09-09-09

Walk on the Wild Side

overdose smallIk beken. Ik woon in Hoboken.

"Ik woon in Hoboken.". Tegenwoordig klinkt het alsof ik zeg: "Ik heb cholera". Kortom: je zegt het niet voor de lol. De waarheid is soms confronterend.

Ik beken ook: ik ben nog nooit naast 'een' Kathleen wakker geworden. Soms ben ik al blij dat ik al wakker wordt en soms hoop ik na het bekijken van Ter Zake dat ik nooit meer wakker zal worden.

Ja, het is heel wat gescheten in het dorp waar ik woonachtig ben. Ik zeg: woonachtig. Ik ben er niet geboren. Alsof dat wat uitmaakt natuurlijk.

Hoboken biedt mij vooral een (toch) redelijk rustige woonstraat; een niet al te prijzig verworven eigendom, een vlotte verbinding naar mijn werkplek wegens vlakbij, nagenoeg alle voorzieningen van openbaar en huishoudelijk nut om de hoek en met een hoop groene zone aan de rand, en dus ook vlakbij. Bovendien stap ik om de (andere) hoek op de tram om 20' later in het hart van de metropool af te stappen. Ja, Hoboken heeft voor mij veel troeven.

Hoboken heeft ook een 'naam' in de agglomeratie. Een naam die vooral verwijst naar het recente verleden. Het zou ongezond leven zijn in mijn dorp. Kinderen zouden stijf staan van het lood, alle mannen zitten hele dagen op café terwijl de moeders met gekromde rug de was doen in een brakke waterpoel. 'Daens' zou in Hoboken gefilmd zijn omdat het decor en de figuranten er voor het rapen waren. Kortom: om het met de bewoordingen van mijn grootmoeder (98) te zeggen: "Hoboken, waar de boeren stront koken". Zo werd dat gezegd tijdens het interbellum. Sommige ouderen refereren ook vandaag nog naar Hoboken als 'De Kongo'. Dat zegt genoeg zeker?

Qua publiciteit mogen we de laatste weken ook niet klagen. Ik denk er zelfs aan om soortement safari te organiseren langs de hotspots van mijn dorp. Laat ik alvast een kleine oefening maken.

We rijden (in gesloten wagens) langs de alles vervuilende 'metallurgie', via het paupergehucht Moretusburg (waar naar men zegt meer kinderen worden opgegeten dan opgevoed) naar het hart van de gemeente. De Kioskplaats, waar de gemeentelijke vuilophaaldienst de kadavers van overvallen en gemolde burgers van de straat haalt. Let wel: eerst worden de kraaien professioneel verjaagd. Aasgieren worden gevangen om 's avonds op de geïmproviseerde barbecue te belanden. De gepantserde tramwagens scheuren hier in een rotvaart voorbij om zo snel als mogelijk weer richting stad te kunnen. Het park laten we liggen wegens te gevaarlijk. Even verderop flanneerde Lesley D. alvorens zij haar geliefde ging bevrijden uit de gevangenis. En Gaby, de bezorgde moeder die haar zoon een lift gaf aan de rand van de gevangenis? Ja die woonde tot voor enkele jaren ook in Hoboken.

Om de hoek vinden we het hoofdkwartier van de PVDA, het enige lichtbaken en houvast in deze poel van verderf. Voor wie nog twijfelt aan zijn eigen positie op de sociale ladder: zoek niet langer. U bevindt zich onderaan, of beter: u mag de ladder nog net vasthouden. Nog niet zolang geleden was het bejubelde AEL ook hier gevestigd. Of dit nog zo is, behoort tot de dorpslegendes. Even verderop, als we supermarkt D. en symbool van ongebreidelde consumptie komen we pas echt in een interessante wijk. Niet alleen is Dhr Peleman A. hier woonachtig (tiens, dat is hier toch niet zo een kleurdoos als hij het al eens graag wil bezingen, een wel erg nette buurt), hier bevindt zich ook een vleugel van het Atheneum van Hoboken.

Aan het andere eind van de dorpsperimeter vinden we de Campus Noord. In dit kamp was er recent enige commotie i.v.m. het hoofddoekenverbod. Nu het glas geruimd is en de gewonden zijn afgevoerd, kunnen we misschien wel even uitstappen.

Addendum.

Als we even terug richting centrum rijden om de bewoners van dit paaldorp nog enige korsten brood toe te werpen, passeren we even de kinderopvang 'met het Hitlerportret'. Gevoelige zielen blijven best even inde wagen zitten...

Hey, mannen, we mogen eens lachen hé.


Dinsdag, 8 september 20.06u. Canvas is nog maar net aan het uitzenden en de duiding is al op kruissnelheid. Ik vind Kathleen Cools een schatje. Zij stoot met gemak Phara en Martine van de troon qua pin-up van weldenkend Vlaanderen. Kathleen Cools is het meisje van de tv waar we wel eens mee uit willen. Ondanks haar gevorderde leeftijd lijkt ze wel voor wat te vinden. Vroeger was dat Birgit Van Mol, maar die smoste zelfs tijdens het ontbijt teveel en laat haar huig nu rrrollen bij VTM. Ja, Kathleen is me er eentje. Liesbeth Imbo mankeert nog dat beetje je-ne-sais-quoi. Maar wat niet is kan nog komen.

