AMORPHIS.JPG

07 AMORPHIS.JPG

 

De temperatuur in de tent liep ondertussen aardig op en in de helft van de set hield ik het voor bekeken. Even bij GWAR binnengesprongen maar daar vond ik geen zak aan. Ik kon er zelfs niet om lachen en muzikaal stelt het geen ene moer voor.

Dan zijn we beter af met KREATOR, de ongekroonde koningen van de Teutoonse Thrash. Ook niet echt my cup of tea, maar tenminste strak en met enig technisch niveau. Ik ken geen enkele song van hen maar ze konden toch mijn aandacht gaande houden. Het was ook ‘genieten’ van de vele crowdsurfers.

02 KREATOR.JPG

04 KREATOR.JPG

09 KREATOR.JPG

 

Ik keek ook ontzettend uit naar MASTODON, in die zin dat ik gewoon erg nieuwsgierig was naar de liveprestatie van deze band. Vreemde band overigens. Het heeft erg lang geduurd alvorens ik hun laatste cd ‘Crack The Skye’ enigszins kon doorgronden. De sludge/stoner metal met een deftige psychedelische saus er over is nu niet direct iets wat je opzet met een barbecue. Sommige songs lijken een geheel eigen leven te gaan leiden met de bezwerende zang van frontman Troy Sanders en de hypnotiserende gitaarpartijen van Brent Hinds. Met de ogen dicht voel je je in een olie lekkende verroeste Dodge truck tegen 100mph door de woestijn scheuren. Om je een idee te geven van wat ik er bij voel. Maar ook niet vergeten dat deze band eigenlijk ook niet gespeend is van de nodige heavy metal invloeden. Deze band is werkelijk fenomenaal om live te horen. Op het podium gaat het er nogal statisch aan toe maar iedereen is zodanig op zijn instrument gefocust dat we gelijk weten waar dat strakke geluid vandaan komt. Ja, dit was tegelijk een verrassing én bevestiging.

02 MASTODON.JPG

08 MASTODON.JPG

11 MASTODON.JPG

12 MASTODON.JPG

14 MASTODON.JPG

 

Na dit echte ‘Stahlgewitter’ was het tijd om even te gaan afkoelen op de weide. Ook tijd om nogmaals de metalmarket in te duiken om toch nog enkele items op te snorren. Met wisselend succes overigens.

Terug buiten is AVENGED SEVENFOLD reeds in de helft van zijn set. Ik herinner me bij hun vorige passage dat ik wel onder indruk was van de zang van frontman M. Shadows. Ook zondag was hij in grote doen. Net zoals Hatebreed vorig jaar is het wel opvallend hoe dat eerder alternatieve metalbands zo een grote aanhang hebben. AX7 gaat er dan ook in als koek. In tegenstelling tot bvb Papa Roach kan ik hier wél naar luisteren. De nadruk ligt niet zo zeer op het constant hersenloos ‘jumpen’ maar deze band heeft toch meer diepgang. De band refereert nogal veel naar de Bijbel maar is geenszins een religieuze band. Shadow’s introductie van de songs geven ook af en toe stof tot nadenken. ‘God Hates Us’, het bizarre ‘A Little Piece of Heaven’ (hoe schrijf je in godsnaam zo een song?) en uitzwaaier ‘Unholy Confessions’ laten een echte top band horen.

Vermeldenswaard zijn zeker beide gitaristen die werkelijk ontzettend strak speelden en bijwijlen frisse doch duizelingwekkende solo’s brachten. Geestig van M. om een Dream Theater shirt aan te trekken. Mike Portnoy heeft immers recentelijk even deel uitgemaakt van de band. Om maar te zeggen dat deze band echt wel de moeite is om te ontdekken. Misschien is ook voor mij de redding niet te laat.

