02-07-11

Graspop Metal Meeting, vrijdag 24 juni 2011

GMM RAND LOGO X.jpg

‘Wooden Ships’ van CSN&Y klinkt in de autoradio als ik zondagmorgen voor de derde dag Graspop vertrek. Dankzij Classic21 (93.2) hoor je ’s zondags – en andere dagen van de week – al eens deftige muziek op de radio. Kon het passender? Drie dagen van muziek, weliswaar zonder liefde of het moest voor die muziek zijn, net als op Woodstock maar dan anders.

Gelukkig is het vandaag de dag allemaal een pak beter georganiseerd en worden de festivalgangers op het rechte pad begeleid tot de laatste cent uit de zak is gehaald. Maar je krijgt er dan ook wel wat voor terug. In ruil voor de centen en de tijd én het lichamelijk leiden. Al bij al een mooie inzet voor een weekend vol hoogtepunten, bevestigingen en helaas ook een teleurstelling hier en daar.

Als Graspop een oord is waar andere regels gelden dan in de boze wereld daarbuiten – ja, ik vond iedereen opvallend vriendelijk, goedgemutst en bijzonder sociaal –dan plaats ik dit lange weekend ook anders dan andere weekends. Zo vervallen alle conventies wat betreft prijs/kwaliteit voor vaste voeding, iets waar we doorgaans minder problemen over maken dan van de prijs van het een pint. En terecht. Als eerder occasionele gebruiker van de vreettenten, vind ik de prijzen buiten proporties. Maar zoals gesteld: een stukje plastiek is sneller uitgegeven dan cash geld. Whatever: het is en was en blijft een feest en dan kan alles weer wel.

Maar laten we eerst teruggaan naar dag 1: vrijdag 24 juni.

Goed op tijd op de weide, welke quasi identiek is verdeeld zoals vorig jaar met een ruime ingang waar ik geen van de drie dagen een fille bespeurde, een 24-uurszone waar je dag in/dag uit terecht kan, een festivalmarkt, de Metaldome, twee Marquees en een zeer grote weide ofte slagveld met het hoofdpodium. Mooie opstelling, je voelt je op de duur gelijk thuis.

110626 GMM 3 679.JPG

Toch gelijk naar het podium waar de Britse AOR/melodieuze rockband FM de feesten mag openen. Vreemde band voor dit festival, inderdaad, de organisatie heeft voor vrijdag enkele classic rockbands weten te strikken, wat hartverwarmend is. FM dateert van medio jaren tachtig en heeft niet of nauwelijks aan kwaliteit ingeboet noch toegegeven aan de muzikale stromingen. De melodieuze radiovriendelijke rock (ofte ‘FM-rock’, ha) is een prima aperitief op deze ogenschijnlijk mooie dag. Zanger Steve Overland met zijn warme licht hese stem pakte het handvol liefhebbers gelijk in. Uiteraard bestond het publiek vooraan enkel uit fans, voor velen is deze band onbekend of niet metal genoeg, waarin ze weer een punt hebben. Ondergetekende kon er echter wél van genieten. In de setlist vonden we o.a. ‘Wildside’, ‘I belong to the Night’, ‘That Girl’ en ‘Burning my heart down’. Slotnummer was ‘I Heard it through the Grapevine’ in hun eigenste rockjasje gestoken. Sympathieke start! 

07 FM.JPG

04 FM.JPG

03 FM.JPG

DIO DISCIPLES bestaat uit enkele leden van de band van Ronnie James Dio (zaliger…); Craig Goldy op gitaar, Simon Wright op drums, Scott Warren op toetsen, een ontbrekende Rudy Sarzo op bass en op zang niemand minder dan Tim ‘Ripper’ Owens en Toby Jepson. Op de setlist enkel songs van Dio of nummers die van de hand van RJD zijn.

