01-07-07

Sing me a song, you're singer...

ZATERDAG   

GMM ticket 2 SMALLMeestal beperkt mijn GMM zich tot 1 dag, doch dit jaar lagen de kaarten mij bijzonder goed, met het gevolg dat ik me drie maal naar het hart van de Kempen heb begeven. ’s Nachts in je eigen bed slapen, een douche en redelijk verse kledij aantrekken helpt. Hetzij niet veel. Na drie dagen hangen, bangen, liggen, slenteren en staan weet je zowat elk gewricht liggen. En ik heb er blijkbaar veel. Ondanks het feit dat je na 1 ½ dag reeds het gevoel hebt er een week te wonen, gaat de ‘goesting’ niet over.field 3 Omdat er telkens weer een band is die je echt wil zien, is het een makkie om de ietwat mindere momenten te overbruggen. Daarvoor is dan ook de nodige animatie voorzien. De fijne openluchtmarkt met een enorm aanbod van ‘metal’ kledij, gadgets, accessoires, schoeisel voor het hele gezin en fijne decorstukken, piercingstand - you name it – doodt de tijd en biedt telkens weer een inzicht in het reilen en zeilen van de metalscène.Market 1market 4market 2metal market                                                                     

 

 

 

 

 

Wie meer gericht zijn ding wil doen kon terecht in de echte ‘Metal Market’, waar je zo niet elke, dan toch veel cd’s & dvd’s kan vinden van jou favoriete bands. ‘Metalzone’ spant natuurlijk de kroon, maar ook onafhankelijke dealers en labels bieden hun waar aan. Nieuw en veel 2de hands. Het vergt veel karakter om hier je zak op tijd gesloten te houden. Weak as I am….

En dan de catering. Keuze zat, maar naar m.i. behoorlijk prijzig. Je zal maar student zijn op een festival. Shake your moneymaker!

1200u LAUREN HARRIS (UK)

Dit leuke jong had de eer dag twee te mogen inzetten. Ik wist niet echt wat er van te verwachten, maar al snel was duidelijk dat zij er stond bij de gratie van haar pa, Steve Harris van Iron Maiden. ‘Natural Thing’ van UFO opende de set en kwam aardig uit de verf. Daarmede was dan ook alles gezegd. Wat volgde was een scheet in een fles. Ok, Lauren Harris oogt aardig en weet zich net als sr. behoorlijk op een groot podium te bewegen, zoniet in te palmen, maar muziekgewijs oriënteert de juf zich eerder pop-rock, met een vleugje Avril LaVigne. Niet onaardig, maar zeker niet schokkend. Wel een pluim voor de gitarist, die duidelijk school heeft gelopen op de ‘Zakk Wylde-school of Posing’ en best aardig uit de voeten kon met zijn instrument. Lauren Harris, werden onze hersenen langzaam wakker, de prut was wel uit ons ogen.harris1harris 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1245u SPIRALARMS (USA)

Deze jonge supergroep (Machine Head, Forbidden) voorspelde een aardige pot thrashy-metalcore, maar kwam toch behoorlijk traditioneel over. Eerder classic heavy metal, met een een flinke dosis stoner-rock. Ik kon dit wel pruimen.spiralarms 1spiralarms 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BRUTAL TRUTH (USA)

Angry Young Men. Zo kan je de houding van metal/hardcore-band Brutal Truth het best omschrijven. Als offspring van Anthrax wisten ze de tent aardig wakker te schudden. Hun reputatie om keihard en onwezenlijk brutaal uit de hoek te komen werd waar gemaakt in de M1. Het gebrul van Kevin Sharp, zoals het hoort in ¾ pants en met een dikke rode kop, brulde de hele weide bij mekaar. Muzikaal niet echt voor mij, maar wat een dynamiek! Rest de vraag: waar maken bands als deze zich zo kwaad over?brutal truth

 

 

 

 

 

 

 

1330u LAMB OF GOD

Deze band gaat recht door zee met -ook weer – hondsbrutale metalcore. Toch dacht ik invloeden van traditionele bands als Judas Priest te herkennen in hun anders redelijk sobere stijl. Na vier succesvolle albums was wel duidelijk dat er reeds een serieuze fanbasis was voor deze band. De opkomst voor de MS was groot, het aantal headbangende koppen niet te tellen. Meerdere pits ontwikkelden zich en hier en daar toch een onverlaat die het aandurfde om te crowdsurfen. Dit was één van de heavieste bands die ik tot hiertoe ‘mocht’ aanschouwen.lamb of god 1

 

 

 

 

 

 