02 AX7.JPG

10 AX7.JPG

15 AX7.JPG

 

Om de een of andere mij onbekende reden werd er ontzettend uitgekeken naar de komst van ROB ZOMBIE. Natuurlijk weet ik wel van de band White Zombie maar dat is nooit echt mijn ding geweest. Gezien de hype die er heerste was ik toch wel nieuwsgierig en vatte dan ook alvast post in blijde afwachting…

De aankleding van het podium zag er al cool uit, zeg maar, niet alledaags uit en wat volgde was nog nooit vertoond op Graspop. Het is naar verluid al 16 jaar geleden dat de man onze contreien heeft aangedaan, dus ik mag er van uitgaan dat het grootste gedeelte van het publiek de kerel nog nooit had bezig gezien. Zelf was ik ook in het ongewisse tot zondag jl. 2045u om precies te zijn.

Rob Zombie is tevens filmregisseur en wie ooit de fijne film ‘The Devil’s Rejects’ heeft gezien kan zich al voorstellen wat de show inhield. Niet dat er veel blood & gore aan te pas kwam maar alles baadde in een sfeer van camp, comic, cult & horrorkitch. De outfits en opmaak van de bandleden was werkelijk geweldig, het geluid was vet en zwanger van groove en industrial invloeden. Ik vond het erg op Deathstars lijken, maar zij zullen wel hun inspiratie bij Zombie gehaald hebben, mijn gedacht. Rob’s commentaren waren veelal hilarisch en onconformistisch. Af en toe een ferme sneer naar het publiek was best vermakelijk. Ook de uitgenodigde meiden op het podium hielden da aandacht gaande. De eigen danseressen gingen dan graag weer een stapje verder. Speciale vermelding voor gitarist John 5 (ex D.L. Roth & Marilyn Manson) die misschien niet helemaal loos ging buiten zijn solo-spot maar verder schitterend werk leverde.

05 ZOMBIE.JPG

09 ZOMBIE.JPG

12 ZOMBIE.JPG

 

Toen Rob in de middengang dook en vervolgens de zijbeuken doorliep werd er behoorlijk hysterisch gereageerd. Meiden sprongen over de hekken en gilden zich schor. Het leken wel boysband taferelen. Ik mag hopen dat ook dit met de nodige humor bedoeld was want Rob is nu niet direct moeders mooiste. Maar is het nu niet zo dat weirdo’s soms echte babe-magnets kunnen zijn? Hoe dan ook, het droeg bij bij de toch al opgefokte sfeer en al bij al bleef het allemaal lekker entertainment- welliswaar met een ‘adult’ stempel. Oh ja, gelukkig kan dit in Europa overal.

Ik ga niet met songtitels jongleren want ik kende er geen enkele van, tot zover mijn geloofwaardigheid. Toch vond ik het een geweldige show waar het fun-gedeelte de overhand haalde maar ik moest vaststellen dat ook door ondergetekende aardig geheadbangd werd. Als het goed is, zeggen we het eerlijkheidshalve ook.

21 ZOMBIE.JPG

29 ZOMBIE.JPG

14 ZOMBIE.JPG

36 ZOMBIE.JPG

 

Een verscheurende keuze drong zich vervolgens op. Meer dan voldaan en na het laatste optreden voorzien van een grote smile, was het voor mij voldoende geweest.

Tot zover dus Graspop 2011. Een editie waarnaar nog dikwijls zal gerefereerd worden. Een editie die met ‘softe’ classic rockbands, voldoende extreem materiaal, enkele monsterbands en een verrassende shockrocker, misschien wel de meest diverse editie is die er ooit is geweest. Persoonlijk mag ik hopen dat deze weg verder wordt ingezet.

Maar nu, nu moet ik er even tussenuit…

110626 GMM 3 283.JPG

 

10:13 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

02-07-11

FY @GVA

low-cost-mental-health-therapy-SMALL.JPGLap, hier hebben we het al. De populaire pers schrijft over iets waar ze niet bij waren en waarover ze in het algemeen nul de botten van kennen. Zelfs feiten verifiëren is er teveel aan. Als koele minnaar van de GVA weet ik dat ze gewoonlijk wel wat neerkrabbelen over Graspop. Vooral dan over de randevenementen, als ware het een kermis en de aanwezige luitjes een deel van de attractie. Neen, ik verwacht zeker geen reportage over het wel en wee van de bands, laat staan over wat er nu feitelijk wel en niet is gespeeld.

