08-10-10

JORN, 07/10/10, Genk

Tarkus Gig report 2009 1.JPG

Vijfentwintig jaar en enkele maanden is het geleden dat ik naar Genk afzakte voor een voorstelling van Schone Kunsten. Donderdag was het wéér zover. In goed gezelschap van een der getrouwen van toen vatte ik de weg naar Genk aan. Dat was buiten de snelle besluitvorming van onze excellenties gerekend want dankzij het verkeersinfarct rond mijn stad was ik niet alleen veel te laat op mijn afspraak, het was een heuse pelgrimage om de stad te verlaten. Volledige verstikking dus. Stapvoets. Eens de autostrade op, nog meer van dat… 

Om een veel te lang verhaal kort te maken: 2u en 25' nadat ik mijn erf verlaten had waren we ter plekke. Nog ruim op tijd om een halve set van tweede band DESPERATION mee te maken. En een pintje te drinken, want dat was wel verdiend op deze anders doordeweekse donderdagavond.

Jeugdcentrum (wat heet?) Rondpunt 26 is een op het eerste zicht handig, nieuw en mooi ogend complex met een aardige concert/evenementsruimte. Dat viel allemaal al goed mee. Het feit dat ze Jorn Lande & band hadden kunnen strikken was voor vele aanwezigen te gek. Waar een aanbod als Hadise en ander lokaal volk anders de boel moet uitmaken, verdienden de Genkenaars alle lof om hier een toch redelijke naam neer te zetten. Maar eerst Desperation.

Desperation 041.JPG

Deze lokale band deed me vooral denken aan Iron Maiden met een flinke scheut Manowar. Rechttoe aan, epische metal met sterke melodieën en bovenal: oprecht gebracht. Niet teveel poespas en de nodige cliché’s met absolute geloofwaardigheid. Mijn sympathie hadden ze direct. Aan de mensen rondom mij kon ik afleiden dat ze ook heel wat eigen volk bij hadden, wat de sfeer enkel maar ten goede kwam. Opvallend ook dat de zaal bij de headliner iets minder gevuld leek dan voorheen. Ik kan ook fout zijn. 

Het was een beetje impulsief dat er enkele weken geleden werd beslist om hier naartoe te komen. Genk is niet bij de deur en JORN had ik al in verschillende hoedanigheden gezien. Jaren geleden als frontman van de progressieve band Ark, dan solo, dan met Masterplan, nu terug met zijn eigen band terwijl Masterplan ook terug bezig is met deze man met een van de sterkste stemmen ooit.

Daarnaast vinden we hem ook terug op materiaal van Millenium (‘Hourglas’! Kopen!!), Nikolo Kotzev (‘Nostradamus’), Avantasia en zowat elk groot project in de melodieuze metalscene. Beetje het Glenn Hughes effect, zeg maar. En heb ik het nog niet over zijn geslaagde samenwerking met Russel Allen (Symphony X) en zijn bijdrage aan Ayreon.

In juli mocht hij nog samen met Hughes de band Heaven & Hell door een set helpen op het High Voltage Festival in Londen’s Hyde Park. Door het heengaan van Ronnie James Dio zat Iommi & co zonder zanger en wie anders dan Jorn (en Hughes) konden deze show brengen? Dit was zonder twijfel een hoogtepunt in ’s mans carrière. Donderdag ging het er enigszins anders aan toe. Toen stond hij voor een tweehondtal fans in een jeugdhonk in ‘de Limburg’. 

De onheilspellende intro van ‘Road of the Cross’ kondigde de set aan en de loodzware riffs van de twee gitaristen kwamen als vuistslagen aan. De twee gitaristen, Tore Moren en Tor Erik Myhre, klinken zo fenomenaal samen dat het soms pijn doet en wisselen rechtmatig de solodiensten uit. De ritmesectie zat ook snor en zelfs de korte drumsolo kon boeien, wat anders meestal een te vermijden iets is in een set.