Na de intro zette een wat opgeblazen Goldy de riff van ‘Stand up and Shout’ in wat toch voor ferm wat kippenvel zorgde. Goed wetende dat De Man er zelf niet ging zijn en deze gitaar en die klassieke backdrop voor ons voelde toch wat vreemd aan. Gelukkig was daar Tim Owens (ex-Iced Earth, ex-Judas Priest, nu Malmsteen) die gelukkig zijn normaliter door merg en been gaande stemgeluid naar de songs kon ombuigen en zo een wel erg geloofwaardige ‘Ronnie’ neerzette – als dat al kan natuurlijk. Heel wat anders dan zijn passage met Yngwie even geleden. Moest ook wel, want iedereen kent die songs bijna uit het hoofd wat niet veel ruimte voor improvisatie overliet. Met ‘Holy Diver’ zijn we dan goed vertrokken; het publiek is ook prima bij stem. Toby Jepson is een veel ‘lichtere’ zanger maar tegelijk flexibeler. Hij nam dan ook de meer melodieuze stukken voor zijn rekening. ‘Egypt’, een kort ‘Catch the Rainbow’ welk overging in het epische ‘Stargazer’ werd een duet tussen Toby en Tim. Volgden: ‘Neon Knights’, ‘Long Live Rock & Roll’, ‘Heaven and Hell’ en ‘We Rock’.

Ondanks het feit dat dit best vermakelijk was en ik zeker niet pathetisch wil doen over het feit dat dit al dan niet gerechtvaardigd is, lijkt het hele opzet me eerder een bezigheid voor muzikanten die even niets om handen hebben. Het was zeker zeer sterk, maar dat gezeik over ‘a celebration of the music of RJD’ heb ik nu genoeg gehoord. Het was zeer goed, wat beter is dan dat het slecht was geweest, want was pas erg geweest. Voilà.

05 DIO S.JPG

02 DIO S.JPG

23 DIO S.JPG

27 DIO S.JPG

Volgende halte was terug Classic Rock. FOREIGNER is een instituut in de wereld van de melodieuze rock. Nooit te hard, voldoende ballads en steeds tot in de perfectie afgewerkt. Of deze band dan ook op het GMM-podium thuishoorde was dé vraag. En ik kan kort zijn: meer dan terecht! Alhoewel dit net als FM en later Journey weinig of niets met ‘metal’ heeft, weet de band meer dan voldoende publiek naar de mainstage te lokken. Iedereen kent hier immers een of meerdere songs van.

Met Kelly Hansen op zang hebben ze een meer dan waardige opvolger van de legendarische Lou Gramm. Hansen oogt als Steven Tyler maar klinkt stukken beter; laat ik gelijk stellen: deze man past als gegoten in het concept en weet de band naar nieuwe hoogtes te leiden. Met haast traditionele opener ‘Double Vision’ klinkt de band vanaf het begin heavy en krachtdadig. Met ‘Head Games’ hebben ze gelijk twee van hun meest stevige songs op rij gebracht. Als oprichter/gitarist Mick Jones (°1944!) aan de elektrische piano ‘Cold as Ice’ inzet, openen enkele honderden hun nog frisse kelen en weerklinkt de eerste strofe als van een koor. Kelly Hansen is een absolute topfrontman en geeft zich dan ook volledig. Hij kan net ontwijken om af en toe over the top te gaan en blijft eerder trouw aan het traditionele Foreigner geluid. Jones’ gitaar staat stevig opgefokt en alhoewel hij zeker geen schredder of gitaarvirtuoos is weet hij toch af en toe te imponeren door met zijn vertrouwde geluid de riffs stevig te brengen. Slechts tegen het einde van de set zal hij langere solo’s  brengen. Sidekick Tom Gimbel speelt niet alleen een aardig stukje gitaar; hij levert ook de obligate saxofoonpartij in ‘Urgent’ en samen met bassist Jeff Pilson op bas (ex-Dokken) de perfecte backing vocals.