Veel erger wordt het alsof ze het godverdomde recht hebben om aan de hand van songtitels duiding te geven bij de aard van het optreden. Ik weet best wat er gespeeld is en wat niet; ik was er drie dagen bij en met name van Foreigner en Scorpions ken ik het repertoire quasi van buiten. Ja, ik bén een grumpy old man, anders zou ik dit niet schrijven.

Als de 'reporter'(?) aan de hand van een 'Best rock of the '80's' of een of andere godgeklaagde benzinestation-cd zijn verhaal wil doen, is dat heel erg en bovendien vol risico's.

Zo vermeldt medewerker M.v.L. (doet er niet toe, ik ben niet tegen de man zelve) dat Scorpions buiten hun bekende ballads ook enkele vette rocknummers bracht. Zij hebben welgeteld 1 (één) ballad gespeeld, nl. 'Still Loving You' en niet 'Wind of Change'. Waar voor dank, overigens.

I.v.m. Foreigner wordt er gesteld of 'Waiting for a girl like you' nog relevant is vandaag. Het antwoord laat ik in het midden, maar ook dat nummer werd niet gespeeld vorige vrijdag. Wat dan weer jammer is.

Nu gaat het hem mij er niet zozeer over of ze dit of dat gespeeld hebben, ik weet het en dat is voor mij voldoende, maar als die nummers als inhoudelijke kapstok gaan dienen in een artikel dat verder ook maar een sfeertje van 'horen zeggen' uitstraalt, wel laat het dan. Kom zelf naar het festival en schrijf iets zinnigs en corrects op.

Aan alle ondermaatse middenveldpers: DAMN YOU! DAMN ALL OF YOU!

En het is trouwens SCORPIONS, zonder 'The'. 

GVA, Graspop, GMM

 

23:39 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

Graspop Metal Meeting, vrijdag 24 juni 2011

GMM RAND LOGO X.jpg

‘Wooden Ships’ van CSN&Y klinkt in de autoradio als ik zondagmorgen voor de derde dag Graspop vertrek. Dankzij Classic21 (93.2) hoor je ’s zondags – en andere dagen van de week – al eens deftige muziek op de radio. Kon het passender? Drie dagen van muziek, weliswaar zonder liefde of het moest voor die muziek zijn, net als op Woodstock maar dan anders.

Gelukkig is het vandaag de dag allemaal een pak beter georganiseerd en worden de festivalgangers op het rechte pad begeleid tot de laatste cent uit de zak is gehaald. Maar je krijgt er dan ook wel wat voor terug. In ruil voor de centen en de tijd én het lichamelijk leiden. Al bij al een mooie inzet voor een weekend vol hoogtepunten, bevestigingen en helaas ook een teleurstelling hier en daar.

Als Graspop een oord is waar andere regels gelden dan in de boze wereld daarbuiten – ja, ik vond iedereen opvallend vriendelijk, goedgemutst en bijzonder sociaal –dan plaats ik dit lange weekend ook anders dan andere weekends. Zo vervallen alle conventies wat betreft prijs/kwaliteit voor vaste voeding, iets waar we doorgaans minder problemen over maken dan van de prijs van het een pint. En terecht. Als eerder occasionele gebruiker van de vreettenten, vind ik de prijzen buiten proporties. Maar zoals gesteld: een stukje plastiek is sneller uitgegeven dan cash geld. Whatever: het is en was en blijft een feest en dan kan alles weer wel.

Maar laten we eerst teruggaan naar dag 1: vrijdag 24 juni.

Goed op tijd op de weide, welke quasi identiek is verdeeld zoals vorig jaar met een ruime ingang waar ik geen van de drie dagen een fille bespeurde, een 24-uurszone waar je dag in/dag uit terecht kan, een festivalmarkt, de Metaldome, twee Marquees en een zeer grote weide ofte slagveld met het hoofdpodium. Mooie opstelling, je voelt je op de duur gelijk thuis.

