06-07-17

Graspop 2017, zondag 18/6

fb-graspop.jpg

De derde dag denk ik aan de eerste dag. Hoe ik toen nogmaals declameerde dat het echt mijn laatste keer zou zijn. Of al meer genuanceerd tegen de avond: de laatste keer drie dagen.

Zondag voormiddag denk ik al anders: ‘this is it’. Er is niets meer buiten dit alles. Ontsnappen is onmogelijk en morgen kom ik nog eens en zo heel de week door…. Gek.

GMM17 (112).JPG

We komen maar traag op gang en de eerste band die ik kan genieten is UGLY KID JOE. Niet dat ik daar zo vroeg voor kom opdagen maar mijn vooroordeel wordt al snel van de tafel geveegd als we even in de set zitten. De gitaren klinken vet, het is meer ‘groove’ en metal dan de post-grunge/garage rock waar ik ze voor inschatte.

GMM17 (102).JPG

Hoe dan ook, het klinkt goed en is onderhoudend. De kleine bijdrage van Amy Lee is leuk maar mijn hoop voor het optreden van Evanescence slinkt als ik haar ijle stemmetje hoor in een van de band’s hits, en dat kent iedereen: ‘Cats In The Cradle’. Ja, dat is die band.

Waarom weet ik niet maar ik sta aan de andere kant om de vrolijke piraten van Alestorm op te wachten.  Was ook weer (niet meer dan) onderhoudend voor mij persoonlijk. Ik vond de surfende fan leuker dan de band. Er was trouwens teveel rook om een foto te maken van de band.

GMM17 (103).JPG

AIRBOURNE mocht al eerder op GMM staan en ook nu staan de Aussie’s garant voor een uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

GMM17 (105).JPG

GMM17 (107).JPG

Ik probeer het maar ik luk er niet in in te schatten wat het met een mens als Joel O’Keefe moet doen om met deze temperatuur van nul in hoogste versnelling te gaan en daar een uur te blijven hangen.

Ik mocht de band al meermaals zien en het is telkens prijs: een flinke start en gaaaaan. Dat zorgt er ook voor dat elke show toch wat op de vorige lijkt maar geen klagen daarover.

‘Too Much, too young, too fast’,  ‘Girls in Black’, ‘Live It Up’ en vooral de doorbraaksingle ‘’Runnin’ Wild’ blazen me van mijn sokken en het terrein voor de stage gaat door het dolle heen. 

GMM17 (108).JPG

 

HARDLINE

Een band die op rij twee ballads kan en mag brengen? En dan nog van het melodieuze soort? Het van Journey of Foreigner geleden zijn dat we dat kregen. En dan nog.

Hardline kennen de meesten wel door de aanwezigheid van Johnny Gioeli, die ook (daags ervoor) bij Axel Rudi Pell de frontpositie mocht verzorgen.

GMM17 (110).JPG

Bij Hardline wordt er eerder meer gekeken naar de hardere Amerikaanse radiorock zoals House Of Lords. Ik ben niet heel bekend met met hun repertoire maar mag me er graag tegenaan schurken. Enkel hun debuut (‘Double Eclipse’ – met Journey’s  Neal Schon op gitaar!) siert mijn kast maar ik was zo onder de indruk van het nieuwe materiaal dat hun recentste album ‘onderweg’ is.

Gioeli lijkt aan adhd te lijden ofwel is de man zo verzot op optreden, ik weet het niet. Al bij de soundcheck spurt hij van links naar rechts en dat zal niet verminderen. Met steeds die opgewonden energieke blik en enthousiasme.

GMM17 (111).JPG

Strakke band ook en bere-vet geluid, wat maakt dat dit ergens een verademing is ondanks het redelijke volume in de tent. Meer van dit soort bands!

Nog voor de laatste noot spurt ik me naar de main voor STEEL PANTHER. Tja, dat is een ander paar mouwen. Waar goede smaak, stijl en originaliteit absoluut overbodig zijn en zelfs als een tang op een varken zouden passen. Maar zo moet het met deze gimmick, want dat blijft het.

GMM17 (113).JPG

scorpions,evanescence,gotthard,steel panther,anathema,hardline

GMM17 (115).JPG

GMM17 (116).JPG

GMM17 (117).JPG

GMM17 (118).JPG

Maar ze spelen zooo goed dat je daar niet bij stilstaat. Wat Van Halen, Motley Cuë, Poison of Def Leppard als toonaangevende bands op de kaart zette, speelt dit viertal met de vingers in de neus.

De interactie is hilarisch, doorgaans pikant (understatement) getint, bij wijlen net op het randje maar altijd zo ontzettend ‘tongue in cheek’ dat het amusement blijft.

GMM17 (120).JPG

EVANESCENCE

Ja, daar keek ik wel naar uit, temeer omdat ik hun passage enkele jaren geleden gemist had. Of ik daar spijt van moest hebben, dat weet ik niet maar de troostprijs op Graspop was ontoereikend.

Niet dat ik een grote fan ben. Hun wat lamme American Gothic staat me iets te bol van de ‘Twilight’ dramatiek. Voor een zekere leeftijd raakt dit misschien een gevoelige snaar maar voor mij blijft het vooral bij een zwak oog voor frontvrouw Amy Lee.

GMM17 (122).JPG

GMM17 (121).JPG

En ‘zwak’ is nu wel het woord dat we kunnen gebruiken voor de hele (te lange) set die ze mochten brengen. Misschien dat de brandende zon er voor iets tussen zat maar het kwam niet echt op gang.

