30-06-17

Graspop 2017, vrijdag 16/5

graspop,europe,epica,rammstein,dee snider,battle beast

Vorig jaar ging het mijn laatste keer worden. Graspop had ik nu wel gezien.

Het is te zeggen: al de mindere kantjes begonnen toch wat op mijn systeem te werken. Maar er is natuurlijk ook de muziek, de bekenden die je doorgaans vrijwillig tegen het lijf loopt en dat maakt dat ik dit jaar toch weer drie dagen present was op dit toch wel heerlijke festival.

Maar eerlijkheidshalve: het gaat me hoe langer hoe minder goed af om drie dagen tussen een hoop volk te vertoeven. Gelukkig zijn het vooral gelijkgezinden die de massa uitmaken. Dit resulteert in goedlachse, soms raar uitziende, drinkende, gezellige lieden die mekaar toch wel keurig ontzien en respectvol met mekaar weten om te gaan.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Hier mijn wedervaren op het veld van eer. Neem het niet te nauw met de nuanceringen en uitlatingen. Zo was het voor mij, iedereen ervaart het op zijn manier.

De actuele ‘bedreigingen’ kunnen de pot op en iedereen volgt gedwee de veiligheidsmaatregelen. Zo zijn we allen klaar voor drie dagen herrie!

BATTLE BEAST mocht al eens openen in de Dome maar had nu de eer om op M1 te mogen spelen.

M.i. deden ze dat bijzonder goed en hun licht verteerbare powermetal leek wel aan te slaan. Ik ken er niet alles van maar het album met ‘Black Ninja’ staat wel ergens stof te vergaren in de kast. Misschien toch eens terug oppikken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C.

Als een vreemde eend in de metalbijt want BOC is natuurlijk bijzonder ver verwijderd van de heavy scene – zeker zoals we ze vandaag kennen.

En alsof dat nog niet genoeg was, leek het wel of je de eerste twee, drie songs naar de Allman Brothers aan het luisteren was. ‘The Red and the Black’ was te licht om te openen en ‘Golden Age of Leather’ swingde lichtjes.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Eerste echte herkenning kwam met ‘Burnin’ For You’ en ‘Then Came the Last Days of May’ was het eerste (en eigenlijk echte) hoogtepunt van de set. Een lange gitaarsolo van Richie Castellano was om duimen en vingers bij af te likken. Donald ‘Buck Dharma’ Roeser nam gedwee over wat leidde tot mooi afwisselend gitaarspel. Zo ook ‘Godzilla’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

‘That Song’! Jawel, die ene song waarmee ze zo onwaarschijnlijk bekend mee zijn geworden. Niet dat iedereen die de song kent ook de band kent. ‘’(Don’t Fear) The Reaper’ werd gefnuikt door een valse inzet van Roeser. Als je dan natuurlijk je ene échte hit even opfokt omdat je niet gestemd staat, of beter: je geleende instrument niet naar behoren klinkt, is dat wel wat sneu.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

B.O.C. heb ik altijd wel eens willen zien omdat de klassieke live albums echt wel indruk op mij maakten als prille puber maar hier komt het op enkele song na niet echt over.

Eric Bloom en Buck Dharma dragen de band misschien nog wel maar de jaren maakt ze wat al te veel laid-back. Neen, dit was zeker geen ‘Enchanted morning’ maar ik kan ze nu wel afvinken.

PSYCHOTIC WALTZ

Op zich nog vreemder maar zeker gepast op dit festival: de psychedelische metal van Psychotic Waltz. Het moet van midden jaren ’90 geleden zijn dat ik deze zag spelen – in Gent notabene.

Zeker niet de meest toegankelijke band, Dream Theater lijkt hiermee wel op Status Quo. Ik wil maar zeggen: de muziek van deze band maakt meer kronkels dan een worm op een hete plaat.

Frontman Buddy Lackey paradeert, kruipt en sluipt over het podium als een dreigend insect om dan gelijk als een mysterieuze priester sierlijke bewegingen te maken. En zijn stem, ja, die blijft even waanzinnig als vroeger.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Voor zover ik kon opmaken was dit de originele bezetting, toch wat de gitaristen en zang betrof. Dat maakt dat alles naar Psychotic Waltz normen strak klonk en de tijden deden herleven.

Een uniek rustpunt was het obligate ‘I Remember’ waarbij Buddy de dwarsfluit hanteerde.

Een heel goede maar riskante keuze om deze band te programmeren. Deze progressieve metal staat immers los van alles wat we kennen en deze stijl is nooit over vertegenwoordigd op GMM.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

BLACK STAR RIDERS

Mijn concertbuddy is een heel, heel harde Thin Lizzy fan maar was niet op de hoogte van BSR en hun muziek. Het duurde dan ook slechts enkele seconden alvorens hij blikken wisselde met mij.

Deze band en zeker Scott Gorham kan gewoon niet anders, denk ik, dan ‘Thin Lizzy muziek’ maken of wil hij niet?

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Nu is daar niets mis mee maar eigenlijk is het een beetje ter plaatse blijven trappelen.

Met Ricky Warwick hebben ze wel een bekwame frontman/gitarist dus qua vocale performance en  presentatie was het wel ok. Ik ben niet bekend met hun nieuwe werk, dus was het wachten op de kleine retrospectieve. Die kregen we met ‘The Boys are Back in Town’ en ‘Whisky in the Jar’.

Kon origineler, mijn gedacht. Maar met een klassieke hardrockband kan je nooit verkeerd doen, zeker bij mij niet. En mijn maat was helemaal in de wolken.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

 

DEE SNIDER

Ik ben geen fan van Twisted Sister en ben dat ook niet van plan. Nu de band definitief (…) in de diepvries zit, zakt Dee Snider solo nog eens af naar Dessel. Vooral omdat er een interessant slot vrij is gekomen door afwezigheid van W.A.S.P.

Wel de knapste bassiste in de geschiedenis van Graspop, andere festivals, de rockmuziek en algemene historie van de menselijke beschaving. Met W.A.S.P. had het niet waar geweest…

Een gitarist waar je niet naast kon kijken en een met een rode hoed op omdat hij anders onzichtbaar zou zijn. Maar soit, Dee was er en het heeft geholpen!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met een nieuwe solo plaat onder de arm (waar we niet van wakker liggen, trouwens) en een handvol klassiekers, was het een koud kunstje om de hongerige weide mee te krijgen. Dee Snider is de laatste jaren meer dan voldoende op de Belgische festivals te zien geweest waardoor hij een beetje kind aan huis is geworden. Daarenboven wordt hij terecht – of onterecht nogal op handen gedragen.

Maar het was toch vooral de eloquentie, de toch wel soms zinvolle tussenteksten die het boeiend hielden. Misschien wat veel blabla, maar het gaf hier meer inhoud dan aan een doorsnee Twisted Sister show.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Vooral de aankondiging van, oh neen, ‘We’re not gonna take it’ in het kader van de laatste dramatische gebeurtenissen, sloeg hard aan en de respons op de weide was dan ook enorm.

De pianoversie werkte wonderwel maar uiteraard werd er later voluit gegaan.