07 FOREIGNER.JPG

15 FOREIGNER.JPG

 

De band lijkt me heerlijk op mekaar ingespeeld en alles klinkt dan ook als een klok. ‘Dirty White Boy’ klinkt verrassend aanstekelijk en ‘Feels like the First time’ (uit het debuut in 1977) alsof het gisteren geschreven is. Zelfs het toch wat smeuïge ‘I want to know what Love is’ pakt verf op GMM 2011! De set wordt afgesloten met ‘Hot Blooded’ en ‘Juke Box Hero’. Heerlijk om absolute rockklassiekers zo fris en stevig te horen. Ook veel respect voor Kelly Hansen welke tijdens de plensbui solidair mee in de regen kwam staan. Geweldige band! Zeker een van de hoogtepunten van het festival! 

17 FOREIGNER.JPG

19 FOREIGNER.JPG

25 FOREIGNER.JPG

 

Niet veel tijd om weg te lopen want een uurtje later staat JOURNEY op hetzelfde podium. Ooit leek het – zeker in dit land – een droom om deze twee bands samen te zien op één dag. Ze toeren momenteel met Styx door Europa; het had dus nog beter kunnen zijn…. Hoe dan ook, als de interesse van het doorsnee GMM publiek twee jaar geleden nog matig was; dit jaar waren er meer gegadigden en werd het bijna drummen in de voorste gelederen. Ook Journey heeft nu net een nieuwe cd uit maar het zouden toch weerom de oudjes zijn die het hem doen.

Journey trapt weerom af met ‘Separate Ways’, gevolgd door ‘Ask the Lonely’, twee songs uit de gloriedagen van het ‘Frontiers’ album (‘Ask the Lonely’ haalde toen zelfs het album niet!) Het nieuwe ‘City Of Hope’ werd opgedragen aan Dessel zelve. Nu ja, ik denk dat we dat vandaag zowat overal kunnen gebruiken.

10 JOURNEY.JPG

08 JOURNEY.JPG

 

Jonathan Cain hing ook de gitaar om, om in duo met Schon ‘Stone In Love’ in te zetten. Tweede nieuwe song was ‘Edge of the Moment’. Zanger Arnel Pineda is wel degelijk een godsgeschenk voor de band. Hij domineert met zijn kleine gestalte het grote podium en klinkt als een klok. Voorwaar een klein schrikmoment voor diegenen die het ruigere werk prefereren want Arnel zingt zeer melodieus met grote uithalen en geeft de oude songs de uitstraling van weleer. Volgen nog een handvol hoogtepunten met o.a. ‘Lights’, ‘Wheel in the Sky’, ‘Be Good to Yourself’, ‘Faithfully’ en ‘Don’t stop believin’’. Toegift was er in de vorm van ‘Any Way you want it’.

Nu vind ik het zelf wel tof dat Journey weeral op de affiche stond maar het geeft gelijk te denken over de toekomst van het festival. Gaat de organisatie vissen in de classic rock vijver? Prima, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar mee gediend is, al is het Engelse High Voltage Festival met zijn mix van classic rock, metal en prog wel ‘mijn’ ideale festival. FM, Foreigner en Journey misstonden zeker niet maar of er nu echt veel volk speciaal daar voor komt? Curieus wat de toekomst brengt. 

14 JOURNEY.JPG

21 JOURNEY.JPG

22 JOURNEY.JPG

 

Ik duik even de Marquee in om WATAINaan het werk te zien. Met de nadruk op ‘zien’ want dit is niet mijn muziek. Na de intro en de twee eerste songs heb ik het wel gezien en prefereer een ommetje. Neem het me kwalijk maar ik hou absoluut niet van Korn en loop er dan ook zover mogelijk van weg. Naar een van de vele stands van de sponsors bijvoorbeeld. Tussen de echte festivalweide en de 24-uurszone lijkt het wel op Metal-village met optrekjes van bier en frisdrankproducenten, de botsautootjes, de metalmarket,…

02 WATAIN.JPG

Ik ben op tijd terug in de leeggelopen tent om post te vatten voor EPICA. Nu had ik me voorgenomen om me de volgende jaren niet teveel meer uit te sloven om deze band te zien want een zeker saturatiepunt is ondertussen overschreden. Maar ja, nu we er toch zijn en er niets anders te zien is…