Amy’s stem is teveel afgenepen vlak voorbij het strottenhoofd, lijkt me. Ofwel deden de geluidsjongens hun best niet. Hoe dan ook, ik werd echt moe van naar Amy te luisteren. Niet dat ze er naast zong of zo maar het was piepen en persen om boven de band uit te komen.

GMM17 (123).JPG

GMM17 (125).JPG

Enkel in de piano ballades kwam ze wat tot haar recht. Die spaarzame momenten redden de set nog enigszins maar ik kon het niet opbrengen om het einde af te wachten.

Meer nog: ik werd verwacht in de Metal Dome.

Maar eerst een korte stop in de Marquee want daar speelde ANATHEMA en dat is een band die ik echt heel hoog draag. Het rare is dat ik ze niet wou zien spelen in de tent met alle mankementen die daar bij komen kijken.

GMM17 (126).JPG

GMM17 (127).JPG

GMM17 (130).JPG

GMM17 (129).JPG

Ten eerste moest ik het nieuwe album ‘The Optimist’ nog beluisteren en ten tweede: ik zal ze ergens eind 2017 zien in optimale omstandigheden.

Maar toch even binnenspringen! En dat zag er zeker goed uit. Danny Cavanaugh ziet er misschien wel wat uitgezet uit – op korte tijd, hopelijk is alles goed met hem. Ik dacht eerlijk dat er een vervanger aan het werk was…

Maar er is ook de charismatische broer Vincent en die trekt naar gewoonte show volledig. Als ik binnenkom is men bezig aan nieuw werk en ik voel me direct thuis ondanks het feit dat ik onbekend ben met het nieuwe materiaal.

Lee Douglas verzorgt hoe langer hoe meer vocalen in de evolutie die de band doormaakt. En ook nu mag ze terecht stralen aan de rechterkant van het podium. Amy Lee was in een oogwenk vergeten…

Maar eigenlijk was ik op weg naar de Dome om GOTTHARD te zien.

Deze Zwitserse band (uit regio Lugano om precies te zijn) volg ik al van het prille begin en ben niet minder trouw geworden na de ‘gebeurtenissen’. Het ons ontvallen van Steve Lee en de moeilijke doorstart, de fans kennen het dramatische verhaal maar al te goed.

GMM17 (132).JPG

GMM17 (133).JPG

Maar plots en vrij snel was er Nic Maeder die de band van de nodige vocalen ging voorzien. Het lot wou ondertussen dat ik er nog niet in geslaagd was om hem aan het werk te zien. Vandaag revanche dus en wat voor een!

Laten we alvast voorop stellen dat Maeder niet de uitstraling van Steve Lee heeft of ooit zal hebben. Daarenboven zal hij altijd moeten leven met de erfenis, zowel muzikaal als emotioneel, die de band met zich mee draagt. Maar genoeg nu, hoe was het?

Het was waanzinnig goed. Nic Maeder levert de vocalen alsof er nooit iets veranderd is en de band speelt nog altijd even strak. Leo Leoni en Freddy Scherer leveren de gitaarpartijen en de rest staat als een huis. Na meer dan 25 jaar samenspelen ontstaat de chemie spontaan.

GMM17 (134).JPG

GMM17 (136).JPG

En tussen de muzikale monumenten zoals ‘Hush’, ‘Mountain Mama’, het nieuwe ‘Remember It’s Me’, ‘Sister Moon’ en ‘Firedance’ zit dan dat ene moment waarin ze opkijken naar Steve. Met live beelden van Lee op de achtergrond zet Nic ‘Heaven’ in en de beeld-én geluidsband van Steve neemt over. Kippenvel, dat kan ik je verzekeren.

GMM17 (135).JPG

De band speelt de rest mee en zo ontstaat er echt het gevoel dat hij er nog bij is. Echt waar een heel gevoelig moment. Ook voor ondergetekende.

De set werd afgesloten met ‘Top Of The World’ en ‘Any Time Any Where’, verfraaid met de sensuele video clip op de achtergrond. Top optreden, zeker bij de beste van de editie. Andere momenten denk ik dat de vloer het gewoon gaat begeven onder het enthousiasme. 

GMM17 (109).JPG

SCORPIONS

Wat moeten we daar over schrijven? Dat het eigenlijk een beetje voldoende is geweest met de Hannoverianen? Deze set-up is quasi identiek aan die van 2015. De setlist is bijna onveranderd en de bandleden doen gedwee hun werk.

Dat is niet voldoende voor een band die ooit bij de top behoorde. Natuurlijk wil ik rekening houden met de leeftijd van de belangrijkste protagonisten – Klaus Meine en Rudolf Schenker – maar er is ook een tijd van gaan.

GMM17 (137).JPG

GMM17 (138).JPG

De inlijving van Mickey Dee (ex-Motörhead) mag dan al een goed initiatief zijn, de trein rolt toch vanzelf. Beetje ongeïnspireerd kan men stellen. Waarom krijgt Mathias Jabs wederom die lange overbodige solo spot? En dan nog bijgestaan door een crewlid (?) op tweede gitaar?

GMM17 (139).JPG

GMM17 (140).JPG

GMM17 (142).JPG

GMM17 (143).JPG

GMM17 (145).JPG

Maar goed, ik neem aan dat diegenen die Scorpions voor het eerst (eindelijk) te zien krijgen, zich zeker geamuseerd hebben. Voor mij was het eerder een overbodige déjà vu.

Halverwege de set ben ik langzaam afgedropen. Van op afstand kon ik nog het opstijgende drumpodium zien (zucht).