‘The Price’, het nieuwe ‘Close to You’ en nog wat songs maakte dat het iets te snel voorbij was eigenlijk… en ik dacht dat ik dat nooit ging zeggen van Dee Snider.

EPICA

Graspop en festivals in het algemeen leverden nog nooit de beste Epica concerten op. Of het moest in de tent zijn, en dan nog.

Ook nu hield ik mijn hart vast want vorige passage was allebehalve keurig. En dat lag niet aan de band maar aan het povere geluid op de toen voor de eerste maal Main1/2 systeem.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Misschien tijd voor revanche? Jawel, nu zat het goed van het begin tot het einde.

Epica stond er en ging niet weg alvorens een perfecte mix te brengen van hun repertoire. Met klassiekers als ‘Cry for the Moon’ en ‘Sancta Terra’ glijden perfect in mekaar met nieuwe straffe kost als ‘Unchain Utopia’ of ‘The Essence of Silence’.

Er werd afgesloten met het epische ‘Consign to Oblivion’, ook met een hoop pyro’s en rook. Epica nam hier een mooie revanche en stond als een huis!

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

EUROPE

Ook een ‘that song’ band voor velen. Diegenen die die het latere (en hardere) materiaal zijn blijven volgen weten natuurlijk dat Europe een stevige melodieuze hardrock band is die behoorlijk hard en donker uit de hoek kan komen.

Naast de verplichte klassiekers (o.a. ‘Scream Of Anger’, ‘Rock The Night’, ‘Ready or Not’) kregen we ook voldoende nieuw werk met het titelnummer van hun laatste album ‘’War Of Kings’, ‘Last Look At Eden’ en het swingende ‘Days Of Rock ‘n’ Roll’.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Klassiek werd er gesloten met ‘that song’, waar live zeker niets verkeerd mee is.

Weeral moet ik noteren dat Joey Tempest nog steeds goed bij stem is en zelfs ruiger klinkt dan bij vorige passages. Je hoort ook dat hij zijn best moet doen maar dat is ‘werken’ voor een zanger. Dus niet alleen eye-candy voor de dames van allerhande leeftijden, maar ook nog steeds een volleerd en klassevol showman.

Wij kijken vooral naar John Norum, die buiten een paar extra kilootjes ook nog steeds goed voor de dag komt. Zijn gitaarspel is feilloos.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Ik heb hem wel nog nooit kunnen betrappen op te veel enthousiasme en ook nu moesten we het stellen met af en toe een rare grimas naar de rest van de bandleden.

In de aanloop naar de afsluiter mochten we 80’ genieten van Emperor.  Neen, dat was geen cadeau.Iedere zijn ding natuurlijk maar als sub-headliner hoopten we toch op iets met een bredere fanbasis.

 

RAMMSTEIN

Eindelijk kan ik de rare Pruisen aan het werk zien. Ja, het is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik geen échte grote fan ben?

‘Fan’ zoals in ‘fanatiek’ ben ik zeker niet. Daarvoor blijf ik het na al die jaren en toch een stel vette platen nog steeds een gimmick vinden. Onterecht natuurlijk maar dat doet geen afbreuk aan de amusementswaarde.

De spanning werd mooi opgebouwd en de volgelopen weide was er klaar voor en was echt een ontlading als de band van start ging.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Toch ben ik bekend met haast al hun werk waardoor ‘Reise, Reise’, ‘Keine Lust’, het furieuze ‘Feuer Frei’ en het stevige ‘Mein Herz brennt’ luidkeels werden meegezongen.

Verrassing is het – helaas erg actuele – ‘Zerstören’ dat met een nog meer actuele apotheose toch ook wat op het randje was. Maar in Rammstein-land denke we anders en mag alles uitvergroot worden. Het is immers burlesk, pathetisch, dan weer feeëriek  of duister. Het is nooit gewoon.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Met ‘Links 2-3-4’ moet je gewoon bewegen en met ‘Ich tu dir weh’ weet je niet wat er gaat gebeuren als Till de beetje zielige toetsenist Flake onder handen neemt.

En zo gaat het maar door. Rammstein is een fenomeen. Over smaak valt te twisten maar ik heb me zeker – ondanks het slinkende comfort tijdens de show –kostelijk geamuseerd.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

Een prima afsluiter van de eerste dag. Het is 0130u als ik bijna aan de uitgang ben. Die Sonne gaat bijna weer opkomen als ik omstreeks 0330u mijn tram in duik.

Graspop, Europe, Epica, Rammstein, Dee Snider, battle beast

10:38 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

21-07-13

Graspop, 30/07

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Deel 3 (slot)



Eens je écht op dreef bent, is het maar een kleintje om ’s morgens samen in de wagen te stappen, nu met drie, en de routine van het heenrijden aan te vangen. Na twee dagen muziek lijkt er niets anders meer te bestaan, laat staan, van belang te zijn.

Wil dat nu lukken dat dit gevoel soms de overheid wil halen op de dagelijkse beslommeringen....er zijn ergere vormen van verslaving, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Het terrein ligt er weer keurig bij. Velen zien er al niet meer al te fris uit maar wij, na slechts enkele uurtjes slaap – maar wel in onze eigen tram – zijn klaar voor de strijd. Toch eerst een bakkie koffie…


VOODOO SIX mag even later de aftrap geven. Traditionele hardrock in de stijl van Bad Company, met een vleugje metal in de gitaarafdeling. Ik had er nog nooit van gehoord maar om mee wakker te worden kon ik ze wel smaken.

Tussen het toch wel (over)aanbod van zeer heavy acts, is het voor een mij echt een opsteker om de dag mee in te zetten. Net als Vanderbuyst de dag hiervoor en enkele jaren geleden UFO, kan de dag gewoon niet beter beginnen met een portie op de oude stoel geleesde hardrock.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Eerste band-met-naam is het Deense PRETTY MAIDS. Met ‘Red Hot & Heavy’ (’84) en ‘Future World’ (’87) stonden zij aan de rand van een doorbraak maar hun derde kwam wat ongelukkig net voor de grunge-boom en zanger Ronnie Atkins en co leken het onderspit te moeten delven.


Toch bleef de band met Ronnie en Ken Hammer op gitaar als oerleden, altijd actief en productief. Helaas zonder al te hoge toppen te scheren maar wel met consistente platen. Zelf pikte ik na de veelbelovende start terug aan met ‘Pandemonium’, een redelijk hard album. Ik was dus wel nieuwsgierig hoe deze veteranen het er van zouden afbrengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Dat viel nogal mee maar deed ook de nodige wenkbrauwen fronsen. Pretty Maids heeft zeker een eigen geluid maar de blijven daarmee zowat tussen wal en schip hangen. Te melodieus voor heavy metal, te hard voor melodic rock. Live had ik ze ook al beter gezien, zeker de zang verliep soms nogal moeizaam. Atkins haalt het nog wel maar het kost hem echt wel moeite. Wat gitaarproblemen hielpen ook niet echt en het bandgeluid zat dan ook niet heel strak.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Maar het was wel leuk dat ze er waren. Uiteraard passeerden in de korte set de klassiekers ‘Back to Back’ en ‘Red, Hot & Heavy’. ‘Little drops of Heaven’, de wel zeer melodieuze single uit ‘Pandemonium’ was een mooie pleister op de wonde.