110626 GMM 3 679.JPG

Toch gelijk naar het podium waar de Britse AOR/melodieuze rockband FM de feesten mag openen. Vreemde band voor dit festival, inderdaad, de organisatie heeft voor vrijdag enkele classic rockbands weten te strikken, wat hartverwarmend is. FM dateert van medio jaren tachtig en heeft niet of nauwelijks aan kwaliteit ingeboet noch toegegeven aan de muzikale stromingen. De melodieuze radiovriendelijke rock (ofte ‘FM-rock’, ha) is een prima aperitief op deze ogenschijnlijk mooie dag. Zanger Steve Overland met zijn warme licht hese stem pakte het handvol liefhebbers gelijk in. Uiteraard bestond het publiek vooraan enkel uit fans, voor velen is deze band onbekend of niet metal genoeg, waarin ze weer een punt hebben. Ondergetekende kon er echter wél van genieten. In de setlist vonden we o.a. ‘Wildside’, ‘I belong to the Night’, ‘That Girl’ en ‘Burning my heart down’. Slotnummer was ‘I Heard it through the Grapevine’ in hun eigenste rockjasje gestoken. Sympathieke start! 

07 FM.JPG

04 FM.JPG

03 FM.JPG

DIO DISCIPLES bestaat uit enkele leden van de band van Ronnie James Dio (zaliger…); Craig Goldy op gitaar, Simon Wright op drums, Scott Warren op toetsen, een ontbrekende Rudy Sarzo op bass en op zang niemand minder dan Tim ‘Ripper’ Owens en Toby Jepson. Op de setlist enkel songs van Dio of nummers die van de hand van RJD zijn.

Na de intro zette een wat opgeblazen Goldy de riff van ‘Stand up and Shout’ in wat toch voor ferm wat kippenvel zorgde. Goed wetende dat De Man er zelf niet ging zijn en deze gitaar en die klassieke backdrop voor ons voelde toch wat vreemd aan. Gelukkig was daar Tim Owens (ex-Iced Earth, ex-Judas Priest, nu Malmsteen) die gelukkig zijn normaliter door merg en been gaande stemgeluid naar de songs kon ombuigen en zo een wel erg geloofwaardige ‘Ronnie’ neerzette – als dat al kan natuurlijk. Heel wat anders dan zijn passage met Yngwie even geleden. Moest ook wel, want iedereen kent die songs bijna uit het hoofd wat niet veel ruimte voor improvisatie overliet. Met ‘Holy Diver’ zijn we dan goed vertrokken; het publiek is ook prima bij stem. Toby Jepson is een veel ‘lichtere’ zanger maar tegelijk flexibeler. Hij nam dan ook de meer melodieuze stukken voor zijn rekening. ‘Egypt’, een kort ‘Catch the Rainbow’ welk overging in het epische ‘Stargazer’ werd een duet tussen Toby en Tim. Volgden: ‘Neon Knights’, ‘Long Live Rock & Roll’, ‘Heaven and Hell’ en ‘We Rock’.

Ondanks het feit dat dit best vermakelijk was en ik zeker niet pathetisch wil doen over het feit dat dit al dan niet gerechtvaardigd is, lijkt het hele opzet me eerder een bezigheid voor muzikanten die even niets om handen hebben. Het was zeker zeer sterk, maar dat gezeik over ‘a celebration of the music of RJD’ heb ik nu genoeg gehoord. Het was zeer goed, wat beter is dan dat het slecht was geweest, want was pas erg geweest. Voilà.

05 DIO S.JPG

02 DIO S.JPG

23 DIO S.JPG

27 DIO S.JPG

Volgende halte was terug Classic Rock. FOREIGNER is een instituut in de wereld van de melodieuze rock. Nooit te hard, voldoende ballads en steeds tot in de perfectie afgewerkt. Of deze band dan ook op het GMM-podium thuishoorde was dé vraag. En ik kan kort zijn: meer dan terecht! Alhoewel dit net als FM en later Journey weinig of niets met ‘metal’ heeft, weet de band meer dan voldoende publiek naar de mainstage te lokken. Iedereen kent hier immers een of meerdere songs van.

