09-07-13

Umbrië, juni 2013 pt3

 

581 Ingino 31.jpg

DEEL 3 (slot)

 

602 Gubbio 02.jpg

 

Donderdag! Wederom een stralend dag in een zonovergoten Gubbio als we verzamelen aan het monument voor de strijders van 1918. Ons dagelijks rendez-vous met de geschiedenis, zeg maar. En geschiedenis en cultuur is nu net wat we weerom zullen binnen gelepeld krijgen.

 

Vandaag staan op het programma: Arezzo en Cortona. Beide steden liggen in Toscane, dus hierbij de beloofde grensoversteek. En inderdaad, je ziet het landschap veranderen. Van het bergachtige Umbrië glijdt het langzaam af naar sterk heuvelachtig. Het Toscane dat we kennen van tv ligt nog verder.

 

706 Arezzo 06.jpg

 

Door Arezzo maken we eerst een fikse wandeling om dan aan te komen op het Piaggia San Martino. Het plein is om dat moment in volle ombouw voor een van de aankomende jaarlijkse feestelijkheden, dus een tribune staat aardig in de weg om de perfecte foto’s te kunnen maken.

 

Desalniettemin oogt het plein zeer mooi, laten we ons gaan aan de caffé op een van de vele terrasjes en krijgen we de nodige duiding door onze chef alvorens aan de wandeling te beginnen.

 

714 2 Arezzo.jpg

 

We houden halt aan de Santa Maria della Fieve kerk maar na een korte blik binnen in het donkere kille gebouw staan we al snel terug in het klimmende straatje, aan de schaduwzijde want de zon doet zijn werk. Grapjes over ‘voldoende kerken’ doen de ronde. Schandalig.

 

713 2 Arezzo.jpg

 

Na het oude bibliotheekgebouw komen we aan het park en de Duomo San Donato. Eentje teveel dus, maar voor de goede orde toch een kort bezoek. Ik kijk al eerder uit naar een relaxmoment in het nabijgelegen zonovergoten park met zijn aanpalende panorama. Uitstel is geen afstel.

 

731 Arezzo 31.jpg

 

Aan de via Ricasoli heeft men ook de was te drogen gehangen, dit in het kader van een of ander kunstproject in de stad. Elke stad draagt zijn kruis blijkbaar. Hoe dan ook, het geeft iets frivools aan de statige gebouwen en als het leuk is, is het leuk en dan wordt een mens goedgezind.

 

736 Arezzo 36.jpg

 

Recht tegenover het Caffei dei Constanti, welk zijn decorfunctie uit de eerdervernoemde film aardig weet te verzilveren, houden we halt. We zijn even vrij om te lunchen of op eigen houtje de stad rond te wandelen. Als een speer ga ik naar het park, wat aardig tegenvalt want een ferme klim is mijn deel. Doch, het park is zalig, het panorama ontzettend wijds.

 

744 Arezzo 44.jpg

750 Arezzo 50.jpg

 

Volgende stop, Cortona is een heel bijzonder stadje. Nadat we zijn uitgestapt en de stadspoort voorbijgaan, wacht ons weerom een flinke klim naar het stadscentrum. Langs beide zijden leuke winkels en al snel spreid ons gezelschap zich uit over ruim 100m.

 

Eens boven lijken we wel op een filmset terecht te komen. Het omsloten plein oogt uitnodigend om gewoon ergens te gaan zitten en te kijken. We nemen er dan ook meer dan de tijd voor om de aanpalende straatjes te verkennen, te genieten van de bloemenwinkels, geurende restaurantjes en dies meer.

 

763 Cortona 06.jpg

 

Zoals voorspeld ook flink wat Amerikanen. In 1996 schreef Frances Mayes in dit stadje haar succesroman ‘Under a Tuscan Sun’. Ik hoopte dan ook een exemplaar te vinden in een van de vele shops maar helaas. Er wordt zelfs nauwelijks melding van gemaakt.

