21-07-13

Graspop, 30/07

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Deel 3 (slot)



Eens je écht op dreef bent, is het maar een kleintje om ’s morgens samen in de wagen te stappen, nu met drie, en de routine van het heenrijden aan te vangen. Na twee dagen muziek lijkt er niets anders meer te bestaan, laat staan, van belang te zijn.

Wil dat nu lukken dat dit gevoel soms de overheid wil halen op de dagelijkse beslommeringen....er zijn ergere vormen van verslaving, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Het terrein ligt er weer keurig bij. Velen zien er al niet meer al te fris uit maar wij, na slechts enkele uurtjes slaap – maar wel in onze eigen tram – zijn klaar voor de strijd. Toch eerst een bakkie koffie…


VOODOO SIX mag even later de aftrap geven. Traditionele hardrock in de stijl van Bad Company, met een vleugje metal in de gitaarafdeling. Ik had er nog nooit van gehoord maar om mee wakker te worden kon ik ze wel smaken.

Tussen het toch wel (over)aanbod van zeer heavy acts, is het voor een mij echt een opsteker om de dag mee in te zetten. Net als Vanderbuyst de dag hiervoor en enkele jaren geleden UFO, kan de dag gewoon niet beter beginnen met een portie op de oude stoel geleesde hardrock.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Eerste band-met-naam is het Deense PRETTY MAIDS. Met ‘Red Hot & Heavy’ (’84) en ‘Future World’ (’87) stonden zij aan de rand van een doorbraak maar hun derde kwam wat ongelukkig net voor de grunge-boom en zanger Ronnie Atkins en co leken het onderspit te moeten delven.


Toch bleef de band met Ronnie en Ken Hammer op gitaar als oerleden, altijd actief en productief. Helaas zonder al te hoge toppen te scheren maar wel met consistente platen. Zelf pikte ik na de veelbelovende start terug aan met ‘Pandemonium’, een redelijk hard album. Ik was dus wel nieuwsgierig hoe deze veteranen het er van zouden afbrengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Dat viel nogal mee maar deed ook de nodige wenkbrauwen fronsen. Pretty Maids heeft zeker een eigen geluid maar de blijven daarmee zowat tussen wal en schip hangen. Te melodieus voor heavy metal, te hard voor melodic rock. Live had ik ze ook al beter gezien, zeker de zang verliep soms nogal moeizaam. Atkins haalt het nog wel maar het kost hem echt wel moeite. Wat gitaarproblemen hielpen ook niet echt en het bandgeluid zat dan ook niet heel strak.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Maar het was wel leuk dat ze er waren. Uiteraard passeerden in de korte set de klassiekers ‘Back to Back’ en ‘Red, Hot & Heavy’. ‘Little drops of Heaven’, de wel zeer melodieuze single uit ‘Pandemonium’ was een mooie pleister op de wonde.


Van de Hemel naar de spreekwoordelijke Hel van MOONSPELL. Ik ken maar één Portugese (metal)band en gelukkig is het dan een straffe. Deze draaien ook al ruim 20 jaar mee en weten hun plek in het doom/gothic segment te verdedigen. Live vind ik de band wel harder dan op cd. Uiteraard spelen de visuele aspecten ook mee.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Zanger Fernando Ribeira trekt al snel alle aandacht naar zich toe met zijn gladiatorhelm als hij komt opmarcheren (?). De muzikanten zijn in topvorm en Ribeira’s stem brult op volle toeren om dan weer te fluisteren of te krijsen. Toch een unieke band die m.i. stijlsgewijs niet al te veel concurrentie moet dulden.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

HELLYEAH staat klaar op het grote podium en ik ben wel eens benieuwd. Hardcore/groovemetal zijn niet direct mijn potje thee maar we zijn er nu toch, dus even chekkeee!


Frontman Chad Gray (Mudvayne) krijst een klein uurtje alles bij mekaar en ex-Pantera drummer Vinnie Paul weet zijn trommels te vinden. Muzikaal valt er voor mij weinig te beleven. Misschien past deze band beter op Groezrock of zo, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met STONE SOUR komen we langzaam bij de uitsmijters van deze editie. Ik stond er bij en keek er vrij lang naar zonder dat het me ergens wat deed. Frontman Corey Taylor (Slipnot) weet het anders wel overtuigd te brengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ik ben totaal onbekend met het repertoire van deze band en blijkbaar ben ik daarmee een beetje een zonderling want hoe meer ik me naar voor begeef, hoe luider er wordt mee gezongen en gecrowdsurfd. Sommige bands en stijlen moet je nu eenmaal laten passeren want er is gewoon teveel. Langs de andere kant maakt het me ook niet zoveel uit; als ik een weide plat zie gaan op het is eender welk derivaat van metal, dan gaat mijn hart al sneller tekeer. Blijven gaan dus!


De tactiek was natuurlijk om na Stone Sour langzaamaan een plekje te gaan bemachtigen vooraan, iets wat zonder enige moeite lukte. Gelukkig kon de voorlaatste band op de mainstage mij ook nog boeien anders was het een lange zit voor de headliner.


IN FLAMES is een melodieuze deathmetal band uit Zweden en staat hier opnieuw voor de headliner geprogrammeerd. Vijf jaar geleden kende ik ze amper, nu ik de laatste vijf jaar mijn kennis nog heb uitgebreid (niet altijd tot mijn eigen tevredenheid overigens), kan ik al een potje meepraten over deze vertegenwoordiger van de Gothenburgsound.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met een enorme backdrop van het album ‘Sounds of a Playground Fading’ en extra verlichting (die on de volle zon overbodig bleek), beloofde het ene ferm feestje te worden.


Stonden wij al strategisch centraal tegen de middenhekken, het was al snel uitkijken naar achteropkomende crowdsurfers. Zanger Anders Fridén deed er dan ook nog eens een schepje bovenop door het publiek uit te dagen. En ik heb daar geen enkel probleem mee.

graspop,iron maiden,in flames

 


Als dàt al niet meer mag op een metalfestival! Dankzij de erg tolerante security werd dit ook met een lach en een schouderklop weggewerkt. Gorillagedrag werkt meestal averechts, op GMM verloopt het eerder gemoedelijk en zo zou het overal moeten zijn. Opmerkelijk is dat de meiden zich niet onbetuigd laten met het surfen en even opvallend hoe security er dan wel als de kippen bij is. ;-))=


graspop,iron maiden,in flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Doch: In Flames speelt alsof hun leven er van afhangt en Anders weet de hevige reacties te waarderen. Ik ga hier niet zeggen dat deze band tot mijn favorieten behoort maar live vind ik ze wel super.