Van de Hemel naar de spreekwoordelijke Hel van MOONSPELL. Ik ken maar één Portugese (metal)band en gelukkig is het dan een straffe. Deze draaien ook al ruim 20 jaar mee en weten hun plek in het doom/gothic segment te verdedigen. Live vind ik de band wel harder dan op cd. Uiteraard spelen de visuele aspecten ook mee.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Zanger Fernando Ribeira trekt al snel alle aandacht naar zich toe met zijn gladiatorhelm als hij komt opmarcheren (?). De muzikanten zijn in topvorm en Ribeira’s stem brult op volle toeren om dan weer te fluisteren of te krijsen. Toch een unieke band die m.i. stijlsgewijs niet al te veel concurrentie moet dulden.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

HELLYEAH staat klaar op het grote podium en ik ben wel eens benieuwd. Hardcore/groovemetal zijn niet direct mijn potje thee maar we zijn er nu toch, dus even chekkeee!


Frontman Chad Gray (Mudvayne) krijst een klein uurtje alles bij mekaar en ex-Pantera drummer Vinnie Paul weet zijn trommels te vinden. Muzikaal valt er voor mij weinig te beleven. Misschien past deze band beter op Groezrock of zo, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met STONE SOUR komen we langzaam bij de uitsmijters van deze editie. Ik stond er bij en keek er vrij lang naar zonder dat het me ergens wat deed. Frontman Corey Taylor (Slipnot) weet het anders wel overtuigd te brengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ik ben totaal onbekend met het repertoire van deze band en blijkbaar ben ik daarmee een beetje een zonderling want hoe meer ik me naar voor begeef, hoe luider er wordt mee gezongen en gecrowdsurfd. Sommige bands en stijlen moet je nu eenmaal laten passeren want er is gewoon teveel. Langs de andere kant maakt het me ook niet zoveel uit; als ik een weide plat zie gaan op het is eender welk derivaat van metal, dan gaat mijn hart al sneller tekeer. Blijven gaan dus!


De tactiek was natuurlijk om na Stone Sour langzaamaan een plekje te gaan bemachtigen vooraan, iets wat zonder enige moeite lukte. Gelukkig kon de voorlaatste band op de mainstage mij ook nog boeien anders was het een lange zit voor de headliner.


IN FLAMES is een melodieuze deathmetal band uit Zweden en staat hier opnieuw voor de headliner geprogrammeerd. Vijf jaar geleden kende ik ze amper, nu ik de laatste vijf jaar mijn kennis nog heb uitgebreid (niet altijd tot mijn eigen tevredenheid overigens), kan ik al een potje meepraten over deze vertegenwoordiger van de Gothenburgsound.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met een enorme backdrop van het album ‘Sounds of a Playground Fading’ en extra verlichting (die on de volle zon overbodig bleek), beloofde het ene ferm feestje te worden.


Stonden wij al strategisch centraal tegen de middenhekken, het was al snel uitkijken naar achteropkomende crowdsurfers. Zanger Anders Fridén deed er dan ook nog eens een schepje bovenop door het publiek uit te dagen. En ik heb daar geen enkel probleem mee.

graspop,iron maiden,in flames

 


Als dàt al niet meer mag op een metalfestival! Dankzij de erg tolerante security werd dit ook met een lach en een schouderklop weggewerkt. Gorillagedrag werkt meestal averechts, op GMM verloopt het eerder gemoedelijk en zo zou het overal moeten zijn. Opmerkelijk is dat de meiden zich niet onbetuigd laten met het surfen en even opvallend hoe security er dan wel als de kippen bij is. ;-))=


graspop,iron maiden,in flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Doch: In Flames speelt alsof hun leven er van afhangt en Anders weet de hevige reacties te waarderen. Ik ga hier niet zeggen dat deze band tot mijn favorieten behoort maar live vind ik ze wel super.


Na drie uur op ons plekje was het dan tijd voor een grote verwelkoming: IRON MAIDEN mocht na vijf jaar nog eens het festival afsluiten. Met een heuse retro-tour – ‘Seventh Son of a Seventh Son’ ofte ‘Maiden England’ voor de cd en dvd liefhebbers, is de band nog maar eens de baan op.


Ik zag deze tour reeds in ’88 en ben nog steeds erg wild over het genaamde album. Het hoort voor mij naast ‘Number of the Beast’ en ‘Brave New World’ tot de drie essentiële Maiden albums, elk een andere periode vertegenwoordigend.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

De setlist voor vanavond is een droom. Van de 17 songs zijn er vijf van het genoemde album. En de band zet vanaf het begin de voet op het gaspedaal. Na ‘Moonchild’ gaan we gelijk populair met de single ‘Can I play With Madness’, niet direct een topnummer maar wel een publiekslieveling. Eerste verrassing is ‘The Prisoner’ waarbij de oudere garde verwend werd. Alhoewel…


Bestaat dat tussen Iron Maiden fans? Ik denk dat bvb ‘Killers’ nog evenveel verkocht wordt als ‘Fear of the Dark’. Is het niet zo dat bij heavy metal, doorgaans àlle albums van een band relevant blijven? Ga eens na hoeveel exemplaren van ‘Bomber’ of zeg maar ‘Reign in Blood’ of ‘Rust in Peace’ er nog jaarlijks over de toonbank gaan?


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Oud (of op zijn minst ‘belegen’) en jong tot erg jong staan dus naast mekaar voor de grootste metalband ooit in volle glorie aan het werk te zien. Na ‘2 Minutes to Midnight’ richt dhr Bruce Dickinson het woord tot ons, nederige aanbidders. Een vreemde eend in de bijt met ‘Afraid to Shoot Strangers’ wordt de set ingesmokkeld met als referentie de Europa/Syrië situatie. Vul zelf maar aan.


Iron Maiden in daglicht levert natuurlijk niet de meest indrukwekkende lichtshow, laat staan magische momenten op. Het decor oogt nu wat ouwbollig en te licht naar hedendaagse normen. Het is dan ook wachten tot in de helft van de set alvorens we kunnen genieten van het visuele aspect van de band. Gelukkig zat het muzikaal wel goed en leek het of we naar een 'best of' cd zaten te luisteren.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ironisch genoeg volgt daarop ‘The Trooper’; altijd een hoogtepunt in de set en de act van Bruce blijft even veel effect hebben als vroeger. Vendelzwaaien blijft toch mooi. Euh..maar die Piet Piraat die over het podium zwalpte leek eigenlijk nergens op. Studio 100 zou hier eens flink om lachen, denk ik.