 

Na de afdaling rijden we terug de berg op tot aan het Santuario di Santa Margherita, de patroonheilige van de – hou u vast – meisjes van plezier die op het goede pad zijn gekomen. Niemand blijft blijkbaar ongemoeid door de zaligmakende leer. In de kerk dwaalt een oude non rond die bij het minste geluid ‘SSsst’ slist. Het gemummificeerde lijk van de heilige is een toonbeeld van religieuze wansmaak.

 

Hops, naar buiten en genieten van een nog imposanter panorama dan die er voor. Mijn maatje probeert eindelijk haar ideale klaproosjes te fotograferen. Enig advies van dringt zich uiteraard op. Ik wordt vergoed onder de vorm van een onbetaalbare glimlach.

 

793 Cortona 37.jpg

 

Qua kerkgebouwen en aanverwanten leg ik er zelf de blok op en krijg bevestigende reacties van teamgenoten. Uiteraard is dit een niet te verwaarlozen element in de geschiedenis en cultuur van het land, maar gelukkig zijn we vrij om daar zelf mee om te gaan zoals wij wensen.

 

Onze gids zei het duidelijk bij de aanvang van de reis: het is en blijft een individuele groepsreis, dus eigenlijk vul je zelf je programma in zolang je maar op tijd en stond op plaats van afspraak bent. Ik kan me daar perfect in vinden.

 

798 1 Gubbio N 01.jpg

 

Om al deze kennis te verwerken, plannen we des avonds wederom een avondlijke excursie door Gubbio en we belanden in het (of beter: op het terras van) Fusion Café, een keet die trendy oogt.

 

Zowel het cliënteel als het personeel zijn hip en ogen best ok. Het moreel is ondertussen zo hoog dat we ons helemaal kunnen plaatsen in het decor. 40-50- & 60-somethings zijn de twintigers van nu, toch? We gedragen ons in ieder geval zo - af en toe met meer verstand, ook al had ik daar toen graag afstand van gedaan.

 

Aan de overkant van het straatje wordt een tekst geprojecteerd en we zijn uiteraard vooral eerst en vooral bezig met die te willen fotograferen. The torture never stops!

 

798 2 Gubbio N 02.jpg

'Be the change you want to see in the world' (Ghandi)

 

Wij, vier musketiers. Voor de zoveelste avond op rij nog steeds niet de ‘zielige singles’. We ratelen verder en lachen en vullen mekaar aan met nog een groter lachsalvo tot gevolg. En dan weer even stilte.

 

Op dit terras, in die smalle stille straat besef ik ten volle dat ook deze avond een is om nooit te vergeten. Dimmi che questo non finirà mai. 

 

 

*  *  *  *  *

 

OMG! De laatste volledige dag in het nu al zo geliefde Umbrië. Hopelijk wordt het een afsluiter van formaat want de dag daarop karren we terug naar het Noorden. De wens is de vader van de gedachte, of hoe gaat dat nu weer…

 

Vrijdag zal zowiezo herinnerd worden als de mooiste en meest gevarieerde dag van de reis. Om 0930u hebben we afspraak aan de boord van het Lago Trasimeno, met zijn slordige 130km² het vierde grootste meer van Italië. Het herbergt drie eilandjes, waarvan we er eentje zullen aandoen. Per boot dus, ook al was het een schip. Aan de noordzijde van dit meer gaf Hannibal in 127 vc de Romeinen ferm op hun kop. Wij staren nu naar een vredig meer met slaperige boorden. Maar wel mooi, zoals altijd en overal blijkbaar.

 

828 Lago 28.jpg

823 Lago 23.jpg

 

In Passignano (sul Trasimeno) parkeert de bus en een heerlijke flanneerbeurt langs de boord van het kabbelende meer nodigt erg uit. We moeten ook een beetje de pas er in houden, willen we tijdig aan de aanlegsteiger zijn om de boot te nemen.

 

Gek hoe een mens altijd opfleurt van een boottochtje. Volgens mij geen beter decor om de officiële portretten te maken om in een koude winter naar terug te kijken. We doen dan ook érg ons best. Het decor is natuurlijk geweldig en als we even aanleggen aan Isla Maggiore, slagen sommigen er even af te glippen. Na een ruim uurtje zijn we rond. Na deze nautische ervaring begint de maag al wat te porren maar daar zal spoedig iets aan gedaan worden.