Na drie uur op ons plekje was het dan tijd voor een grote verwelkoming: IRON MAIDEN mocht na vijf jaar nog eens het festival afsluiten. Met een heuse retro-tour – ‘Seventh Son of a Seventh Son’ ofte ‘Maiden England’ voor de cd en dvd liefhebbers, is de band nog maar eens de baan op.


Ik zag deze tour reeds in ’88 en ben nog steeds erg wild over het genaamde album. Het hoort voor mij naast ‘Number of the Beast’ en ‘Brave New World’ tot de drie essentiële Maiden albums, elk een andere periode vertegenwoordigend.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

De setlist voor vanavond is een droom. Van de 17 songs zijn er vijf van het genoemde album. En de band zet vanaf het begin de voet op het gaspedaal. Na ‘Moonchild’ gaan we gelijk populair met de single ‘Can I play With Madness’, niet direct een topnummer maar wel een publiekslieveling. Eerste verrassing is ‘The Prisoner’ waarbij de oudere garde verwend werd. Alhoewel…


Bestaat dat tussen Iron Maiden fans? Ik denk dat bvb ‘Killers’ nog evenveel verkocht wordt als ‘Fear of the Dark’. Is het niet zo dat bij heavy metal, doorgaans àlle albums van een band relevant blijven? Ga eens na hoeveel exemplaren van ‘Bomber’ of zeg maar ‘Reign in Blood’ of ‘Rust in Peace’ er nog jaarlijks over de toonbank gaan?


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Oud (of op zijn minst ‘belegen’) en jong tot erg jong staan dus naast mekaar voor de grootste metalband ooit in volle glorie aan het werk te zien. Na ‘2 Minutes to Midnight’ richt dhr Bruce Dickinson het woord tot ons, nederige aanbidders. Een vreemde eend in de bijt met ‘Afraid to Shoot Strangers’ wordt de set ingesmokkeld met als referentie de Europa/Syrië situatie. Vul zelf maar aan.


Iron Maiden in daglicht levert natuurlijk niet de meest indrukwekkende lichtshow, laat staan magische momenten op. Het decor oogt nu wat ouwbollig en te licht naar hedendaagse normen. Het is dan ook wachten tot in de helft van de set alvorens we kunnen genieten van het visuele aspect van de band. Gelukkig zat het muzikaal wel goed en leek het of we naar een 'best of' cd zaten te luisteren.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ironisch genoeg volgt daarop ‘The Trooper’; altijd een hoogtepunt in de set en de act van Bruce blijft even veel effect hebben als vroeger. Vendelzwaaien blijft toch mooi. Euh..maar die Piet Piraat die over het podium zwalpte leek eigenlijk nergens op. Studio 100 zou hier eens flink om lachen, denk ik.


Vroeg in de set zit ‘The Number of the Beast’ en ja, hoor, ‘Phantom of the Opera’ van het debuutalbum. Dat heb ik nog nooit live gehoord of gezien en die 33 jaar tussen het vinyl deze uitvoering lijken een zuchtje.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Na ‘Run to the Hills’ en ‘Wasted Years’, beide in een excellente uitvoering, begon bij mezelf toch te dagen hoe het nu zat met de reproductie van de oude show want buiten dat de heren ondertussen ook wat ouder zijn geworden, bleef ik wel op mijn honger naar de respectieve songs.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

En toen kwam de intro van ‘Seventh Son of a Seventh Son’. Hier had ik dus al zolang het aangekondigd was naar zitten uitkijken. Wat een beest van een song! In historisch perspectief vreemd want toen het album uitkwam en de band vrijelijk met gitaarsynthesisers begon te spelen, was niet iedereen gediend met deze evolutie. Nu we wel een en ander gewoon zijn qua geluiden, is men blijkbaar milder geworden. De tijd heeft zijn werk goed gedaan.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Als de song na zoveel minuten puur op instrumentatie verdergaat, zitten we op het hoogtepunt van de show en zeg maar: van het festival. Dit klinkt geweldig, thiz iz the shit!


De reguliere set wordt vervolgd met ‘The Clairvoyant’, ‘Fear of the Dark’ (nog een anachronisme maar zeer geappreciëerd) en ‘Iron Maiden’ waarbij alle oude truuks worden bovengehaald en de backdrops vlot van uitzicht veranderen.


Als na een korte break de stem van Churchill weerklinkt, weten we hoe laat het is. ‘Aces High’, het immens populaire ‘The Evil that men do’ en als slot ‘Running Free’. Geen ‘Hallowed be thy Name’, anders had het gewoon perfect geweest, maar soit.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Iron Maiden leverde een show af die zo goed was als ze nu kunnen. Misschien ogen ze ook wat trager en kwam het hier en daar wat routineus over, maar de eindbalans was zonder twijfel positief.

 ‘SCREAM FOR ME GRASPOP!! SCREAM FOR ME!’


Hierna kon men nog afzakken naar Testament en/of King Diamond. Ik heb van beiden even gaan genieten maar hoe goed ze beiden ook waren, na een kwartiertje in elke tent had ik het zo een beetje gehad.


Beetje jammer dat twee bands die ik absoluut wou zien tegelijk staan geprogrammeerd op een moment dat iedereen zowat verzadigd is terwijl het in de loop van de dag soms wat pover was voor mij. Maar ja, zo heeft iedereen wel zijn verhaal.


Graspop was voor mij dit jaar geen topeditie qua inhoud maar de amusementswaarde was meer dan voldoende. Dankzij een wederom feilloze organisatie op alle vlak, was het puur genieten van de verscheidenheid, het goede weer en de talloze ‘brothers & sisters in arms’.

You people rule!


Graspop, Iron Maiden, In Flames

graspop,iron maiden,in flames

10:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-04-09

Iron Maiden is gonna get you!