Epica beloofde een spectaculaire pyro-show….in de tent. Ok, dat viel nog erg mee; niets nieuws maar toch onderhoudend. Na de intro (ik begin er een hekel aan te krijgen aan die orkestrale intros…) kregen we op ons brood: ‘Resign to Surrender’, ‘Sensorium’, ‘The Obsessive Devotion’, ‘Unleashed’, het furieuze ‘Martyrs of the Free World’, het folky ‘Quietus’, ‘Cry for the Moon’ van het debuut en het lange ‘Consign to Oblivion’. Jammer dat er geen kippenvelmoment kwam met ‘Tides of Time’ maar er eerder werd gekozen voor de hardere songs. Epica was zeer goed, er was voldoende vuur en toestanden maar het nieuwe is er jammer genoeg voor mij wat af. 

32 EPICA.JPG

17 EPICA.JPG

20 EPICA.JPG

22 EPICA.JPG

29 EPICA.JPG

Toen ik buitenkwam was Volbeat net goed bezig. Ik ken ze van op de radio en het doet me niet veel. Leuk voor die veertigduizend anderen die wél uit hun dak gingen. Mijn prioriteit was vooral: een vette plaats veroveren voor de afsluiter van de avond! 

En wat een afsluiter was het! SCORPIONS, één van de grootste en langst bestaande hardrockbands hadden nog nooit op GMM gespeeld tot dan. In de wetenschap dat zij nu reeds ruim een jaar aan hun afscheidstoernee bezig zijn – die nog bijlange niet gedaan is – wezen alle neuzen in dezelfde richting. Scorpions moet je nu geen nieuwe truken of trend leren. De band heeft in zijn bijna veertigjarige carrière (als hardrockband wel te verstaan) slechts één dipje gekend (‘Eye II Eye’?) maar is daaruit trots herrezen, getuige hun laatste album ‘Sting in the Tail’.

Deze avond kregen we echter een regelrechte greatest hits & more voorgeschoteld. Allemaal gebracht tot in de perfectie door een geroutineerde maar soms toch teveel op automaat spelende band. Maar was dit jaren geleden ook niet zo? De poses van Rudolf Schenker en Matthias Jabs zijn legendarisch en zanger Klaus Meine’s stem klinkt nog net als pak weg, twintig jaar geleden. Dit wil zeggen: een perfecte reproductie van de opnames maar soms nogal koel en emotieloos. Scorpions is rock-royalty en hoeft zich dus voor niets te verantwoorden.

Beginnen met de titeltrack van je jongste cd is een goed begin. ‘Sting in the Tail’ vliegt strak voorbij en gaat bijna naadloos over in ‘Make it Real’ en de trein is vertrokken. Dan krijgen we waar we voor gekomen waren: de concertklappers van weleer met ‘Bad Boys running Wild’, ‘The Zoo’, een vet ‘Coast to Coast’, ‘Loving You Sunday Morning’. Het publiek wordt pas aangesproken voor ‘The Best is Yet to Come’, gevolgd door ‘Raised On Rock’. Vervolgens krijgen we het kinky ‘Tease Me Please Me’ en het harde ‘Dynamite’ alvorens James Kottack met zijn drums de hoogte ingaat. Op de gigantische schermen een mooie projectie waarin Kottack wandelt door enkele albumhoezen terwijl hij fragmenten uit de albums drumt. ‘Lovedrive’ en ‘Animal Magnetism’ passeren voor onze ogen en roepen toch enige nostalgie op.

24 SCORPIONS.JPG

18 SCORPIONS.JPG

42 SCORPIONS.JPG

 

Meer nostalgie als een introfilmpje annex artwork van ‘Blackout’ te voorschijn komt. Schenker komt als een gek het podium opgelopen, uitgedost als de onfortuinlijke man (hijzelf?) op de cover. Voorzien van een rokende gitaar brengen ze deze snelle beuker. ‘Big City Nights’ sluit even af alvorens we een finale krijgen met ‘Stll Loving You’, ‘’No One Like You’ en klapper ‘’Rock You like a Hurricane’.

