13-11-17

Soulrazor, Incinerate & Electric Mole @Gaarkeuken 110, 21/10

SR cd edit.jpg

Metal van eigen bodem! 

Onlangs mocht ik twee cd voorstellingen bijwonen. Twee Belgische (Vlaamse, Antwerpse!) bands brachten elk op hun niveau, mogelijkheden en kunnen een schijfje uit.

De cd recensie van Soulrazor mocht je al lezen aan de rechterkant van dit prachtige scherm, wat FireForce betreft, die komt er nog aan.

In volgorde zakte ik eerst op 21 oktober af naar Gaarkeuken 110, richting haven of ‘de dokken’ dus. Daar speelde (en organiseerde) Soulrazor officieel hun eerste show met hun debuut cd op zak.

Wie ze al eerder zag, kon al inschatten dat deze goed op mekaar ingespeelde band garant ging staan voor een set die niet altijd vlot verteerbaar, wel degelijk heavy en vooral uitdagend ging zijn.

Als extra kregen we eerst ELECTRIC MOLE voorgeschoteld.

Met de gedachte dat het een ‘Heavy’ Rock Night zou worden, leek me dit wat vreemd maar EM is een bijzonder sympathieke band met als muzikale connectie frontman Ray die in een ver verleden al eens samenwerkte met Soulrazor’s gitarist en bassist.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Electric Mole bracht een set die vooral onderhoudend was, met eigen songs die vooral een mix zijn van alternatieve rock, post-grunge en hun eigenwijze rock.

Wie echter op een hardere noot zat te wachten, was er even aan voor de moeite, maar ik vond het uitermate entertainend en perfect als binnenkomer.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Met INCINERATE werd er wel meer dan een versnelling hoger geschakeld want met hun death metal/thrash klonk er een heel ander geluid. Voor velen was het even de wenkbrauwen fronsen.

Hun cd die vorig jaar uitkwam getuigd van de enorme groei die zij op korte tijd mochten ondergaan en deze set leverde daarvan nogmaals het bewijs. Gereduceerd tot een trio maar uitermate gemotiveerd leverden zij de hardste noten van de avond.

Natuurlijk kwamen de meesten voor de hoofdact van de avond, nl. SOULRAZOR; de band rond Marc Hermans, Glenn Dewit, Ann Van Rooy en Guy Billiard. Ik mocht net als andere mediakanalen niet al te mild geweest zijn voor hun cd ‘Eliminated Soul’, live staat deze band wel degelijk als een huis.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Het geluid deze avond was zowiezo al bijzonder goed, bij Soulrazor werden alle registers opengetrokken en het werd een geluid waarin niets echt domineerde maar waarbij Marc’s gitaar wel degelijk het geluid bepaalde. En terecht.

Natuurlijk werd de hele cd gespeeld, aangevuld met enkele oude Revenge songs, Marc & Glenn’s vorige heavy band.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Ik zag de band al enkele maal maar deze show veegde de vorigen uit mijn geheugen. Niet alleen was er een mooie podiumopbouw (ook voor de andere bands natuurlijk), met backdrop en banners aan de zijkanten van het podium had het hele gebeuren gewoon een erg goede presence.

Frontvrouw Ann stond haar vrouwtje en weet de band bij mekaar te houden en als centrale figuur te domineren. Ze heeft de attitude, de stem en weet de songs te vertolken.

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

Deze band heeft zeker nog potentieel en ik hoop dat het materiaal dat ondertussen wordt klaargestoomd voor een opvolger niet alleen iets toegankelijker wordt maar tevens een gedegen productie. Wat de live performance betreft zit de band op kruissnelheid en valt er eigenlijk niets op aan te merken.

 

soulrazor,incinerate,electric mole

soulrazor,incinerate,electric mole

10:01 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-12-15

Soul Razor & Incinerate @De Smoutpot, 12/12/15

Logo.jpg

Eindelijk was het dan zover! Soul Razor, de band rond Marc Hermans, Glenn De Wit, Guy Billiard en met als zangeres Ann Van Rooy gaven hun eerste optreden in De Smoutpot! Hogen tijd, zeggen we dan want het heeft nu lang genoeg geduurd en vrienden, fans, nieuwsgierigen en ook familie zaten waarschijnlijk al door hun honger heen. En dat had zijn oorzaak. Het zoeken naar geschikte vocalist(e) duurde erg lang en, niet minder belangrijk, het moest er echt ‘staan als een huis’.

Eerst speelde INCINERATE, een bende jonge honden die – met eindelijk een cd op zak – maar al te graag hun kunnen kwamen demonstreren. Zij speelden al eerder op die locatie en hebben al enkele optredens achter de kiezen. Voor velen was het misschien schrikken want met extreme thrash kom je niet zomaar even thuis aanwaaien.

INC 020.jpg

INC 011.jpg

INC 015.jpg

INC 018.jpg

INC 025.jpg

soul razor,incinerate,de smoutpot

Voor ingewijden waren er toch voldoende herkenningspunten en zelfs de oudere generatie (…) kon het geluid relateren aan vroege Slayer en andere ‘80ties thrash. Basic, recht voor de raap maar technisch onderlegd en waanzinnig gemotiveerd, brachten zij een meer dan energieke set.

SOUL RAZOR – het kindje van gitarist Marc Hermans én co bracht een ruime set van hun heavy rock/metal met invloeden van – ja, zowat alles wat ‘wij’ goed vinden. Het eclectische geluid van de band vindt zijn oorsprong in de vorige bands/projecten van Marc, als daar zijn Crosshead en Revenge. Twee bands die in het midden hielden tussen melodieuze metal en gitaar-geöriënteerde heavy rock. (Funkworks en Innocent Voice waren leuk maar niet meer relevant in deze context…).

