02-07-13

Umbrië, juni 2013 pt2

Umbrië, Italië, Gubbio

DEEL 2

 

Een nieuwe dag en nieuwe uitdagingen! Ja! Joepie! En mijn verse maar nu reeds bijzonder waardevolle metgezellen zijn er ook! En de zon! Wouldn’t it be great if life was like this all the time? 

 

Maar eerst naar de markt!

 

Dinsdag is marktdag in Gubbio en we moeten maar even de straat oversteken alvorens we ons kunnen onderdompelen in zowat alles wat de doorsnee Italiaanse huismoeder/man nodig heeft. Van kledij over huishoudelijke producten, planten en bloemen, en natuurlijk voeding in de vorm van tonnen groenten en fruit. Groter en smakelijker dan thuis. Maar is dat niet altijd zo? Misschien de gelegenheid om wat fruit in te slaan voor de volgende middagen? Check!

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik hou van de Italiaanse keuken maar ironisch genoeg hebben we nog niet zo erg veel rauwkost of fruit gezien. Voldoende pasta in al zijn vormen en alles wat ervoor en erna gegeten kan worden. Met een zak vol joekels van perziken, nectarines, bananen en sinaasappelen kan ik volgende middagen even ontsnappen tijdens de vrije lunch. (als beloning zou blijken dat ik even licht zal terugkomen als ik vertrokken ben, maar dat verklaart zich nog)

 

Voor de middag, pas rond de negenen, spreken we af aan de balie voor een geleide groepswandeling door onze eigenste gaststad. Het is wat grijs maar de temperatuur is best ok.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Gubbio dus maar dan op een verantwoorde wijze. Laurent is een gids van de oude stempel, waarmee ik niets negatiefs bedoel maar naast zijn haast academische kennis straalt hij een zekere autoriteit uit, niet alleen via zijn houding maar ook via zijn klare en luide stem. Ik verwachtte elk moment een ondervraging of zo… maar hey, ik was wat blij met deze vakman!

 

Via de Piazza 40 Martiri wandelen we langs de buitenrand van de stad naar het Palazzo dei Consoli, het oude stadhuis en zonder meer het meest in het oog springende gebouw van op kilometers afstand. Wederom een mooi heraangelegd terras met een uitzicht over de stad en nu een zicht op de bedrijvigheid van de nu volop aan de gang zijn de markt. Maar we gaan verder.

 

umbrië,italië,gubbio

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Via een lift (!) gaan we naar de Duomo San Ubaldi, ofte de patroonheilige van de metsers. We leren écht bij! Dit kerkgebouw en aanpalende gebouwen plakt dus tegen de berg en herbergt een fraai terras mét drankenstalletje. Zonder twijfel: daarboven op de de berg de beste macchiato ever.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we even later terug aan het hotel zijn en onze tijd zelf kunnen invullen voor de rest van de dag, maak ik afspraak om met Wim & co om omstreeks 1330 naar de top van de berg te gaan. De Monte Ingino is 908 m hoog maar we zitten al op zo een 500 meter, dus… die 400 zullen ook wel geen probleem zijn zeker?

 

Als ik even later de meisjes reeds naar de top zie vertrekken, smelten mijn plannen als sneeuw voor de gesluierde zon en ga ze na een korte omkleedpartij achterna. Wist ik veel dat ze zich eerst gingen vermaken in een eetgelegenheid. M.a.w.: ik ben weer alleen op weg naar de bergtop. Some things will never change.

 

umbrië,italië,gubbio

 

Ik neem eerst de twee kleine liften tot aan de Duomo alvorens aan de echte klim te beginnen. Neen, eenvoudig is het niet. Het nochtans mooi aangelegde brede pad nodigde echt uit om door te stappen. Maar de zon doet mij smelten en mijn petje verliest alle integriteit. met het inlassen van enkele fotostops ben ik dan aan de Basilica di San Ubaldo geraakt. Dit torent van op kilometers ver over de stad uit.