Ja, misschien allemaal voorspelbaar en wat afgelikt, maar wat wil je? Op de nieuwe nummers na kon deze set evengoed plaatsvinden in 1988 of zo. Deze band is zo straf en strak op mekaar ingespeeld en het showelement is sooo ‘80’s dat het tegelijk onderhoudend maar ook wat koel en berekend overkomt. Ondanks het feit dat Schenker nog steeds als een dolle hond over het podium rent en de andere oudere leden (Meine & Jabs) nog even scherp staan als vroeger, wordt Scorpions toch een beetje een anachronisme. Zonder daarbij mijn eigen rock-roots te willen verloochenen want met ‘Taken By Force’ (1978) hebben ze me als jonge knaap voor goed geïnjecteerd met het virus wat tot op heden niet is uitgewerkt.

28 SCORPIONS.JPG

43 SCORPIONS.JPG

30 SCORPIONS.JPG

 

Ook fantastisch voor de velen die speciaal voor Scorpions zijn komen afzakken. Schenker en Meine zijn nu beiden 63 en kijken heimelijk uit naar hun pensioen. De afscheidstoernee is nog bijlange niet gedaan, dus wie deze hardrock en metal iconen nog wil zien kan bvb nog naar Vorst in het najaar.

Toen ik op de fiets (!) zat  richting auto, passeerden er onder politiebegeleiding vijf flinke Mercedessen met Duitse nummerplaat. Royalty?

Zeer binnenkort het vervolg...

12:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-07-09

Graspop Metal Meeting Pt 2

xx Banner GMM 1


Nu hoor ik u al afvragen: "Allemaal goed en wel, maar de volgende dag, weeral die 2600 meter forceren?" Tarkus legt uit.

Ik had ondertussen al contact opgenomen met mijn festivalmaat van zondag. Besloten was om de fiets mee te nemen om zo het traject moeiteloos in een 10' te doen. Dus voorwiel van de fiets en mee naar Dessel. Wat bewijst dat je én knap én slim tegelijk kan zijn. Of toch zoiets in die aard.

Hoe dan ook, de volgende dag werd de aftrap gegeven om 12u - high noon dus. Ik was ruim op tijd voor de eerste band. Zeker, want vermits Killswitch Engage wegens familiale omstandigheden forfait moest geven, schoven de drie eerste bands op de mainstage op om de opening in handen te laten van ons eigenste IN-QUEST.

Ik was al om 11u op het terrein (wachttijd aan de inkom: 0,1 sec,). Gelegenheid dus om de vers geopende Metal Market te bezoeken. Op deze grote indoor cd-markt kan je nagenoeg alles vinden. De grootste 'dealers' zoals Metalzone, maar ook Displeased Records en enkele anderen, zorgen er voor dat er aanbod zat is voor elke smaak en elke beurs. Een gigantisch aanbod aan 2de hands, cd, vinyl, bootlegs, dvd, en de nieuwste giften aan de mensheid. Nu moet je een kat niet bij het melk zetten, of boer Bavo bij de katjes...

Met een rugzakje aardig gevuld - en dat weegt verrassend door - trok ik kort na 12u richting mainstage, mét een frisse pils los in de hand. Een uur snuffelen, bukken en uitkiezen vergt enige energie. Let op: we spreken hier over eerbare activiteiten, uw fantasieën zijn de mijne niet.

IN-QUEST was dus net begonnen en dat zullen we geweten hebben. Wie nog zand in de oren of andere gaten had zitten van de dag daarvoor, mocht er zeker van zijn dat die systematisch verwijderd werden door de harde, complexe en soms gortdroge riffs van deze technische death/metalcore band uit het Antwerpse. Met invloeden van Machine Head, Pantera en andere (nog) meer extreme bands, spelen deze knapen de vullingen uit je kiezen. Zij spelen ook regelmatig over de landsgrenzen en waren zelfs al te gast in Rusland. Ik zag ze al eens in Beveren, wat ook niet mis is, doch minder exotisch.