Jorn 075.JPGJorn 117.JPG

Maar Jorn speelt dan ook zeer klassieke hardrock en dan mag er al eens gesoleerd worden en wat de man zelf betreft: er mag al eens een pose worden aangenomen. En na de stem is dat ook een sterk punt van Jorn: hij neemt bezit van het podium, verkent alle hoeken en weet de fotografen te verleiden met zijn fotogenieke poses. 

De set bestond uit een eerlijke grabbel uit zijn eigen werk; ‘Spirit Black’, ‘Lonely are the Brave’ en ‘The Duke’ werden flink gepromoot middels de beste tracks uit deze cd’s. ‘Tungur Knivur’ uit ‘Worldchanger was het oudste nummer. Of neen, de man bracht ook nog één cover, ‘Are you Ready’ van Thin Lizzy. Geen Whitesnake marathon dus en op de roep van het publiek om iets van Dio te doen, werd nauwelijks ingegaan. Gelukkig maar, want dat kon niemand beter dan de meester zelf, ondanks de verdienstelijke poging van Jorn zelf om een cd vol Dio-songs uit te brengen. Jorn is niet Ronnie James Dio, in het beste geval zijn opvolger. 

Jorn 130.JPGJorn 251.JPG

Heavy songs dus met o.a.: ‘Below’, ‘We brought the Angels down’, ‘Rock and Roll Angel’,’Man of the Dark’, ‘Black Song’. Geen echte feelgood songs maar allen voorzien van vette riffs, donkere teksten tonnen pathos.

Jorn brengt deze nummers blijkbaar met de vingers in de neus, maar ik mankeerde wel wat nuancering hier en daar. Soms lijkt het of hij enkel op vocale power drijft. Het is omdat ik de setlist kende dat ik de songs ook herkende. Het zijn geen simpele melodieën en er is natuurlijk weinig afwisseling in dynamiek onderling. Wat niet wegneemt dat het één lange adrenalinestoot werd. In de bis sectie kregen we uiteraard ‘Song for Ronnie James’, zijn persoonlijke ode aan dé man. Ook in deze lange song wemelt het van Jorn’s eigen gebalde thematiek: de erfenis van Ronnie en flarden tekst uit Ronnie’s songs.  

There's a voice in the world for the Lonely.
There's a fire in the heart of a King.
And the Broken One's will know,
They are not the only,
When He starts to sing.
 

The Legend lives.
Like a rainbow in the Dark.
For the Children,
And the runaway Heart.
When you Dream Evil,
And your world is lost and blind,
He will move your inner Soul,
With the sound of Rock N Roll! 

Slechts aan het einde van slotnummer ‘War of the World’ betrok hij het publiek en waagde hij zich aan een voorzichtig ‘Man on Silver Mountain’, enigszins anders gefraseerd, maar toch hartverwarmend. Dit terwijl het publiek de melodie van ‘War…’ bleef zingen. Een mooi moment, bijna intiem en zeker uniek in zo een klein gezelschap. Na 1u40min was het feestje voorbij. Als ik om mij heen keek en mijn maat ging opzoeken bleek het zaaltje na de eerste rijen mager gevuld. Ik ga er van uit dat er ’s vijdags in Genk nog hard gewerkt moet worden.

3545048471.3.jpg1320452169.3.jpg3783931751.3.jpg

Jorn’s passage door Genk was op zich zeer goed. Het geluid was heel de avond quasi perfect en niet té luid, wat ook weer meegenomen was. Maar bovenal was het buiten rond 2330u nog fijn om in t-shirt rond te lopen. Het zijn soms kleine dingen die een avond dan weer perfect maken en eerder doorstane file-leed snel doen vergeten. 

 Voor meer foto’s…klik Picasaweb!

 

 

 

 

 

18:37 Gepost in Muziek | Commentaren (10)

24-12-09

Christmas Metal Symphony, 013 Tilburg, 20/12/09

tgr 1.jpg
"Being forty-five, feeling seventeen..."