Vroeg in de set zit ‘The Number of the Beast’ en ja, hoor, ‘Phantom of the Opera’ van het debuutalbum. Dat heb ik nog nooit live gehoord of gezien en die 33 jaar tussen het vinyl deze uitvoering lijken een zuchtje.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Na ‘Run to the Hills’ en ‘Wasted Years’, beide in een excellente uitvoering, begon bij mezelf toch te dagen hoe het nu zat met de reproductie van de oude show want buiten dat de heren ondertussen ook wat ouder zijn geworden, bleef ik wel op mijn honger naar de respectieve songs.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

En toen kwam de intro van ‘Seventh Son of a Seventh Son’. Hier had ik dus al zolang het aangekondigd was naar zitten uitkijken. Wat een beest van een song! In historisch perspectief vreemd want toen het album uitkwam en de band vrijelijk met gitaarsynthesisers begon te spelen, was niet iedereen gediend met deze evolutie. Nu we wel een en ander gewoon zijn qua geluiden, is men blijkbaar milder geworden. De tijd heeft zijn werk goed gedaan.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Als de song na zoveel minuten puur op instrumentatie verdergaat, zitten we op het hoogtepunt van de show en zeg maar: van het festival. Dit klinkt geweldig, thiz iz the shit!


De reguliere set wordt vervolgd met ‘The Clairvoyant’, ‘Fear of the Dark’ (nog een anachronisme maar zeer geappreciëerd) en ‘Iron Maiden’ waarbij alle oude truuks worden bovengehaald en de backdrops vlot van uitzicht veranderen.


Als na een korte break de stem van Churchill weerklinkt, weten we hoe laat het is. ‘Aces High’, het immens populaire ‘The Evil that men do’ en als slot ‘Running Free’. Geen ‘Hallowed be thy Name’, anders had het gewoon perfect geweest, maar soit.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Iron Maiden leverde een show af die zo goed was als ze nu kunnen. Misschien ogen ze ook wat trager en kwam het hier en daar wat routineus over, maar de eindbalans was zonder twijfel positief.

 ‘SCREAM FOR ME GRASPOP!! SCREAM FOR ME!’


Hierna kon men nog afzakken naar Testament en/of King Diamond. Ik heb van beiden even gaan genieten maar hoe goed ze beiden ook waren, na een kwartiertje in elke tent had ik het zo een beetje gehad.


Beetje jammer dat twee bands die ik absoluut wou zien tegelijk staan geprogrammeerd op een moment dat iedereen zowat verzadigd is terwijl het in de loop van de dag soms wat pover was voor mij. Maar ja, zo heeft iedereen wel zijn verhaal.


Graspop was voor mij dit jaar geen topeditie qua inhoud maar de amusementswaarde was meer dan voldoende. Dankzij een wederom feilloze organisatie op alle vlak, was het puur genieten van de verscheidenheid, het goede weer en de talloze ‘brothers & sisters in arms’.

You people rule!


Graspop, Iron Maiden, In Flames

graspop,iron maiden,in flames

10:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

16-07-13

Graspop, 29/07

1378498559.jpg

Deel 2


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Een fijne dag om weer aanwezig te zijn op deze Heilige Kempische Grond. Vandaag valt er heel wat goed te maken voor de uitgeregende en beetje mindere dag van gisteren.

We zijn vet op tijd en ik loop alweer enkele bekenden tegen het lijf. Anciens die stilaan een stuk van het decor zijn geworden. Lekkere bands vandaag, leuke bands ook.

Hoogste tijd dus voor weer wat leuke plaatjes vanuit de échte pit. Geen glamour, vals licht of opgefokte kleurtjes. Kortom: zoals het echt was.


Het Nederlandse VANDERBUYST mag op het grote podium het feest in gang steken en dat lukt hen prima. Met reeds twee albums in de achterzak zijn deze drie lange jongens bewust een groet naar lang vergane maar niet vergeten tijden. Met de juiste foute kledij, dito kapsel en moves, lijken zij wel uit een tijdscapsule te komen waar ze onverhoeds zijn in beland ergens tussen ’78 en ’82.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Vanderbuyst speelt en klinkt als traditionele hardrock/metal bands zoals UFO, Thin Lizzy, Tygers of Pan Tang of zelfs Triumph herken ik er in. Lichtjes pompeuze maar sober gebrachte songs die een ruim publiek aanspreken. Ze staan absoluut zelfverzekerd op het podium en spelen feilloos de gedateerde riffs. Een Thin Lizzy cover ‘Don’t believe a word’ maakt het allemaal nog eens duidelijk van waar zij de mosterd hebben gehaald. Chapeau om met zijn drieën de vroege weide zo aan te steken!


We blijven lekker hangen op onze stek (een kleine verplaatsing naar de bierpomp te na – je moet ergens beginnen en het is tenslotte al ‘na de noen’…).


BRAINSTORM is nu net een van mijn favoriete powermetalbands, dus goed op post voor deze Duitsers. Deze band is nu al geruime tijd bezig in dezelfde formatie en brengt op tijd nieuw materiaal uit. Andy B. Franck zal het duidelijk maken en vrij snel in de set laten horen dat ze pas na vijftien jaar gevraagd werden. Hoe dan ook, iedereen is blijkbaar opgetogen met hun aanwezigheid want van dit genre is er helaas weeral niet te veel geprogrammeerd, begrijpe wie kan.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Eerste hoogtepunt in de set is de derde song ‘Shiva’s Tears’ en Andy maakt het helemaal mooi door het publiek te gaan begroeten. Naast een geweldige zanger is hij ook een excellente frontman; beweeglijk, expressief.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘Temple of Stone’ grijpt terug naar het recentste album en is een perfect voorbeeld van hoe de band nu klinkt. De korte set bevat ook nog het geweldige ‘Fire walk with me’ en eindigt met ‘Highs Without Lows’. Enkel ‘Highs’ die dag tot dan toe op Graspop. Niet moeilijk, we waren ook nog maar net begonnen.


Kleine spurt naar de Marqueetent want daar was het nu écht wel te doen. Veel volk maar ik geraak nog redelijk gesteld. Fotogewijs zal het echter en jammerlijk genoeg een mager beestje worden.


AMARANTHE, geliefd en gehaat maar door de meesten wel gekend, mocht daar zijn ding doen. Dit gezelschap graait graag in verschillende stijlen en dat kan verrassend uitpakken. Gelukkig en waarschijnlijk bewust kiezen zij nu voor de meer heavy songs op de setlist. Geen geflirt met beats of technoloops. Wijs en we zijn ze er dankbaar voor.


‘Invincible’ zet zwaar in en vanaf dan is het een klein uurtje absoluut genieten van dit Zweedse samenraapsel van heavy metal/powermetal/metalcore & meer poppy arrangementen; wat zeg ik, het was gewoon af!


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Amaranthe, en je kan er van zeggen wat je wil, is een fantastische live band waar je enkel maar sympathie voor kan hebben ongeacht je zogenaamde echte smaak. Komt daarbij dat het geluid haast perfect was waardoor het geweldige drumgeluid ferm indruk maakten zonder de rest te overdonderen.


