16-10-16

Hongarije, deel 3

Flag_of_Hungary2.jpg

Deel 3 (slot)

 

We zijn dus op weg naar het Oosten.

Onderweg stoppen we eerst nog in Gödöllö, alwaar we een van de vele kastelen bezoeken die ooit door Keizer Frans-Jozef werden gebouwd. Hier kwam zijn echtgenote, de fris ogende Elisabeth ofte ‘Sissi’ het liefste. Het bezoek is intens, veel info, het is een openbaring over het échte leven van de sprookjeskeizerin. Ik voel me verplicht een historisch boekwerkje aan te schaffen in de shop. Elisabeth heeft op zich weinig historische waarde maar haar levensverhaal schetst wel een (niet zo) fraai beeld van de adel en zijn verplichtingen in de 19e eeuw.

Mag blog (50).jpg

Eger is een fijne stad op het eerste gezicht en ook hier zullen we twee nachten blijven. Het hotel ('Eger') is immens want het bestaat uit twee hotels die zijn samengevoegd. Van de kamer naar het restaurant is een eindje lopen door gangen en trapzalen maar het heeft wel zijn charme.

De pastelkleurige veel te hoge gelagzaal oogt wat wij noemen ‘oostblok-stijl’. Fijn, want daarvoor komen we. Het eten is zeer goed, een heerlijk gevarieerd buffet. Het personeel is wat stug en onhandig maar ook hier is de wijn en het bier heel erg goed. Heel erg.

De volgende dag begeven we ons dus in de stad en starten met een bezoek aan de St. Johannes Basiliek. Vlak naast de ingang staat een beeld van Priester Kolbe, een man die ik ook in Oswiecim, Polen heb begroet.

Mag blog (51).jpg

Mag blog (52).jpg

De stadswandeling brengt ons langs enkele barokke en jugendstilgebouwen maar echt vrolijk ziet het er allemaal niet uit. Ik kijk echter wél uit naar een bezoek aan de Vár, de burcht. Elke stad van betekenis heeft er een, dus zeker ook Eger.

Hongarije werd meer dan welk Westers land ooit bezet door de Turken en de burcht van Eger heeft daarin een rol gespeeld. Nadat ze de Ottomanen lang hebben kunnen afschepen, werd het in 1596 ingenomen door de Turken en voor ruim 80 jaar lag de stad en de regio onder Ottomaans bewind. Pas in 1687 werd de burcht heroverd. Ondertussen werd er in Wenen reeds gefeest omdat de Turken verdreven werden. Het is een mooi stukje wandelen tot aan de inkom en de muren ogen dan ook indrukwekkend.

Mag blog (53).jpg

Mag blog (54).jpg

Eens binnen krijgen we wederom meer dan voldoende duiding door onze gidse maar m.i. iets te weinig tijd om de burcht effectief te bezoeken. Gelukkig is het overzichtelijk en is niet alles toegankelijk, dat maakt dat er toch een algemene indruk kan opgedaan worden.

Mag blog (55).jpg

Als we afdalen naar de stad stranden we op het grote plein centraal in de oude stad. Daar staat uiteraard een ferm beeld over de herovering van de stad. Een herovering die – het huidige straatbeeld indachtig – nog steeds een succes mag genoemd worden.

Er wordt tegen de middag afgesproken aan het hotel op een steenworp afstand. We stijgen in voor een korte rit naar wat heet ‘De vallei van de mooie vrouw’, een vallei waar de wijnhuizen zich kilometerslang aan mekaar aansluiten.

Mag blog (56).jpg

Mag blog (57).jpg

We belanden in het ‘Kulacs Csárda Panzio’, een van de vele etablissementen die al te graag de bussen geestdriftige toeristen ontvangen. Het cliché maakt dat je zeker eens zo een tent moet bezocht hebben.

Het gezellige restaurant nodigt uit om wederom een heerlijk aanbod van streekgerechten te verwerken. We beginnen met een glas witte wijn, gevolgd door een glas rode en er volgen er nog. Deze gaan vlot binnen en de fantastische goulash soep is waanzinnig lekker.

De wijn blijft maar vloeien en ondertussen is er een zigeunerorkestje in gang geschoten – ja, zo komen naast je oor spelen, zo hoort het. Het plaatje was compleet.

De schotel koude vleeswaren was als voor een heel leger bedoeld, dus werden alle remmen losgegooid. Er werd afgesloten met dé wijn van de streek, het zogenaamde ‘stierenbloed’. Een wel erg donkere rode wijn die toch vlot wegdrinkt.

Na de middag zijn we vrij (dat klinkt suf, hé).