Becel, Dreft, Iron Maiden, Douwe Egberts. Dat noemen we gemakshalve ‘huishoudnamen’. Iron Maiden? Zeker. Gezond voor hart & bloedvaten, en voor vele andere kwaaltjes. Iron Maiden is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Iron Maiden is classic. Maiden is good for you.

Gisteren ging de roadmovie ‘Flight 666’ in première. Het is te zeggen: het was een eenmalige wereldwijde vertoning van 6 weken op tour met ’s werelds grootste metalband. Iron Maiden is namelijk ook groter dan AC/DC of Metallica. Muzikaal zeker boeiender dan hun Australische collega’s en tekstueel zeker boeiender en meer tot de verbeelding sprekend dan James & co. Geen slecht woord over de andere bands, maar Iron Maiden heeft toch nog enkele troeven. Zij hebben namelijk nooit een ‘mindere’ periode gekend. Of het moest zijn met Blaze Bailey, maar dat lag eerder aan de zanger dan aan de songs. En zij zijn nooit ‘off’ the road geweest. Tenminste om de twee jaar – of sneller – kon je deze band wel ergens aan het werk zien.. Verder kan je gerust stellen dat de muziek van Iron Maiden tot de meest toegankelijke metal behoort. Een lage drempel – en daar komt heel wat volk over. En ook niet onbelangrijk: een ijzersterk logo en imago. Iron Maiden is nog steeds een ‘working class’ band. Net zoals bij bvb Saxon hoor je niets van de band of het moest over de muziek gaan. Niks glamour, niks party, niks vrouwen of drank. Of toch niet publiekelijk. Weinig promotie, weinig media.

En een visuele herkenning vanop de maan. Eddie, gegroeid van bijzonder amateuristisch artwork op het debuutalbum tot een icoon in vele vormen, maar steeds herkenbaar, kent misschien enkel zijn gelijke in Motörhead’s Snaggletooth.

Tot slot heeft Iron Maiden een hoop legendarische albums afgeleverd. ‘The Number Of The Beast’, ‘Powerslave’, Somewhere In Time’; ze horen in elke deftige metalverzameling thuis. En laten we niet vergeten: het livealbum ‘Live After Death’. En het is met die legendarische ‘Powerslave Tour’ uit 1985 in het achterhoofd dat de heren vorig jaar de hort opgingen. En ik kan getuigen dat het absolute klasse was. Iron Maiden is populairder dan ooit, groter dan elke andere band en het is moeilijk om ze niet goed te vinden. Zelfs na bijna 30 jaar Iron Maiden fan te zijn zat ik gisteren regelmatig met kippenvel in de zaal. En ik ben daar niet voor beschaamd. En nu de film…

iron_maiden_flight_666 small
 

Het publiek in de bijna volle zaal – waarvan ruim 60% met bandshirt, de anderen licht kalend met buikje  en soms volledige kroost – gedroeg zich uitstekend, ook al was er een licht concertsfeertje. Qua plot kan ik kort zijn. Iron Maiden vliegt met eigen vliegtuig (een Boeing 757 - de ‘Ed Force One’) rond de wereld in 45 dagen om op de meest ongebruikelijke plaatsen een show te geven. Zowel band, crew als materiaal gaan in het vliegtuig en zanger Bruce Dickinson zit veelal aan het roer. Samen uit, samen thuis, zo lijkt het. En de kijker is gelijk met de band op tour.

Eerst in één ruk naar India, vervolgens de Filippijnen, Australië, Japan, L.A., Mexico, Colombia, Costa Rica, Argentinië, Chili, Brazilië om via New Jersey in Toronto te eindigen. De fangekte bereikt zijn hoogtepunt in Zuid-Amerika, waar Metal waanzinnig populair is, maar waar tot voor kort geen bands gingen spelen. Aangrijpend beeld is de bijna één minuutlange candidshot van een oudere fan die na de show wezenloos voor zich uit zit te staren terwijl de tranen over zijn gezicht stromen en hij regelmatig naar boven kijkt om zijn schepper te danken. Wat voor ons een vanzelfsprekendheid is, is dat voor vele 2de wereldlanden niet. Laat staan voor 3de wereldlanden. Iron Maiden was in de jaren ‘80 één van de eerste grote bands die in Brazilië en de Sovjet-Unie gingen spelen. Ook leuk: de priester met maar liefst 62 Maiden-tattoos. En zo volgen er nog wel een paar leuke intermezzo's.

Deze film, gemaakt door Sam Dunn en Scot McFadyen, het duo dat ons al eerder twee geweldige metaldocumentaires schonk, geeft een eerlijk en bijzonder sympathiek beeld van de band. En het is net omdat er nooit gore details of onzinnig achtergrondinfo over deze band wordt verspreid dat we het allemaal slikken. Iron Maiden werkt hard aan het ophouden van hun status. Ondanks de uitverkochte shows wordt het geen gemakkelijke tour. Logistiek blijft het een hele klus en de show op zich vergt veel van de toch niet meer piepjonge band. Weinig of geen partying, wel een partijtje golf of een vriendschappelijk balletje trappen. Anders trek je het niet. Jetlag op jetlag. Een Indisch buikvirus in het systeem, hotels belegerd door uitzinnige fans. Het is niet niks.

Maar er is ook veel humor in de film. Drummer Nicko McBrain en Janick Gers geven droge opmerkingen en Nicko wordt steevast naar voren geschoven om de media dan toch ergens een plezier te doen. Maar bovenal heb je slechts heel de film één wens: ook op dat vliegtuig zitten. Deel uitmaken van de grote familieuitstap die deze tour is.

En niet onbelangrijk: na elke verplaatsing krijgen we een stuk van de show voorgeschoteld. Dit alles gefilmd in topkwaliteit. Niet meer de snelle flitsende MTV-stijl van Live After Death, maar gewoon prachtige beelden van een fenomenale show. Als de film begint met ‘Aces High’, gaat je hartslag al gelijk omhoog, om terug normaal te worden als de laatste show in Toronto wordt afgesloten. ‘Flight 666’ is met zijn 1u58’een hele trip om uit te zitten maar verveelt geen seconde. Als deze binnenkort op dvd uitkomt dienen alle Maidenfans zich in goede orde naar de winkel te begeven want deze film is obligaat. Uiteraard helpt het om hem op groot scherm te zien, wat mij gelijk verplicht om mijn prioriteiten te herschikken...