Na een kort bezoek en belijding mijner zonden doe ik enkele stappen in de ronde om dan tot mijn grote jolijt te ontdekken dat ik nog bijlange niet aan de geografische top ben.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Een middeleeuwse ruïne, gemakkelijkshalve genaamd ‘La Rocca’, nodigt uit om toch nog een vijftigtal meter omhoog te kruipen via een grove grintweg. Als toetje volgen nog een stel trap treden om uiteindelijk aan de vlaggenmast te eindigen. Maar het uitzicht! En de tevredenheid! Waarlijk een aangrijpend moment. 

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Verbouwereerd omwille van zoveel fysieke tekortkoming – of eerder toch onderschatting van de klim – neem ik toch de ruime tijd om mezelf te vereeuwigen. Het uitzicht was 360°, feilloos, klaar en schilderachtig. Niets staat in mijn weg om de wolken over het bergachtige landschap te zien glijden. De landerijen, de bossen en wijngaarden. Is het zweet of een traan dat mijn ogen permanent doen branden? Een koele wind blaast mijn kledij droog en eens uitgerust en met hervonden adem ving ik de terugweg aan.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eerst terug aan de basiliek, op zoek naar een kraantje om mijn hoofd onder te steken, stoot ik op Wim en Maria, beide bijna zeventigers die gezwind naar de top stoven. Allo kroket! Dan maar het hoofd onder de kraan. Het koude water over mijn rug en de vooruitzicht op een koele pint op het aanpalende terras geven die extra injectie om even, heel even maar, alleen, perfect gelukkig te zijn. Heel even is niet lang.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Tijd om af te zakken, wat verbazend goed gaat. Om de zoveel meter slaag ik er zelfs in om de afdaling grotendeels te lopen. Zo erg ben ik er dan ook niet aan toe. Dank u, Sint Ubaldus. Onderweg kom ik nog enkele gezellen bergopwaarts tegen die toch de actieve oudere generatie vertegenwoordigen.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eens terug in de stad besluit ik gelijk de enige grote supermarkt eens te bezoeken, een gebouw net buiten de stad dat uiteraard behoorlijk vloekt met de rest, maar ja. Aansluitend zoek ik het oude Romeinse Theater op maar de zon was al wat afwezig dus foto’s maken is voor de volgende keer.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik stap ondertussen bijna op automatische piloot, dus op naar het memoriaal monument voor de 40 gefusilleerden – de martiri. Laten we ons maar weer niets wijsmaken. Zoals ik al vele gelijke monumenten als deze heb bezocht, blijkt ook hier nog maar eens uit hoe meedogenloos de Duitse bezetter vanaf juni ’44 wel niet optrad. De paniek was toegeslagen en alles wat verdacht was moest er blijkbaar aan. Laat staan dat er zoals hier ook eerst enkele Duitsers werden gedood met als bittere nasmaak het vermoorden van 40 willekeurige inwoners, broers, moeder en dochter, waarvan de jongste 17 jaar.

 

Een zeer goed gevulde dag, deze doorgaans saaie dag in de week. Cultuur, geschiedenis, sport (wat heet), natuur. Wat moet ik nog meer op vakantie? Morgen misschien eens een kerkgebouw bezoeken? Mijn maat Etienne zou zeggen: “Misschien kunnen dan eens een fotooke trekken?” Ja, wie weet. Al bij al wordt er door mij niet maniakaal gefotografeerd. Reizigers die oude deuren fotograferen, daar heb ik eerder mijn bedenkingen bij. Langs de andere kant zijn die op zich dan weer zo aardig dat ik ze alles kan vergeven.

 

Het is al woensdag en vanaf vandaag letterlijk geen wolkje meer aan de lucht, wat wil zeggen: altijd in de zon! En we zijn nog maar in de helft! Wederom twee stadjes op de lijst: Todi en Orvieto. Geen zware dag op zich maar toch een kleine 240 kilometer rijden. Deels autostrade maar evengoed langs veelal smalle maar panoramische wegen. De mist hangt nog in de laaggelegen gebieden wat een warme dag beloofd.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Todi. We wandelen vlot tot in het centrum tot op de Piazza del Popolo. De Dom spring ik even binnen maar buiten is het beter. Het zonovergoten plein leidt me tot de Piazza Guiseppe Garibaldi, de alomtegenwoordige held van de eenmaking van Italië. Het is dan ook een heldhaftig beeld maar de zon speelt me parten.