01 IQ 13 X02 IQ 8 X03 IQ 15 X04 IQ 4 X

Ondanks de praatjes in Vlaamse Engels van zanger Mike, wat soms wel grappig was, stond er al een erg internationaal gezelschap voor het podium. Een stel Polen ging volledig loos op de hakkende grooves. Ondergetekende's nekspieren werden ook gelijk losgewerkt.


05 IQ 12 BIG X
Het moet niet gezegd dat deze jongens een beetje apetrots waren om effe snel deze tweede dag op gang te trekken. Het was berevet, hyper heavy. Ik kwam nadien een van de gitaristen tegen en kon het niet nalaten de nog naglunderende man te feliciteren. Dikke pluim dus.

Omdat het virus nu eenmaal in het bloed zit, dook ik terug de market binnen. Voor de laatste keer weliswaar.

Om 1330u trad BLACK STONE CHERRY aan. Deze band uit Kentucky, USA, wordt reeds geruime tijd , o.a. in Classic Rock Magazine, fel bejubeld. What's the fuzz all about?

De bastaardkinderen van Zakk Wylde? Molly Hatchet op zware pillen? Zo klonken ze. Zij komen uit een regio waar alcohol verboden is, dus dat zal hier wel een beetje feest zijn!

Met een heftig begin waarvan je even schrikt, zetten zij hun korte set in. Al snel komen de eerder genoemde bands bovendrijven. Snoeiharde hardrock, doordrenkt van een Southern feel en toch met een modern jasje. Black Label Society lijkt een kleine broer te hebben die ontzettend hard groeit. Ik hoor hier en daar Black Crowes. Kortom, zij weten waar ze de mosterd moeten halen. Gewapend met vintage instrumenten (Gretsch Falcon, oude Fenders etc), zetten zij er gelijk flink de beuk in met 'Rain Wizard'. De stem van zanger Chris Robertson (niet van de Crowes!) klinkt bijzonder 'Zakk Wylde', alsof er al liters Bourbon door gingen. Toch spelen zij strak en plichtsbewust. 'Blind Man', het 'bekendste' nummer van de band tot hiertoe trekt de aandacht van nog meer volk. Dit was een fijne set,  toch aardig verschillend van de rest.


06 BSC 1 X07 BSC 5 X08 BSC 6 X09 BSC 11 X
10 BSC 10 BIG X

Op tijd naar de Metaldome. Daar zal het Nederlandse DELAIN aantreden - ook al als interim. Dit is de zoveelste keer dat ik ze aan het werk zal zien, en telkens is er wel iets aan de hand. Of de toetsenist is er niet bij, of de PA doet het niet, of het is een akoestische set, maar vandaag gaan ze, net zoals vorig jaar, voluit. Met een nieuwe cd in de achterzak, zijn de verwachtingen bijzonder hoog gespannen. De productie van 'April Rain' is zo perfect dat het onwaarschijnlijk lijkt dat zij dit gaan waarmaken. Ik had ongelijk.

Deze band is gegroeid met erg rasse schreden. De presentatie is, uiteraard dankzij de faciliteiten in deze tent, echt af. Nu ze ook een vastomlijnde band hebben, klinkt alles ook steviger. Zangeres Charlotte is ook 'gegroeid', zeg maar. Ze ziet er werkelijk fantastisch uit, zowel vestimentair, als, euh... anders dus. Enige minpuntje is dat ze in de hogere regionen al eens durft gaan zweven met de stem. Maar dat is eerder uitzondering dan regel.


11 DELAIN 3 BIG X
12 DELAIN 1 X13 DELAIN 7 X14 DELAIN 12 X15 DELAIN 15 X
Het gitaarwerk en de occasionele grunts van Ronald Landa zitten perfect en het publiek gaat volledig mee. Wel jammer dat ze in hun korte set noch de single 'April Rain', noch 'Sever' van hun debuut hebben gespeeld. Dat zou het geheel nog naar een hoger niveau hebben getild. Naast 'The Gathering' en 'Pristine' waren het vooral de minder bekende songs van "April Rain' die de dienst uitmaakten. En dat was wel jammer. Wanneer kunnen we ze nog eens als headliner een volledige show zien geven?
16 DELAIN 17 BIG X
Op de mainstage wordt ondertussen er een heel andere bende losgelaten, namelijk HATEBREED. En dat zijn geen doetjes.