 

1420u SIRENIA (N)

Een hele scheet minder in de M1. Het Noorse Sirenia trok uiteraard mijn aandacht maar kwam over als soep die te koud geserveerd werd. Zangeres Monika Pedersen is niet echt een bevallige verschijning, en haar zang kan voor sommigen ‘als engelenzang’ geklonken hebben, veel ziel zat er niet in. De concurrentie in de gothic-metal is wat groot voor deze band. Het geluid was ook niet echt indrukwekkend te noemen, alsof er een gitarist ontbrak. Jammer.sirenia 1

 

 

 

 

 

 

 

ROSE HILL DRIVE (USA)

Op naar de M2. Dit was echt wel goed. RHD speelt zeer klassieke (hard)rock in de stijl van Led Zeppelin, The Cream, Hendrix, Grand Funk Railroad,… kortom: seventies-style. En ze deden dat zeer goed. De hoge, zwevende maar uiterst melodieuze zangstem van Jacob Sproul klonk zo ongelofelijk retro, dat het haast niet geloven is dat dit een stelletje prille twintigers zijn. Bas, gitaar en drums vormen hier de basis van dit powertrio. Soms met psychedelische ‘afwijkingen’, dan weer lange stoner-solos en bezwerende zang. Maar ook een hypnotiserende ritmesectie, waarop alles steeds weer op zijn pootjes terecht komt. Wolfmother kijkt best uit want in de regionen van de retrorock is de concurrentie op komst!rose hill drive 1rose hill drive 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1505u STONE SOUR (USA)

Ik wist niet goed wat te verwachten van deze band rond Corey Taylor. Taylor (her?)kennen we natuurlijk van het snoeiharde Slipknot. Stone Sour is niet minder intens, temeer, hier komt zelfs wat emo bij kijken. Naast het bekende ‘Bother’, weet hij met deze band een mix van alternatieve en traditionele metal neer te zetten. Brullen kan hij zeer zeker. Het publiek ging volledig uit zijn dak, op eenvoudig verzoek van Taylor. Toch weer een beetje op de rand, Pukkelpop-taferelen ontplooiden zich.stone sour 3

 

 

 

 

 

 

 

1645u LIFE OF AGONY (USA)

Na een dutje eerder achterin op de weide, was het tijd voor de kleine opdonder Keith Caputo en zijn band. Caputo balanceert soms op een dunne lijn van metal en performance. Uiteraard is hij gezegend met een karakteristieke stem, maar zijn act lijkt wel erg op die van Iggy Pop. Met dat verschil dat hij als dandy op het podium komt en dan pas uit de kleren gaat. Muzikaal heeft deze band mij nooit geboeid, maar qua dynamiek en power kunnen er nog veel achterkomen. Gitarist Joey Z. weet een muur van geluid neer te zetten, maar gelijk mee het publiek op te hitsen. De inhoudelijk emotionele nummers – het gaat veelal over de jeugd van de bandleden – en Keith in het bijzonder – in Brooklyn, NY. Weeral veel opgekropte woede en frustratie. Gelukkig komt die er uit via het medium par excellence – metal.life of agony 4life of agony 11life of agony 5life of agony 6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1830u HEAVEN AND HELL (UK/USA)

Geen bandjes tussendoor (al had ik graag effe Cannibal Corpse aan het werk gezien) WANT één van T’s favoriete bands ging spleen. Op tijd postvatten dus. Even meegenieten van een kort maar hevig stortbuitje, maar dat kon me niet deren. Een echte festivalganger is daarop voorzien. Een ellelange vocal-soudcheck voor de kleine grote man: Ronnie James Dio. Maar het was eigenlijk Black Sabbath, die hier omwille van juridische redenen ‘Heaven And Hell genoemd, zou spelen. De founder van de heavy metal, gitarist Toni Iommi is ruim 40 jaar actief in de bizz. Met Dio in de gelederen gingen zij enkel nummers spelen uit de drie albums ‘H&H’, ‘Mob Rules’ en ‘Dehumanizer’; stuk voor stuk klasbakken. De gekende intro E5150 klonk door de PA en we wisten het wel: dit werd puur genieten en nostalgie. Wat we te horen en te zien kregen verpulverde echter de hoogste verwachtingen: H&H speelde als een jonge band iedereen naar huis. Ok, het is erg veilige muziek, maar je voelde elke moment dat je naar geschiedenis aan het kijken was. En dan nog: ik ken elke nuance in de gebrachte nummers. Opener ‘Mob Rules’ zette gelijk de toon. Volgde o.a.: ‘Children of the Sea’, ‘I’, ‘Heaven and Hell’, ‘Die Young’, ‘Falling of the Edge of the World’, ‘Voodoo’, ‘Neon Knights’. Dio klonk onwaarschijnlijk sterk en wist met zijn typische moves en gestures het oudere publiek in te pakken. Toch ook vele (hele) jonge fans die volledig loos gingen. Toni Iommi’s gitaarspel is zo ‘classic’, en de ronkende bas van Geezer Butler zo intens, dat ik gewoon helemaal meegesleept werd. Midden de set kregen we nogmaals een korte bui, maar dit kon de pret niet drukken. Op drums vonden we Vinnie Appice, waarmee de power-voorziening verzekerd was. Fantastische set, geweldige show. Wat moet dit indoors geven?heaven and hell 16heaven and hell 19heaven and hell 5heaven and hell 11heaven and hell 12heaven and hell 17