De drie zangers, Andreas Solveström, Jake E en ons aller Elize Ryd lijken wel voor mekaar geschapen. Of is het een uitgezochte stunt, ik wil het zelfs niet weten. Alles lijkt wel perfect en het is door de kleine nuances dat het nog live klinkt – niet dat ik daar overigens aan twijfel.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Nieuw werk met ‘The Nexus’ en het mooie ‘Amaranthine’ passen perfect in de set. De vraag is echter hoe zo een band kan evolueren? Ik vrees dat ze vrij snel in herhaling gaan vallen net omdat deze succesformule gaat uitgemolken worden.

Maakt me niet uit, ga kijken als je kan, voor wat het waard is en voor zolang het nog duurt, is Amaranthe een verfrissende en opbeurende gebeurtenis.


Vol verwachting vinden we mekaar terug buiten voor het combo ROCKSTAR. De bandnaam doet me al het ergste vermoeden en helaas zal dit bevestigd worden. De band draait rond zanger Tim ‘Ripper’ Owens, een huismerk in menige metal verzameling (Judas Priest, Malmsteen, Iced Earth).


Nu vind ik Owens bijlange geen fijne zanger om naar te luisteren. Zet hem bij Priest of Iced Earth en hij zal dat perfect doen maar eens uit die biotoop is hij wat stuurloos. Hij is zeker geen melodieuze zanger en presenteert live ook niet echt. Daarnaast vinden we nog James Kottak (Scorpions) op drums en sessie- en tourgitarist Keri Kelli (Alice Cooper, Slash,…), tot daar het redelijk goede nieuws. Op bas zat iemand anders dan Rudy Sarzo (op tour met Queensrÿche), wat ook niet echt de interesse verhoogde.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

De set bestond uit songs die we allemaal kunnen dromen. Niet omdat het zulk een geweldige songs zijn (zijn het trouwens wél) maar ik zit niet te wachten op een veredelde coverband die platgetreden paden komt bewandelen. En trouwens: zo straf vond ik de uitvoeringen nu ook weer niet.


‘Neon Knights’, ‘Hell bent for leather’, Big City Nights’ of ‘Heaven and Hell’ verdienen beter dan dit. En als ‘hij die niet bij een band kan blijven’ denkt wat fun te kunnen hebben terwijl wij ons afvragen ‘WTF?’ zijn ze goed mis.


Beter af in een vers bezoek aan de Metalmarket. Daags er voor ging het zo hard dat ik toch even op adem moest komen en bijgevolg deze leemte die zich nu aanbood wederom nuttig kon benutten – een uitleg als een ander.


Nog beter was het om mezelf op de zonneweide (…) neder te leggen ende te genieten van het schitterende weer. Waarlijk een goede beslissing! Gelegenheid ook om de perimeter van het festivalterrein eens af te wandelen. Hierbij moet ik vaststellen dat de uitgebreide pick-nick/eet en chill zone prima gereorganiseerd is. Ook het ruime aanbod van vast voedsel kom ik wel appreciëren. De volledig van de pot gerukte prijzen dan weer minder. Nu laat ik ze graag rollen maar als je er even bij stil staat is het gewoon absurd.


MUZIEK!  SPELEN!


Volledig in optima forma, zowel fysiek als mentaal ben ik klaar voor WITHIN TEMPTATION. Net als Amaranthe durft WT zich al eens begeven op glad ijs. Het laatste album is wel sterk in zijn geheel maar er zitten toch wel enkele songs op die even doen schrikken en ook mijlenver liggen van het oude werk. Maar ok, misschien zijn ze ook wel een beetje voorbereid en zullen ze het publiek geven wat ze vragen?


Mja, persoonlijk was ik wel klaar voor lichtere stuff, dus het maakte me niet veel uit. En Sharon den Adel is nog steeds leuk om naar te kijken en misschien kon het wel spectaculair worden? Allemaal troeven dus voor een potentieel geslaagd optreden.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Na de intro film, die wel in een zaal werkt maar hier m.i. volledig overbodig was en door de zon voor velen onduidelijk moet zijn geweest, schoot de band in actie met ‘Shot in the Dark’. Goede zet! Ik zie blije gezichten rondom mij en moet mezelf een beetje inhouden om me niet belachelijk te maken. (hoe kan dat dan, denk ik zelf, als er naast me een jonge gast in een zebrapak staat…)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘In the Middle of the Night’ legt de lat nog wat hoger en het lijkt wel of we zijn vertrokken. Wat was dit weeral netjes afgewerkt! Mindere momenten waren de dance gerichte tracks ‘Faster’ en ‘Sinéad’ maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met ‘What have you done’, ‘Angels’ en ja, de twee super radio hits ‘’Ice Queen’ en ‘Mother Earth’. Enige dieptepuntje was de Lana Del Ray cover. Dank u, QMusic! (NOT)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Voorts niets dan lof voor deze band op de top van hun kunnen!

Doch, dan werd het weer tijd voor de échte shit. SAXON is ondertussen ook alweer een vriend aan huis op GMM. Stonden zij vorige keer nog als afsluiter in de tent, nu mochten ze terug het grote podium op. De band had dan ook een en ander qua aankleding meegebracht.


Na de intro werd er van wal gestoken met het felle ‘Sacrifice’, de titelsong van de nieuwe cd. Eerste verrassing was ‘Power and the Glory’ alvorens met ‘Heavy Metal Thunder’ het blik klassiekers volledig open te trekken. ‘Denim and Leather’, ‘Motorcycle Man’, ‘747 (Strangers in the Night)’ en ‘Strong Arm of the Law’ volgden mekaar op.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Biff staat vocaal zijn mannetje nog wel maar de goede  man beweegt toch al een stuk voorzichtiger over het podium. Komt daarbij dat er een hoop rook en vuurwerk bij te pas kwam.


‘Crusader’ is en blijft een van de populairste Saxon songs. Als deze dan uiteindelijk na veel gebrul van het publiek, ergens op het einde van de set wordt ingezet, kan het helemaal niet meer stuk. Er werd afgesloten met ‘Princess of the Night’.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Saxon kreeg 70 minuten te spelen maar kan zonder problemen het dubbele afleveren. Drie leden (Biff, Paul Quinn en drummer Nigel Glockler) zijn ondertussen ruim de 60 voorbij maar deze band lijkt onvermoeibaar. Gelukkig is hier nog niet veel van te merken en leverde Saxon dankzij de extra aankleding een mooie show af.


SLIPNOT is de afsluiter en de nieuwsgierigheid dwingt mij om toch even te blijven hangen. We zitten verspreid over het terrein en we zouden mekaar sms’en als een van de twee het niet meer ziet zitten…


Geloof me dat ik al mijn best heb gedaan om deze band te bevatten maar het lukt me niet en ik ga het daar echt bij laten. Maar dat neemt niet weg dat ik niet kan oordelen of het een geweldige live band is. En dat zijn ze zeker.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Daar waar het spektakel soms de bovenhand haalt, net daar is het leuk. De muziek laat me echt wel koud. Niets ervan kan me bekoren, de gitaarsound, de maniakale drums en percussie en ik herken nauwelijks melodie of refrein. Kortom: ik kan er geen eind aan vastknopen. Ik denk dat voor iemand die 0,0 van metal weet, alle heavy muziek zo moet klinken.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Zelf kan ik wel even genieten van het spektakel. Dit is de tweede keer dat ik ze zie en ik vind het werkelijk de ziekste band die ik ooit zag, en dat is een esthetisch compliment hé. Je weet niet wat je ziet. De witte pakken en de nieuwe maskers, het psychotische gedrag en uiteraard de drie percussionisten die zichzelf met ware zin voor zelfdestructie op en af hun instrument gooien. Het visuele concept is geniaal. Geen enkele band is zo bevreemdend in hun presentatie.