 

10:00 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

06-07-08

Graspop 29/06/08 ... 'Scream for me, Graspop!'

Festival Report Logo 2


After two days in the Dessel sun my skin began to turn red…

Dag drie. DAG DRIE! Yes! Ik kan niet snel genoeg op de weide staan om me onder te dompelen in de muzikale weelde die mij en ruim 30 000 andere gekken zal overspoelen. Vandaag loopt alles blijkbaar weer volgens plan, want als ik omstreeks 11u weerom vlot het terrein opwandel, is men al druk doende te soundchecken. The sound of home!

Snel even de food & dranktickets updaten – je weet maar nooit. Vervolgens als een speer naar de mainstage. Hier staan reeds 2 man en een paardenkop. Wat beter is dan niemand. Opvallend de alomtegenwoordige Iron Maiden-shirts. Inderdaad. De harde kern neemt nu al positie in voor de show die pas een kleine 11 uren later zal plaatsvinden. De sfeer wordt ook internationaler. Ik zie vlaggen van de buurlanden, van Spanje, Turkije, zowat elk Scandinavisch land en enkele die ik nog niet heb kunnen thuisbrengen. En dat wil wat zeggen.

 

LAUREN HARRIS  (UK) 1130u

Ja, dochter van -, dus. Wat vorig jaar tot een frisse noot tussen het brute geweld leidde, ging zich vandaag herhalen. Beetje déjà-vu, maar allé, vooruit met de geit.

Lauren, geflankt door een vinnige band, waarvan de gitarist zich waardig onderscheidde door zijn furieuze gitaarspel, huppelde de mainstage op met ‘Natural Thing’ van UFO. Net als vorig jaar was daarmee het vet van de soep. De rest van de (korte) set, gevuld met lekkere pop/rock deuntjes, zal zich zeker niet nestelen in de GMM-analen. Of het ware door Juf Harris’ dartele gehuppel op hare bloote voetjes. En in een retestrakke (sic) broek. Het oog verdiende dat na vorige dagen wel. (speciaal voor alle vetzakken: een extra grote foto!!) Come again!

XX 1 LAUREN 6XX 2  LAUREN EYESXX 3 LAUREN GIT 2XX 4 LAUREN 9XX 5 LAUREN 11XX 6 LAUREN EN BASS 2XX 7 LAUREN 16 BIG CT


ROTTING CHRIST   (GR) 1210u

Uw favoriete deathmetalband speelde in de Marquee. En die zat redelijk gevuld toen ik deze duivelse tempel betrad. Ondanks de wat gratuite bandnaam, speelt deze band niet zomaar wat brute herrie. Het verbaast me nog steeds hoe strak en technisch sommige bands uit dit segment wel spelen. De zanger/gitarist was bovendien voorzien van een stevige stem. Niet echt mijn ding, maar toch was ik behoorlijk onder de indruk van deze band.

XX CHRIST 3


ROSE TATTOO   (AUSTR)   1250u

Is dit het bestuur van Radio Minerva? De ‘mannen van den basseng’ die een ludieke actie houden? Een jonge Bon Scott die is teruggekeerd? Nee, shit! Dit is Rose Tattoo! Waar heft men die weer opgevist? De bekende bands uit Australië kunnen we haast op één hand tellen. Toch slagen diegenen die uitbreken er in om een soms héél trouwe schare fans uit te bouwen buiten het eiland. Dit combo, wat zich, en ik zeg dat met enig voorbehoud, bediend van hetzelfde geluid als AC/DC, maar dan een versnelling lager speelt, is daar een schoolvoorbeeld van. En als AC/DC een working-class band is, dan is Rose Tattoo dat zeker! Pure rock’n’ roll met een flinke scheut boogie en blues. Dat is wat deze heren al ruim 30 jaar presenteren. ‘Bad Boy For Love’, ‘We can’t be Beaten’, ‘Nice Boys (don’t play rock’n’roll)’ passeren allen de revue. Rose Tattoo draait vooral rond de persoonlijkheid van zanger Angry Anderson. Gekleed in een overall en een no-nonsense houding, weet hij mits enkele rake opmerkingen naar het publiek, de sfeer er lekker in te houden. De gitaren klinken lekker vintage en Angry’s stem nog steeds als een klok! Dit is ongecompliceerde, vette hardrock, en het publiek weet Rose Tattoo bijzonder te smaken.

XX 1 TATTOO ANGRY 4XX 2 TATTOO ANGRY BWXX 3 TATTOO GITXX 4 TATTOO GIT 3XX 5 TATTOO BASSXX 6 TATTOO ANGRY FISTXX 7 TATTOO ANGRY FIST 2 CT
 


APOCALYPTICA  (FIN)  1415u

And now for something completely different. Apocalyptica is ondanks zijn bijzondere aanpak immens populair. Vooral bij het vrouwelijke publiek brengen deze vier Finnen het één en ander teweeg. De reacties lijken wel alsof er een boysband aan het werk is. Dat is uiteraard ook zo; ware het niet dat zij zich bedienen van vier cello’s, uitgebreid met een drummer. De vier verschillende types gedragen zich dan ook verschillend op het podium. Nerd, gothic, headbanger & boy next door – het lijkt goed te zijn uitgedokterd! Maar bovenal geven zij een weergaloze show! Ik heb ze al eens meegemaakt in een tent (Bospop), maar hier op de mainstage weten ze de ruimte te gebruiken en nemen in tegenstelling tot vroeger nog zelden plaats op de imposante zetels. Ze stormen van links naar rechts, choreografisch verantwoord weliswaar, en headbangen alsof hun leven ervan afhangt.