Ik weet niet of zij haar teksten zelf schrijft, of er enig onderzoek aan vooraf gaat, en of deze op voorhand aan de rode top moeten worden voorgelegd. Canvasmeisjes zijn een vreemde soort. Zij worden onwelvoeglijk opgewonden bij het aanschouwen van een creatie van Luc Tuymans (onze enige levende grote schilder!) en dienen zich meestal even af te zonderen als de naam van Hugo Claus valt. Zij zitten graag bescheiden te giechelen tijdens de Geert Hoste premières terwijl zij voor de vorm liever naar Oezbeekse neusfluiters zouden gaan kijken in het Zuiderpershuis. Met zoveel vrijkaarten is het soms moeilijk kiezen.

Gisteren schoof ze wel weer erg hard uit en ik was er niet om ze op te vangen. Vandaar.

Laat ik gelijk even duidelijk stellen: ondanks mijn slechte karakter, ben ik er van overtuigd dat fascisme en nazisme ongehoorde ideologieën zijn die we liever kwijt dan rijk zijn. Zeker in onze sociaal-democratische bestel, waar iedereen ongestraft de voorgeschreven waarheden mag verkondigen. We mogen zelfs kiezen wie er gaat zetelen in een van de vele parlementen. Of ik daar altijd gelukkig mee ben is een andere zaak, maar ik kan wel ongestraft zeggen dat ik met dit en dat niet akkoord ga. Neen, aan fascisme heb ik een broertje dood.

Toch had ik gehoopt dat Kathleen (ik mag ze tutoyeren), enig onderscheid kon maken tussen nazisme en fascisme. Ik vermoed dat de rode doctrine van de VRT/Canvas toch enig niveau had. Of was het een lapsus?

Beide termen mogen dan wel nauw verbonden zijn, er is toch een kleine nuance. Nazisme is in de eerste plaats een ideologie, een vorm van staatsbestel welk steunt op pijlers als daar zijn: gehoorzaamheid een de staatsleider, zelfwerkzaamheid ten voordele van het eigen volk en de staat en dit alles uiteraard ter meerdere eer en glorie van het eigen ras, als het even kan. Nazisme in een notendop dus.

Fascisme is de tool waarmee een totalitair regime - en dat kan evengoed van communistische aard zijn - zijn wil oplegt aan zijn onderdanen en vooral aan diegenen die 'het niet goed begrepen hebben'. Noem het maar een vorm van staatsterreur. Wie niet in de pas loopt, denkt of handelt, wordt in het oog gehouden en af en toe een beetje bijgeschoold. Wie de eindtermen niet haalt moet alvast geen nieuwe abonnementen aangaan of afspraken maken in de nabije toekomst. Fascisme zijn de tentakels van het dictatoriale regime. Het is een 'modus operandi'. Historisch gezien is het nazisme dan weer eerder geënt op het Italiaanse fascisme, al was dat meer voor de vorm dan de inhoud.

Als onze schat dan spreekt over een - en ik citeer - 'fascistische kinderopvang', dan krullen mijn tenen. Geen gezicht en een wee gevoel in de maag. Mijn gevoelens voor haar bereikten nog niet eerder geregistreerde temperaturen onder nul. Arm kind.

Natuurlijk is het goed fout om een portret van Adolf Hitler in een ruimte te hangen waar je je beroepsaktiviteiten uitvoert. In je privé-vertrekken, ok, maar dat is dan voor eigen rekening. Een foto van Freddy Willockx of Pieter De Crem horen daar ook niet.

Zelf heb ik een portret van Ignace Crombé op de schouw, maar dat wil niet zeggen dat ik onwelvoegende dingen doe met amper meerderjarige wichten die ik wel mag doen maar die de media dan weer afkeurt. En ik heb het niet over de zangcarrière van 's mans bijslaap.

Ik wil maar zeggen: een portret is een portret, de dame van de opvang liet zich dan nogal gratuit positief uit over de prestaties van Hitler, zij zag duidelijk enkel het omelet en niet de gebroken eieren. En zij was dan ook zo dom om dat voor een potentiële klant te doen. Een stom wijf dus. Een kalf. Al heeft ze wel recht op haar mening, hoe ongefundeerd ze ook is.

Maar laten we vooral Kathleen niet uit het oog verliezen. Als spreekbuis van Ter Zake had zij haar tekst beter eerst eens doorgenomen alvorens deze af te rammelen. Ik twijfel er ten zeerste aan of de socio-politieke ideeën van de uitbaatster van de opvang enige invloed zouden hebben op de kindjes, al was ik er natuurlijk niet bij. Maar niemand was er bij. Ik weet bijgevolg ook niet of de kindjes keurig op een rij door de keuken marcheerden en afgeluisterd werden als zij op het potje zaten. Werden zij geschaduwd als zij met de blokken speelden? Droegen zij een uniformpje? Zoveel vragen.

Het nieuws over de gewraakte kinderopvang is een zoveelste mes in de rug van een district waar vooral brave, goedmenende mensen wonen, zowel in Moretusburg als aan 'De Zwaantjes'. Maar het is tegelijk een geschenk voor diegenen die vinden dat het hoofddoekenverbod niet kan. Het bewijst dat er naast verongelijkte moslims (zijn er andere?) op de koop toe ook nog eens fascistische nesten huizen in 'De Kongo' en niet alleen verworpenen der aarde. Hoboken is dus te mijden als de pest.

Maar Kathleen Cools is altijd welkom. Niet op de loft zoals gewoonlijk, maar wel in het mooie Hoboken. Naast een lesje geschiedenis en politieke duiding mag zij ook mijn ontbijt maken. Ik zorg voor het zweepje. Zij mag het per uitzondering eens hanteren.

 

15:50 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)