Met Kelly Hansen op zang hebben ze een meer dan waardige opvolger van de legendarische Lou Gramm. Hansen oogt als Steven Tyler maar klinkt stukken beter; laat ik gelijk stellen: deze man past als gegoten in het concept en weet de band naar nieuwe hoogtes te leiden. Met haast traditionele opener ‘Double Vision’ klinkt de band vanaf het begin heavy en krachtdadig. Met ‘Head Games’ hebben ze gelijk twee van hun meest stevige songs op rij gebracht. Als oprichter/gitarist Mick Jones (°1944!) aan de elektrische piano ‘Cold as Ice’ inzet, openen enkele honderden hun nog frisse kelen en weerklinkt de eerste strofe als van een koor. Kelly Hansen is een absolute topfrontman en geeft zich dan ook volledig. Hij kan net ontwijken om af en toe over the top te gaan en blijft eerder trouw aan het traditionele Foreigner geluid. Jones’ gitaar staat stevig opgefokt en alhoewel hij zeker geen schredder of gitaarvirtuoos is weet hij toch af en toe te imponeren door met zijn vertrouwde geluid de riffs stevig te brengen. Slechts tegen het einde van de set zal hij langere solo’s  brengen. Sidekick Tom Gimbel speelt niet alleen een aardig stukje gitaar; hij levert ook de obligate saxofoonpartij in ‘Urgent’ en samen met bassist Jeff Pilson op bas (ex-Dokken) de perfecte backing vocals.

07 FOREIGNER.JPG

15 FOREIGNER.JPG

 

De band lijkt me heerlijk op mekaar ingespeeld en alles klinkt dan ook als een klok. ‘Dirty White Boy’ klinkt verrassend aanstekelijk en ‘Feels like the First time’ (uit het debuut in 1977) alsof het gisteren geschreven is. Zelfs het toch wat smeuïge ‘I want to know what Love is’ pakt verf op GMM 2011! De set wordt afgesloten met ‘Hot Blooded’ en ‘Juke Box Hero’. Heerlijk om absolute rockklassiekers zo fris en stevig te horen. Ook veel respect voor Kelly Hansen welke tijdens de plensbui solidair mee in de regen kwam staan. Geweldige band! Zeker een van de hoogtepunten van het festival! 

17 FOREIGNER.JPG

19 FOREIGNER.JPG

25 FOREIGNER.JPG

 

Niet veel tijd om weg te lopen want een uurtje later staat JOURNEY op hetzelfde podium. Ooit leek het – zeker in dit land – een droom om deze twee bands samen te zien op één dag. Ze toeren momenteel met Styx door Europa; het had dus nog beter kunnen zijn…. Hoe dan ook, als de interesse van het doorsnee GMM publiek twee jaar geleden nog matig was; dit jaar waren er meer gegadigden en werd het bijna drummen in de voorste gelederen. Ook Journey heeft nu net een nieuwe cd uit maar het zouden toch weerom de oudjes zijn die het hem doen.

Journey trapt weerom af met ‘Separate Ways’, gevolgd door ‘Ask the Lonely’, twee songs uit de gloriedagen van het ‘Frontiers’ album (‘Ask the Lonely’ haalde toen zelfs het album niet!) Het nieuwe ‘City Of Hope’ werd opgedragen aan Dessel zelve. Nu ja, ik denk dat we dat vandaag zowat overal kunnen gebruiken.

10 JOURNEY.JPG

08 JOURNEY.JPG

 

Jonathan Cain hing ook de gitaar om, om in duo met Schon ‘Stone In Love’ in te zetten. Tweede nieuwe song was ‘Edge of the Moment’. Zanger Arnel Pineda is wel degelijk een godsgeschenk voor de band. Hij domineert met zijn kleine gestalte het grote podium en klinkt als een klok. Voorwaar een klein schrikmoment voor diegenen die het ruigere werk prefereren want Arnel zingt zeer melodieus met grote uithalen en geeft de oude songs de uitstraling van weleer. Volgen nog een handvol hoogtepunten met o.a. ‘Lights’, ‘Wheel in the Sky’, ‘Be Good to Yourself’, ‘Faithfully’ en ‘Don’t stop believin’’. Toegift was er in de vorm van ‘Any Way you want it’.