Na drie à vier songs trilt hij al. “En?”. De boodschap is duidelijk: dag twee zit er voor ons op.

graspop,saxon,slipnot,amaranthe

 

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-07-13

Graspop, 28/07


graspop

Deel 1


Na vorig jaar eentje the hebben overgeslagen was Tarkus dit jaar terug aanwezig op het grootste Metalfeestje van het land.


Over het programma kunnen we discussiëren. Over een veranderend of op zijn minst fel aan uitbreiding onderhevige metalen landschap kunnen we ook een ferme boom opzetten. Het is tegelijk een zegen en een vloek voor de meer traditionele liefhebber van het harde(re) werk om zich gedurende drie lange dagen onder te dompelen in deze mozaïek van ‘heavyness’.


Jawel, het was best een harde noot om kraken met gelukkig enkele redelijk hapklare brokken tussendoor. Ik wil hierbij niet gaan zeuren over wat zogenaamd al dan niet past op dit festival. Ik heb zeker geprobeerd om overal van te proeven en men beschik dan ook over de vrijheid om een beker al eens aan zich voorbij te laten gaan of meewarig het hoofd te schudden of de wenkbrauwen te fronsen. Zolang het ‘heavy’ is, is het voor mij gepast op deze affiche.

Around 03.jpg

 

Ik prijs me dan ook eerder gelukkig om aan dit buffet te hebben mogen aanschuiven. Samen met metalliefhebbers uit heel Europa en omliggende straten bij wijlen flink uit het dak gegaan om even later de zonneweide (duh?) op te zoeken, wat te shoppen of leuk mensen kijken.


Veel volk ook; viel het vrijdag nog redelijk mee; het weekend en het bijtrekkende weer maakten er een geweldig feest van. En die kreuken in het voorhoofd werden er keurig uitgespeeld door het toch nog aanvaardbare geluid. Al mocht het soms toch wat luider.


Niet te veel gezever, hierbij een redelijk gebald verslag met enkele plaatjes. Kortom: Tarkus in zijn gewone doen, in een vertrouwde omgeving én bijgestaan door meer dan kritische gezellen. Wij zijn immers te oud geworden om ons zomaar alles te laten inlepelen. METAAAAAAL!


Around 08.jpg

Als we de weide betreden, is het feestje al aan de gang. Na een kleine verkenning waarbij de nieuwe feilloze toegangsfaciliteiten onze goedkeuring kreeg en de nodige consumptiebonnen werden aangeschaft, zakte ik langzaam af naar de tent waar VARG zou spelen. Geen rustige instapband dit jaar maar een band die me vooral visueel interessant leek. Varg tapt muzikaal een beetje uit verschillende vaatjes en situeert zich vooral in de Viking/melodic death & pagan hoek.


Varg 01.jpg

Varg 04.jpg

 

De eerste band waarmee ik wel oprecht kon relateren was GRAVE DIGGER. Deze Duitse oer-powermetalband is zo een eeuwige subtopper maar heeft wel een zeer trouwe schare fans.

Zelf reken ik me daar niet echt bij maar de traditionele heavy metal gaat er vlot in. Geen Grote Kunst, deze band maar ze geven wel een ‘thuiskomen’ gevoel. Klappers als ‘’Rebellion’ of ‘Heavy Metal Breakdown’ zijn haast klassiek te noemen. Edoch, het avontuur is maar net begonnen.


Grave Digger 11.jpg

Grave Digger 05.jpg

 

We gaan door op Teutoonse wijze met HELLOWEEN. Ooit het vlaggeschip van speedmetal –echt, zo heette dat toen – maar vandaag een haast klassieke heavy doch melodic metalband. Het bandgeluid is met de jaren net zoals hun oude fans een beetje zwaarder geworden.


Helloween 18.jpg

Helloween 05.jpg

 

De band zet wel in met de hymne ‘Eagle Fly Free’ en alles klinkt strak en geroutineerd. Recenter werk volgt maar het is vooral met de oudjes ‘’Dr Stein’, ‘I want Out ‘ en ‘Future World’ dat we uit ons dak gaan.


Frontman Andi Deris is ondertussen al lang niet meer ‘de nieuwe’ maar voor wie ooit Michael Kiske aan het werk zag, denkt toch nog met heimwee terug. Deris doet het erg goed maar mist net die punch om de oude songs die magie van vroeger te geven. Vroeger – toen ‘Keeper of the Seventh Key’ dé plaat was. Da’s gdvdm ruim 25 jaar geleden.


Helloween 16.jpg

Helloween 14.jpg

 

Als ik de grote Marquee binnenstap ben ik toch lichtjes opgewonden. Black metal is muzikaal niet echt mijn ding maar ik weet uit ervaring dat er visueel meestal wel wat te beleven valt en als het, nu ja, stijlvol is en volgens de regels, dan kan ik er wél van genieten in een live omgeving. DARK FUNERAL beantwoordt perfect aan mijn verwachtingen.


Dark Funeral 15.jpg

 

Als de band furieus van wal steekt en de pyros hun werk doen, ben ik echt wel onder de indruk, zelfs zonder veel voorkennis van de band of het repertoire. Het drumwerk is waanzinnig, de riffs brutaal en het gekrijs neem ik er maar bij. Zolang dit soort bands geen parodie van zichzelf kan ik er graag naar kijken. In mijn cd-rek vind je ze slechts exemplarisch – voor de volledigheid dus. We zijn toch één grote familie, niet?


Dark Funeral 13.jpg

Dark Funeral 09.jpg

 

COAL CHAMBER mag wegens een logistiek probleem met Soulfly wisselen en staat dus (voor de tweede keer) op de main stage. Een band die ik normaliter zou ontwijken. Alternative/nu-metal kan je aan mij niet slijten en dikwijls zijn ze gezien het beperkte tijdsgewricht waarin deze stijl echt doorbrak, verworden tot een anachronisme. Zolang er geen revival komt mag Korn & co gerust rondhossen als getuigen van andere tijden, maar meer hoeft dit niet te zijn voor mij.


Coal Chamber 01.jpg

 

Coal Chamber heeft geluk. Ik ben ondertussen helemaal ‘in the zone’ en het maakt me al geen ruk meer uit wie of wat er speelt. En maar goed ook. Al vanaf de eerste maten trekt de band mijn aandacht omwille van de extreme grooves en het industrial annex gothic randje dat aan de band kleeft.


Coal Chamber 03.jpg

Coal Chamber 04.jpg

 

Zanger Dez Fafara zit ook bij Devil Driver maar weet de stijlen keurig uit mekaar te houden. Ook bassiste Chela Harper’s podiumpresentatie werkt aanstekelijk evenals het haast psychopatische drumwerk. Het is een opvallende band waarvan ik dan wél weer blij ben dat ze terug van het schap zijn gehaald.


