08-10-10

JORN, 07/10/10, Genk

Tarkus Gig report 2009 1.JPG

Vijfentwintig jaar en enkele maanden is het geleden dat ik naar Genk afzakte voor een voorstelling van Schone Kunsten. Donderdag was het wéér zover. In goed gezelschap van een der getrouwen van toen vatte ik de weg naar Genk aan. Dat was buiten de snelle besluitvorming van onze excellenties gerekend want dankzij het verkeersinfarct rond mijn stad was ik niet alleen veel te laat op mijn afspraak, het was een heuse pelgrimage om de stad te verlaten. Volledige verstikking dus. Stapvoets. Eens de autostrade op, nog meer van dat… 

Om een veel te lang verhaal kort te maken: 2u en 25' nadat ik mijn erf verlaten had waren we ter plekke. Nog ruim op tijd om een halve set van tweede band DESPERATION mee te maken. En een pintje te drinken, want dat was wel verdiend op deze anders doordeweekse donderdagavond.

Jeugdcentrum (wat heet?) Rondpunt 26 is een op het eerste zicht handig, nieuw en mooi ogend complex met een aardige concert/evenementsruimte. Dat viel allemaal al goed mee. Het feit dat ze Jorn Lande & band hadden kunnen strikken was voor vele aanwezigen te gek. Waar een aanbod als Hadise en ander lokaal volk anders de boel moet uitmaken, verdienden de Genkenaars alle lof om hier een toch redelijke naam neer te zetten. Maar eerst Desperation.

Desperation 041.JPG

Deze lokale band deed me vooral denken aan Iron Maiden met een flinke scheut Manowar. Rechttoe aan, epische metal met sterke melodieën en bovenal: oprecht gebracht. Niet teveel poespas en de nodige cliché’s met absolute geloofwaardigheid. Mijn sympathie hadden ze direct. Aan de mensen rondom mij kon ik afleiden dat ze ook heel wat eigen volk bij hadden, wat de sfeer enkel maar ten goede kwam. Opvallend ook dat de zaal bij de headliner iets minder gevuld leek dan voorheen. Ik kan ook fout zijn. 

Het was een beetje impulsief dat er enkele weken geleden werd beslist om hier naartoe te komen. Genk is niet bij de deur en JORN had ik al in verschillende hoedanigheden gezien. Jaren geleden als frontman van de progressieve band Ark, dan solo, dan met Masterplan, nu terug met zijn eigen band terwijl Masterplan ook terug bezig is met deze man met een van de sterkste stemmen ooit.

Daarnaast vinden we hem ook terug op materiaal van Millenium (‘Hourglas’! Kopen!!), Nikolo Kotzev (‘Nostradamus’), Avantasia en zowat elk groot project in de melodieuze metalscene. Beetje het Glenn Hughes effect, zeg maar. En heb ik het nog niet over zijn geslaagde samenwerking met Russel Allen (Symphony X) en zijn bijdrage aan Ayreon.

In juli mocht hij nog samen met Hughes de band Heaven & Hell door een set helpen op het High Voltage Festival in Londen’s Hyde Park. Door het heengaan van Ronnie James Dio zat Iommi & co zonder zanger en wie anders dan Jorn (en Hughes) konden deze show brengen? Dit was zonder twijfel een hoogtepunt in ’s mans carrière. Donderdag ging het er enigszins anders aan toe. Toen stond hij voor een tweehondtal fans in een jeugdhonk in ‘de Limburg’. 

De onheilspellende intro van ‘Road of the Cross’ kondigde de set aan en de loodzware riffs van de twee gitaristen kwamen als vuistslagen aan. De twee gitaristen, Tore Moren en Tor Erik Myhre, klinken zo fenomenaal samen dat het soms pijn doet en wisselen rechtmatig de solodiensten uit. De ritmesectie zat ook snor en zelfs de korte drumsolo kon boeien, wat anders meestal een te vermijden iets is in een set.