Met trouwe gezel Glenn op bas en relatieve nieuwkomer Guy op drums is er voldoende instrumentale basis om een sterke set neer te zetten maar het is de komst van Ann (ex-Gwyllion) die de band over de lijn heeft getrokken om eindelijk de live-stap te zetten. Met een dozijn songs die al even op de plank lagen te rijpen en nu eindelijk hun definitieve vorm hebben bereikt, wisten ze bijna 90’ minuten het publiek te boeien.

SR 013.jpg

SR 005.jpg

SR 028.jpg

‘Underworld’ zette de show in gang en liet al gelijk horen dat er behoorlijk wat uitdagende wendingen in de nieuwe nummers zitten; misschien even wennen maar eens ze mekaar met een gerust gevoel aankeken wist ook het publiek dat ze een band aan het ervaren waren die wist waar ze mee bezig waren. De mix van de zang in het bandgeluid zat dan misschien niet 100%, maar dat was snel vergeten.

SR 025.jpg

SR 049.jpg

SR 036.jpg

‘Time To Forget’ en ‘State of Shock’ lieten ons horen hoe straf Ann wel niet is en met welk een gemak de band de nummers bracht. Het instrumentale ‘Bad Boogie’, wat al een hele tijd te horen is op Reverbnation swingde als de neten. Ja, erg Satriani maar dat is maar een van de vele invloeden in het gitaarspel van Marc. Glenn en Guy sloten als een handschoen rond dit dynamische en opwindende nummer.

SR 054.jpg

SR 066.jpg

SR 067.jpg

Met ‘Hallowed Ground’ werd het terug wat complexer. Ann weet de song echt te vertellen en bezit haar ruimte op het podium als een volleerde frontvrouw. ‘Cruel Love’ en ‘Judgement Day’ waren tevens twee songs die wel wat aandacht van de toevallige (sympathiserende) toeschouwer vraagt maar de onderlinge dynamiek op zich en – wederom – het gemak waarmee ze deze songs brachten, hielden het niveau hoog.

‘Murdering Fields’ was een moeilijke, vond ik toch. Niet echt om snel op te pikken. Hopelijk komt dit nummer meer tot zijn recht als hij net zoals de anderen hun defintieve vorm gekregen zullen hebben op de cd die in 2016 zeker het licht moet zien.

SR 069.jpg

SR 104.jpg

Voeg daarbij nog twee Revenge songs ‘The Punisher’ & ‘Virus’ en we kregen een meer dan gevarieerde set. Nostalgie voor sommigen, herkenbaar en meer toegankelijk voor de newbies.  Bij ‘The Punisher’ kreeg de band versterking van Matthias – jawel – zoon van. Dit gaf de band wel een aanzienlijk voller geluid en hij kweet zich ook perfect van zijn taak in deze Judas Priest-style song.

SR 087.jpg

SR 089.jpg

SR 098.jpg

Slotnummer ‘No Negotiation’ was met voorsprong het heavieste nummer uit de portefeuille. De aanloop liet al uitschijnen dat het een gerichte uitsmijter ging worden. Met voldoende progressieve elementen er in en toch voldoende melodie werd ook deze liefhebber op zijn wenken bediend.

SR 124.jpg

SR 107.jpg

SR 111.jpg

Toen ook hier het slotakkoord viel, was het publiek ook meer dan verzadigd. Wie bleef uit beleefdheid was ook al even snel vertrokken waardoor er toch enige ruimte kwam waardoor iedereen naar believen zijn complimenten kon overmaken aan de bandleden.

In 2016 moet de cd op de mensheid worden losgelaten. Het zijn een van de vele kleine dingen die ons door volgend jaar zullen loodsen.

SR 125.jpg

SR 200.jpg

Van deze bezetting – en kom, jongens, dit is echt een band die ‘klikt’ – hoop ik nog meer te horen en te zien.

16:53 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

11-10-12

Rockfort, Fort 8, Hoboken, 22/09

Dat mag je niet laten liggen, zegt het kleine stemmetje diep in mij. Ondanks een beetje een moeilijke persoonlijke agenda, lag reeds lang op voorhand vast dat ik de tweede editie van dit kleinschalige festival zeker niet wou missen.

Het was even wachten alvorens een deftige headliner de affiche ging sieren, maar wat mij betreft, zijn ze daar wel degelijk in geslaagd. De vraag is natuurlijk: het Zweedse Andromeda speelt niet zomaar een ‘potje metal’ waarbij het lekker bangen is en regelmatig een recipient bier door de ruimte lanceren. Neen, het was een gewaagde keuze om deze progressieve band te laten aanrukken. Hebben ze zieltjes gewonnen? Hebben ze het hoegenaamd zelf overleefd? 

Eigen bands eerst, of beter gezegd: INCINERATE mocht als eerste op het podium verschijnen. Waren ze vorig jaar de winnaars van de bandwedstrijd, zaterdag mochten zij zich eens volledig laten gaan voor het langzaam binnenkomende publiek.

Ik had er wel een beetje wantrouwen in want ondanks de inzet van de band was het songmateriaal nogal aan de magere kant bevonden. Nu kan je stellen dat de power, energie of hoe je het ook wil noemen, in thrashmetal  belangrijker is dan fijne songstructuren maar toch.