Nu vind ik het zelf wel tof dat Journey weeral op de affiche stond maar het geeft gelijk te denken over de toekomst van het festival. Gaat de organisatie vissen in de classic rock vijver? Prima, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar mee gediend is, al is het Engelse High Voltage Festival met zijn mix van classic rock, metal en prog wel ‘mijn’ ideale festival. FM, Foreigner en Journey misstonden zeker niet maar of er nu echt veel volk speciaal daar voor komt? Curieus wat de toekomst brengt. 

14 JOURNEY.JPG

21 JOURNEY.JPG

22 JOURNEY.JPG

 

Ik duik even de Marquee in om WATAINaan het werk te zien. Met de nadruk op ‘zien’ want dit is niet mijn muziek. Na de intro en de twee eerste songs heb ik het wel gezien en prefereer een ommetje. Neem het me kwalijk maar ik hou absoluut niet van Korn en loop er dan ook zover mogelijk van weg. Naar een van de vele stands van de sponsors bijvoorbeeld. Tussen de echte festivalweide en de 24-uurszone lijkt het wel op Metal-village met optrekjes van bier en frisdrankproducenten, de botsautootjes, de metalmarket,…

02 WATAIN.JPG

Ik ben op tijd terug in de leeggelopen tent om post te vatten voor EPICA. Nu had ik me voorgenomen om me de volgende jaren niet teveel meer uit te sloven om deze band te zien want een zeker saturatiepunt is ondertussen overschreden. Maar ja, nu we er toch zijn en er niets anders te zien is…

Epica beloofde een spectaculaire pyro-show….in de tent. Ok, dat viel nog erg mee; niets nieuws maar toch onderhoudend. Na de intro (ik begin er een hekel aan te krijgen aan die orkestrale intros…) kregen we op ons brood: ‘Resign to Surrender’, ‘Sensorium’, ‘The Obsessive Devotion’, ‘Unleashed’, het furieuze ‘Martyrs of the Free World’, het folky ‘Quietus’, ‘Cry for the Moon’ van het debuut en het lange ‘Consign to Oblivion’. Jammer dat er geen kippenvelmoment kwam met ‘Tides of Time’ maar er eerder werd gekozen voor de hardere songs. Epica was zeer goed, er was voldoende vuur en toestanden maar het nieuwe is er jammer genoeg voor mij wat af. 

32 EPICA.JPG

17 EPICA.JPG

20 EPICA.JPG

22 EPICA.JPG

29 EPICA.JPG

Toen ik buitenkwam was Volbeat net goed bezig. Ik ken ze van op de radio en het doet me niet veel. Leuk voor die veertigduizend anderen die wél uit hun dak gingen. Mijn prioriteit was vooral: een vette plaats veroveren voor de afsluiter van de avond! 

En wat een afsluiter was het! SCORPIONS, één van de grootste en langst bestaande hardrockbands hadden nog nooit op GMM gespeeld tot dan. In de wetenschap dat zij nu reeds ruim een jaar aan hun afscheidstoernee bezig zijn – die nog bijlange niet gedaan is – wezen alle neuzen in dezelfde richting. Scorpions moet je nu geen nieuwe truken of trend leren. De band heeft in zijn bijna veertigjarige carrière (als hardrockband wel te verstaan) slechts één dipje gekend (‘Eye II Eye’?) maar is daaruit trots herrezen, getuige hun laatste album ‘Sting in the Tail’.

Deze avond kregen we echter een regelrechte greatest hits & more voorgeschoteld. Allemaal gebracht tot in de perfectie door een geroutineerde maar soms toch teveel op automaat spelende band. Maar was dit jaren geleden ook niet zo? De poses van Rudolf Schenker en Matthias Jabs zijn legendarisch en zanger Klaus Meine’s stem klinkt nog net als pak weg, twintig jaar geleden. Dit wil zeggen: een perfecte reproductie van de opnames maar soms nogal koel en emotieloos. Scorpions is rock-royalty en hoeft zich dus voor niets te verantwoorden.