Jorn 075.JPGJorn 117.JPG

Maar Jorn speelt dan ook zeer klassieke hardrock en dan mag er al eens gesoleerd worden en wat de man zelf betreft: er mag al eens een pose worden aangenomen. En na de stem is dat ook een sterk punt van Jorn: hij neemt bezit van het podium, verkent alle hoeken en weet de fotografen te verleiden met zijn fotogenieke poses. 

De set bestond uit een eerlijke grabbel uit zijn eigen werk; ‘Spirit Black’, ‘Lonely are the Brave’ en ‘The Duke’ werden flink gepromoot middels de beste tracks uit deze cd’s. ‘Tungur Knivur’ uit ‘Worldchanger was het oudste nummer. Of neen, de man bracht ook nog één cover, ‘Are you Ready’ van Thin Lizzy. Geen Whitesnake marathon dus en op de roep van het publiek om iets van Dio te doen, werd nauwelijks ingegaan. Gelukkig maar, want dat kon niemand beter dan de meester zelf, ondanks de verdienstelijke poging van Jorn zelf om een cd vol Dio-songs uit te brengen. Jorn is niet Ronnie James Dio, in het beste geval zijn opvolger. 

Jorn 130.JPGJorn 251.JPG

Heavy songs dus met o.a.: ‘Below’, ‘We brought the Angels down’, ‘Rock and Roll Angel’,’Man of the Dark’, ‘Black Song’. Geen echte feelgood songs maar allen voorzien van vette riffs, donkere teksten tonnen pathos.

Jorn brengt deze nummers blijkbaar met de vingers in de neus, maar ik mankeerde wel wat nuancering hier en daar. Soms lijkt het of hij enkel op vocale power drijft. Het is omdat ik de setlist kende dat ik de songs ook herkende. Het zijn geen simpele melodieën en er is natuurlijk weinig afwisseling in dynamiek onderling. Wat niet wegneemt dat het één lange adrenalinestoot werd. In de bis sectie kregen we uiteraard ‘Song for Ronnie James’, zijn persoonlijke ode aan dé man. Ook in deze lange song wemelt het van Jorn’s eigen gebalde thematiek: de erfenis van Ronnie en flarden tekst uit Ronnie’s songs.  

There's a voice in the world for the Lonely.
There's a fire in the heart of a King.
And the Broken One's will know,
They are not the only,
When He starts to sing.
 

The Legend lives.
Like a rainbow in the Dark.
For the Children,
And the runaway Heart.
When you Dream Evil,
And your world is lost and blind,
He will move your inner Soul,
With the sound of Rock N Roll! 

Slechts aan het einde van slotnummer ‘War of the World’ betrok hij het publiek en waagde hij zich aan een voorzichtig ‘Man on Silver Mountain’, enigszins anders gefraseerd, maar toch hartverwarmend. Dit terwijl het publiek de melodie van ‘War…’ bleef zingen. Een mooi moment, bijna intiem en zeker uniek in zo een klein gezelschap. Na 1u40min was het feestje voorbij. Als ik om mij heen keek en mijn maat ging opzoeken bleek het zaaltje na de eerste rijen mager gevuld. Ik ga er van uit dat er ’s vijdags in Genk nog hard gewerkt moet worden.

3545048471.3.jpg1320452169.3.jpg3783931751.3.jpg

Jorn’s passage door Genk was op zich zeer goed. Het geluid was heel de avond quasi perfect en niet té luid, wat ook weer meegenomen was. Maar bovenal was het buiten rond 2330u nog fijn om in t-shirt rond te lopen. Het zijn soms kleine dingen die een avond dan weer perfect maken en eerder doorstane file-leed snel doen vergeten. 

 Voor meer foto’s…klik Picasaweb!

 

 

 

 

 

18:37 Gepost in Muziek | Commentaren (10)