Hun mix van thrash en death metal puurt uit bekende ofte herkenbare elementen maar dreigt soms een beetje te verzuipen in chaos. Gitarist Matthias slooft zich dan wel uit om in de songs nog een deftige solo te proppen wat dan weer ten koste van de drive van de muziek gaat. Een tweede gitarist zou welkom zijn.

DSC_9912011.jpg

DSC_9892005.jpg

 Enige animositeit op het podium omdat een en ander misschien niet goed door de podiummix kwam? Was die of die niet ‘in the groove’? Dat ga ik hier niet schrijven. Evenmin dat er gebrek aan motivatie zou zijn. Alle muzikanten gaven zeker het beste van zichzelf maar om te openen in een ruimte die eerder een uitdagend karakter heeft (galm) en ruimtelijk beperkt is (gang), is voor mij voldoende excuus om die mindere kant van het optreden te vergeten.

Ik blijf een stille fan van deze band! 

DSC_9935017.jpg

DSC_9943022.jpg

DSC_9992035.jpg

THE ELECTRIC MOLE. Ja, ik herinner me het optreden van deze band in De Rots nog levendig, ook al was ikzelf redelijk ‘under the weather’ die avond.

TEM speelt een uitdagende mix van post grunge/hard funk/stoner poprock – ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf. Denk aan de Chilli Peppers maar nog radio vriendelijker. Voeg daar gitaren aan toe van Pearl Jam met Neil Young en een groove van hier tot in T..

Frontman Reza kent zijn stiel perfect en weet iedereen bij de les te houden ook al moet het enorme contrast met de vorige band overbrugd worden. TEM heeft ’s avonds nog een gig in Langemark maar spaart zichzelf niet. Gitaristen Peter De Mol en Bert Verfaillie zorgen voor een op zich weinig spectaculair maar een even belangrijk tapijt van gitaren waarom de rest zich kan uitleven.

DSC_0026003.jpg

DSC_0099019.jpg

DSC_0152033.jpg

Opvallend is het gemak waarmee deze band speelt. Het podium wordt eerlijk verdeeld maar Reza speelt met het publiek, daagt uit en draagt met zijn voorliefde voor AOR/Westcoast nog een aardig steentje bij in deze heerlijke mix van stijlen.

Bovenal moet ik vermelden dat het geluid ondertussen danig was bijgesteld waardoor we – met een constante glimlach op de mond – konden genieten van deze korte maar warme set. 

DSC_0250046.jpg

DSC_0189038.jpg

DSC_0060008.jpg

ASSIA, een band die ik al heel lang eens wou zien maar waar het nooit van kwam. Je kan dus stellen dat de reputatie hen vooraf ging.

Als de spreekwoordelijke kippen erbij dus om deze ja, noem het Indo-Europese rockband te bekijken. Ik ga daar heus niet semantisch over doen; Indo-rockband en niet ‘indie’ dus.

Opgebouwd rond broer en zus Purba staat deze band garant voor een portie stevige rock met voldoende heavy invloeden om de metalhead te kunnen boeien.

Boegvrouw Tiana staat haar vrouwtje volledig en gaat met momenten volledig op in de muziek. Je zou er bij momenten schik van krijgen als zij dan weer schichtig, dan weer dreigend het publiek monstert. Tiana maakt ook deftig gebruik van het podium en probeert de andere leden af en toe verleiden tot interactie, wat dan maar weer ten dele lukt. Het nog steeds magere publiek kijkt vooral en applaudiseert beleefd.

DSC_0335011.jpg

DSC_0326008.jpg

DSC_0317005.jpg

Broer Asmara heeft niet alleen de looks van een eighties metaller, hij legt samen met bassist Somphong, drummer Fabiano en toetseniste Julie…. (hey, speelt die niet bij Poison?) een excellente basis om Tiana loos te laten gaan.

Muzikaal denk ik soms aan Anouk die (waarom niet) een kind gemaakt heeft met Nicky Sixx. Toch hoor je ook dingen die de lichtere kant van de band laten uitschijnen. Dan weer wat kitcherige poprock, dan meer radiogerichte rock zoals het geweldige ‘Soldier of Love’ (neen, niet van..) wat een echte eighties radiohit lijkt.

De toetsen krijgen meer dan voldoende ruimte en de klankbalans is gezien de akoestiek niet echt perfect maar dat valt te behelpen met wat rond te lopen en het beste plekje uit te zoeken.

Assia was zeker een verrassing voor mij, hier wil ik vroeg of laat wel een demo/cd of wat dan ook in huis halen. 

DSC_0367017.jpg

DSC_0430020.jpg

DSC_0314004.jpg

KINKOBRA is een Nederlandse band en paste wonderwel in de lijst van de geprogrammeerde bands. Ik zeg: wonderwel, want het kon echt alle kanten uit die namiddag in het fort.

Muzikaal leek het wat op post-grunge, melodieuze Soundgarden maar ook erg emo-minded zoals 30 Seconds from Mars. Of dit laatste een smet op de set bracht?

Ja en neen. Vooreerst moet ik stellen dat ik hier niet zo heel gek van ben. Pearl Jam en andere vroege 90’s ikonen kunnen mondjesmaat maar Kinkobra was tegelijk een anachronisme en beetje te bestudeerd. Imagogewijs dan. Maar!!!

DSC_0530003.jpg

DSC_0582016.jpg

Op de prestatie op zich, de presentatie en dies meer was werkelijk niets aan te merken – als je dit goedvind tenminste. Frontman Pascal Molenaar is van het expressieve type, wat wel goed is, maar teveel molenwieken lijkt me wat goedkoop connecteren met het publiek. En ik moet al helemaal niet hebben van de gebreide mutskes annex slordige baardgroei. Maar ik herhaal: goed op zich, sterk zelfs, maar niet mijn kopje thee.