XX 1 APO 1XX 2 APO 2XX 3 APO 6XX 4 APO 4XX 5 APO 6 BWXX 6 APO 7


Ik ben niet erg bekend met het oeuvre, maar de covers laten zich natuurlijk wel smaken. Apocalyptica zal natuurlijk altijd geassocieerd blijven met Metallica. Hun eerste werk bestond immers uit Metallica-covers. Dat krediet neem je mee voor de rest van je carrière. ‘Enter Sandman’, ‘Searchin’, Seek & Destroy’ zijn in de set de klappers. Maar ook anderen zoals Bowie’s ‘Helden’ (‘Heroes’) of het eigen ‘Bittersweet’ brengen de weide dan weer tot rust. Hier kunnen de jongens hun eerder traditionele cello-spel etaleren, daar waar ze anders soms nogal onorthodox te werk gaan, getuige het heftige ‘Betrayal’. Laatste song was ‘Hall Of The Mountain King’ (Grieg), een thema dat door andere metalbands in het verleden al te graag werd gebruikt. Op vier cello’s is dit natuurlijk een heel andere ervaring. Tussen al het gitaargeweld wist Apocalyptica best weerwerk te bieden, en het is eens iets anders dan weer een schreeuwer op het podium. Ik blijf het een gimmick vinden, maar zij stonden hier zeker op hun plaats.


XX 7 APO KORREL BIG


BULLET FOR MY VALENTINE  (UK) 1600u

Deze band kende ik enkel ‘uit de boekskes’, maar door de kleine volksverhuizing, werd mijn aandacht toch getrokken. Bullet.. speelt snedige thrashy speedmetal met erg meezingbare emo-choruses. Dat trekt natuurlijk het jonge volkje aan, en dat ging dan ook aardig uit zijn dak. Toen zanger/gitarist Matthew Tuck opriep om met zoveel mogelijk tegelijk te crowdsurfen, werd dit met succes opgevolgd. Het verbod werd even straal genegeerd, wat woelige taferelen opleverde.

XX 1 BULLET 7XX 2  BULLET 8XX 3 BULLET 9

Muzikaal zat het anders wel erg snor. De vergelijking met Children Of Bodom ligt voor de hand, maar deze knapen hadden een iets grotere aaibaarheid. Vandaar ook de immense meidentoeloop. Zij speelden bijzonder strak en het geluid zat gewoon perfect. Dit is m.i. een schoolvoorbeeld van een jonge band die handig teren op hun knuffelbare imago en toch het hardere werk niet schuwen. Maakt mij niet uit, als men nu de jongeren niet bij het nekvel grijpt in met de snoet in de metal duwt, lopen ze misschien in de armen van de R&B. Prima set, ondanks dat ik er niets van kende, heb ik me kostelijk geamuseerd.

XX 4 BULLET 4 BIG


AVENGED SEVENFOLD  (USA) 1750u

Net iets harder en minder bestudeerd is Avenged Sevenfold, een metalcoregezelschap uit Californië. Wat me meteen opviel was de stem van zanger M. Shadows. Je moet er natuurlijk van houden, maar deze man heeft ongetwijfeld één van de sterkste stemmen van het festival. Metalcore is natuurlijk een heel intense stroming, welke erg aansluit bij metal. Ik ga hier niet over uitweiden, want anders zit mijn mailbox vol! De nuances zijn soms klein, maar liggen erg gevoelig. WHAT EVER! De assertieve houding wordt perfect tot uiting gebracht door de felle breaks, droge riffs en toch ook weer redelijk melodieuze stukken. Na drie dagen vreet men alles wat men voorgeschoteld krijgt. Misschien is het daarom dat ik hier zo in mee kon. Ik weet niet of ik hier thuis naar zou luisteren, maar live, en in open lucht, deed deze A7X zeker zijn werk!

XX 1 A7X 1XX 2 A7X 2XX 3 A7X 6XX 4 A7X 3 BIG

  


IN FLAMES  (ZW) 1940u

“Tijd voor de grote jongens”, kondigde de stageannouncers aan. Nu eens zonder Tom Boonen-mop. Na A7X had ik me met het oog op de finale  reeds een ferme sanitaire stop laten geworden en me langzaam maar steevast naar een goede plek laten afdrijven. Of beter gezegd: van de chaos gebruik gemaakt. Dit wou zeggen: één uur voor In Flames; de set van In Flames meemaken & een uur voor Iron Maiden begon. Dan kan je maar beter je zaakjes voor mekaar hebben. Gelukkig kon ik me nog even ten gronde werpen. Toch niet lang, want niet alleen trekt In Flames veel volk; ik was duidelijk niet de enige met 'een' plan. Hoe dan ook, In Flames is een legendarische herrezen melodieuze deathmetalband uit Zweden. Natuurlijk, van waar anders. Voor wat ik er van ken (‘Take This Life’ – wat een geweldige song!), zou dit best goed kunnen worden. Toen de band op het podium kwam verklaarde zanger Anders Fridén dat ze geen andere kledij bij hadden. Leuk verhaal.

Wie de wenkbrauwen fronst bij het horen van de term death-metal, moet dringend zijn horizon verbreden. Dit is niet te vergelijken met bvb Cannibal Corpse. De sterk melodieuze refreinen, afwisselende zang en instrumentale bravourestukjes, maken dit een boeiende band. Ik vind dit even sterk als bvb Eternal Tears Of Sorrow. Thematisch ook geen guts & gore, maar universelere en relationele themas. Uiteraard zat ‘Take This Life’ ergens in de set; een nummer dat toch hitpotentieel zou gehad kunnen hebben. Crowdsurfers all over the place en bij de snelle stukken een ferme moshpit. (ik heb maar één poging tot 'Wall of Death' gezien, dit in tegenstelling tot vorig jaar, wat tot een interessant sociologisch onderzoek zou kunnen leiden., maar dit volledig ter zijde).

XX 1 IN FLAMES 1XX 2 IN FLAMES 2XX 6 IN FLAMES 8XX IN FLAMES 9 BIG


IRON MAIDEN  (UK)  2200

Het is een heuse traditie geworden dat Iron Maiden op GMM speelt. Meer dan terecht mogen ze dit jaar de festiviteiten afsluiten. Hun ‘Somewhere Back In Time Tour ‘08’ wordt zowat de grootste onderneming die ze ooit gedaan hebben. En in Maiden-termen wil dat al wat zeggen. Ik had ondertussen mijn positie na In Flames nog kunnen verbeteren en bevond me aan de middengang, op een aanvaardbare afstand van het podium. Toch wel wat gewoon, was het een geruststellende gedachte dat in geval van nood of erger, ik maar over het hekken moest springen. De op en neer wandelende security – en ik moet zeggen: deze mensen doen dit niet alleen vrijwillig, ze zijn bijzonder allert, vriendelijk en correct! – hielpen reeds links en rechts mensen uit de massa die het even teveel werd. Het leven is lijden, maar ik hield uiteraard ferm stand. Tijd om nog snel een (ondertussen ferm gesandwiched, hahaha) broodje binnen te werken.