Graspop 2017 was een heel goede editie. Er waren bands die ik niet kon zien, anderen die ik niet wou zien, en weer anderen die ik gehoord maar niet echt gezien heb en zeker ook mijn goedkeuring konden meedragen, o.a. Five Finger Death Punch.

Als mijn agenda het toelaat, sta ik er volgend jaar waarschijnlijk opnieuw, vrees ik.

GMM17 (146).JPG

10:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

11-10-10

Steve Lee: Travellin' Man 1963-2010

Some things should not be… 

Nu pas bereikt mij ook het bericht dat Steve Lee, de zanger van de Zwitserse melodieuze hardrockband Gotthard, niet meer onder ons is.

Tijdens een motortrip door de USA werden enkele motors tijdens een pauze aangereden en Steve werd door een motor geraakt. Alle pogingen om hem in leven te houden, draaiden op niets uit. Hij overleed nog ter plekke in Utah op 5 oktober.

Het was voor hem een droom om met een Harley door de VS te rijden, iets wat toch wat in de geest van de muziek van de band ligt. Hij werd 47 jaar. 

Steve Lee was samen met gitarist Leon Leoni het gezicht van Gotthard en was op geregelde tijdstippen in ons land te zien. Als frontman wist hij perfect het publiek te bespelen en vooral de vrouwelijke fans te bekoren.

Of hij nu op een festival stond of in een kleine club speelde, telkens pakte hij de locatie in met niet alleen zijn warme, licht hese stemgeluid, maar ook met zijn charme.

Of het nu furieuze rocksongs waren die je echt een schop onder je kont gaven, of (later meer en meer) mid tempo songs en ballads die je echt konden grijpen, er zat steeds ontzettend veel gevoel in. Hij zal erg gemist worden, zoveel is zeker.

Hoe het verder moet met de band zal de toekomst uitwijzen maar persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat ze met een andere frontman aan de slag zouden gaan.

Ik krijg het nu nog niet voor mekaar om naar Ronnie te luisteren, de Gotthard cd’s zullen nu ook even in de kast blijven vrees is. Maar dat maakt immers niet uit, op goede muziek staat geen datum.

Voor wie de band niet kent moet ze zeker eens youtuben of zien dat hij/zij de hand kan leggen op de live cd ‘Made in Switzerland’.

Gotthard Lee rand 2.jpg

http://www.gotthard.com/

17:47 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

21-06-08

Arrow Rocked! Nijmegen, 15/06/2008


Festival Report Logo 2


U vond een uitvlucht om niet te moeten gaan. Ik niet, dus het vuile werk kwam weer op Tarkus’ schouders terecht. Eerst en vooral: wat men vooraf ook beweert: ‘this ain’t no party, this ain’t no disco, this ain’t no foolin’ around’…

Mijn vierde Arrow Festival en weerom op een nieuwe locatie. Ditmaal in Nijmegen. Na het fenomenale 3-daagse festival in 2006 en het te licht uitgevallen 2007 (waar de logistieke voorzieningen niet altijd ok waren…), hoopte ik dat men stilaan lessen begon te trekken. Het antwoord is onduidelijk. Laten we eens overschouwen.

Het terrein bevindt zich in het centrum van het Goffertpark, wat zich dan weer in het centrum van Nijmegen bevindt. Het is zeer vlot bereikbaar op 150 km van Antwerpen. Op de (gratis! = Lachend) parkeerplaatsen van de koopcentrums (leeg want zondag) kan je vlot de wagen kwijt. Pendelbussen zorgen voor de overbrugging naar het park. Ook dit ging vlotter dan eerst gedacht. Deze rijden permanent op en af . Van de afstapplek naar het park is het dan weer 20’ stappen, waarom rijdt de bus niet meteen tot daar? Fronsen Bij het naderen van de ingang zag ik het ook al aankomen: we are not alone. Was er een vertraging met de opening van de deuren? Ik weet het niet en ik hoef het niet te weten. Wat ik wel weet is dat het een rot-eind en ruim 60 minuten aanschuiven was tot je effectief binnen bent. En dat is haast ondoenbaar. FronsenFronsen De sfeer ging er dan ook nog danig op achteruit als je weet dat de eerste band op het punt stond om te beginnen. Om van de lichamelijke ongemakken dan nog te zwijgen. Kortom: een onoverzichtelijke mensenzee voor en achter ons.

Alles is Duur. Jawel, zelfs voor lui die ze graag laten rollen op zekere tijdstippen, moet ik vaststellen dat voor àlles onwaarschijnlijke prijzen worden gehanteerd. De kwaliteit is gemiddeld, ook van de ‘betere’ catering, maar wel D.u.u.r. Schreeuwen. En als je bekertje Grolsch half vol schuim staat, is dat misschien wel gezellig en leuk voor Joop en Joep, maar zeker niet voor ons, Vlamingen. Ok, de Nederlanders hebben wel het imago dat ze àlles voor mekaar hebben, maar dat is dus louter. Als ze de randanimatie halveren en de ingang verdubbelen zouden we al een eind in de goede richting zijn. In ons land zou dit niet pakken, de hekken zouden plat gaan. En dan te bedenken dat de controle op zich haast niets voorstelde! Onschuldig 