DSC_0559008.jpg

DSC_0537005.jpg

DSC_0539006.jpg

STALLION mocht ook voor de tweede keer op rij acte de presence geven. We nemen het hen niet kwalijk dat zij tevens een ferme voet in de organisatie hebben, want dat was ook prima in orde.

Stallion komt qua stijl volledig op bekend terrein voor mij en vele van mijn leeftijdsgenoten. Heavy rock, hardrock met catchy refreinen, enkele mooie twin-gitaarstukjes stijl Thin Lizzy, een beresterke frontman en een vette ritmesectie.

Daar voeg ik gelijk aan toe (ik moet me niet altijd sympathiek willen maken) dat het soms wel wat meer mocht scheuren qua gitaargeluid. Niet qua volume maar qua ja,…heavieness, dan maar.

Oerlid Rob Richter weet best waar hij mee bezig is, maar speelt soms nogal op veilig naar mijn mening. Wie hem eerder aan het werk zag, weet dat Rob eerder een man is om op de achtergrond zijn ding te doen maar volgens mij kan hij zijn stem – gitaar dus - zwaarder laten klinken en hiermee letterlijk het totaalgeluid van de band nog meer de hoogte injagen.

DSC_0745015.jpg

DSC_0694007.jpg

DSC_0865043.jpg

Ja, Oliver Wright dan. Deze Engelstalige (behoorlijk tweetalig als het moet) zanger/gitarist weet de band wel te verkopen. Met zijn Angelsaksische flair geeft hij er een natuurlijke internationale zwier aan. Zo zitten de (bind) teksten honderd procent qua frasering en uitspraak, wat iets is waar andere bands te vaak hakken over de sloot als voldoende hanteren.

Bovendien – en zeker niet minder belangrijk is dat hij een weliswaar beperkte maar wel ‘vintage’ classic rockstem heeft en dat is een ware zegen voor de band. Geen te hoge uithalen of zo maar ver boven het gemiddelde. Zijn presentatie is haast professioneel en de interactie met het publiek als met de rest van de band (Glenn De Wit op bas en Guy Billiard, drums) verloopt vlot.

Prima optreden dus voor deze te bescheiden band. 

DSC_0778023.jpg

DSC_0767020.jpg

DSC_0851041.jpg

DAKRYA. Neen. Voor mij hoefde het niet. Goed, dit is mijn blog en ben geen broodschrijver, dus ik stel hier dat ik dit helemaal niets vond. Maar dat is een kwestie van ‘goesting’. Ik moet ook vaststellen dat ik niet echt alleen was wat dit betreft. Was dit een brug te ver? Ja en neen.

Na enkele songs leek de ruimte even leeg te gaan lopen. Gelukkig werd dit gecompenseerd door nietsvermoedende nieuwkomers.

Ik vind het echt tof dat Rockfort een extreme – en in dit geval een ‘Theatrical metalband’ engageert; we zijn niet vies van een uitdaging, maar dan had ik liever een black of gothic band gehad. Voor mij was dit snel bekeken, dwz na enkele songs.

Ik was net de jongens van Andromeda gaan begroeten & shit toen het Griekse Dakrya aan zijn set begon. Ik kwam dus al gelijk terecht in een chaos van stemmen – die ik niet leuk vond – en melodieën die mij de wenkbrauwen deden fronsen.

DSC_0926007.jpg

DSC_0936011.jpg

 

Ergens moet daar een publiek voor zijn en aanvankelijk wou ik er wel in meegaan, net zoals ik vroeger al deed met stijlgenoten Diablo Swing Orchestra, maar ik kon er echt niet inkomen.

Ik denk dat die enkele toeschouwers vooral bleven staan omdat ze benieuwd waren naar de expressieve zangeressen, die misschien wel goed waren in wat ze deden maar ik had er echt problemen mee. Hun cabaretachtige act en marionettendansjes irriteerden meer dan dat ze me boeiden.

Het zou niet correct zijn om de band hier af te breken, ik vond deze eend een beetje te vreemd in deze bijt om er een oordeel over te geven, vandaar. 

DSC_0948016.jpg

DSC_1000023.jpg

DSC_0938012.jpg

AFTER ALL. Ik heb het hier recentelijk nog geschreven: ik ben historisch gezien nooit een echte thrasher geweest. Maar ik ben nog nooit zo thrash-minded geweest als de laatste maanden.

After All had ik al eens gezien en de laatste keer in de Lotto als support van Judas Priest was geen onverdeeld succes. Dit laatste was vooral aan het geluid en de grootte van de zaal te danken.

Wat de band op Rockfort neerzette voor een – nog steeds – beperk publiek was en ‘boenk op’. Het geluid was technisch gezien ondertussen quasi perfect voor zover dat kon in deze ruimte.

Kwam daarbij de tomeloze energie van de band en er was vuurwerk. Dit was strak, had melodieuze passages en was zonder meer opwindend te noemen.

DSC_1056005.jpg

DSC_1082011.jpg

DSC_1085013.jpg

 

‘Dawn of the Enforcer’ heet het nieuwe album en dient in elke cd (of vinyl, jaja) rek te staan in metalminded Vlaanderen en omliggende straten.