Beginnen met de titeltrack van je jongste cd is een goed begin. ‘Sting in the Tail’ vliegt strak voorbij en gaat bijna naadloos over in ‘Make it Real’ en de trein is vertrokken. Dan krijgen we waar we voor gekomen waren: de concertklappers van weleer met ‘Bad Boys running Wild’, ‘The Zoo’, een vet ‘Coast to Coast’, ‘Loving You Sunday Morning’. Het publiek wordt pas aangesproken voor ‘The Best is Yet to Come’, gevolgd door ‘Raised On Rock’. Vervolgens krijgen we het kinky ‘Tease Me Please Me’ en het harde ‘Dynamite’ alvorens James Kottack met zijn drums de hoogte ingaat. Op de gigantische schermen een mooie projectie waarin Kottack wandelt door enkele albumhoezen terwijl hij fragmenten uit de albums drumt. ‘Lovedrive’ en ‘Animal Magnetism’ passeren voor onze ogen en roepen toch enige nostalgie op.

24 SCORPIONS.JPG

18 SCORPIONS.JPG

42 SCORPIONS.JPG

 

Meer nostalgie als een introfilmpje annex artwork van ‘Blackout’ te voorschijn komt. Schenker komt als een gek het podium opgelopen, uitgedost als de onfortuinlijke man (hijzelf?) op de cover. Voorzien van een rokende gitaar brengen ze deze snelle beuker. ‘Big City Nights’ sluit even af alvorens we een finale krijgen met ‘Stll Loving You’, ‘’No One Like You’ en klapper ‘’Rock You like a Hurricane’.

Ja, misschien allemaal voorspelbaar en wat afgelikt, maar wat wil je? Op de nieuwe nummers na kon deze set evengoed plaatsvinden in 1988 of zo. Deze band is zo straf en strak op mekaar ingespeeld en het showelement is sooo ‘80’s dat het tegelijk onderhoudend maar ook wat koel en berekend overkomt. Ondanks het feit dat Schenker nog steeds als een dolle hond over het podium rent en de andere oudere leden (Meine & Jabs) nog even scherp staan als vroeger, wordt Scorpions toch een beetje een anachronisme. Zonder daarbij mijn eigen rock-roots te willen verloochenen want met ‘Taken By Force’ (1978) hebben ze me als jonge knaap voor goed geïnjecteerd met het virus wat tot op heden niet is uitgewerkt.

28 SCORPIONS.JPG

43 SCORPIONS.JPG

30 SCORPIONS.JPG

 

Ook fantastisch voor de velen die speciaal voor Scorpions zijn komen afzakken. Schenker en Meine zijn nu beiden 63 en kijken heimelijk uit naar hun pensioen. De afscheidstoernee is nog bijlange niet gedaan, dus wie deze hardrock en metal iconen nog wil zien kan bvb nog naar Vorst in het najaar.

Toen ik op de fiets (!) zat  richting auto, passeerden er onder politiebegeleiding vijf flinke Mercedessen met Duitse nummerplaat. Royalty?

Zeer binnenkort het vervolg...

12:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

28-06-10

Graspop Me(n)tal Meeting 2010

Vreemd hoe je er in slaagt om drie dagen nauwelijks thuis te zijn en op de laatste avond je huis in puin te vinden. Wees gerust, geen ongenode bezoekers of zo, enkel het resultaat van GMM. Alles is de schuld van GMM. Ha!

Na een dag broeiend hete Kempen snak je naar een douche. Je bent nog niet goed binnen of links en rechts strooi ije de troep die je meebrengt. Een rugzakje, boots, broekzakinhoud, doorweekte t-hemdje, Kempische grond. In de illusie dat dit daags nadien wel even opgeruimd zou worden, laat je het liggen wegens terug nodig. Fout dus. Na een korte maar effectieve nachtrust aan een verantwoord ontbijt, frisse kledij induiken en terug richting Dessel. Opruimen is voor morgen. Ja, zal wel.