Nederlanders laten niets aan het toeval over – lijkt het. Als het er niet is, vinden ze het als het ware ter plekke uit. Bijzonder pijnlijk is dat ze bijgevolg aan de essentie voorbijgaan. Een mens wil vlot binnenkomen, vlotte controle, ruimte, zo min mogelijk gedoe. En daar gaan ze net de mist in. Frivoolste voorbeeld daarvan was de overjaarse kleuterjuf die de bands aankondigde middels het publiek als een stel senielen te adresseren Fronsen. Dat was net als vorig jaar denigrerend en haatoproepend. De neiging tot zinvol geweld drong zich op. “Ga van dat podium, troela!”  Gelukkig trekken wij als bezoeker uit dit alles onze lessen. Toch moet ik als regelmatige concertbezoeker vaststellen dat onze Noorderburen wél voor ambiance kunnen zorgen. Daar waar wij, Vlamingen, eerder een houding hebben van ‘laat eerst eens zien wat je kan’, gaan de Nederlanders gelijk loos. Een beetje overdreven en geforceerde ambiance, maar de sfeer zit er wel gelijk in. Hier waren ook duidelijk teveel mensen op 1 plaats Fronsen. Stel je voor dat je op een drukke zonnige zondag heel de dag op de Vogelmarkt moet doorbrengen. Je bent dus nooit verder dan 5m verwijderd van een andere persoon. Wij hebben daar geen probleem mee, maar ik kan me voorstellen dat dat soms beklemmend kan werken. Een zonneweide had uitkomst geboden. Dit brengt met zich mee, mede door het intense programma dat je altijd ‘on the move’ bent. Of je gaat naar een band, of je komt er van terug, of je verbetert je positie voor het podium, of je bent op weg naar de toog. Kortom, wij hebben niet gezeten tussen het in-en uitstappen van de eigen wagen. Gewoon omdat er de ruimte niet voor was én elke band verdiende onze aandacht. Het vooropgestelde tijdsschema werd behoorlijk gehandhaafd.Cool  Speling van meer dan vijf minuten was er nauwelijks. Dat houdt dan weer in dat je of de intro of de outro van een set moest missen. Toch zeker visueel. Een ruimte van 10 minuten tussen de optredens ware beter geweest. Tot daar de organisatie.Arrow Festival is blijkbaar exclusief voor lelijke mensen, en geloof me, ik heb er al veel gezien. En voor de vrouwen moet je zeker niet komen, want dat is ‘beyond imagination’- en dat is geen compliment. Een uitzondering euh,…uitgezonderd. Je krijgt het er soms benauwd van. Neen, dit is niet vergelijkbaar met Pukkelpop. Beeld je in dat je in een weinig benijdens-waardige figurantenrol hebt in ‘Lord of The Rings’, om je een idee te geven. Vele van de vooral mannelijke festivalgangers zijn van het type: thuis bakkes toe en zich hier eens laten gaan – met de jongens van toen natuurlijk – of met de buurman van de camping van nu. De jeans lijken erg nieuw en fout gestreken, de shirts zitten krap. Grijze koppen met trendy brillen. Grolsch-drinkers – met veel schuim. Maar toch gaan ze uit hun dak. En dat zie je. Een moshpit bestaande uit 40 & 50-plussers is het best vergelijkbaar met….een moshpit van 18-jarigen (zie Motörhead). Niet meer en niet minder. Enkel op het uithoudingsvermogen leveren de eerstgenoemden in.
Maar er was ook muziek. En daar was Tarkus natuurlijk op gefocust. Dus laten we maar gelijk het gebodene overlopen.

................................. 

REO SPEEDWAGON

.................................

Deze zoetgevooisde AOR-band was reeds drie kwart gevorderd toen ik op het terrein kwam. Zowat alle hits waren al gepasseerd tijdens de Dodenmars, o.a.‘Don’t let him go’, ‘Take it on the run’ en ‘Can’t fight this feeling’. Ik zag nog bassist Bruce Hall het waanzinnige ‘Back on the Road again’ zingen, ‘Keep on Loving You’ volgde en slotnummer was het stomende ‘Roll with the Changes’. Jammer dus, maar ik scheurde gelijk naar het kleinere podium (de ‘Stage’) om de volgende band te zien.

1 x x REO Speedwagon 12 x x REO Speedwagon 23 x x REO Speedwagon 4x x REO Speedwagon 3 BIG

  

 


.................. 

GOTTHARD

.................

Alsof we deze nog niet genoeg kunnen zien, is het toch steeds weer erg leuk om deze complexloze melodieuze rockers bezig te zien. Gotthard is een band die zowel in een club als op een festival prima tot zijn recht komt. Ook hier dus. Met zijn natuurlijke charisma weet zanger Steve Lee het publiek gelijk in te pakken. Wel sneu voor hem dat er zo weinig dames waren om te charmeren. Doch, het gaat hier over de muziek. Verder geen gezeik daarover dus. Wel stelde ik vast dat bassist Marc Lynn er niet bij was. Dit dient nog nader onderzocht. ‘Master Of Illusion’ zette meteen de beuk er in. Vlotte stampers als ‘Gone Too Far’ en ‘Domino Effect’ sloten daar perfect bij aan. Publieksfavoriet ‘Hush’ doet het ‘em ook altijd. Gas werd teruggenomen met ‘Let it be’ (niet van de Beatles). Gotthard is een band die altijd vertrouwd klinkt en nooit teleurstelt. ‘Anytime Anywhere’ was de laatste song die ik zag, want dringender zaken dienden zich aan. Zoals plaatsnemen voor het grote podium (Garden) voor…

1 x x Gotthard Steve 22 x x Gotthard Leo twin3 x x Gotthard Freddy 14 x x Gotthard band 15 x x Gotthard Steve & Freddy6 x x Gotthard Leo & Freddyx x Gotthard Steve 3 BIG



............... 