Zelf ben ik ook nog in gebreke maar dat zal spoedig veranderen. Ik wil maar zeggen: dit was sterk, zeer sterk. Zanger Sammy Peleman is één brok dynamiet op het podium en daagt het publiek uit met zijn opzwepende act. Vocaal staat hij er volledig ook al mist (mist?) hij de growl van een Chuck Billy, maar dat is dan weer een andere categorie. Sammy hanteert veelal een clean geluid en gaat liever in de gecontroleerde hoogte dan te gaan brullen, wat het melodieuze facet dan weer ten goede komt. Ik vond dit echt geweldig goed. (punt)

De gitaartandem van Dries Vandamme en Christophe Depree (moet er nog iemand aan Fear Factory denken?) loopt gesmeerd, net zoals de rest van de band.

After All doet op zich niet echt verrassende dingen maar swingt als de neten en levert met elke song of riff een vuistslag in het gelaat van het publiek dat ondertussen al wél tot aan het podium dierf komen.

Fantastisch optreden! 

DSC_1063007.jpg

DSC_1219040.jpg

DSC_1161024.jpg

DSC_1213038.jpg

Het kon nu echt niet meer stuk want de geweldige maar jammer genoeg relatief onbekende/onbeminde Zweedse progressieve metalband ANDROMEDA ging deze avond afsluiten. En ja, wat deze sympathieke jongens afleverden was niet minder dan fenomenaal en laten we er van uitgaan dat dit een doorsnee optreden was.

Hun live dvd mag dan wel zijn opgenomen in ruimere – lees betere – omstandigheden, wat zij in de gang van Fort 8 afleverden blies mij van mijn sokken.

Vooreerst: ik vond het al op zijn minst een gewaagde keuze om een niet zo voor de hand liggende band als headliner op de affiche te zetten.

DSC_1244006.jpg

DSC_1257010.jpg

DSC_1306024.jpg

 

Progmetal mag dan al bloeien als nooit tevoren, het blijft een niche waarin zowel muzieknerds, muzikanten met hoge ambities en muziektechneuten mekaar vinden. Voor de hand liggend is het nooit. Riskante maar excellente keuze dus voor ondergetekende want Tarkus is er vooral gek van.

Met een beetje vertraging betrad de band rond 1030 het podium om van start te gaan met ‘The Words Unspoken’ gevolgd door het heavy ‘Antidote’ van de nieuwe cd ‘Manifest Tyranny’. Geen gemakkelijke kost maar instrumentaal zo verbluffend dat ik als aan de grond genageld stond.

Het oudere ‘Inner Circle’ van ‘Chimera’ deed me kippenvel krijgen.

Naast het gitaarwerk van Johan Reinholdz en het virtuoze baswerk van nieuwkomer Linus Abrahamson, dragen ook de toetsen van Martin Hedin aardig bij tot het wonderlijke kluwen van extravaganza welke de basis vormt voor de zang van David Fremberg. We vermelden hier tussen de regels ook graag dat de keyboards werden uitgeleend door onze eigen trots Beyond The Labyrinth – deze vermelding is graag gedaan.

DSC_1345034.jpg

DSC_1389052.jpg

DSC_1317027.jpg

DSC_1428073.jpg

DSC_1466089.jpg

 

Nu is Fremberg zeker geen topzanger maar op zich past hij als gegoten bij de band, hij is ook een van de stichtende leden. Het is ook eens leuk om een zanger te zien die zijn plaats kent en zijn collega’s ruimte voor aandacht laat. Net zoals de andere bandleden levert hij een herkenbare bijdrage om zich dan in het decor terug te trekken.

Zo is geen enkel bandlid schuldig aan egotripperij of parmhartig gedrag en draagt iedereen evenveel bij aan het Andromeda geluid.

‘Survival of the Richest’ – geweldige actuele titel van een zeer maatschappijkritisch album – gaf even een rustpunt en ontplooide al zijn moois en dramatisch middels de prachtige zanglijnen.

En zo ging het maar door. De gitaarsoli toetsencapriolen waren aan mekaar gewaagd.

DSC_1287017.jpg

DSC_1426072.jpg

*  *  *  *  *  *  *  *

 

Maar dan stopt het verhaal een beetje plots voor Tarkus. (duh?)

Gezien ik de volgende morgen ontieglijk vroeg de hort op moest om een mooi reisje te ondernemen, diende ik enkele afspraken – vooral met mezelf – na te komen. Maakt dat ik – naar ik vermoed – de laatste twee/drie songs heb moeten missen.

Om dit alsnog te compenseren vergreep ik me toch nog aan een exemplaar van hun live dvd. En geloof me: daar heb ik nog geen spijt van!

13:44 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

29-09-11

RockFort, 24/09/11, Fort 8, Hoboken

 Fotogallerij (eindelijk) open: klik links op 'meer foto's'

rockfort,fireforce,incinerate,angeli di pietra,krossbreed

Ok, laat ik eerlijk wezen. Ik had er ook niet het halve land voor doorkruisd, laat staan de provincie. Maar dit kon ik echt niet negeren. ROCKFORT is een nagelnieuw initiatief, ontsproten aan het brein van enkele metal/hardrock liefhebbers én beoefenaars. Later daarover meer. Is Antwerpen al een metalwoestijn met slechts hier en daar een oase waar je met een gerust gemoed kan binnenstappen zonder trendy shit om je oren te krijgen, een festival leek écht wel te hoog gegrepen. Maar neen dus.