 

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de grote Piazza deelt ons verdeelmeisje plannetjes uit en we kunnen even vrij rondlopen. Lorenzo leidt de geïnteresseerden mee naar de kerk van San Fortunato. De man heeft nog niet veel voor mij gedaan, dus deze heilige laat ik dan ook liever met rust.

Even chillen, kaartje kopen (maar niet meer sturen) tot we weer samen zijn. Wat ook weer mooi is want na vijf dagen samen reizen zijn mijn medereizigers reeds lang vrienden geworden. We begrijpen mekaar, lachen heel wat af en het lijkt alsof we mekaar al veel langer kennen. 

 

Vervolgens op naar Orvieto. En dat is andere…euh, je weet wel. Dàt is nog eens een kathedraal om u tegen te zeggen. Maar Orvieto heeft nog een andere troef: haar naam is gekoppeld aan de beste of op zijn minst populairste wijnen van de regio (Est!Est!Est!, Classico, Montefalco) en dat zie je in de winkeltjes, wijnbars en proefetablissementen en zowat elke betere souvenierwinkel.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Na een korte geleide wandeling langs o.a. het Pauselijk Paleis krijgen we ruimte om te lunchen en mijn fruit is ondertussen rijp om gegeten te worden. Op de trappen van San Andrea vlei ik mij neer en laat de boel even de boel. En de boel lijkt echt wel stil te vallen rond de middag.

De terrassen zitten vol maar er is geen hond aan de wandel. De geur van knoflook waait uit de restaurantjes, enkele duiven stoeien om een korst en verder is het stil op het plein.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we mekaar terug treffen, her en der verspreid, is de drang om een ijsje te eten té groot en ook daar vinden we enkele bendeleden terug. Het plein naast de Dom is leeg op een handvol likkende Vlamingen na.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de terugweg kunnen de liefhebbers kijken naar ‘La Vita é Bella’. De volgende dag zullen we even in het decor van de film wandelen. Mille punti!

 

Eens terug in het hotel wil ik toch eens de promoposter van Gubbio zelf namaken en in charmant gezelschap wandelen we er naar toe. Blijkt niet zo eenvoudig om dit vanop grondniveau te doen maar geheel onaardig zijn de plaatjes niet.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

27-06-13

Umbrië, juni 2013 pt1

 

umbrië,italië

DEEL  1

 

 

Het fijne plan om een tijdje door te brengen in de oostelijke regionen van Europa werden wegens omstandigheden afgevoerd. Misschien maar best ook gezien de weersomstandigheden die kort daarop de contreien zouden teisteren. Een geluk met een ongeluk dus.

 

In exact 24 uur tijd werd het roer omgegooid en werd er voor een meer zuidelijke bestemming gekozen. Dit jaar ging de eerste grote excursie richting Italië. Ik moet eerlijk zijn: Italië, waarover ik op voorhand niet echt een kwaad woord wist te zeggen, stond niet echt op mijn ‘to do’ lijstje, of toch niet aan de kop. Het leek me het beste alternatief om de winter in ons eigen land te ontsnappen. Beetje veilig kiezen om toch nog een streepje zon te mogen zien voor we weer de anorak aantrekken.

 

Umbrië, de meest centrale regio van het land, situeert zich, ja, centraal dus hé. Men noemt het ook wel eens het ‘Groene Hart van Italië’. De grootste stad en hoofdstad van de regio is Perugia maar het is een beetje de som der onderdelen die deze streek zo verleidelijk maken. Aan ons dus om deze stukje per stukje te gaan ontdekken.

 

umbrië,italië

 

Vooreerst toch het volgende: verwacht van mij hier vooral geen uitgebreide les aardrijkskunde vol van historische en/of culturele trivia. Als u op een bepaald moment zegt: ‘hé, daar wil ik meer over weten’, klik dan weg en zoek het even op.