JOURNEY

..............

Alleen al hiervoor was alle ellende vooraf de moeite. We slipten de zone ‘1e rang in, welke tijdens de afsluiter was voorbehouden voor de ‘VIP-ticketten’. Journey hebben net zichzelf heruitgevonden met een nieuwe zanger en een zeer sterke cd. De verwachtingen lagen dan ook erg hoog. Pas hier kregen we net voor het begin een klein regenbuitje; goed genoeg om de jassen aan te trekken. Gelukkig was dit van korte duur. De man die de piano aan het drogen was keek even hopeloos naar boven; ja, Journey gebruikt het echte spul op tournee. Daarenboven is hun nieuwe cd ‘Revelation’ het gevolg van een wel erg modern sprookje. Voor de newbees: Arnel Pineda zong in een coverband (The Zoo) in de Filippijnen. Neal Schon, op zoek naar een nieuwe zanger viel op een You Tubeclip waarop The Zoo songs van Journey coverde. Hij was zodanig onder de indruk dat hij Arnel wist te contacteren en uiteindelijk in zijn band opnam om de hoogdagen van weleer te laten herleven. Voor de 40-jarige Arnel (ok, hij ziet er 15 uit) is dit een dream come true; voor Journey een onwaarschijnlijke opleving.

De set ging van start met ‘Never Walk Away’, de up tempo en feel-good opener van ‘Revelation’. Hiermee werd gelijk duidelijk gesteld dat het menens is. Pineda zingt de nieuwe songs. Pineda is lid van de grootste Amerikaanse band ever. En wat doet hij dat geweldig. Niet alleen is die stem onwaarschijnlijk, zijn podiumaanwezigheid is om het zacht uit te drukken: dynamisch. Hij spurt en springt het hele podium rond als een losgeslagen konijn, en dit alles zonder één seconde de controle over zijn stem te verliezen. Neal Schon (54) houdt zich gedeisd met zijn zwarte Gibson. Enkel tijdens de solo’s komt hij wat naar voren. Maar ook: wat een klasse! De rest van de band, Deen Castronovo op drums, Jonathan Cain op keyboards, gitaar en zang en bassist Ross Valory weten natuurlijk van wanten en vullen alles perfect in. Cain (58) ziet er bijzonder goed uit voor zijn leeftijd, terwijl Valory met zijn hippe coupe zijn verweerde gelaat probeert te compenseren. Enfin, ‘Seperate Ways’ volgde en deze absolute klassieker klonkt nog nooit zo fris. Vervolgens leek het wel een juke-box. ‘Only The Young’, ‘Don’t stop believin’, ‘Stone In Love’, Wheel in the Sky’, ‘Lights’ en nog wat werk van de nieuwe. Hoogtepunten en kippenvel was er met ‘Edge of the Blade’ en ‘Open Arms’’. Na het eerste refrein barstte er een daverend applaus uit. De set werd beëindigd met ‘Faithfully’ en ‘Anyway You Want it’. En dit alles zonder één moment van zwakte. Dit was achteraf gezien zeker het hoogtepunt van Arrow 2008.

1 x x Journey Arnel 52 x x Journey Jonathan 23 x x Journey Neal 24 x x Journey Jonathan & Ross5 x x Journey Ross 16 x x Journey Jonathan en Neal7 x x Journey Neal 6x x Journey Neal 4x x Journey Arnel 2x x Journey Arnel 9 BIG



.............. 

KANSAS

..............

Kansas is zeker de meest ‘untrendy’ band op dit evenement. In de échte wereld kan je van iedereen fan zijn, maar zeker niet van Kansas. Hier denkt men er echter anders over. Wie houdt van classic rock met symfonische en progressieve inslag, kan hier niet om heen. Daarenboven heeft deze band nog een Christelijke inslag (al herinner ik me niet dat ze ooit het woord ‘God’ gebruikt hebben). Stichtend zowiezo. Songs met een boodschap waar de medemens met een tegenslag of twee moed en hoop kan uit putten. Kansas levert dan ook steun aan kleine lokale projecten waar vooral de kleine en verongelijkte Amerikaanse burger wat aan heeft. Maar hier stonden ze nu, met een magistrale maar steeds bevreemdende Steve Walsh aan zang en keyboards, Rich Williams op gitaar, Billy Greer op bas en zang, Phil Ehart op drums en violist/gitarist David Ragsdale.

Als grote Kansas-fan was het kippevel van a tot z. Wat leek op een chaotische opening middels gitaar-feedback, rommelende bas en het typische vioolgeluid, kwam samen in ‘Howling at the Moon’ uit ‘Magnum Opus’.Wat volgde was zowaar het beste wat ze te bieden hebben. ‘Point Of Know Return’ zette er gelijk de vaart in, gevolgd door het superbe ‘Miracles Out Of Nowhere’, toch mijn favoriete Kansassong. ‘The Wall’, uiteraard ‘Dust In The Wind’ (de hele weide was muisstil!), het gedragen ‘Hold On’, de epic ‘Icarus II’ – wat was dit waanzinnig goed - uit hun laatste cd (reeds van 1999). Slotsong was – hoe kan het anders – ‘Carry On Wayward Son’. Ik was behoorlijk onder de indruk van deze veteranen. Het geluid zat perfect, Walsh goed bij stem en die viool hé, die viool zoals ze enkel bij Kansas klinkt. Ragsdale vervangt original member Robbie Steinhardt. Deze kon natuurlijk buitengewoon zingen en zorgde ook voor de humoristische noot. (om over zijn fabelachtige presence maar te zwijgen). Doch alle respect voor Ragsdale (beide mannen lijken mekaar af te lossen in de line-up) want zijn virtuositeit en toch iets frissere uitstraling werkten positief. Op

Arrow verkoop je jezelf dmv authenticiteit, reputatie of prestatie, geen hypes hier!