 

Toen de zijlichten doofden, ging de weide compleet uit zijn dak. ‘Doctor, Doctor’ van UFO kwam eerst nog integraal door de PA (zoals vorig jaar, waarom? ik zie de grap er niet van in). Kort daarop gingen de videoschermen aan en klonk de legendarische ‘Churchill’s speech’. Beelden van WO2 op de schermen, frisse wind over de hoofden en kippenvel! Toen aansluitend ‘Aces High’ werd ingezet, met een zee van vuur op het podium, werd het helemaal te gek. Dit is allemaal zo bekend dat alles luidop werd meegezongen. Een dartele Bruce Dickinson rende over de monitors en het trio gitaristen huppelen ook van links naar rechts. Janick Gers spant hierin de kroon door geen seconde stil te staan. Steve Harris zie je en dan weer niet. Waar deze kerels die energie halen, is me onduidelijk. En dit houden ze zo twee uur vol! Bruce gaf  na enkele songs de media – en MTV in het bijzonder - er flink van langs. Maiden gaf MTV een terechte ‘fuck you’ op de vraag om bij de heropstart van Headbangers Ball een optreden te verzorgen. Dat MTV zich maar bezighoudt met rondleidingen in andermans huizen, nu moeten ze ook niet meer afkomen. Daar kwam het zowat op neer.Wat de setlist betreft: pak je exemplaar van ‘Live After Death’ en volg mee. Hoogtepunten waren uiteraard ‘The Trooper’ (met verkleedpartij en vaandel), een overdonderend ‘Powerslave’ – Bruce met masker! – wat een fantastische song blijft dit toch!! – en als absoluut hoogtepunt ‘The Rime Of The Ancient Mariner’. Vooral het gekende tussenstuk – met een ton dry-ice en de geluidseffecten, maakten daar een hoogtepunt van. Telkens veranderde de gigantische backdrop (niet altijd even vlot) om het thema of decor bij te treden. Bij ‘Rime’ liep Bruce in een donkere cape langs het spookschip, bij nummers van ‘Somewhere in Time’ lichtte het hele decor op in de futuristische cover-art. Buiten de enthousiaste muzikanten gebeurt er natuurlijk nog wel meer op het podium. Tijdens ‘Number Of The Beast’ dook het demonische afgodsbeeld op, tijdens ‘Powerslave’ opende de sarcofaag en kwam ‘The Mummy’ even kijken.

XX 1 MAIDEN FIRE 1XX 2 MAIDEN STAGE 1XX 3 MAIDEN STAGE 2XX 4 MAIDEN MURRAY GERSXX 5 MAIDEN SMITH 2XX 6 MAIDEN GERS 2XX 7 MAIDEN HARRIS 2XX 8 MAIDEN BRUCE POWERSLAVEXX 9 MAIDEN BRUCE TELLS 

 

Toch was het wachten op  ‘Eddie’ die over het podium zou wandelen. Die kregen we in de vorm van de ‘Cyborg’ Hoe ze het doen mag me een raadsel blijven, maar het blijft na zoveel Maidenshows toch nog altijd een opwindende bedoening. Zodanig zelfs dat al het poppenspel gewoon geslikt wordt. Het leven is al serieus genoeg. Afsluiter ‘Hallowed be Thy Name’ – nog altijd één van de absolute toppers – zette een punt achter de show – welke eindigde, geloof het of niet – om 23.58u. Wat Judas Priest niet kon, Kiss een beetje kon, deed Iron Maiden op zijn sloffen: de hele weide betrekken bij de show en letterlijk iedereen achterlaten met een gevoel van ‘WOW’, wat was dat een fantastisch gebeuren! Toen de lichten weer aangingen liep ‘Always look on the Bright Side of Life’ door de PA. Probeer je dat voor te stellen: enkele duizenden headbangers die al zingend en fluitend en vooral: goedgemutst de weide verlaten. Iron Maiden was overwinnaar op alle fronten.

XX 10 MAIDEN STAGE SMOKEXX 11 MAIDEN HEAVEN CAN WAIT 2XX 12 MAIDEN MUMMYXX 13 MAIDEN EDDIE 2XX 14 MAIDEN  HARRIS GERS BWXX 15 MAIDEN BRUCE TROOPER 2XX 16 MAIDEN MURRAY GERS 1XX 17 MAIDEN STAGE SMOKE  2XX 18 MAIDEN FIREWORKSXX MAIDEN BRUCE TROOPER BIG
 


Wie toch graag nog wat bleef hangen, kon nog terecht in de Metal Dome, waar Action In DC nog een setje gaf. Ik ben even binnengesprongen, maar wou de herinnering aan Maiden levendig houden en vatte de korte wandeling naar de wagen aan.

Zeer binnenkort volgt er nog een toemaatje...

Stay tuned!

17:43 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

01-07-07

Sing me a song, you're singer...

ZATERDAG   

GMM ticket 2 SMALLMeestal beperkt mijn GMM zich tot 1 dag, doch dit jaar lagen de kaarten mij bijzonder goed, met het gevolg dat ik me drie maal naar het hart van de Kempen heb begeven. ’s Nachts in je eigen bed slapen, een douche en redelijk verse kledij aantrekken helpt. Hetzij niet veel. Na drie dagen hangen, bangen, liggen, slenteren en staan weet je zowat elk gewricht liggen. En ik heb er blijkbaar veel. Ondanks het feit dat je na 1 ½ dag reeds het gevoel hebt er een week te wonen, gaat de ‘goesting’ niet over.field 3 Omdat er telkens weer een band is die je echt wil zien, is het een makkie om de ietwat mindere momenten te overbruggen. Daarvoor is dan ook de nodige animatie voorzien. De fijne openluchtmarkt met een enorm aanbod van ‘metal’ kledij, gadgets, accessoires, schoeisel voor het hele gezin en fijne decorstukken, piercingstand - you name it – doodt de tijd en biedt telkens weer een inzicht in het reilen en zeilen van de metalscène.Market 1market 4market 2metal market                                                                     

 

 

 

 

 

Wie meer gericht zijn ding wil doen kon terecht in de echte ‘Metal Market’, waar je zo niet elke, dan toch veel cd’s & dvd’s kan vinden van jou favoriete bands. ‘Metalzone’ spant natuurlijk de kroon, maar ook onafhankelijke dealers en labels bieden hun waar aan. Nieuw en veel 2de hands. Het vergt veel karakter om hier je zak op tijd gesloten te houden. Weak as I am….