Mijn tussenstops zijn Mayhem, welke nauwelijks indruk op mij maakten en Kreator, de Duitse thrashreuzen die wél afleverden met hun strak geluid en imposante stage set-up.


Op tijd dan naar de Metaldome om de Zweedse band KATATONIA aan het werk te zien. Het loopt er goed vol en naast me staan enkele Zweden die vanaf de eerste noot zo nodig moeten springen. Op Katatonia?


Katatonia 01.jpg

 

Zelf doe ik af en toe de ogen dicht om me te laten meeslepen met Jonas Renkse’s hypnotiserende stemgeluid. Ik zag ze al meerdere keren en telkens sta ik verbaasd van de impact van deze band. Een heel erg beperkte zanger die absoluut geen of nauwelijks interactie heeft met het publiek en er eigenlijk niet uitziet maar toch recht naar het hart gaat. De muziek van Katatonia is qua klankkleur ook redelijk eendimensionaal wat dan weer leidt tot een haast trance gevoel.


Katatonia 05.jpg

Katatonia 11.jpg

Katatonia 10.jpg

 

Deze keer presenteerde de band zich toch minder duister of doomy dan eerder het geval was en het droog ijs werd ook beperkt zodat we de band ook eens echt konden zien ipv de schimmen bij vorige doortocht.


Als ik buitenkom is het alweer aan het regenen. Niet hard maar het moreel krijgt wel een flinke deuk en het feestje dat beloofd was met TWISTED SISTER lijkt verder dan ooit. Van de Dome naar de Main is dan ook weer even ploeteren en pletsen.


Niet voor niets hebben we al afgesproken dat indien TS teveel oude wijn in nieuwe zakken wordt, we pleite zijn. Zo fantastisch vinden we deze band nu ook weer niet en zeker niet als headliner.


Twisted Sister 01.jpg

Twisted Sister 02.jpg

 

En inderdaad, uiteraard bestaat de set uit al de klassiekers en speelt Dee Snider na één song al de ‘angry mf’. Wat een bullshit. Wij begrijpen dan ook niet hoe een band als Twisted Sister terug zo wordt opgehemeld en ‘herontdekt’. Wat dan weer wel pleit in hun voordeel is dat we nog eens eenvoudige songs te horen krijgen ipv het gebeuk in de loop van de dag.


Twisted Sister 05.jpg

 

Uiteraard mogen zij hier staan, maar als dit het beste is wat men op de kop van een affiche kan zetten? De banale meezingrefreintjes – ja, die ene song is wonderbaarlijk hét alibi – en de trieste presentatie en gitaarspel van de gitaristen helpen al niet veel. Neen, op een zonovergoten stage in de namiddag zoals op Bospop enkele jaren terug, dat ging er nog mee door. Dit was op de rand van pathetisch. Ik vraag me zelfs af waarom ik er zoveel over schrijf.


GMM stak mager van wal. Zaterdag hopelijk beter.


Kreator 01.jpg

 

14:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-07-11

Graspop Metal Meeting, zondag 26 juni

Dag drie. Laat ik gelijk eerlijk zijn: met mijn traditionele vooringenomenheid was er initieel niet veel nodig om mij thuis te houden. Bij voorbeeld: bar slecht weer in de voorspelling en een programma met nauwelijks iets wat me echt boeide. Tot enkele weken geleden Pagan’s Mind werd toegevoegd én er een geweldige zomerdag werd voorspeld. Ja, dan is de kazak rap gekeerd…

110626 GMM 3 837.jpg

Shame on me. Zondag had na voorgenoemde band niet echt favoriete bands maar bleek toch een onderhoudende en soms verrassende dag te worden.

De Noorse band PAGAN’S MIND kan bij mij weinig verkeerd doen. Onlangs nog voor een handvol mensen in As, nu mochten ze de mainstage openen voor een erg gemengd publiek. Op heel deze editie stond buiten PM geen enkele progressieve metalband en zondag was de programmatie toch nog iets extremer dan de vorige dagen.

In de 45’ die de band had, gaven ze dan ook het beste van zichzelf. Verwonderlijk dat op dit relatief vroege uur de stem van Nils K. Rue al zo wakker was. Er werd dan ook niet veel tijd verloren en de band zette zich in gang met de opener van de nieuwe cd ‘Eyes Of Fire’ en ‘Enigmatic Calling’. Een van mijn favoriete PM nummers is ‘Walk away in Silence’,welke een grote Queensryche invloed verraad. ‘God’s Equation’ in al zijn complexiteit volgde. Verder kregen we nog het beenharde ‘Alien Kamikaze’ en de PM klassieker ‘Through Osiris’ Eyes’.

Een pracht van een opener, vooral wat mijn smaak betreft. Ook het geluid was dik in orde wat bij bands als deze echt wel noodzakelijk is. Alle vooringenomenheid betreffende het programma smolt als sneeuw onder het ondertussen flink aanwezige zonnetje.

05 PAGANS MIND.JPG

08 PAGANS MIND.JPG

14 PAGANS MIND.JPG

17 PAGANS MIND.JPG

11 PAGANS MIND.JPG

 

Vervolgens blijf ik even hangen voor ANVILmaar na de demonstratie daarvoor was het niet gemakkelijk om het erg basic gepingel en povere bandgeluid van Lips & co te appreciëren. Enkel ’s mans bekkentrekkerij is even leuk voor zolang het duurt. Het vreselijke ‘March of the Crabs’ en de cultklassieker ‘666’ (beiden uit ‘Metal on metal’ uit 1982 – kan je nagaan) zijn voer voor de echte fan. Mogelijk ging er nog een visuele gag volgen maar die heb ik niet afgewacht. Leuk voor de echte fans, maar niet voor mij. Ik blijf er bij dat deze band vooral draait op sympathie voor de underdog.

01 ANVIL.JPG

07 ANVIL.JPG

Heel wat meer gedoe in de grote Marquee alwaar het Finse AMORPHISging spelen. Met ‘The Beginning of Time’, de nieuwe cd, fris in de achterzak, keek ik hier wel naar uit. Amorphis is een wel heel bijzondere band die zeer toegankelijke melodieuze deathmetal brengt met hier en daar een folkinvloed. Ik hou erg van hun vier laatste cd’s maar ben redelijk onbekend met het oudere werk. Gelukkig begonnen ze met ‘Battle for Light’ uit hun nieuwe schijf welke perfect aansluit bij de voorganger. ‘My Enemy’ en het oudere ‘The Smoke’ volgden.

01 AMORPHIS.JPG

04 AMORPHIS.JPG

07 AMORPHIS.JPG

 

De temperatuur in de tent liep ondertussen aardig op en in de helft van de set hield ik het voor bekeken. Even bij GWAR binnengesprongen maar daar vond ik geen zak aan. Ik kon er zelfs niet om lachen en muzikaal stelt het geen ene moer voor.