1 x x Kansas David 12 x x Kansas David 43 x x Kansas David & Billy4 x x Kansas Rich 25 x x Kansas Phil 16 x x Kansas David & Steve 47 x x Kansas Rich & Steve & David8 x x Kansas Steve 4x x Kansas Billy 2
x x Kansas David & Rich 4 BIG 75


...................... 

DEF LEPPARD

......................

Dit is nu een band die mij als fan heeft verloren reeds midden jaren ’80. Waren de eerste 3 elpees nog fris en heavy tegelijk; na de ommezwaai met ‘Hysteria’ kon het me niet meer boeien. Dit ligt dan vooral aan de overproductie en de drumpatronen die zodanig geprogrammeerd klinken dat het vervelend wordt. De tanende zangkwaliteiten van Joe Elliot worden gecompenseerd met veel ‘ooo’s’ en ‘yeah yeah’s en weerom samples op de vocals. Ik heb ze dan ook maar even aan het werk gezien om vervolgens de markt te bezoeken. Neem van mij aan dat alle hits zijn gepasseerd. Ik herinner me ‘Rocket’ en ‘Pour some sugar on me’.

x x Def Leppard 1

 

 

 


............................

TWISTED SISTER

...........................

De eerder door Kansas gezuiverde Stage werd nu door de goorste en smerigste – om niet te zeggen ‘goddeloze’ rock’n’roll ontheiligd. Dit noem ik nu eens gezonde diversiteit!Dé hamvraag was natuurlijk of Dee Snider, frontman van het combo Twisted ‘f*cking’ Sister al of niet in vol ornaat op de Stage zou staan. Niet dus. Naar eigen zeggen omdat ze iets te laat waren en er door gedoe met ‘customs’ en hun ‘make-up’ er dus zowiezo geen tijd voor was. Of zoals Dee het fijntjes zelf stelde: “Even no time to take a shit! WHAT? Not even time to take a shit? No, get on that stage and kick ass!” En zo geschiedde. Twisted Sister is niet de band die je op een huwelijksjubileum vraagt. De loodzware hardrock/metal vol goddeloze praat en obsceniteiten levert zich enkel perfect voor een bende op hol geslagen halfdronken lelijkaards. En wijllie daartussen. Dee kwam molenwiekend en headbangend het podium op. Wat een energie! Wat een poses! Geen compromissen! Niet vergeten dat deze knapen ook reeds ruim 30 jaar bezig zijn en de gemiddelde leeftijd 55 is. Vele vuisten in de lucht bij opener ‘You Can’t Stop Rock and Roll’, ‘We’re not gonna take it’ en ‘Nature of the Beast’. Luid meegezongen werd er bij ‘Under the Blade’. Hoe dan ook, dit was even lekker uit je dak gaan! Uiteraard heeft TS met Jay Jay French en Eddie Ojeda twee gitaarcoryfeeën uit de eighties in huis. Het gitaargeluid was wat morsig, maar alles werd goedgemaakt door het showaspect van Dee, alle ogen waren tenslotte gericht op de frontman

1 x x Twisted Sister 32 x x Twisted Sister 43 x x Twisted Sister 84 x x Twisted Sister 95 x x Twisted Sister 13x x Twisted Sister 10 BIG


.....................

WHITESNAKE

.....................

Whitesnake had gemakkelijk als hoofdact kunnen doorgaan. Enkele jaren geleden dan. De band die ik zondag zag gaf me eerder een vermoeide indruk met een zanger die er live niet helemaal meer geraakt. Al zal er niemand hem dat durven zeggen. David Coverdale redt het nog bij gratie van een fantastische band die hem zowel instrumentaal als vocaal ondersteunt.. Ook visueel vond ik Coverdale wat pover overkomen. Buiten de suggestieve act met de microfoonstandaard en wat naar zijn kruis grijpen, stond hij er soms maar wat versufd bij. De jaren beginnen nu echt zijn tol te eisen en zijn ondertussen ferm gegroefde kop trekt de vreselijkste grimassen om de nodige diepgang aan zijn stem te geven. Tegelijk speelt hij zijn charmes nog wel uit, maar het kost hem toch wat moeite om het publiek echt op temperatuur te brengen.

Zonder te kijken viel het anders nog best mee, ‘Best Years’, een vette bluesy track uit de nieuwe cd liet het beste hopen. Gitarist Doug Aldrich trekt heus van leer alsof hij de band moet dragen. Maar misschien moet dat ook wel; hij schreef trouwens het leeuwendeel van de nieuwe schijf bij mekaar. Eerste classic is ‘Love ain’t no Stranger’, opgedragen aan de terminaal zieke ex-gitarist Mel Galley. Uiteraard zeer nostalgisch, maar ik vond alles bijeen niet coherent klinken. In de rustigere nummers als ‘Is this Love’ doet David het nog wel zeer goed. Punt met Whitesnake is natuurlijk dat zowat alle songs zo erg gekend zijn dat de verrassing er soms wel af is. Maar dat is natuurlijk meer het geval bij bands op Arrow. ‘Still Of The Night’ passeerde ook en uiteraard kwam oud lid Adje Vandenberg meespelen op ‘Here I go Again’. Hoe dan ook, Whitesnake deed meer dan behoorlijk zijn best, maar ik miste wat power en engagement van de frontman. Op Arrow 2006 waren ze stukken sterker. Als ze op Graspop dezelfde indruk nalaten is het voor mij wel duidelijk. Op het einde van de set nog even wat slagregen, maar ook dit was van zeer korte duur.