TIAMAT (ZW)

Wat kon me nu nog boeien ? Tiamat dan maar. Ooit nog support voor Black Sabbath. De voorspelde atmosferische-doommetal kwam er niet uit. Mogelijk is de band van richting veranderd, ik weet het niet, het interesseerde me niet, ik kreeg stilaan een aanloop naar een fysieke dip. Nog even volhouden!

KORN (USA)

Neen, neen, neen, dit vind ik een pokkeband. Ik vind dit helemaal niet goed, wat men ook mag beweren. De alternatieve-industrial-nu-metal en wat dan nog van Korn vind ik helemaal niets. Veel imagebuilding, maar muzikaal laat ik deze band aan mij voorbijgaan.

DIMMU BORGIR (N)

Toch sleep ik me nogmaals naar de M1 om de absolute heersers van de duisternis te zien : Dimmu Borgir ; de ultieme black-metalband uit Noorwegen. Toen de intro door de machtige PA knalde voelde ik me gelijk een kop kleiner worden. Als even later de band – als demonische silhouetten post vatten om hun hoogmis aan te vangen ontploft de tent zowat. Het imponeert me wel erg, en ik ben wat gewoon. Even nadat de band uit de startblokken is geschoten komt Shagrath (Stian Thoresen) op en de Hogepriester leidt de ceremonie met vaste hand. De vervanger van Satan op Aarde – lijkt het wel. Dit moet je echt eens gezien hebben! Qua presentatie, decor, outfit, lighting, kan er tot nu toe niemand aan tippen. Ondanks het feit dat ik geen echte Black-Metalfan ben, kan het me toch aardig bekoren. De combinatie van de twee zangstemmen en de melodische gothic aanpak helpt daarbij. Dit zie je (gelukkig) niet elke dag.dimmu borgir 2dimmu borgir 1dimmu borgir 5dimmu borgir 7

 

 

 

 

 

 

 

IRON MAIDEN (UK)

Je kan er haast je kalender op juistzetten: Graspop = Iron Maiden. Voor de vijde keer zullen ze de MS vullen. Iron Maiden is met voorsprong de populairste metalband ter wereld, dan toch zeker in Europa. De weide is eivol en alle ogen zijn gericht naar één richting. De stage is volledig gedecoreerd als waren we in oorlog. De laatste cd ‘A Matter Of Life And Death’ is nu volledig uitgemolken, en dit is ei-zo-na het einde van de tour. Komt daarbij dat we dit jaar 25 jaar ‘Number Of The Beast’ vieren, wat resulteert in een gevarieerde set. Opener ‘Different World’ is een traditioneel niemendalletje, maar dan komt het echte werk; ‘Wrathchild’, ‘The Trooper’, grote brokken uit de recentste (‘These Colours Don’t Run’, het magistrale ‘The Reincarnation of Benjamin Breeg’ ‘ For The Greater Good Of God’), allemaal nummers die al snel 7-8 min klokken. ‘Children of the Damned’, ‘Fear of the Dark’ en-ga-zo-maar-door. Iron Maiden weet zelfs mij nog te boeien na al die jaren.maiden 1maiden 5MAIDEN 7maiden 9 Niemand herinnert zich Blaze, want Bruce is de man die Maiden laat klinken zoals het hoort! De wisselende backdrops, de imposante lichtshow, alles zat perfect. Of niet? Soms ging Bruce in de hoge regionen wat verloren, en soms waaide de wind het geluid wat de verkeerde kant op. Of een combinatie? What-ever. Maiden was de perfecte afsluiter van de tweede dag.

 

HEAVEN AND HELL 25 GROOT

 

 

15:25 Gepost in Muziek | Commentaren (0)