Zet twee mannen, één huisvader en één vrij gezellig, dus een aardige doorsnee van de mannelijke bevolking, meer dan drie uur in één auto en op een bepaald moment gaat het over vrouwen. Niet over wat we er mee kunnen doen of wat we er in het algemeen van vinden, maar wel wie er nu via de media, de 'bizz, de 'boekskes' en vooral bij ons echt hoog scoort. Beetje plat maar zeker niet ordinair? Dacht ik ook, maar wel fun en bovenal: we blijven scherp en gefocused op de weg. De weg naar Tilburg wel te verstaan.

'Popcentrum 013' is een droom van een zaal, laat dat gezegd zijn. Wij mogen in Antwerpen met Trix (Hof ter Lo) niet echt klagen, maar de 013 heeft enkele geweldige troeven. (Betalende) parking aan het gebouw, een zaal die altijd een goed zicht biedt door het oplopende niveau én 3 perfect werkende bierpompen in de zaal. Meer moet dat voor een concertganger niet zijn. Of ja, toch. De uiterst vriendelijke huis-staff. Maar laten we ons nu even focussen op het gebeuren.

Het concert was gepland om aan te vangen om 2030u en toen rond dat uur de organisator een 'belangrijke' mededeling kwam doen begonnen mijn tenen wel te krullen. Gelukkig betrof het een appreciatie aan het adres van diegenen die de weersomstandigheden getrotseerd hadden om aanwezig te zijn. Toen ging het doek open...

Was het podium al wat van kerstversiering voorzien, wat zich nu openbaarde was wel adembenemend. Buiten de ad hoc band met leden van o.a. Stream Of Passion, gitarist Marcel Coenen (Sun Caged) en dit onder leiding van toetsenvirtuoos Joost Van den Broeck (After Forever, Ayreon, Star One,...) was er ook het genaamde 'Magnum Opus Orchestra', een naar ik schat orkest van 35 tot 40 man/vrouw.

Er werd begonnen met een van ouverture waarbij het orkest al gelijk zijn gang mocht gaan en waarin Marcel nog maar eens mocht bewijzen hoe straf hij wel is.

  Na de opening werd de eerste gast aangekondigd en dit was DAMIAN WILSON van Threshold. Damian staat bekend om zijn versitaliteit (euh?) en dat maakt hem tot een perfecte gast om de festiviteiten op gang te trekken. Zijn grote stembereik en licht dramatische vibrato trokken mij begin jaren '90 naar Threshold. Nu hij al geruime tijd terug op het oude nest zit, krijgen we hem regelmatig te zien. Daarvoor speelde hij enkele seizoenen de hoofdrol (Jean Valjean) in de musical 'Les Miserables'. Een man die alles aankan dus. Zo heeft hij ooit auditie gedaan bij Iron Maiden  toen Bruce vertrok. De geschiedenis had heel anders kunnen verlopen...  Damian zette in met 'This Is Your Life' van zijn eigen band. Dan greep hij gelijk in de Grote Metal Jukebox en bracht Maiden's 'The Trooper'. Hiermede was de toon van de avond gezet. Elke artiest zou een eigen nummer vertolken en vervolgens een of meerdere eerder populaire songs brengen. Het spannende was dat we wel wisten wie er ging komen, maar niet wat er geprogrammeerd stond en in welke combinatie. En dit werd almaar beter!

00 CMS 2.jpg
00 CMS 3.jpg

Als derde song greep Damian naar zijn bijdrage aan Ayreon's 'Flight of the Migrator'cd waarop zowat de kruim van de metalzangers aan meewerkte. 'Into the Black Hole' is zeker een van de hoogtepunten van die cd. Hierop kan hij zowel zijn dramatische ei kwijt in de opbouw om dan helemaal loos te gaan in de tweede helft van de song. Maar!