 

Ook: wie mij een beetje kent, weet dat ik geen liefhebber ben van de ‘oudheid’, gewoon omdat ik nu eenmaal andere interesses heb. Tevens kan je van mij niet echt veel sympathie voor het instituut ‘Kerk’ verwachten, maar ik ben geen barbaar en respecteer de culturele waarden die religie en diverse passerende culturen ons hebben nagelaten (hoor ik daar lachen?). Ieder zijn waan – zin, zeg maar. Kom, we zijn weg.

 

Goddeloos (hier zijn we al) vroeg was het op vrijdag 7 juni. 0510u op de shuttlebus om precies te zijn. Eens op de definitieve bus stoven we omstreeks 0730u richting zuiden. Edoch, niet alvorens ik met mijn (slechts) 30 medereizigers werd uitgenodigd om plaats te nemen waar we enigszins konden of wilden. In een bus voor 50 personen opent dit mogelijkheden. Alle singlereizigers kozen dus gelijk voor het comfort. Hoe dan ook: nog 19 vrije plaatsen om eens te wisselen of van houding te veranderen of een klapke te doen met iemand anders. Cool!

 

Ik maak al snel kennis met mijn naaste buren, wat telkens weer een boeiende bezigheid is én de eerste uren snel laat vooruit gaan. Moest wel want een vette 800 km was ons deel de eerste dag. We reden via Luxemburg naar de Elzas, via de Rijnvlakte naar Zwitserland. Vervolgens via Basel, Bern en Montreux naar Martigny waar een behoorlijk hotel paraat stond om ons op te vangen.

 

De volgende dag wederom een heel eind via om via de Simplonpas – wat is dat mooi! – Italië binnen te rijden en via Milaan en Modena tot in Bologna te rijden. Bij de schilderachtige bergpas staat op een hoogte een adelaar als oorlogsmonument. Een van de meest gefotografeerde monumenten in de Alpen, dus doe ik graag mee.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Rijden door of over de Po-vlakte (ja, aardrijkskunde uit de lagere school, he) bevestigt twee dingen: ze is inderdaad vlak en bijzonder groot. Persoonlijk voeg ik er graag aan toe: weinig boeiend. Onze gids Laurent had het aangekondigd: een vreselijk lang stuk autostrade geflankeerd door weinig inspirerende industriezones. In Bologna is het niet zo zonnig als we verwachtten. Een nette stadswandeling met bezoek aan de Dom kan er nog af maar dan zet de hemel haar sluizen open voor ocharme 10 minuten. Maar het is even hevig. Ergens buiten de stad volgt de tweede overnachting.

 

umbrië,italië

umbrië,italië 

 

Ja, Italië is een groot land, toch zeker in zuidelijke richting. Pas de derde dag zouden we in ons definitieve hotel aankomen. Onderweg brengen we nog een bezoek aan het stadje Urbino, in de regio Marche (of Marke, al naargelang), alwaar we een bezoek brengen aan het Palazzo Ducale. Binnenin minder te zien dan ik verwacht en het schilderij ‘La Muta’ van Rafael blijkt een poster te zijn.

 

Gelukkig toch een stel originelen van Piero della Francesco en Titiaan. Ook portretten van de bouwheer Frederico da Montefeltro zijn ruim aanwezig. Er moet natuurlijk gewerkt worden voor we ons op de alomtegenwoordige gelati smijten, toch?

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

En werken doen we; de dappersten onder ons trekken naar het hoogste punt van het stadje en we voelen gelijk de graad van de beklimming. Dat belooft voor de volgende dagen daar alle oude stadskernen om een heuvelrug zijn gelegen. Dit was tegen de doortrekkende legers/bendes klaplopers en overmoedige regeerders die al te graag letterlijk een graantje meepikten van de bloeiende steden. Ook de regerende paus liet zich niet onbetuigd.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Even doorbijten in de (weeral) vochtige maar drukkende atmosfeer! Met 2/3e van het gezelschap dat toch al +65 is, blijk ik toch af en toe op mijn tanden te moeten bijten om bij te blijven. Even later laat ik mij verleiden om nogmaals de klim te doen maar dan gericht op het oude fort vanwaar men inderdaad een schitterend zicht heeft op de stad en de paleizen.