Dan zijn we beter af met KREATOR, de ongekroonde koningen van de Teutoonse Thrash. Ook niet echt my cup of tea, maar tenminste strak en met enig technisch niveau. Ik ken geen enkele song van hen maar ze konden toch mijn aandacht gaande houden. Het was ook ‘genieten’ van de vele crowdsurfers.

02 KREATOR.JPG

04 KREATOR.JPG

09 KREATOR.JPG

 

Ik keek ook ontzettend uit naar MASTODON, in die zin dat ik gewoon erg nieuwsgierig was naar de liveprestatie van deze band. Vreemde band overigens. Het heeft erg lang geduurd alvorens ik hun laatste cd ‘Crack The Skye’ enigszins kon doorgronden. De sludge/stoner metal met een deftige psychedelische saus er over is nu niet direct iets wat je opzet met een barbecue. Sommige songs lijken een geheel eigen leven te gaan leiden met de bezwerende zang van frontman Troy Sanders en de hypnotiserende gitaarpartijen van Brent Hinds. Met de ogen dicht voel je je in een olie lekkende verroeste Dodge truck tegen 100mph door de woestijn scheuren. Om je een idee te geven van wat ik er bij voel. Maar ook niet vergeten dat deze band eigenlijk ook niet gespeend is van de nodige heavy metal invloeden. Deze band is werkelijk fenomenaal om live te horen. Op het podium gaat het er nogal statisch aan toe maar iedereen is zodanig op zijn instrument gefocust dat we gelijk weten waar dat strakke geluid vandaan komt. Ja, dit was tegelijk een verrassing én bevestiging.

02 MASTODON.JPG

08 MASTODON.JPG

11 MASTODON.JPG

12 MASTODON.JPG

14 MASTODON.JPG

 

Na dit echte ‘Stahlgewitter’ was het tijd om even te gaan afkoelen op de weide. Ook tijd om nogmaals de metalmarket in te duiken om toch nog enkele items op te snorren. Met wisselend succes overigens.

Terug buiten is AVENGED SEVENFOLD reeds in de helft van zijn set. Ik herinner me bij hun vorige passage dat ik wel onder indruk was van de zang van frontman M. Shadows. Ook zondag was hij in grote doen. Net zoals Hatebreed vorig jaar is het wel opvallend hoe dat eerder alternatieve metalbands zo een grote aanhang hebben. AX7 gaat er dan ook in als koek. In tegenstelling tot bvb Papa Roach kan ik hier wél naar luisteren. De nadruk ligt niet zo zeer op het constant hersenloos ‘jumpen’ maar deze band heeft toch meer diepgang. De band refereert nogal veel naar de Bijbel maar is geenszins een religieuze band. Shadow’s introductie van de songs geven ook af en toe stof tot nadenken. ‘God Hates Us’, het bizarre ‘A Little Piece of Heaven’ (hoe schrijf je in godsnaam zo een song?) en uitzwaaier ‘Unholy Confessions’ laten een echte top band horen.

Vermeldenswaard zijn zeker beide gitaristen die werkelijk ontzettend strak speelden en bijwijlen frisse doch duizelingwekkende solo’s brachten. Geestig van M. om een Dream Theater shirt aan te trekken. Mike Portnoy heeft immers recentelijk even deel uitgemaakt van de band. Om maar te zeggen dat deze band echt wel de moeite is om te ontdekken. Misschien is ook voor mij de redding niet te laat.

02 AX7.JPG

10 AX7.JPG

15 AX7.JPG

 

Om de een of andere mij onbekende reden werd er ontzettend uitgekeken naar de komst van ROB ZOMBIE. Natuurlijk weet ik wel van de band White Zombie maar dat is nooit echt mijn ding geweest. Gezien de hype die er heerste was ik toch wel nieuwsgierig en vatte dan ook alvast post in blijde afwachting…

De aankleding van het podium zag er al cool uit, zeg maar, niet alledaags uit en wat volgde was nog nooit vertoond op Graspop. Het is naar verluid al 16 jaar geleden dat de man onze contreien heeft aangedaan, dus ik mag er van uitgaan dat het grootste gedeelte van het publiek de kerel nog nooit had bezig gezien. Zelf was ik ook in het ongewisse tot zondag jl. 2045u om precies te zijn.

Rob Zombie is tevens filmregisseur en wie ooit de fijne film ‘The Devil’s Rejects’ heeft gezien kan zich al voorstellen wat de show inhield. Niet dat er veel blood & gore aan te pas kwam maar alles baadde in een sfeer van camp, comic, cult & horrorkitch. De outfits en opmaak van de bandleden was werkelijk geweldig, het geluid was vet en zwanger van groove en industrial invloeden. Ik vond het erg op Deathstars lijken, maar zij zullen wel hun inspiratie bij Zombie gehaald hebben, mijn gedacht. Rob’s commentaren waren veelal hilarisch en onconformistisch. Af en toe een ferme sneer naar het publiek was best vermakelijk. Ook de uitgenodigde meiden op het podium hielden da aandacht gaande. De eigen danseressen gingen dan graag weer een stapje verder. Speciale vermelding voor gitarist John 5 (ex D.L. Roth & Marilyn Manson) die misschien niet helemaal loos ging buiten zijn solo-spot maar verder schitterend werk leverde.

05 ZOMBIE.JPG

09 ZOMBIE.JPG

12 ZOMBIE.JPG

 

Toen Rob in de middengang dook en vervolgens de zijbeuken doorliep werd er behoorlijk hysterisch gereageerd. Meiden sprongen over de hekken en gilden zich schor. Het leken wel boysband taferelen. Ik mag hopen dat ook dit met de nodige humor bedoeld was want Rob is nu niet direct moeders mooiste. Maar is het nu niet zo dat weirdo’s soms echte babe-magnets kunnen zijn? Hoe dan ook, het droeg bij bij de toch al opgefokte sfeer en al bij al bleef het allemaal lekker entertainment- welliswaar met een ‘adult’ stempel. Oh ja, gelukkig kan dit in Europa overal.

Ik ga niet met songtitels jongleren want ik kende er geen enkele van, tot zover mijn geloofwaardigheid. Toch vond ik het een geweldige show waar het fun-gedeelte de overhand haalde maar ik moest vaststellen dat ook door ondergetekende aardig geheadbangd werd. Als het goed is, zeggen we het eerlijkheidshalve ook.

21 ZOMBIE.JPG

29 ZOMBIE.JPG

14 ZOMBIE.JPG

36 ZOMBIE.JPG

 

Een verscheurende keuze drong zich vervolgens op. Meer dan voldaan en na het laatste optreden voorzien van een grote smile, was het voor mij voldoende geweest.

Tot zover dus Graspop 2011. Een editie waarnaar nog dikwijls zal gerefereerd worden. Een editie die met ‘softe’ classic rockbands, voldoende extreem materiaal, enkele monsterbands en een verrassende shockrocker, misschien wel de meest diverse editie is die er ooit is geweest. Persoonlijk mag ik hopen dat deze weg verder wordt ingezet.

Maar nu, nu moet ik er even tussenuit…

110626 GMM 3 283.JPG

 

10:13 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)