Dus wordt er – naast het fysiek verwerken van de maaltijd – nogmaals op eigen houtje door de stad gewandeld, koffie gedronken en genoten van het wederom heerlijke weertje. Over de werking van mijn spijsvertering ga ik niet uitweiden maar laat ik stellen dat het niet eenvoudig was en dat haast en spoed soms wel degelijk goed zijn. Later bleek ik niet de enige geweest te zijn en waren we ’s avonds terug in volle vorm!

Van Eger terug naar het Westen rijden. Dat is de opdracht. En tegelijk rijden we dus ook weer een stukje naar het einde.

We scheren terug langs de noordrand van Boedapest maar maken vervolgens een draai naar links en zijden richting Donaubocht, een van de meest schilderachtige plaatsen van het land en misschien wel van heel centraal Europa. De Donau maakt daar in stroomrichting een bocht van haast 90° naar het zuiden. Het landschap is een schilderij waard.

Mag blog (66).jpg

Als extraatje stoppen we even in het stadje Szentendre (St Andreas). Op zich niet bijzonder maar er is wel een hoop ambachtelijke bedrijvigheid gaande waardoor we ons indien nodig ook weer vlot van de Forinten kunnen ontdoen. Het plaatsje ligt letterlijk aan de Donau.

Mag blog (63).jpg

Mag blog (61).jpg

Mag blog (58).jpg

Mag blog (60).jpg

Verder wordt er gestopt aan de burcht van Visegrad. Het is een ferme beklimming per trap en gewoon bergop om de burcht te bezoeken, maar dat was natuurlijk ook de intentie.

Er is wel wat volk op de been maar het loopt vlot. Het bouwwerk staat stoer bovenop een van de heuvels en biedt een geweldig zich over de Donau en omliggende streken.

Mag blog (67).jpg

Mag blog (69).jpg

Mag blog (70).jpg

Na deze excursie houden we halt in een openluchtrestaurant alwaar de culinaire orde ook gerespecteerd wordt. Meer moet ik daar niet aan toevoegen. Ik kan wel stellen – en dan overdrijf ik niet eens, dat ik op deze reis meer vlees heb gegeten dan in het hele jaar tot hiertoe. Ach, wat!

Laatste stop alvorens we de dag afsluiten is – hoe verwonderlijk – de Basiliek van Esztergom, tot nader order het Christelijke epicentrum van het land, ook al ligt het ei zo na op de grens met Slowakije.

Mag blog (79).jpg

Mag blog (80).JPG

Mag blog (76).jpg

Mag blog (78).jpg

Achter het gebouw kijken we op de Donau en aan de overkant ligt dus Slowakije waar je de dag van vandaag ook gewoon naar toe kan rijden.

Wij rijden verder tot in Györ, onze laatste slaapplaats in Hongarije. We slapen in het centrum van de stad wat maakt dat we in klein gezelschap na de maaltijd de stad induiken en wederom de schoonheid van de verlichte gebouwen kunnen aanschouwen.

Mag blog (81).jpg

De volgende dag maken we een wandeling door de stad waarbij Edit ons alweer overlaadt met gegevens. Hongarije, ze geraakt er niet over uitgepraat.

 

Mag blog (82).jpg

Mag blog (83).jpg

Mag blog (84).jpg

Als we samenkomen voor de lunch lijkt het wel of het er bijna opzit. We moeten onze laatste Forinten kwijt want bij ons zijn deze niet veel waard. Dus schuimen we nogmaals de winkelstraten af.

Mag blog (65).jpg

Bij aankomst aan het hotel blijk onze schattige chauffeur onze koffers reeds ingeladen te hebben waardoor de definitieve terugreis kan aangevangen worden. Dit wil zeggen: een eind door Oostenrijk en dan Duitsland tot in Deggendorf.

De laatste dag is zoals geweten de zwaarste, ook al kunnen we zelf weinig uitsteken. Terug die honderden kilometers Autobahn met de nodige files. Raststätte, koffie, toiletstop, benen rekken, ommetje maken. Ik ken de dril ondertussen.

Al bij al komen we toch op tijd terug in Groot-Bijgaarden alwaar er vlot wordt afgesloten.

Deze te korte reis - noem het gerust een verkenning - door het ‘land van de Magyaren’, was er eentje dat zeker niet bol stond van de verrassingen maar zich wel kon verkopen door de ontspannen sfeer, de kleine dingen die het aangenaam maakten, het fijne gezelschap en de toch wel bourgondische aanpak van de reis.

Niet meteen voor herhaling, daar is het niet boeiend genoeg voor. Wel kijk ik uit om een extra bezoek te brengen aan Boedapest.

Hongarije was toch een fijne uitbreiding van mijn repertorium van bescheiden reizen.

 

 

 

10-10-16

Hongarije, deel 2

Flag_of_Hungary2.jpg

Deel 2

 

De volgende dag blijven we heel de dag in Pecs, in 2010 nog culturele hoofdstad van Europa. Dit is dus geen dorp.