 

Umbrië, even verder op de kaart dus, is veel groener dan Toscane en zelfs voor de Italië-leek is het verschil duidelijk als we later op de reis Toscane even binnenwippen. Heuveliger, zelfs haast bergachtig te noemen. Vandaag levert dat dus wel schilderachtige beelden op. De aanblik van bvb Spoleto, Todi of Assissi is werkelijk adembenemend.

 

umbrië,italië

 

Aangekomen in ons hotel (San Marco), kan de verrassing niet groter zijn, althans voor mij. Onze gids probeerde op voorhand eventuele tekortkomingen uit te leggen, onterecht bleek later. Zelf niet al te kritisch op hotels, was ik meer dan aangenaam verrast door de kamer die voorzien was van een bijzonder terrasje, bovenop alle reguliere zaken uiteraard. Bovendien ligt het hotel quasi in het centrum van de stad, wat dan weer mogelijkheden te over bood om des avonds de benen te gaan strekken.

 

Voor ons, het grote (markt)plein en naast ons een barretje waar ze heerlijke latte’s, caffé macchiato’s en caffé americano’s presenteerden. Meer dan eens de rendez-vous plek voor nachtbrakers en vroege vogels dus. Reken mij zeker niet bij de laatstgenoemden.

 

Gubbio zelf is niet op de top van een berg gebouwd maar kleeft er een beetje tegenaan. Moet goede lijm zijn geweest want eens je het centrum in gaat, ga je redelijk steil omhoog. Een aangename plek, wederom met flink wat horeca van alle slag en een handvol stijlvolle boutiques. Ons vrouwelijk gezelschap vergrijpt zich meermaals aan windowshopping maar de prijzen zijn niet van de lucht. De sfeer is dan weer uniek, meeslepend en bij wijlen sprookjesachtig.

 

umbrië,italië 

 

Vroeg er uit! Maandagochtend vertrekken we op onze eerste volledige daguitstap met twee plaatsen die je moet gezien hebben, zeggen ze dan. Het eerste is Spoleto, op een dik uurtje rijden van Gubbio.

 

Deze oude stad (ja, alles is oud ginds) viel in de 12eeeuw in handen van Barbarossa en werd met de grond gelijk gemaakt. Het belangrijkste en meest bezochte gebouw is de Duomo de Santa Maria Assunta met een gigantisch fresco van Filippo Lippi op de achtergrond. Het bijzondere aan deze kerk is dat ze naast de Romaanse gevel, een mengelmoes is van diverse stijlen zonder dat het ergens vloekt – want dat mag natuurlijk niet.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Vanop het terras aan de stadswal aanschouwen we – niet voor de laatste keer – het fantastische landschap alvorens we onze bus nemen naar de volgende plek. Ja, fraai, maar ik vrees – overigens onterecht - nu al dat de rest meer van hetzelfde zal worden. Of neen, eerlijk, ik hoop eigenlijk van wel!

 

umbrië,italië

 

Assisi. Met een gemengd gevoel toch wel maar tevens met de nodige nieuwsgierigheid. Het bezoeken van deze stadjes is niet altijd eenvoudig. Veelal zijn er extern ruime parkings voorzien waarna je met de lift, shuttle of gewoon te voet naar het centrum kan. Assisi heeft drie grote parkings. Dat is niet voor niets. De rest laat zich al raden. 

 

Edoch, eerst wordt er nog gebunkerd in een nabijgelegen stadje. Een lichte minestrone gaat vooraf aan een bovengemiddelde lasagna. En ik hou daar wel van, van heel de Italiaanse keuken, zeg maar gerust. Deze kwam niet, niet uit de supermarkt. Door te spoelen met een flinke slok wijn, dat spreekt. De middag is dus al goed ingezet. 