Hierbij kreeg hij steun van CHARLOTTE WESSELS van Delain. Ondergetekende en co keken mekaar even in de ogen en wisten dat dit een onvergetelijke avond ging worden. Charlotte zag er stralend uit in haar witte jurk en wist met de soms wat dollende Wilson een uniek paar te vormen op het podium. Damian een en al energie en pathos, zij een beetje overdonderd door het gebeuren. Het bijzonder heavy gedeelte van de song leverde heftig headbangen op en gaf echt kippenvel. Vervolgens bracht Charlotte 'Nothing Left', de geweldige afsluiter van Delain's laatste cd. Met het orkest erbij was dit wel echt dik in orde! 04 CHARLOTTE 4

05 CHARLOTTE 11

06 CHARLOTTE 12 

Na een woordje en de voorstelling van de band en orkest kwam MATS LEVEN op. Deze Zweedse zanger levert regelmatig diensten aan bands als Therion, Krux, Narnia en de tribute band AB/CD. Hij was ook vocalist van dienst op Yngwie Malmsteens 1998 tour en de daaropvolgende live-cd. Puik idee dus om te beginnen met Yngwie's 'Rising Force'. Hierbij wisten de beide gitaristen zich uit te leven door een perfect Yngwiegeluid neer te zetten. Vervolgens kondigde hij een ballad van Judas Priest aan. We keken even onwennig rond, maar toen 'Painkiller' werd ingezet voelde ik het tot in mijn vullingen daveren. Mats ronde zijn korte set af met AC/DC's 'Thunderstruck'. Hierbij voorzien van Brian Johnson-pet en identieke stemgeluid. Onnodig te vermelden dat zulke nummers gegarandeerd succes oogsten...

09 COENEN 5 

00 CMS 6.jpg


Volgende gast was JOAKIM BRODEN, frontman van de powermetalformatie Sabaton. Zelf keek ik hier erg naar uit want deze man heeft een enorme podiumpresence en een formidabele stem. Na even de situatie en het orkest overschouwd te hebben zette hij de a capella intro van 'Primo Victoria' van Sabaton in. Op de vraag om te springen werd eerder lauw gereageerd, maar dit opzwepende nummer scoorde wegens zijn meezinggehalte en stuwende ritme. Dan volgde twee voor hem eerder vreemde keuzes, nl. Metallica's 'Master Of Puppets', wat ook heel behoorlijk werd gebracht en 'Feuer Frei' van Rammstein. Ook voluit ondersteund door het orkest, waarbij de blazers nog extra kracht gaven aan de song. Dat hij hierbij nogal wat moest spieken is hem vergeven.
11 JOAKIM 2

00 CMS 7.jpg
00 CMS 8.jpg
00 CMS 10.jpg

UDO DIRKSCHNEIDER (57) was de ouderdomsdeken op het podium. De voormalige Accept-frontman en chief van zijn eigen U.D.O. werd aangekondigd middels de krakende intro van 'Heidi...' en elke metalliefhebber met wat kilometers op de teller weet dan hoe laat het is. 'Fast as a Shark' scheurde in al zijn eenvoud voorbij. Udo zelf stond er vrij statisch te wezen en zijn stem is zowel heel herkenbaar als beperkt maar klonk niet echt krachtig. Na een nummer van zijn eigen band, 'Animal House', volgde nog  die andere klassieker, 'Balls to the Walls'. Kwestie van niet teveel risico te nemen waarschijnlijk. Maar ja, ieder zijn stijl en het is altijd leuk jurassic metal te horen in optimale omstandigheden. Hoe lang Udo het nog gaat trekken met zijn vocale capaciteiten weet ik niet, maar echt top was het niet. Vocaal kwam leek hij wel erg op Dylan op steroïden.


15 UDO 1

17 COENEN 8

18 UDO 8


19 ORKEST 2


Waar iedereen vermoedelijk erg naar uitkeek was SIMONE SIMONS van Epica. Met orkestrale ondersteuning werd 'Cry for the Moon' ingezet waarbij ze uiteraard vocaal weerwerk kreeg van Epica's Mark Jansen. Mark bracht nog een berevet 'Crystal Mountain' van Death, maar dat lieten we wat over ons komen. Simone bracht vervolgens 'Strange Machines' van The Gathering, maar dat nummer kan me eigenlijk al lang niet meer boeien. Ik vond ook dat onze Simone niet echt gelukkig leek met de keuze. Ik denk dat ze bvb met een ingetogen 'Chasing the Dragon' beter had gescoord dan met het zielloze 'Machines'.