En dan de catering. Keuze zat, maar naar m.i. behoorlijk prijzig. Je zal maar student zijn op een festival. Shake your moneymaker!

1200u LAUREN HARRIS (UK)

Dit leuke jong had de eer dag twee te mogen inzetten. Ik wist niet echt wat er van te verwachten, maar al snel was duidelijk dat zij er stond bij de gratie van haar pa, Steve Harris van Iron Maiden. ‘Natural Thing’ van UFO opende de set en kwam aardig uit de verf. Daarmede was dan ook alles gezegd. Wat volgde was een scheet in een fles. Ok, Lauren Harris oogt aardig en weet zich net als sr. behoorlijk op een groot podium te bewegen, zoniet in te palmen, maar muziekgewijs oriënteert de juf zich eerder pop-rock, met een vleugje Avril LaVigne. Niet onaardig, maar zeker niet schokkend. Wel een pluim voor de gitarist, die duidelijk school heeft gelopen op de ‘Zakk Wylde-school of Posing’ en best aardig uit de voeten kon met zijn instrument. Lauren Harris, werden onze hersenen langzaam wakker, de prut was wel uit ons ogen.harris1harris 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1245u SPIRALARMS (USA)

Deze jonge supergroep (Machine Head, Forbidden) voorspelde een aardige pot thrashy-metalcore, maar kwam toch behoorlijk traditioneel over. Eerder classic heavy metal, met een een flinke dosis stoner-rock. Ik kon dit wel pruimen.spiralarms 1spiralarms 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BRUTAL TRUTH (USA)

Angry Young Men. Zo kan je de houding van metal/hardcore-band Brutal Truth het best omschrijven. Als offspring van Anthrax wisten ze de tent aardig wakker te schudden. Hun reputatie om keihard en onwezenlijk brutaal uit de hoek te komen werd waar gemaakt in de M1. Het gebrul van Kevin Sharp, zoals het hoort in ¾ pants en met een dikke rode kop, brulde de hele weide bij mekaar. Muzikaal niet echt voor mij, maar wat een dynamiek! Rest de vraag: waar maken bands als deze zich zo kwaad over?brutal truth

 

 

 

 

 

 

 

1330u LAMB OF GOD

Deze band gaat recht door zee met -ook weer – hondsbrutale metalcore. Toch dacht ik invloeden van traditionele bands als Judas Priest te herkennen in hun anders redelijk sobere stijl. Na vier succesvolle albums was wel duidelijk dat er reeds een serieuze fanbasis was voor deze band. De opkomst voor de MS was groot, het aantal headbangende koppen niet te tellen. Meerdere pits ontwikkelden zich en hier en daar toch een onverlaat die het aandurfde om te crowdsurfen. Dit was één van de heavieste bands die ik tot hiertoe ‘mocht’ aanschouwen.lamb of god 1

 

 

 

 

 

 

 

1420u SIRENIA (N)

Een hele scheet minder in de M1. Het Noorse Sirenia trok uiteraard mijn aandacht maar kwam over als soep die te koud geserveerd werd. Zangeres Monika Pedersen is niet echt een bevallige verschijning, en haar zang kan voor sommigen ‘als engelenzang’ geklonken hebben, veel ziel zat er niet in. De concurrentie in de gothic-metal is wat groot voor deze band. Het geluid was ook niet echt indrukwekkend te noemen, alsof er een gitarist ontbrak. Jammer.sirenia 1

 

 

 

 

 

 

 

ROSE HILL DRIVE (USA)

Op naar de M2. Dit was echt wel goed. RHD speelt zeer klassieke (hard)rock in de stijl van Led Zeppelin, The Cream, Hendrix, Grand Funk Railroad,… kortom: seventies-style. En ze deden dat zeer goed. De hoge, zwevende maar uiterst melodieuze zangstem van Jacob Sproul klonk zo ongelofelijk retro, dat het haast niet geloven is dat dit een stelletje prille twintigers zijn. Bas, gitaar en drums vormen hier de basis van dit powertrio. Soms met psychedelische ‘afwijkingen’, dan weer lange stoner-solos en bezwerende zang. Maar ook een hypnotiserende ritmesectie, waarop alles steeds weer op zijn pootjes terecht komt. Wolfmother kijkt best uit want in de regionen van de retrorock is de concurrentie op komst!rose hill drive 1rose hill drive 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1505u STONE SOUR (USA)

Ik wist niet goed wat te verwachten van deze band rond Corey Taylor. Taylor (her?)kennen we natuurlijk van het snoeiharde Slipknot. Stone Sour is niet minder intens, temeer, hier komt zelfs wat emo bij kijken. Naast het bekende ‘Bother’, weet hij met deze band een mix van alternatieve en traditionele metal neer te zetten. Brullen kan hij zeer zeker. Het publiek ging volledig uit zijn dak, op eenvoudig verzoek van Taylor. Toch weer een beetje op de rand, Pukkelpop-taferelen ontplooiden zich.stone sour 3

 

 

 

 

 

 

 

1645u LIFE OF AGONY (USA)

Na een dutje eerder achterin op de weide, was het tijd voor de kleine opdonder Keith Caputo en zijn band. Caputo balanceert soms op een dunne lijn van metal en performance. Uiteraard is hij gezegend met een karakteristieke stem, maar zijn act lijkt wel erg op die van Iggy Pop. Met dat verschil dat hij als dandy op het podium komt en dan pas uit de kleren gaat. Muzikaal heeft deze band mij nooit geboeid, maar qua dynamiek en power kunnen er nog veel achterkomen. Gitarist Joey Z. weet een muur van geluid neer te zetten, maar gelijk mee het publiek op te hitsen. De inhoudelijk emotionele nummers – het gaat veelal over de jeugd van de bandleden – en Keith in het bijzonder – in Brooklyn, NY. Weeral veel opgekropte woede en frustratie. Gelukkig komt die er uit via het medium par excellence – metal.life of agony 4life of agony 11life of agony 5life of agony 6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1830u HEAVEN AND HELL (UK/USA)