 

829 Lago 29.jpg

836 Lago 36.jpg

 

In de buurt van het dorpje Pila bezoeken we de Goretti Vini Produzione Agricola, een bedrijf dat verschillende streekproducten produceert, verdeelt, etaleert en verkoopt. We denken dan bvb aan een keur van wijnen, distillaten, olijfoliën en zelfs honing en cosmetica op basis van olijfolie.

 

842 Goretti 05.jpg 

846 Goretti 09.jpg

 

Na een uiteenzetting over hoe goed ze wel zijn en hoeveel prijzen ze gewonnen hebben, werden we uitgenodigd in de grote tuin voor een degustatie van allerhande heerlijkheden. Een vijftal wijnen werd over de smekende tongen gegoten, weliswaar in degustatie-hoeveelheid.

 

Afwisselend met bruschetta, goed voorzien van olie en andere smaakmakers, toastjes ham, pecorino met een strijkje honing, notenbrood, te dippen in de dessertwijn,… en als afsluiter twee grappa’s die niet voor ieders bek bleken te zijn. Ik sloot me aan bij de vrijwilligers om de uitgeschonken glaasjes te verwerken. Op een toch al niet echt alcohol overgoten vakantie kon dat er wel af, mijn gedacht!

 

843 3 Goretti.jpg 

863 2 Goretti.jpg

 

Niet uit sympathie maar puur omdat de wijn me zo heerlijk tegemoetkwam werden er enkele flessen aangeschaft. In de wetenschap dat deze thuis niet half zo goed gaan smaken, doe ik toch de gok en hoop deze alsnog te degusteren met enkele mensen in het bijzonder.

 

Om de dag af te sluiten rijden we naar de hoofdstad van Umbrië, Perugia. Een boeiend gebeuren om deze stad te betreden. De gigantische parking buiten de stad is door een vlotte shuttledienst verbonden met het centrum. Dit vergt met een groep wel enige handigheid en timing maar al bij al vonden we mekaar terug aan het eindstation.

 

899 Perugia 37.jpg

882 Perugia 10.jpg

 

Perugia bulkt van de boeiende gebouwen en monumenten. Wij wandelen langs de Etruskische boog, een restant van de originele stad maar ondertussen haast onherkenbaar overbouwd door reguliere bebouwing. De Cattedrale San Lorenzo vormt zowat het centrale herkenningspunt. Een mooie fontein trekt altijd aan. In de vrije tijd wandel ik tot aan het Panorama dai Giardini Carducci. Ik meld dat maar omdat ik het zo fantastisch vind klinken.

 

894 Perugia 22.jpg

896 Perugia 24.jpg

 

Op en af de lange autovrije straat is het een komen en gaan van toeristen, schoon volk en enkele rare vogels. Uiteindelijk belanden we allemaal op de trappen van de Galleria Nazionale. Lichtjes voldaan toch van een goed gevoelde, boeiende en lekkere dag.

 

878 Perugia 06.jpg

899 Perugia 30.jpg

895 Perugia 23.jpg

 

’s Avonds in het hotel wordt de maaltijd afgesloten met een prosecco en likeurwijn. Er wordt nog eens geklonken op dit officiële laatste avondmaal. Deze beker laten we dan ook niet aan ons voorbijgaan.

 

Zaterdag is het al een pak minder wat de animo betreft. We nemen afscheid van dit voor altijd in ons hart begraven stadje. De stad, het gezelschap, het weer, het lachen, de lieve stemmen en de attente reisgenoten. Maar het is nog niet gedaan, het is nog een heel eind rijden en onderweg zullen we nog enkele mooie dingen zien. Neen, dit is zeker geen slavenkaravaan.

 

907 Mantova 07.jpg

909 Mantova 09.jpg

918 Mantova 18.jpg

 

De uren glijden stil maar snel alvorens we na een eerste stop halt houden in Mantova. Hier rest ons niet veel tijd maar we kunnen toch een indruk van de stad opdoen, enkele mooie foto’s maken en afscheid nemen van Italië want nu is het karren tot in Oostenrijk.