2 x x Whitesnake David 23 x x Whitesnake Doug 36 x x Whitesnake Doug & Reb1 x x Whitesnake David 4 cut4 x x Whitesnake David 55 x x Whitesnake David 6x x Whitesnake band 2 cut BIG 75
x x Whitesnake David 9 BIG



.....................

MOTORHEAD

.....................

‘How are ya?’ ‘We are Motörhead and we play rock ‘n’ roll’ Een instituut. Daarmee is alles gezegd. Motörhead bestaat ook reeds ruim dertig jaar en Lemmy (62) en co zijn elk jaar wel ergens in de buurt te zien. Het recept is dan ook simpel: erg eenvoudige songs op een wisselend tempo met niet teveel solo’s en niet te complexe teksten. Opener ‘Dr. Rock’ bevat 2 akkoorden en zette de voorste rijen gelijk aan tot moshen. ‘Stay Clean’, uit de legendarische ‘Overkill’ klinkt lekker vet. Zo ook ‘Killers’ en vooral ‘Metropolis’, ook uit de beginjaren. De eerste drie (officiële) cd’s (én ‘No Sleep…’) koester ik nog wel, maar Motörhead boeit me niet langer dan nodig. Op het podium gebeurt niet veel en de is allemaal nogal van’t zelfde. Uit nostalgisch oogpunt bleef ik even staan, maar toch tijd voor een pilsje. Lemmy zal dat zeker niet erg vinden.

x x Motorhead Lemmy 43 x x Motorhead Mickey2 x x Motorhead Phil & Lemmy 1x x Motorhead Lemmy 5 BIH

 

 


........ 

KISS

........

‘You Wanted The Best, You’ve Got The Best’. Hier valt zeker over te redetwisten. Ik ben nooit een Kiss-fan geweest. M.i. was er in Europa niet echt veel plaats voor high-school hardrock terwijl wij hier al bijzonder heavy bezig waren met Iron Maiden, Accept of Motörhead. De grote hype begon dan ook enkele jaren later toen elpees als ‘Alive’, ‘Alive II’ en, ja, ‘Alive III’ in Europa plots bekend werden.Toen Saxon nog oude gordijnen als decor had, bracht Kiss reeds de grootste show in de bizz. En na 35 jaar Kiss brengen ze deze show nog eens de wereld rond.

Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ik er toch was, zou ik nu Kiss live aan het werk zien. Ever vreesde ik dat de ‘Creatures of the Night’ zouden wachten tot de zon onder was. Maar neen, op een zonovergoten podium gingen ze van start.En de legende werd bewaarheid: Kiss brengt een waarlijk fenomenale show. Zolang je er in meegaat natuurlijk. De redelijk kleffe songs, vol tienerromantiek staan in schril contrast met het ‘demonische’ imago dat de band hanteert. Ok, ik vindt ‘Deuce’, ‘Strutter’, ‘Beth’, ‘Love Gun’ of ‘Hotter Than Hell’ wel leuk, maar dit weegt muzikaal zo licht dat je je afvraagt of dit wel de moeite is om naar te kijken. Ook hier verbaas ik mezelf. De show en de poses zijn zo over-the-top dat het je meesleept en dat je er zelfs sympathie voor krijgt. Nu weet ik wel de die-hard Kissfans redelijk fanatiek met hun idolen omspringen. Vele geschminkte gezichten op de weide en bijzonder veel shirts. Ik kan er nu ook inkomen.

Toen Gene, Paul en Tommy neerdaalden en hun eerste cartooneske pasjes op het podium zetten, leek het inderdaad larger than live-entertainment. Vuurspuwen, gitaren die vuurwerk lanceren, veel pyro’s en het logo van de band dat prominent oplichtte. Dit was duidelijk een band die het waard was om fan van te zijn. Ook al wordt er in mijn muzikale omgeving erg smalend gedaan over dit instituut, het is wat het is, en ik ben blij dat ik ze gezien heb! Fascinerend! Als je er in meegaat tenminste.

0 x x Kiss stage1 x x Kiss band 1 fx2 x x Kiss Gene 2
x x Kiss band 3 cut BIG 75
3 x x Kiss Gene & Paul8 x x Kiss Stage 15 x x Kiss Eric 1 cutx x Kiss Gene 5 fx BIG 75



Met het oog op een tragische uittocht, hielden we het na drie kwartier voor gezien. Letterlijk en figuurlijk. Bleek dat de helft van het volk eigenlijk aan de toog stond te kletsen of reeds volop het terrein verliet. Dankzij dit gestage afdruipen verliep dit vrij vlot.Arrow 2008 was uiteindelijk wel erg de moeite, maar dan vooral omwille van het programma. Voor de echte gezelligheid moet je niet komen, maar als je gedreven bent door de muziek, de legendarische bands en de legendes levendig wil houden of jezelf in nostalgie wentelen, was dit zeker een prima editie. Tot op Graspop en … volgende keer is het aan u!
tis gedaan 1

Noot: voor een andere kijk op het festival, bezoek http://markec.blogspot.com/    


 

 






 

 