Vreemd genoeg starten we in ons eigen hotel waar een heuse Béla Bartok concertzaal is. Op het 'schoonste verdiep', in principe niet toegankelijk voor residenten, bevindt zich deze bescheiden zaal waar de goede man in 1923 een recital gaf. Meer is er niet nodig om dit te gedenken.

De zaal lijkt eerder op een aftandse parochiezaal en ruikt ook als dusdanig maar de toegang is opgeleukt met fijne art-déco glasramen en ornamenten.

Mag blog (12).JPG

Mag blog (11).JPG

We maken een stadswandeling en bekijken de Basiliek-met-vier-torens. Tijdens de wandeling loopt het vol schoolgaand volk. Niet abnormaal maar ik moet tegelijk noteren dat ze allemaal aan het eten zijn.

Mag blog (15).jpg

Mag blog (17).jpg

Onze gids zei het al: fastfood is ‘in’. En ja, het is nog geen 10u en de pizza’s, durum, pita’s en worst allerhande wordt in grote hoeveelheden binnen geschoven. Ik moet dan ook zo vroeg op de reis vaststellen dat – met uitzondering van een enkele strakke yuppie – de vrouwelijke bevolking niet echt fris oogt. Ik baseer me makkelijkheidshalve op de fotobuit en ik kan me nergens op betrappen. Miss Hongarije? Neen, niet voor mij.

Mag blog (12)d.JPG

Van de vrije tijd maak ik gebruik om de lokale Media Markt binnen te glippen en mezelf aan een noodtelefoontje te helpen. Het valt me op dat de prijzen toch in de buurt van de onze komen. Hoe men dat klaarspeelt in een land waar de lonen minder dan de helft van de onze bedragen, is me een raadsel. Soit, dat was opgelost.

We eten in een van de vele wijnkelders die tot een restaurant zijn omgevormd. Neen, het was niet echt ok maar dan ook niet in die mate om er ongepaste opmerkingen over te maken zoals een van onze metgezellen dacht te doen. En neen, ik ken niet eens zijn naam.

Mag blog (12)c.JPG

Mag blog (12)b.JPG

Aansluitend bezoeken we een museum met bijzondere decoratieve, historische stukken. Van eeuwenoud tot de Jugendstil, die ook hier ijverig gebruikt werd. Verder was het op eigen initiatief rondwandelen. Het moet niet gezegd dat er vele bekende gezichten op de terrasjes zaten…

Wij bezoeken ook nog de oude moskee van Pasha Quasim. Huh? Geen paniek overigens want nadat de Turken verdreven waren werd er een kerk ter ere van St -Augustinus tegenaan gepoot. Vreemd genoeg werd het moskee-gedeelte uiterlijk gespaard maar binnenin geïmplementeerd in de Christelijke tempel. Het geeft een bijzonder beeld.

Mag blog (12)f.JPG

Mag blog (14).jpg

Mag blog (18).jpg

Als we in klein gezelschap een wandeling rond het stadscentrum maken, merk ik op dat de uitlaatgassen van een heel andere orde zijn dan bij ons. Het is dan ook langzaamaan spitsuur aan het worden en dat is niet het uitgelezen moment om de bescheiden 'ring' af te wandelen. Mijn excuses daarvoor aan mijn compagnie.

Het fleurt enigszins op als we aan de oude wallen komen die dan weer uitgeven op de basiliek. Zo zijn we ook getuige van de voorbereidingen van een stadsfeest met optredens diezelfde avond. Met het plan in het achterhoofd om later eens af te zakken, kuieren we langzaam naar ons hotel.

Diezelfde avond blijkt dan weer alles afgelast wegens de onweersdreiging. 

 

Mag blog (12)e.JPG

De volgende dag scheuren we terug naar het noorden en volgens de voorspellingen zou het weer zich keren. Er wordt geen regen meer voorspeld. Het zou nog beter dan dat worden!

We rijden naar het stadje Solt en meer bepaald naar de Révbérpuszta. Ja, de poesta dus. Het klinkt misschien wel romantisch maar eigenlijk is het gewoon het platteland, ‘den buiten’, waar ik graag kom.

We worden vrolijk ontvangen met een glaasje pálinka, vergelijkbaar met slivovich, en kunnen naar believen plat brood met een smaakvolle kaas draperen. Er wordt met wijn rondgegaan dat het een lieve lust is en, zal later blijken, als we meer dan onze portie alcohol binnen hebben, kunnen we zelfs souvenirs kopen! Wie had dat gedacht? Gelukkig maar dat iedereen toch nog een beetje bij zinnen was.

Mag blog (21).jpg

Omdat de Hongaarse taal een vreemde eend in de Europese talenbijt is, wordt er vlot Duits gehanteerd en indien nodig Engels. De oorlog heeft hier blijkbaar andere sporen nagelaten dan in Polen, waar Duits in gebruik is maar niet echt warm ontvangen.