 

Even voorbij Bolsano pikken we nog een dertigtal reizigers van een andere expeditie op wegens een panne. Op de twaalf kilometer die we samen reizen in een overvolle bus, is het even lachen en zwanzen geblazen. Toch een geweldige meevaller voor deze collega reizigers!

 

Ons hotel in Flirsch oogt zoals het moet: een gigantische chalet in een rustig dorpje met bergen overal waar we kijken. Het eten is plots wel anders maar gaat er in als koek. De Stube nadien kan ons slechts matig boeien, ondanks de ferme pinten en de scheuten vodka. Ik hoopte op wat meer ambiance, maar gelachen hebben we wél. de gedachte aan de laatste dag drukten waarschijnlijk op de sfeer?

 

De laatste etappe brengt ons dwars door het grote Duitsland en is een rit om snel te vergeten. Duitsland is een fijn land om in te zijn maar om door te rijden is het m.i. behoorlijk saai én groot. Op zulk een momenten vraagt een mens zich af waarom Duitsland ooit niet groot genoeg bleek...

 

Gemengde gevoelens dan ook bij de aankomst in Groot-Bijgaarden. Eindelijk aangekomen maar ook het moment van afscheid – hopelijk maar tijdelijk – van zoveel heerlijke mensen. Wat een fantastische bende was dit. Het viel me goed mee om me sterk te houden, al scheelde het niet veel. 

 

Deze reis is mijn vijfde in deze formule maar stak op enkele vlakken de vorige edities voorbij en zal ongetwijfeld nooit vergeten worden.

 

Naast de bestemming op zich, die echt heel wat te bieden heeft, was ik immers gezegend met een uitzonderlijk aangenaam en warm gezelschap. Eentje om in te kaderen en te koesteren.

 

1014.jpg

899 Perugia 38.jpg

 

Baci e abbraci!

02-07-13

Umbrië, juni 2013 pt2

Umbrië, Italië, Gubbio

DEEL 2

 

Een nieuwe dag en nieuwe uitdagingen! Ja! Joepie! En mijn verse maar nu reeds bijzonder waardevolle metgezellen zijn er ook! En de zon! Wouldn’t it be great if life was like this all the time? 

 

Maar eerst naar de markt!

 

Dinsdag is marktdag in Gubbio en we moeten maar even de straat oversteken alvorens we ons kunnen onderdompelen in zowat alles wat de doorsnee Italiaanse huismoeder/man nodig heeft. Van kledij over huishoudelijke producten, planten en bloemen, en natuurlijk voeding in de vorm van tonnen groenten en fruit. Groter en smakelijker dan thuis. Maar is dat niet altijd zo? Misschien de gelegenheid om wat fruit in te slaan voor de volgende middagen? Check!

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik hou van de Italiaanse keuken maar ironisch genoeg hebben we nog niet zo erg veel rauwkost of fruit gezien. Voldoende pasta in al zijn vormen en alles wat ervoor en erna gegeten kan worden. Met een zak vol joekels van perziken, nectarines, bananen en sinaasappelen kan ik volgende middagen even ontsnappen tijdens de vrije lunch. (als beloning zou blijken dat ik even licht zal terugkomen als ik vertrokken ben, maar dat verklaart zich nog)

 

Voor de middag, pas rond de negenen, spreken we af aan de balie voor een geleide groepswandeling door onze eigenste gaststad. Het is wat grijs maar de temperatuur is best ok.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Gubbio dus maar dan op een verantwoorde wijze. Laurent is een gids van de oude stempel, waarmee ik niets negatiefs bedoel maar naast zijn haast academische kennis straalt hij een zekere autoriteit uit, niet alleen via zijn houding maar ook via zijn klare en luide stem. Ik verwachtte elk moment een ondervraging of zo… maar hey, ik was wat blij met deze vakman!

 

Via de Piazza 40 Martiri wandelen we langs de buitenrand van de stad naar het Palazzo dei Consoli, het oude stadhuis en zonder meer het meest in het oog springende gebouw van op kilometers afstand. Wederom een mooi heraangelegd terras met een uitzicht over de stad en nu een zicht op de bedrijvigheid van de nu volop aan de gang zijn de markt. Maar we gaan verder.