11:36 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

14-02-08

Gotthard @ Biebob 13-02-2008

 dyn009_original_471_68_pjpeg_2531478_3e66dc41e385684482f7969c19c66618

Zwitserland zal de geschiedenis zeker niet ingaan als Grote Rocknatie. Op hardrock/metal gebied herinneren we ons nog Krokus, maar dan wordt het aardig stil - tot in 1992 GOTTHARD uit het niets verschijnt met hun titelloze debuut. Catchy – recht voor de raapse riffs, erg refererend aan AC/DC, maar toch met invloeden uit de klassieke Europese hardrock zoals The Scorpions en Whitesnake. Het is dan ook vooral de tandem Steve Lee (zang) en gitarist Leo Leoni die zowel muzikaal als visueel het mooie weer maken op het podium. Zoals op vele van de latere cd’s krijgen we op het debuut een cover, omgetoverd naar een echt Gotthard nummer. ‘Hush’ (o.a.Deep Purple) staat nog steeds op de setlist. In 1994 verschijnt ‘Dial Hard’, een meer dan waardige opvolger, al kiest de band voor een meer bluesy georiënteerde sound. ‘Mountain Mama’ en ‘Travlin’ Man’ getuigen daarvan. Kort daarop zag ik ze voor het eerst live op het nu legendarische Via-Rock festival. Ze maakten wel een verpletterende indruk. Het derde werkstuk, ‘G’, is weerom wat harder, maar enkele midtempo songs en ballads maken de cd toegankelijker. Om even het gas er af te halen, brengen ze in ’97 een volledig akoestisch opgenomen live-cd uit – ‘d-frosted’. Daarop bewijst de band dat hun songs en performance staan als een huis. ‘Open’, hun 4e studio-cd vertoond m.i. een lichte vermoeidheid; de songs boeien niet echt en het lijkt er op of de band uitdooft. In 2001 slaan ze hard terug met ‘Homerun’. ‘Hard’ is anders niet echt het woord, want de cd is behoorlijk radio-vriendelijk. De songs zijn behoorlijk belegen, maar de productie klinkt Amerikaans gepolijst – wat niet noodzakelijk een slechte zaak is. Het geluid is groter en hiermee moeten ze het echt gaan maken. Amerika lonkt en bij de opvolger ‘Human Zoo’ (2003) komt de Bon Jovi-factor wel erg om de hoek kijken. Qua productie is deze uit de kunst, maar de ballen van begin ’90 zijn toch wel echt weg. ‘Lipservice’ (2005) maakt duidelijk dat de oer-band er nog steeds is. Nu ze hun definitieve geluid lijken gevonden te hebben, brengen ze hun beste werk uit. De daaropvolgende tour brengt hun overal (excl België!) Gelukkig krijgen we met de grootse live-cd ‘Made In Switzerland’ een band in topvorm. Geen meligheid, lekker gevarieerde setlist en vooral een uitmuntende band (op cd én dvd). Vorig jaar verscheen hun laatste ‘Domino Effect’. Weerom een top-cd. Gisteren, woensdag speelden ze een uitgestelde wedstrijd in Vosselaar….

Geen support, dus iedereen op scherp voor deze bende Zwitsers!

Na een lichte vertraging staken ze van wal met ‘Master Of Illusion’, gevolgd door ‘Gone Too Far’, de eerste songs van de recentste cd. Het wel erg heterogene publiek reageerde gelijk enthousiast. Geluidstechnisch was het wel dik in orde. ‘Top Of The World’, een echte publiekssong zette de sfeer op 11. De gitaartandem Leoni – Scherer klinkt heerlijk complementair en op de zang én presence van Steve Lee valt niets aan te merken. Alle bandleden zien er behoorlijk goed uit, dus de vrouwelijk fans werden ook meer dan op hun wenken bediend. Steve Lee weet dat en maakt er mooi gebruik van. Naast een absolute topzanger kan hij het publiek meetrekken als geen ander. De ritmesectie Hena Habegger en Marc Lynn zijn ondertussen al zo geroutineerd, dat de motor nergens sputtert. Extra muzikant Nicolo Fragile zorgt naast de keyboard ondersteuning tevens voor een aardige pianobegeleiding als de ballades de revue passeren. Met enkel zang en piano staan deze ook nog overeind en worden stevig meegezongen. Topmomenten waren er zeker met ‘Hush’, ‘Sister Moon’, Mountain Mama’ en ‘Domino Effect’, alwaar de band als vanouds lekker heavy kon gaan. Afsluiter – na de bissen – was ‘Mighty Quinn’, heerlijk hard afgesloten met niet ophoudende muzikanten. De spelvreugde lag deze avond dan ook erg hoog.

Gotthard is een erg veilige band. Een uitstekende kennismaking voor (hard)rock debutanten en met een setlist die je altijd wel ergens weet te boeien. Complexloos en toch eigentijds. Gotthard staat garant voor ‘a good time’! The Oscar Goest to Gotthard!

>> op mijn http://www.myspace.com/thetarkus kan je 'Domino Effect' horen! 

Setlist: Master of Illusion, Gone Too Far, Top of the World, The Call, I Wonder, Hush, Tomorrows’s just begun, Anytime Anywhere, Sister Moon, One Life One Soul, Let it be,Mountain Mama, The Oscar goes to You, Falling, Heaven, Lift U Up, Mighty Quinn

Leo Leoni 3Leo LeoniLeo Leoni 2Steve LeeMarc & SteveLeo tubeSteve lee 4Leo Leoni 4Leo & Freddy 2Leo & Steve

<!--[if !supportEmptyParas]--> Steve Lee 3

15:44 Gepost in Muziek | Commentaren (1)