Geen bandjes tussendoor (al had ik graag effe Cannibal Corpse aan het werk gezien) WANT één van T’s favoriete bands ging spleen. Op tijd postvatten dus. Even meegenieten van een kort maar hevig stortbuitje, maar dat kon me niet deren. Een echte festivalganger is daarop voorzien. Een ellelange vocal-soudcheck voor de kleine grote man: Ronnie James Dio. Maar het was eigenlijk Black Sabbath, die hier omwille van juridische redenen ‘Heaven And Hell genoemd, zou spelen. De founder van de heavy metal, gitarist Toni Iommi is ruim 40 jaar actief in de bizz. Met Dio in de gelederen gingen zij enkel nummers spelen uit de drie albums ‘H&H’, ‘Mob Rules’ en ‘Dehumanizer’; stuk voor stuk klasbakken. De gekende intro E5150 klonk door de PA en we wisten het wel: dit werd puur genieten en nostalgie. Wat we te horen en te zien kregen verpulverde echter de hoogste verwachtingen: H&H speelde als een jonge band iedereen naar huis. Ok, het is erg veilige muziek, maar je voelde elke moment dat je naar geschiedenis aan het kijken was. En dan nog: ik ken elke nuance in de gebrachte nummers. Opener ‘Mob Rules’ zette gelijk de toon. Volgde o.a.: ‘Children of the Sea’, ‘I’, ‘Heaven and Hell’, ‘Die Young’, ‘Falling of the Edge of the World’, ‘Voodoo’, ‘Neon Knights’. Dio klonk onwaarschijnlijk sterk en wist met zijn typische moves en gestures het oudere publiek in te pakken. Toch ook vele (hele) jonge fans die volledig loos gingen. Toni Iommi’s gitaarspel is zo ‘classic’, en de ronkende bas van Geezer Butler zo intens, dat ik gewoon helemaal meegesleept werd. Midden de set kregen we nogmaals een korte bui, maar dit kon de pret niet drukken. Op drums vonden we Vinnie Appice, waarmee de power-voorziening verzekerd was. Fantastische set, geweldige show. Wat moet dit indoors geven?heaven and hell 16heaven and hell 19heaven and hell 5heaven and hell 11heaven and hell 12heaven and hell 17

TIAMAT (ZW)

Wat kon me nu nog boeien ? Tiamat dan maar. Ooit nog support voor Black Sabbath. De voorspelde atmosferische-doommetal kwam er niet uit. Mogelijk is de band van richting veranderd, ik weet het niet, het interesseerde me niet, ik kreeg stilaan een aanloop naar een fysieke dip. Nog even volhouden!

KORN (USA)

Neen, neen, neen, dit vind ik een pokkeband. Ik vind dit helemaal niet goed, wat men ook mag beweren. De alternatieve-industrial-nu-metal en wat dan nog van Korn vind ik helemaal niets. Veel imagebuilding, maar muzikaal laat ik deze band aan mij voorbijgaan.

DIMMU BORGIR (N)

Toch sleep ik me nogmaals naar de M1 om de absolute heersers van de duisternis te zien : Dimmu Borgir ; de ultieme black-metalband uit Noorwegen. Toen de intro door de machtige PA knalde voelde ik me gelijk een kop kleiner worden. Als even later de band – als demonische silhouetten post vatten om hun hoogmis aan te vangen ontploft de tent zowat. Het imponeert me wel erg, en ik ben wat gewoon. Even nadat de band uit de startblokken is geschoten komt Shagrath (Stian Thoresen) op en de Hogepriester leidt de ceremonie met vaste hand. De vervanger van Satan op Aarde – lijkt het wel. Dit moet je echt eens gezien hebben! Qua presentatie, decor, outfit, lighting, kan er tot nu toe niemand aan tippen. Ondanks het feit dat ik geen echte Black-Metalfan ben, kan het me toch aardig bekoren. De combinatie van de twee zangstemmen en de melodische gothic aanpak helpt daarbij. Dit zie je (gelukkig) niet elke dag.dimmu borgir 2dimmu borgir 1dimmu borgir 5dimmu borgir 7

 

 

 

 

 

 

 

IRON MAIDEN (UK)

Je kan er haast je kalender op juistzetten: Graspop = Iron Maiden. Voor de vijde keer zullen ze de MS vullen. Iron Maiden is met voorsprong de populairste metalband ter wereld, dan toch zeker in Europa. De weide is eivol en alle ogen zijn gericht naar één richting. De stage is volledig gedecoreerd als waren we in oorlog. De laatste cd ‘A Matter Of Life And Death’ is nu volledig uitgemolken, en dit is ei-zo-na het einde van de tour. Komt daarbij dat we dit jaar 25 jaar ‘Number Of The Beast’ vieren, wat resulteert in een gevarieerde set. Opener ‘Different World’ is een traditioneel niemendalletje, maar dan komt het echte werk; ‘Wrathchild’, ‘The Trooper’, grote brokken uit de recentste (‘These Colours Don’t Run’, het magistrale ‘The Reincarnation of Benjamin Breeg’ ‘ For The Greater Good Of God’), allemaal nummers die al snel 7-8 min klokken. ‘Children of the Damned’, ‘Fear of the Dark’ en-ga-zo-maar-door. Iron Maiden weet zelfs mij nog te boeien na al die jaren.maiden 1maiden 5MAIDEN 7maiden 9 Niemand herinnert zich Blaze, want Bruce is de man die Maiden laat klinken zoals het hoort! De wisselende backdrops, de imposante lichtshow, alles zat perfect. Of niet? Soms ging Bruce in de hoge regionen wat verloren, en soms waaide de wind het geluid wat de verkeerde kant op. Of een combinatie? What-ever. Maiden was de perfecte afsluiter van de tweede dag.

 

HEAVEN AND HELL 25 GROOT

 

 

15:25 Gepost in Muziek | Commentaren (0)