20 SIMONE 2

00 CMS 9.jpg
00 CMS 11.jpg
00 CMS 12.jpg
 

25 SIMONE 17

26 SIMONE 18


Volgende naam op de affiche was JORN LANDE, de powerstrot van o.a. Ark, Masterplan, Millenium, Beyond Twilight en zijn eigen band natuurlijk. Hij begon met een eigen nummer,  'War of the World' en vervolgde met Deep Purple's 'Stormbringer', een nummer dat natuurlijk op zijn lijf is geschreven. Jorn's stem houdt in het midden van David Coverdale en Ronnie J. Dio. Het derde nummer werd dan ook opgedragen aan Ronnie die momenteel in behandeling is tegen maagkanker. 'Rock 'n' Roll Children' van Dio werd met veel bravoure gebracht. Het gejongleer met de microfoonstand en de poses tussendoor maken zeker deel uit van Jorn's presence, maar zijn stem geeft telken weer kippenvel! Qua metal- en hardrockclassics kon het ondertussen niet meer stuk deze avond!


27 JORN 7

28 JORN 10

CMS 14.jpg

 


32 JORN 19


Na deze korte maar felle set van Jorn nam Joost het woord om een verrassing aan te kondigen. Links en rechts werd er al om Slayer geroepen, en even dacht ik dat hij iemand van de band zou aankondigen maar de realiteit viel iets lichter uit. Ariën Van Weesenbeek, de drummer van Epica bezit nogal een ruige strot. Hij bracht Slayer's 'Angel Of Death'. Het is tenslotte niet voor niets Kerst. Het nummer werd wel heavy en correct gebracht, maar de power van de originele versie was niet echt aanwezig. Het is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd om zo een song te brengen. Onnodig te zeggen dat het partyniveau ondertussen een absoluut hoogtepunt had bereikt.
33 ARIEN 1

Restte ons nog één naam als afsluiter: CRISTINA SCABBIA, de furieuze frontvrouw van Lacuna Coil. Of zij terecht de afsluiter was, wil ik betwijfelen, maar zij mocht best op de affiche staan. Lacuna Coil's 'Our Truth' opende en maakte een goede beurt met Mats Levèn als ondersteunende stem. Vervolgens nam ze Metallica's 'Nothing Else Matters' voor haar rekening, wat ze prima deed. Natuurlijk mist ze de verbetenheid van Hetfield's stem, maar het totaal, mét orkest, werd goedgekeurd. Samen met Simone bracht ze dan nog 'Heaven's a Lie' van haar eigen band.


35 CRISTINA 1

36 CRISTINA 4

37 CRISTINA 9

38 CRISTINA - SIMONE 1

  


Vreemd genoeg moest het dan allemaal snel, snel voorbij leek het wel. Ik hoopte nog op een finale met alle zangers en een mooie afsluiter, maar dat bleek niet gepland.

Alle medewerkers werden op het podium geroepen en er werd uitbundig afscheid  genomen, maar nadat het doek dichtging, was het wel erg plots gedaan en dat vond ik wel wat jammer. Damian Wilson slaagde er nog wel in om op zijn eigen manier snel het publiek in te duiken. Ik had gehoopt om nog een overzichtsfoto te nemen van even hogerop, doch helaas. Hoe dan ook, ondertussen waren we ruim 2 uur verder en was het tijd voor een afsluitend drankje.



  


Natuurlijk is een show als deze nooit volledig. Alles kon anders en soms beter, maar juist het onverwachte en onvoorziene maakte het zo speciaal. Ik vond dit bovenal een gezellig feestje, als ware het een beloning voor diegenen die het steeds weer opbrengen om kilometers te vreten, aan te schuiven, wachten, bekertjes te hanteren, en in weer en wind staan om Metal levend te houden.