 

umbrië,italië,gubbio

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Via een lift (!) gaan we naar de Duomo San Ubaldi, ofte de patroonheilige van de metsers. We leren écht bij! Dit kerkgebouw en aanpalende gebouwen plakt dus tegen de berg en herbergt een fraai terras mét drankenstalletje. Zonder twijfel: daarboven op de de berg de beste macchiato ever.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we even later terug aan het hotel zijn en onze tijd zelf kunnen invullen voor de rest van de dag, maak ik afspraak om met Wim & co om omstreeks 1330 naar de top van de berg te gaan. De Monte Ingino is 908 m hoog maar we zitten al op zo een 500 meter, dus… die 400 zullen ook wel geen probleem zijn zeker?

 

Als ik even later de meisjes reeds naar de top zie vertrekken, smelten mijn plannen als sneeuw voor de gesluierde zon en ga ze na een korte omkleedpartij achterna. Wist ik veel dat ze zich eerst gingen vermaken in een eetgelegenheid. M.a.w.: ik ben weer alleen op weg naar de bergtop. Some things will never change.

 

umbrië,italië,gubbio

 

Ik neem eerst de twee kleine liften tot aan de Duomo alvorens aan de echte klim te beginnen. Neen, eenvoudig is het niet. Het nochtans mooi aangelegde brede pad nodigde echt uit om door te stappen. Maar de zon doet mij smelten en mijn petje verliest alle integriteit. met het inlassen van enkele fotostops ben ik dan aan de Basilica di San Ubaldo geraakt. Dit torent van op kilometers ver over de stad uit.

Na een kort bezoek en belijding mijner zonden doe ik enkele stappen in de ronde om dan tot mijn grote jolijt te ontdekken dat ik nog bijlange niet aan de geografische top ben.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Een middeleeuwse ruïne, gemakkelijkshalve genaamd ‘La Rocca’, nodigt uit om toch nog een vijftigtal meter omhoog te kruipen via een grove grintweg. Als toetje volgen nog een stel trap treden om uiteindelijk aan de vlaggenmast te eindigen. Maar het uitzicht! En de tevredenheid! Waarlijk een aangrijpend moment. 

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Verbouwereerd omwille van zoveel fysieke tekortkoming – of eerder toch onderschatting van de klim – neem ik toch de ruime tijd om mezelf te vereeuwigen. Het uitzicht was 360°, feilloos, klaar en schilderachtig. Niets staat in mijn weg om de wolken over het bergachtige landschap te zien glijden. De landerijen, de bossen en wijngaarden. Is het zweet of een traan dat mijn ogen permanent doen branden? Een koele wind blaast mijn kledij droog en eens uitgerust en met hervonden adem ving ik de terugweg aan.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eerst terug aan de basiliek, op zoek naar een kraantje om mijn hoofd onder te steken, stoot ik op Wim en Maria, beide bijna zeventigers die gezwind naar de top stoven. Allo kroket! Dan maar het hoofd onder de kraan. Het koude water over mijn rug en de vooruitzicht op een koele pint op het aanpalende terras geven die extra injectie om even, heel even maar, alleen, perfect gelukkig te zijn. Heel even is niet lang.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Tijd om af te zakken, wat verbazend goed gaat. Om de zoveel meter slaag ik er zelfs in om de afdaling grotendeels te lopen. Zo erg ben ik er dan ook niet aan toe. Dank u, Sint Ubaldus. Onderweg kom ik nog enkele gezellen bergopwaarts tegen die toch de actieve oudere generatie vertegenwoordigen.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eens terug in de stad besluit ik gelijk de enige grote supermarkt eens te bezoeken, een gebouw net buiten de stad dat uiteraard behoorlijk vloekt met de rest, maar ja. Aansluitend zoek ik het oude Romeinse Theater op maar de zon was al wat afwezig dus foto’s maken is voor de volgende keer.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik stap ondertussen bijna op automatische piloot, dus op naar het memoriaal monument voor de 40 gefusilleerden – de martiri. Laten we ons maar weer niets wijsmaken. Zoals ik al vele gelijke monumenten als deze heb bezocht, blijkt ook hier nog maar eens uit hoe meedogenloos de Duitse bezetter vanaf juni ’44 wel niet optrad. De paniek was toegeslagen en alles wat verdacht was moest er blijkbaar aan. Laat staan dat er zoals hier ook eerst enkele Duitsers werden gedood met als bittere nasmaak het vermoorden van 40 willekeurige inwoners, broers, moeder en dochter, waarvan de jongste 17 jaar.