Zaterdag had op het grondgebied van de Heerlykheid Hoboken de eerste editie plaats van RockFort, zowaar een metalfestival op wandelafstand. Kwam daarbij dat er voor mij heel wat bekend volk zou aanwezig zijn en sommige leeftijdsgenoten zouden zelfs nog bandsgewijs te bewonderen zijn. Locatie: Fort 8, het laatste van de fortengordel en gelukkig bewaard in de vorm van sport, spel, vis en recreatiedomein. De exacte plek die werd uitgekozen kon niet beter. Toen ik tijdens het laatste optreden huiswaarts keerde hoorde ik na honderd meter nog nauwelijks iets van het toch wel ferme PA-geluid. Niemand hoefde dus wakker te liggen van ons, stelletje ongeregeld, dat zich laafde aan een buffet van metal en hardrock in zeer verschillende smaken.

110924 FortRock 031.JPG

Tegelijk liep er een wedstrijd voor kleinere bands en dat in de schietgang, een mooi gerestaureerde euh, gang dus. Buiten stond er een behoorlijk podium met dito geluid maar soms wat mager licht, soit. Ik ga hier niet over beginnerstekortkomingen zagen, die laat ik bijtijds wel aan de organisatie weten.

Op één of twee ‘grotere’ bands na, kende ik ze allemaal en had ik ze ooit als eens – soms in andere vorm en bezetting (ove in een andere eeuw) – live gezien. Ik ga niet ingaan op setlists want die zijn me helaas onbekend en dat is ook irrelevant gezien het toch eerder een gezellige happening was met bands die best goed presteerden. De meeste bands resideren in groot-Antwerpen en zijn helemaal niet onbekend in het locale clubcircuit.

In vogelvlucht dus: THE GUARDIAN bracht een mooie set toegankelijke metal. Zanger gitarist Lu leverde een goede zangprestatie en liet het vinnigere werk over aan zijn solo gitarist. Toch kon ik me niet ontdoen van de idee dat de hele set wat stroef en ongemakkelijk liep. De nog magere opkomst van het publiek kan daar voor iets tussenzitten. 

THE GUARDIAN 07.JPG

Volgende band was ik echt wel nieuwsgierig naar: ANGELI DI PIETRA. Deze Antwerpse folk/paganmetalband bestaat bijna tien jaar en heeft zich ondertussen opgewerkt tot dé Vlaamse vaandeldragers in het genre. Zij mochten al openen voor vele van hun internationale stijlgenoten.

ADP 02.JPG 

ADP 31.JPG

Met zangers Guy en Sjoera heeft de band een gouden combinatie van zowel vrouwelijke als meer brutale vocals en grunts en op de zeldzame momenten dat beide partijen samen in harmony gaan komt de band tot magische momenten. Prima van Sjoera om perfect te zingen wat ze kàn zingen waardoor ze nergens onzeker of op de rand gaat. Andere bands met ‘female vocals’ durven dit al eens over het hoofd te zien. Ik vond enkel de gitaarsolo’s een beetje te eenvoudig. Mogelijk is dit een bewuste keuze om zo ‘folk’ mogelijk te blijven klinken, maar dit ging toch wat ten koste van het ‘heavy’ aspect.

ADP 30.JPG 

ADP 25.JPG

Verder niets dan lof, want ondanks het feit dat ik de band nog nooit gezien had, ging ik vlot mee in de melodieuze refreinen. Hun tweede album ‘Anthems of Conquest’ is net uit en werd dan ook volop gepromoot. Jammer genoeg was hun merchandisestandje te snel opgedoekt. Volgende keer dan maar.  

ADP 35.JPG

ADP 33.JPG

Beetje andere koek was het met STALLION, ook een Antwerpse band die na een lang hiaat sinds enkele jaren terug actief is. Met centrale man gitarist Rob Richter en Oliver Wright op gitaar en zang, zien we gelijk twee van de initiatiefnemers van dit festival in actie. Bassist Glenn, welke ook de PA indoors bediende, en drummer Guy zorgden voor een solide basis voor de meer traditionele heavy rock met bluesrock invloeden. De Britse Oliver beschikt niet over een sensationele stem maar klinkt warm en bekend in de oren en geeft een perfecte frasering aan de teksten. Zijn stemgeluid lijkt wat op een gepolijste Paul Rodgers en de muziek plaats ik dan ook tussen heavy Bad Company, Thunder en meer mainstream moderne metal. Zeer toegankelijk en gebracht met de nodige overtuiging. Kleine opmerking toch: Buiten Oliver volgende keer toch iets meer spelplezier tentoonspreiden?

STALLION 17.JPG 

STALLION 09.JPG

STALLION 31.JPG

Heel ander koek was KROSSBREED. Met twee volwaardige cd’s en een EP in de catalogus, heeft deze band bijzonder veel furore gemaakt in het club- en festivalcircuit. Zo zijn zij een van de weinige bands van bij ons die ooit op Wacken hebben gespeeld.

KROSSBREED 09.JPG

KROSSBREED 10.JPG

Krossbreed speelt een mix van heavy thrash, metalcore en hardcore zonder daarbij te verdwalen in technische hoogstandjes. De band grossiert vooral in strakke riffs en beukende ritmes. De zang van zanger/gitarist Michel is perfect voor het genre, maar het is niet echt spek voor mijn bek. Toch moeten we vaststellen dat Krossbreed de eerste band is van de dag die voluit op kracht en dynamiek gaat en dat is zeker een verdienste van de band op zich. 

KROSSBREED 06.JPG

Een band die al een hele tijd meedraait in het Antwerpse rockcircuit en ver daarbuiten is FIREFORCE. In een vorig leven, toen ik nog haar had, zag ik ze al spelen onder de legendarische naam ‘Double Diamond’.