En de uitslag van onze queeste? Internationaal oogstte zangeres Katie Melua het meeste collectieve bijval, op de hielen gezeten door actrice Audrey Tautou.

Nationaal gingen we zonder enige discussie voor Lien Van De Kelder, met een minuscule voorsprong op Erika Van Thielen.

Eerlijkheidshalve dien ik er aan toe te voegen dat ook Juliette Binoche, Meg Ryan, Scarlett Johansson en zelfs Doris Day, in haar gloriedagen wel te verstaan, de revue passeerden. Dit om maar even ons culturele niveau en intellectuele diepgang van ons gesprek te illustreren. Alsof je daar nog moet aan twijfelen!

Moet ik nog vermelden dat je voor nog meer foto's terecht kan op mijn Picasaweb? Klik dan hiernaast op 'More Pics'!

00 CMS 17.jpg
00 CMS 18.jpg
00 CMS 19.jpg

 

00 CMS 16.jpg

00 CMS 15.jpg

00 CMS 5.jpg

00 CMS 1.jpg

08:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-09-06

Something Heavy This Way Comes

Omdat u te lui was om te gaan, ben ik zelf maar gaan kijken.  Gisteren concerteerde Dhr JORN LANDE (& band) in onze tempel 'Biebob'.

En hij kwam niet alleen. De support werd verzorgd door onze nationale metaltrots KILLER.

 

 

 

 

 

 

Shorty en de zijnen kregen een 40-tal minuten om de redelijk gevulde tent op te warmen, iets wat ze zeker prima deden. Ik vind Killer telkens (je kan ze overal aan het werk zien) beter en beter worden; de recente songs klinken beregoed en de oudjes (Kleptomania) bere-vet met de heavy sound die hij nu toch wel heeft. Ok, het is muzikaal allemaal beperkt, maar dat is Motörhead en Saxon ook, en die draaien ook al effe mee. Respect!

JORN's band besteeg het podium, deed een kleine stap in de ronde en voor we het wisten waren we vertrokken op een ware marathon.

 

 

 

 

 

 

 

De Strot uit Noorwegen zette direct de beuk er in met 'We brought the Angels down' uit zijn recentste album 'The Duke', waarlijk een fantastische plaat. De eerste helft werd vooral gevuld met nummers uit zijn 4 solo-ceedees, 'Young Forever', 'Out to Every Nation', 'Tungur Knivur' en 'Duke of Love' brachten de club op kookpunt. Het geluid van de twee gitaarneukers stond stevig, veelal refererend aan die van Zakk Wylde (m.i.). Ook de looks werden herkend. De hele band speelde redelijk relaxed maar functioneel. Sluiter was 'Straight Through The Heart' van Dio. Jorn prees dan ook uitbundig zijn voorbeelden Ronnie James Dio en David Coverdale.

 

 

 

 

 

 

 

In de tweede helft kregen we een smak geweld uit de 'projecten', o.a. 'Godless and Wicked' van Beyond Twilight, een Masterplan-song, 'My Own Way Home' van de Allen-Lande-cd. 'Perfect Strangers' van Deep Purple en een geweldige Whitesnake-medley (hoe kon het anders) met 'Come On', 'Lovehunter', 'Crying in the Rain' en 'Here I go Again'. Afluiter was 'Stormcrow', zeker een van de hoogtepunten uit de laatste cd. Ik vond Jorn's performance stukken beter dan recent met Masterplan op de Lokerse Feesten.

Dit was een zeer fijn avondje muziek!  Weinig schoon volk op het podium; in het publiek daarentegen...

 

Goed, Jorn zal met zijn looks en matige presence ook nooit een schoonheidsprijs winnen, maar als de muziek en de stem goed zitten, kan het voor ons niet meer stuk. Dat zeggen wij van onszelf ook altijd.

 

Zaterdag Porcupine Tree in Hof Ter Lo en zondag Vanden Plas & Riverside. Er zijn nog tickets!!

19:30 Gepost in Muziek | Commentaren (1)