Zoals het dan hoort, maken we een ritje met de paardenkar wat hier en daar voor de nodige hilariteit zorgt.

Mag blog (22).jpg

Mag blog (23).jpg

De pop-up winkeltjes verkopen de traditionele stuff, stoffen, kantwerk, beschilderde potjes en vazen, honing, worsten en wederom wijn, welke vlot blijft binnengaan. Heel verleidelijk allemaal en een mens moet toch iets, hé? En daarbij: het is heerlijk weer, eindelijk.

We schuiven aan in een gebouw waar muziek uitkomt. We zitten nog maar net of gigantische potten goulash worden op de tafels gezet. Help jezelf dus. Heerlijk want we zijn uitgehongerd.

Jawel, de clichés stapelen zich op. Ik ben steeds eerlijk en zeg hierbij dan ook dat ik nog nooit zo een geweldige soep heb gegeten. De smaak was overrompelend, het vlees smolt gewoon weg, de paprika’s, de uien en wat ze er ook allemaal indraaien, dit was het beste wat ik – zeker deze reis – al gegeten had. Vervolgens werd er een beetje vlees aangesleept.

Mag blog (24).jpg

Op vakantie gooi ik vele normen overboord en dan moet er gezeten worden aan de ‘trésors du terroir’ en dat doen we dan ook tot de grens van absolute verzadiging bereikt is. Goed, hiermee zal ik geen poëzieprijs winnen, maar dat zal me worst (worst!) wezen op deze eerste volledig geslaagde reisdag.

Na de lunch volgt er een display of show van de bekende poesta ruiters. Veel kan ik er niet over vertellen, de beelden geven alles weer.

Mag blog (26).jpg

Mag blog (27).jpg

Mag blog (32).jpg

Tot slot bezoeken we de boerderij die in oude staat is herleid. Een beetje kinderboerderij kijken, vond ik het maar al bij al was het onschuldig infotainment.

We rijden vervolgens naar Boedapest, u weet, de hoofdstad van het land. We blijven aan de Boeda-zijde van de stad. Deze is een beetje de groene zijde van de stad, meer residentieel. De overzijde is het meer levendige hart van de stad. Als de naam Boedapest valt is er altijd wel een slimme die de twee stadsdelen moet uitleggen.

Mag blog (42).jpg

Mag blog (34).jpg

De avond heeft nog een mooie uitstap in petto. Beetje obligaat maar desalniettemin… een avondlijke boottocht op de Donau. Je ziet het op de postkaarten en in de boekjes en soms op tv maar wij zitten rond 21u op een rivierboot naar de verlichte paleizen, kerken en bruggen te staren. Ondanks het frisse weer en het koele drankje is het toch een fijne belevenis. Foto’s nemen is niet zo eenvoudig als ik eerst dacht.

Mag blog (35).jpg

Mag blog (36).jpg

De volgende dag – ja, we blijven maar een nacht in de stad – zullen we een speeddate met de stad hebben. En we beginnen met een klim naar het hoogste punt van de stad. De citadel met het ‘Vrijheidsstandbeeld’. Ooit stond er een Russische soldaat op de centrale plaats op het monument, deze is sinds ‘de omwenteling’ verwijderd en heeft het woord ‘vrijheid’ een heel andere betekenis gekregen voor de Hongaren.

Mag blog (41).jpg

Mag blog (40).jpg

Het uitzicht op de stad is geweldig. We kunnen haast alle bruggen tellen en zien het centrum leven aan onze voeten. Maar we moeten verder.

Even aan de Pest-zijde kunnen we een bezoek brengen aan de grote overdekte markthal of even snel de omliggende straten verkennen. We kiezen voor het laatste maar kiezen snel voor de markt. Centrum Boedapest is niet minder druk en bezoedeld dan onze drukke steden. Dus terug naar de markt.

Mag blog (44).jpg

Mag blog (43).jpg

Volgende stop is St Istvan ofte Stephanus – Basiliek. Aansluitend stap ik met gezelschap het poepchique hotel ‘Four Seasons’ binnen. Hier logeert ’s werelds royalty maar wij drinken er gewoon een cappuccino. Overigens goedkoper dan op de Grote Markt in Brugge.

Mag blog (47).jpg

Nog een stop zit eraan te komen: het Heldenplein, waar alle historische Hongaren een plekje hebben gekregen.

Mag blog (48).jpg

Mag blog (49).jpg

We rijden verder naar het Oosten, naar de stad Eger om precies te zijn. Als we blijven doorrijden komen we in het oostelijke gedeelte van het land en zijn we omringd door buurlanden Slowakije, Oekraïne en Roemenië. Maar zover komt het gelukkig niet.