De band heeft sinds enkele maanden hun eerste cd uit: ‘March On’ maar diende onlangs op de rem te gaan staan wegens een (zoveelste) ingrijpende personeelswissel. Enkel gitarist Erwin Suetens en frontman Filip ‘Flype’ blijven nog over van de oude bezetting. Met een in de haast overgevlogen Duitse tweede gitarist, nieuwe drummer en bassist, stond Fireforce zaterdag voor het eerst sinds maanden terug live op het podium.

FIREFORCE 05 BW.JPG

FIREFORCE 50.JPG

No-nonsense true metal met invloeden van Judas Priest, Savatage en Saxon, kortom: traditionele heavy metal waar we allemaal wel oor naar hebben. Het was misschien niet allemaal voluit gespeeld, maar er was weinig op te merken aan het gitaarspel van de nieuwe gitarist (naam ben ik kwijt) en de andere nieuwkomers. Visueel leek het toch goed te kloppen en al doende werden speltechnische foutjes die de die-hard fan zou opmerken vakkundig weggestoken door een zekere camaraderie tentoon te spreiden onder de bandleden. Met de nodige metal clichés en poses wisten zowel Flype als Erwin de verse band als een eenheid naar voren te schuiven.

FIREFORCE 55 FX.JPG 

FIREFORCE 32.JPG

FIREFORCE 49.JPG

Fireforce is zo een band waarvoor ik enkel maar respect kan opbrengen omdat de kern van de band bestaat uit echte ‘believers’ die telkens weer een tegenslag kunnen overwinnen en live steeds weer het beste van zichzelf geven. Is dat niet de ware spirit van metal? 

Tussen de buitenbands door kon je dus even de ‘schietgang’ in om te genieten van het jonge(re) geweld. Helaas geraakt ik er niet altijd. Die enkele die ik welk gezien heb vond ik nogal aan de eenzijdige kant en ze tapten toch allemaal wat uit hetzelfde death/heavy thrash vaatje. Natuurlijk volop respect voor hun inzet en passie, maar het was niet echt aan mij besteed.

Enige uitzondering was INCINERATE, welke toch voor een iets strakkere thrashlijn kozen. Met twee gitaristen, een straffe bassist en een beest van een drummer wisten ze de welliswaar korte maar aanstekelijke songs te brengen. Goede frontman ook. Zeker een band om in het oog te houden.

INCINERATE 03.JPG

INCINERATE 18.JPG

INCINERATE 19.JPG

Later op de avond zal blijken dat Incinerate de poll-wedstrijd zou winnen en ook al kan ik ze niet naast mekaar leggen, Incinerate lijkt me zowiezo de band met het meeste capaciteit om groter te worden. Bij een volgende editie zijn zij alvast uitgenodigd om het grote podium te openen. 

Het Duitse MESSENGER is momenteel op tour met Blaze Bailey en werd dus als nog aan de affiche toegevoegd. Het ware beter geweest van niet want buiten een superfan was er weinig interesse voor deze band. Als zelfs ik er nog nooit maar van gehoord heb, wil dat al wat zeggen.

De set-up leek anders meer dan professioneel en de band was kostuumsgewijs fraai uitgedost. Langs de andere kant had het tevens iets lachwekkends, zeker na de Antwerpse bands die toch een zekere nuchterheid annex credibiliteit hadden, leek Messenger eerder op een slechte Spinal Tap grap. Muzikaal ging het er nog wel mee door maar als een band enigszins gedateert kan overkomen, waren zij het zeker. Als Blaze dan nog eens als gast tijdens een vreselijke song met een even slechte act (‘Kill the DJ’?) komt meeroepen, kan het niet slechter meer worden. Voor de visuele act zou zelfs Manowar bedanken. Je kan stellen dat alles een keer terugkomt, maar deze portie mag je voor mij aan de hond geven. Gelukkig duurde hun set amper langer dan hun soundcheck.

MESSENGER 07.JPG

MESSENGER 13 FX.JPG

Uiteindelijk dan toch tijd voor de headliner. Een naam die vooral teert op gerateerd succes bij een bandje genaamd Iron Maiden, heeft BLAZE BAILEY het blijkbaar anders in gedachten. Even voor zijn gig deelde de man nog armtierige stickers met zijn naam en logo uit en nauwelijks iemand was geïnteresseerd.. Dit maar ter illustratie.

Met een band, volledig opgetrokken uit huurlingen, die furieus inzette, liep de man parmantig door het magere publiek om dan op het podium te doen waar hij in gedachten goed in is, nl. zichzelf overtuigen van zijn kunnen. Aan de band zal het niet gelegen hebben, die deden zeker hun best en zorgden voor een hard maar uitgebalanceerd geluid.

BLAZE 16.JPG

BLAZE 02.JPG

BLAZE 20.JPG

Nu, eerlijk gezegd, viel het allemaal nogal mee want de verwachtingen waren bijzonder laag. Zijn gewraakte stemgeluid klonk beter dan op de beide Iron Maiden cd’s en de songs waren bijlange niet slecht. Maar er is meer: met constant lelijke gezichten te trekken (en dat is niet moeilijk voor hem) en altijd die vuist in de lucht, is het nieuwe er dan ook snel af.

Blaze Bailey zal nooit worden wat hij denkt ooit geweest te zijn, nl. een solide frontman die een band kan trekken en een publiek boeien. Ik had dan ook niet veel moeite om na enkele nummers, waaronder toch twee songs uit de ‘X Factor’ cd, het oord te verlaten. Het was een lange en goed overgoten dag geweest. 

110924 FortRock 373.JPG

RockFort 2011 was een zeer geslaagd festival wat organisatie betrof. De Antwerpse bands zorgden zeker voor de nodige ambiance maar qua headliner en support mag er voor volgende editie iets hoger gemikt worden. Persoonlijke tip: Brainstorm of Primal Fear.

O, ja, en aan diegenen veel beloven: ‘You talk the talk, but do you walk the walk?’ 

Stay Heavy!

15:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

24-03-09

Krossbreed & Incinerate @ De Rots, 21/03/09

Concertverslag Metal logo 4

 


Het komt niet altijd zoals gepland. Was gepland: een rustig avondje pintje drinken en wat bijkletsen, werd uiteindelijk een avond vol heftige death- en thrash metal in rockcafé De Rots. Uiteraard werd het bijkletsen en de meer dan verdiende pint achteraf nog goedgemaakt. Gezien een optreden in ’t centrum altijd vroeg begint omwille van de geluidsoverlast, was ik waarlijk vroeg in het centrum. Voor de gelegenheid met de tram; parkeren kost een immers fortuin en vermits ik toch ter plekke nog een falafelke wou binnenschuiven alvorens mij in de arena te begeven, was ik om1830 al in het hart van onze metropool. Enfin, dit gaat u allemaal geen zak aan, laat staan dat het u interesseert.

In De Rots, een etablissement dat ik nog maar een 3-tal keer bezocht heb, was de sfeer al sterk ingezet. De uitbreiding met het centrale podium (ten koste van de winkel) was een prima initiatief. Qua mogelijkheden biedt dit veel meer dan de beperkte toestand in de PandDemonium. Maar het is nu eenmaal zoals het is.

Historisch amicale en muzikale banden maken dat ik dus vooral kwam kijken naar INCINERATE, een wel heel prille vierkoppige trashband uit de eigen contreien.

Thrashmetal is nu nooit helemaal mijn ding geweest, zelfs in de hoogdagen midden jaren tachtig liep ik er niet echt voor warm. Toch kan ik vandaag gerust een set van Exodus of Testament zonder psychische nazorg doorstaan. Maar dit is Exodus niet. Het neigt mij ook eerder naar deathmetal, al zijn er al voor minder… Incinerator is natuurlijk niet zo technisch onderlegd en heeft duidelijk nog wat setjes te doorploegen alvorens de routine van zich zal doen spreken. Op het enthousiasme van de frontman valt niet veel te zeggen. In een poging een moshpit te doen ontstaan wierp hij zichzelf in ‘the zone’. De bassist en gitarist lijken zich eerder weg te denken van het podium. Dat kan een pose zijn, maar ik zie toch liever wat fysiek engagement. Maar wat niet is, kan nog komen, zeggen ze dan. Geluidstechnisch zat het wel ok. De stijlgebonden sound is op zich natuurlijk al wat ‘blurry’, al werd er redelijk strak gespeeld. De eerder korte songs leken – voor mij althans – wel wat op mekaar. Misschien zou het geen slechte zaak zijn om met een net iets originelere stijl op de proppen te komen.  Incinerate heeft niet alleen een geweldige naam; zij beschikken m.i. ook over het potentieel. Nu nog een eigen geluid en eeuwige roem wacht hen.

Incinerate 1Incinerate 2Incinerate 4Incinerate 5Incinerate 3Incinerate 6

 

 

 

 

 

incinerate
 


KROSSBREED heeft al iets meer kilometers op de teller.

Van hier naar Wacken en terug is al een slordige 1200 km. Dat telt als je dat te voet moet doen, maar Krossbreed, (°2003, Antwerpen) heeft dit in stijl gedaan toen ze daar mochten spelen n.a.v. het scoren op de respectieve ‘battle’. Krossbreed speelt behoorlijk strak en swingt bij momenten meer dan goed voor mij is. Ik hou van een ‘groove’ in de songs en die zorgt met regelmaat voor een adempauze in de anders als een goederetrein doordravende machine. Ik hou bvb erg veel van Lamb Of God of Killswitch Engage. Maar zo ver gaat het nu ook weer niet. Sepultura en Machine Head liggen er erg duidelijk bovenop. Zanger/gitarist Michel is een prima frontman. Zijn strot lijkt onvermoeibaar en de strakke brute riffs komen vlot uit zijn pols. Bassist Stef vormt met de drummer een sterk duo. Qua presence valt er niet veel op te aan merken. Nieuwe gitarist Stefan oogt nog wat onwennig, maar zijn spel past perfect in het geheel. De tweede helft van de set werd gespeeld door de vorige gitarist, wat wel voor een ander geluid zorgde. Een cover van Machine Head, ‘Davidian’ liet nogmaals horen waar de bulk van de mosterd vandaan kwam.

‘Carved in Stone’ is hun cd-visitekaartje tot vandaag, maar naar eigen zeggen zit de full-cd er aan te komen. Liefhebbers van technische en meer eclectische metal zullen hier zeker van genieten. Voor mij is het nog altijd een beetje doorbijten. Ik ben niet snel een die-hard fan van iets of iemand en deze stijl van metal weet ik wel te appreciëren, maar teveel van het goede is, euh…teveel dus.

Zaterdag was echter prima gedoseerd en ik vond het fijn om met vrienden, zonen van vrienden, cafékennissen en geloofsgenoten onder één dak van twee prima bands te mogen genieten.

En ja, als een band zegt dat ze thrash spelen, dan zijn ze een thrashband natuurlijk. Wie ben ik anders dan hun nederige dienaar!

Krossbreed 3Krossbreed 4Krossbreed 2
Krossbreed 1
Krossbreed 6Krossbreed 13Krossbreed 10Krossbreed 15



 

 


 


09:16 Gepost in Muziek | Commentaren (1)