 

Het mooiste aan Assisi, is het zicht op de stad als je aan komt rijden. De Basilica San Francesco en het aanpalende kloostergebouw ogen imposant als je beneden staat en de stad tegemoet rijdt. Uiteraard zijn pausgezinden nu heel erg tuk op de stad omdat, moet ik het nog herhalen, de Heilige Franciscus hier gewoond heeft en begraven is. Mijn gezelschap heeft daar weinig of geen last van en het maakt me ook niets uit. Mijn troep is voor zover ik kan inschatten eerder gesteld op de geneugtes van dit leven dat dat van een mogelijk later leven. Waarvan akte!

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Maar soit, je kan er niet naast kijken en eens de stad in, lijkt het een beetje op Lourdes en een Sinksenfoor maar dan zonder de attracties. Souvenierwinkeltjes met de grootste religieuze troep die je kan vinden – en ik ga hier niets of niemand treiteren, maar maak dan liever zelf een crucifix om boven uw deur te hangen dan hier iets van mee te brengen.

 

Net daar waar ik toch een soort van soberheid of enige commerciële integriteit zou verwachten, lijkt dit wel de grootste afzetmarkt van prullaria. Dat er naar waarschijnlijkheid goed kan gegeten en gedronken worden, tot daar aan toe, pelgrims moeten gevoed worden, maar iets klopt hier niet echt.

 

umbrië,italië

 

Eens uit de bus zijn we al snel bij de oude toegangspoort van Assisi. De eerste mooie stop is het panorama aan het klooster en kerk van Ste Clara (Santa Chiara). Ik zeg ‘mooi’ omdat het panorama wederom adembenemend is en er ondanks de drukte een zekere kalmte heerst (zou het dan toch?).

 

In de kerk komen we bij de relikwieën van Franciscus en Clara. Tja, iedereen heeft er zijn bedenkingen bij, maar ik neem aan dat het aan gelovigen kan verkocht worden. Net zoals de lijkwade van Turijn, mijn gedacht. Vreemd dat ik me op zulk een moment graag even verplaats in de schoenen van een vroom mens, enkel en alleen al om de ervaring te proeven.

 

Helaas pakt de verf niet. Wederom iets om af te vinken. Zoals in veel van de gebouwen die we deze reis zullen bezoeken mag ook hier niet gefotografeerd worden. Doch niet getreurd, er zijn mooiere dingen te zien in de streek dan muffe cryptes…

 

umbrië,italië

 

Lekker terug in de zon, weg van het sacrale residu dat stilaan op mijn longen begint te kleven. Buiten is het aangenaam warm; bendes studenten (veel Amerikanen, blijkbaar) zitten in rondjes nota’s te vergelijken of te zingen. Summer camp!

 

Verder de straat in komen we bij het Corso Guiseppe Mazzini, een aangenaam plein, ook met een fontein, dus daar voel ik me weer goed bij. Mijn favorieten: duiven, fonteinen, kinderen, hondjes en uiteraard de lokale ragazzi, en liefst in combinatie met mekaar, passeren de lens. Let wel: ik was al een watje alvorens ik naar Assisi kwam!

 

umbrië,italië

 

Dan wordt het wat sneu want als we dan na nog eens enkele honderd meters snuisterijen aan de grote Basiliek komen, ben ik 3 seconden onder de indruk van het gebouw alvorens ik weeral weet waarom ik zo een afkeer van deze georganiseerde kermis heb.

 

Gelukkig troepen we samen met onze gids die, na de nodige duiding, ons de weg toont door het gebouw en het klooster. En nu we er toch zijn…

De kale kerk doet me niets maar de uitgebreide onderbouw, gangen en ruimtes lijken eindeloos en maken toch wel weer indruk. Als we dan uiteindelijk aan het graf van de heilige komen, kan ik niet snel genoeg weg zijn. Enkel dozijn gelovigen lijken wel in trance voor het graf te zitten bidden. Nogmaals: ik val niemand af maar dit hoef ik niet te zien.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Snel via de kloostertuin om snel buiten naar lucht te happen. Nog snel een koffie en enkele rake shots alvorens we naar de bus trekken. Ik ben oprecht blij dat ik er geweest ben maar vlug gaan ze me er niet terugzien. Eens terug op onze stek volgt een heerlijke douche en het aperitief wacht!