 

Een zeer goed gevulde dag, deze doorgaans saaie dag in de week. Cultuur, geschiedenis, sport (wat heet), natuur. Wat moet ik nog meer op vakantie? Morgen misschien eens een kerkgebouw bezoeken? Mijn maat Etienne zou zeggen: “Misschien kunnen dan eens een fotooke trekken?” Ja, wie weet. Al bij al wordt er door mij niet maniakaal gefotografeerd. Reizigers die oude deuren fotograferen, daar heb ik eerder mijn bedenkingen bij. Langs de andere kant zijn die op zich dan weer zo aardig dat ik ze alles kan vergeven.

 

Het is al woensdag en vanaf vandaag letterlijk geen wolkje meer aan de lucht, wat wil zeggen: altijd in de zon! En we zijn nog maar in de helft! Wederom twee stadjes op de lijst: Todi en Orvieto. Geen zware dag op zich maar toch een kleine 240 kilometer rijden. Deels autostrade maar evengoed langs veelal smalle maar panoramische wegen. De mist hangt nog in de laaggelegen gebieden wat een warme dag beloofd.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Todi. We wandelen vlot tot in het centrum tot op de Piazza del Popolo. De Dom spring ik even binnen maar buiten is het beter. Het zonovergoten plein leidt me tot de Piazza Guiseppe Garibaldi, de alomtegenwoordige held van de eenmaking van Italië. Het is dan ook een heldhaftig beeld maar de zon speelt me parten.

 

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de grote Piazza deelt ons verdeelmeisje plannetjes uit en we kunnen even vrij rondlopen. Lorenzo leidt de geïnteresseerden mee naar de kerk van San Fortunato. De man heeft nog niet veel voor mij gedaan, dus deze heilige laat ik dan ook liever met rust.

Even chillen, kaartje kopen (maar niet meer sturen) tot we weer samen zijn. Wat ook weer mooi is want na vijf dagen samen reizen zijn mijn medereizigers reeds lang vrienden geworden. We begrijpen mekaar, lachen heel wat af en het lijkt alsof we mekaar al veel langer kennen. 

 

Vervolgens op naar Orvieto. En dat is andere…euh, je weet wel. Dàt is nog eens een kathedraal om u tegen te zeggen. Maar Orvieto heeft nog een andere troef: haar naam is gekoppeld aan de beste of op zijn minst populairste wijnen van de regio (Est!Est!Est!, Classico, Montefalco) en dat zie je in de winkeltjes, wijnbars en proefetablissementen en zowat elke betere souvenierwinkel.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Na een korte geleide wandeling langs o.a. het Pauselijk Paleis krijgen we ruimte om te lunchen en mijn fruit is ondertussen rijp om gegeten te worden. Op de trappen van San Andrea vlei ik mij neer en laat de boel even de boel. En de boel lijkt echt wel stil te vallen rond de middag.

De terrassen zitten vol maar er is geen hond aan de wandel. De geur van knoflook waait uit de restaurantjes, enkele duiven stoeien om een korst en verder is het stil op het plein.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we mekaar terug treffen, her en der verspreid, is de drang om een ijsje te eten té groot en ook daar vinden we enkele bendeleden terug. Het plein naast de Dom is leeg op een handvol likkende Vlamingen na.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de terugweg kunnen de liefhebbers kijken naar ‘La Vita é Bella’. De volgende dag zullen we even in het decor van de film wandelen. Mille punti!

 

Eens terug in het hotel wil ik toch eens de promoposter van Gubbio zelf namaken en in charmant gezelschap wandelen we er naar toe. Blijkt niet zo eenvoudig om dit vanop grondniveau te doen maar geheel onaardig zijn de plaatjes niet.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio