20-06-09

Incommunicado Fest @Nijdrop, 12/06/09

Tarkus Gig report groot


Een gevoel van plaatsvervangende schaamte hing heel de avond op mijn schouders. Wat was er nu weer aan de hand?

Onder het motto 'The Music you don't hear on the radio', werd - naar mijn weten voor de eerste keer - Incommunicado Fest op poten gezet. Locatie: jeugdcentrum De Nijdrop in Opstal (bij Merchtem). Een prima locatie overigens; verscholen tussen en deel uitmakend van een ex-opslagplaats, biedt deze ruimte een groot podium en meer dan voldoende parkeergelegenheid. Later zou nog blijken dat de PA uitmuntend was. Ja en?

De ruim 30 (!) aanwezigen, u leest het goed, kregen nochtans een excellente avond voorgeschoteld. Even overlopen.

Het Nederlandse CASUAL SILENCE is reeds actief sinds 1993, maar eerlijk, ik had er nog nooit van gehoord. En dat was wel jammer, zo bleek. Deze zeskoppige band speelt vrij toegankelijke neo-prog in het straatje van Arena, Saga en Marillion. Dit vertaalt zich dan natuurlijk in heerlijke gitaar- en keyboardsolo's. De songs zijn soms zeer melodieus en meeslepend, dan weer verrassend inventief.

Het grootste troef echter bestaat uit hun meerstemmige zang en het afwisselen van de leadzang. Naast zanger Rob Laarhoven, wiens stem erg lijkt op die van de zanger van landgenoten Egdon Heath, komen bassist Eric Smits en gitarist Ernst Le Cocq wel heel erg uit de verf. In het nummer 'Goliath Theme' wisselen deze keurig af zonder ergens aan intensiteit in te boeten. Live klinkt alles dan niet alleen zoals op cd, de hele performance wint dan ook nog eens aan kracht. Ook qua uitstraling mag de band er zijn. Met zes man is het leuk een grote stage te vullen, er gebeurt ook wat visueel. Zanger Rob weet de songs en de teksten prima te interpreteren en is een excellente frontman. Ik heb eigenlijk bijzonder weinig op te merken over deze band. Maar als het dan toch moet: met twee goede gitaristen had ik persoonlijk iets meer gitaar 'geweld' gehoord. Maar verder vond ik dit een indrukwekkend optreden. Ik vermoed dat indien er wisselwerking was met eventueel-aanwezig-publiek, had dit alles nog hoger getild.


X Casual Silence 6X Casual Silence 2X Casual Silence 12X Casual Silence 11



Dat BEYOND THE LABYRINTH hun beste beentje zouden moeten voorzetten was gelijk duidelijk. Sinds kort gereduceerd tot vier man en muziek die toch niet echt eenvoudig kan genoemd worden, was ik wel eens benieuwd. Dit was de zoveelste keer op rij dat ik ze aan het werk zag, maar met een band als Casual Silence net voor je, wil je toch niet afgaan zeker?
X BTL 3X BTL 8X BTL 13090512 BTL- Casual Silence - Quantum Fantay 271

Gelukkig zat de technische ondersteuning mee. BTL begon erg stevig en wist de spanning er in te houden tot de laatste noot. Het geluid was ook hier quasi perfect. Dit maakte dat zij zich vooral konden concentreren op de muziek.

Natuurlijk werd de recentste cd 'Castles in the Sand' hierbij volop gepromoot. Mag wel, want hier staan enkele heerlijke nummers op. Het titelnummer was weerom een rustpunt in de resem stevige songs.

Wat me het meeste opviel was dat de band er zich wel degelijk van bewust is dat ze een versnelling hoger moesten spelen. Die indruk had ik alvast. Niet alleen lag het tempo vrij hoog, ik vond het soms erg aggressief overkomen. En dat mag wel, want BTL maakte bij mij, enkele jaren geleden, eerst en vooral een erg matte en logge indruk. Misschien ligt het aan mij, ofwel legt iemand intern de zweep er op. Het levert in ieder geval op!


X BTL 4BTL 2 xX BTL 15X BTL 14


Gitarist Geert Fieuw klinkt snediger en heaviër dan ooit en de zang ligt er ook goed bovenop. Het was zanger Jo die me er vorige keer attent op maakte dat zij hier gingen spelen, en ik heb er zeker geen spijt van want BTL maakte een verpletterende indruk.

Casual Silence lag qua afwerking misschien wel een punt voor, maar wat inzet, doorzettingsvermogen en power betreft, was BTL wel de winnaar. Enige minpuntje was het samenspel met de 'tape'. Hier gingen zij even door de mand wat de backingvocals betrof, een foutje dat eigenlijk niet had gemogen... Maar verder: alle lof en respect om dit met vier man te verwezenlijken.

Afsluiter - en de programmatie was al met een uur opgeschoven - was QUANTUM FANTAY. Een heel andere band om dit wel erg intieme feestje af te sluiten. Dit weekend spelen zij op Nearfest 2009 in de VS. Als je als Belgische band dan tussen Van der Graaf Generator, Gong, Steve Hillage e.a. mag gaan staan, beteken je al iets. Enkele weken geleden zag ik ze voor het eerst in de Biebob en was gelijk gewonnen voor hun spacy, psychedelische rock. Think Ozric Tentacles meets Hawkwind.

Na een deftige podiumombouw gingen zij omstreeks 2330u van start. En of er nu 10 000 mensen voor het staan of letterlijk een handvol liefhebbers, daar was niets van te merken. Dit was misschien wel een prima laatste repetitie voor de grote oversteek. Gezien ik daags erop erg vroeg uit mijn tram moest, heb ik ze slechts 45' aan het werk gezien. Soms mysterieus, dan weer etnisch geïnspireerd, dan weer opzwepend als in een trancetempel. Quantum Fantay zal weer hoge ogen gooien in de VS.


X Quantum 2X Quantum 4X Quantum 5X Quantum 7
X Quantum 8X Quantum 11X Quantum 12X Quantum 13

Zelf ben ik er ondertussen al wel over, maar toch blijft het me achtervolgen. Vandaag moet ik dus besluiten dat Vlaanderen/België nauwelijks liefhebbers voor het genre telt. Ik acht het zelfs mogelijk dat er meer uitvoerders zijn dan publiek. Ik hoopte altijd al dat dit genre geen mainstream zou worden, maar een zaaltje dat toch gemakkelijk een paar honderd fans kan herbergen en uiteindelijk quasi leeg blijft, is gewoon schokkerend.

Op onze radiozenders moeten we alvast niet rekenen.

 

11:50 Gepost in Muziek | Commentaren (2)