Resultaat is dat zondagavond van de voordeur tot aan de badkamer sporen te vinden waren van een ongemeen woelig weekend. GMM 2010 zit er dus op. Het was zeker geen onbesproken editie en er zal in de toekomst nog veel gepalaverd worden over wat er nu beter kon en wat reeds beter wàs, want laten we ons niet focussen op de negatieve of eerder onbegrijpelijke zaken, maar eerder de goede momenten onthouden.

Tarkus was voorzien van klein en licht fotomateriaal, dus was het weer even wennen (en werken) om toch hier en daar wat resultaat te bekomen. Zeer binnenkort dus een zeer subjectief verslag van deze editie. Voor een echt objectief verslag met kennis van zaken verwijs ik u graag naar de metalspecialisten bij uitstek: De Morgen en TMF, of had ik dat als eens gezegd?


GMM dag 3 921

Stay Heavy!

Metal rules!

 

19:16 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

18-02-09

't Kan vriezen, 't kan dooien!

6 GMMTerwijl iedereen zich afvraagt of het fijne weer waar u en ik zich dagelijks moeten doorploegen ooit nog gaat veranderen, kijk ik graag al eens verder in de toekomst. Met de oprechte wens dat het ooit eens ophoudt met regenen en vriezen - of een combinatie daarvan - durf ik al eens naar de komende zomer kijken.

Nu het overgrote gedeelte van de programmatie van Graspop rond is, gun ik graag samen met u (wie reeds een wee gevoel in de maag krijgt enkel en alleen al bij het lezen van de naam 'festival', gelieve zich te onthouden) een blik op de programmatie te werpen.

Een bijzondere affiche, dat kunnen we wel stellen. Vooreerst: geen Iron Maiden, wat langs de ene kant wel eens moet kunnen, maar dan stelt zich al snel de vraag: wie gaat dat gat opvullen? En dan zijn we al snel uitgeklapt.

De organisatie heeft zich opgetrokken aan volgende headliners: Motley Crue, Slipknot en - hou u vast - Marilyn Manson. Een bont allegaartje dus. Of zoals het cliché wil: voor elks wat wils.

Vrijdag wordt duidelijk de dag voor eerder traditionele bands: oa Firewind, Jon Oliva's Pain (ex Savatage), W.A.S.P., Exodus, Blind Guardian, Dream Theater, Heaven & Hell en The Crue. Uiteraard zal Heaven & Hell het hoogtepunt worden, zover is duidelijk. Dream Theater heeft me op een festival zelden ingepakt, dus dat wordt afwachten. 

Zaterdag gaan we een versnelling hoger en vooral - sneller. Thrash, speed en allerhande -core bands zullen de weide in een kolkende massa veranderen. Kataklysm, Mastodon, Lacuna Coil, Killswitch Engage, Hatebreed en afsluiter Slipknot spelen ten dans. Welke trend dit jaar voor de nodige animatie zal zorgen is nog niet duidelijk. Een ouderwetse moshpit? Een Wall of Death? Circle of Death? Uitkijken. In de brede zin van het woord. Niet direct een hoogtepunt die dag, maar wel opportuniteiten tot fijne foto's, dat spreekt.

Zondag laat nog ruimte voor enkele klappers - of het geld moest op zijn. Scar Symmetry, Devil Driver, Sacred Reich, Epica, Anthrax, Trivium, Disturbed en Marilyn Manson zorgen op zijn minst voor een zeer heterogene affiche, maar ik loop voor weinigen écht warm. Epica en Scar Symmetry uitgezonderd.

Tot hiertoe lijkt het voor mij een aanvaardbare maar niet echt meeslepende affiche. Metal is natuurlijk een huis met vele kamers. Elke week komen er weer echt vernieuwende bands bij en GMM levert toch altijd weer een staalkaart van wat er leeft in 'de scène'. Ik weet niet of er nog iets gaat aan toegevoegd worden. Persoonlijk hoop ik dan altijd nog op een echte heavy metalband zoals Primal Fear of Hammerfall of, ja, Saxon. De toegangsprijs blijft ongewijzigd en het bier is goedkoper dan op Werchter. Ik hou jullie op de hoogte!

Afspraak aan de laatste toog links voor het podium...

 

06:59 Gepost in Muziek | Commentaren (2)