Als rasechte hardcore band, vertegenwoordigen zij de harde lijn, met voorbeelden als Cro-Mags en Biohazard, presenteren zij ons reeds 15 jaar lang hun redelijk eendimensionale beukwerk. Ik ben daar niet vies van, maar heb het na enkele nummers wel gehad. Ik bleef eigenlijk vrij lang kijken, vooral omwille van het enthousiasme van frontman Jamey Jasta. Hoe deze er in slaagt om de massa op te hitsen is onwaarschijnlijk. Als na de eerste flarden tekst er een grote stofwolk opstijgt uit het publiek, weet je hoe laat het is. Een moshpit van jewelste, crowdsurfers, the works.

Niks, geen show of franjes voor Hatebreed. 'Beholder Of Justice' brengt de weide aan de kook en ruim 10 000 man gaat op en neer. De waterslangen worden bovengehaald om de massa af te koelen. 'Last Breath' en 'Before Dishonor' volgen. Afsluiter is 'Destroy Everything'. Wat ik na deze stomende set van de voorste linies zag terugkomen waren wrakken, afgepeigerd, maar voldaan. Moet kunnen, ik zie het allemaal graag aan...


17 HATEBREED 1 X18 HATEBREED 3 X19 HATEBREED 6 X20 HATEBREED 8 X

Het verschil kon niet groter zijn met de volgende band. Het legendarische en fris geïnjecteerde JOURNEY stond op Graspop. Dit was wel de laatste band die ik daar zou verwachten. Het heeft dan ook lang geduurd voor ik het voor waar aannam. Maar daar ging de backdrop al in de hoogte. Het ging dus werkelijk gebeuren. Het was in 2006 voor vele Europeanen een droom die uitkwam toen ze op Arrow speelden. Vorig jaar deden ze dat nog eens over met de nieuwe zanger Arnel Pineda. En nu weer. Na Hatebreed en voor Korn!

Excellent natuurlijk dat het jonge volkje, uitgezonderd enkele diehard Korn- en Slipknot fans,  collectief afdroop en bijgevolg ruimte zat liet voor enkele honderden veertigers en vijftigers. En dit zou zo blijven; de frontstage was op graspop nog nooit zo comfortabel! Tarkus in pole-position dus voor een van zijn favoriete bands. Na een klein uurtje smalltalk en enkele frisse pinten met gelijkgezinde Nederlanders, was het zover. De band wandelde rustig het podium op en keek een beetje meewarrig naar de eerste rijen. Zij zijn natuurlijk wel anders gewoon. Doch, met 'Separate Ways' wordt het feest ingezet, en als ik dat hoor, gaan de haren omhoog. Stevig geluid, groot podium en op de eerste rij. Wat een voorrecht!


21 JOURNEY 12 X22 JOURNEY 7 X23 JOURNEY 6 X24 JOURNEY 11 X
25 JOURNEY 19 BIG X

Wat volgt is een bloemlezing uit het rijke repertoire, met enkele verrassingen. Journey kreeg immers 70 minuten tijd om hun ding te doen. Niet om zieltjes te winnen, want buiten de bejaarde fans stonden de 'jongeren' onbeweeglijk te kijken naar deze veteranen. Ik ben er van overtuigd dat we met een generatie hardrock/metalliefhebbers zitten opgescheept die nog nooit een zanger hebben bezig gehoord. Wel, dit was er een! Beetje sneu, op een gegeven moment kruiste bassist Ross Valory de armen en keek als een kwade leraar naar de apathische pubers. De band liet zich echter niet uit het lood slaan en trapte flink op het gas. 'Stone In Love', Wheel In The Sky', 'Change for the Better', 'Chain Reaction', Edge of the Blade', 'Lights', 'Faithfully', 'One More' uit de 'Trial By Fire'-cd, 'Anyway You Want It' en als slot 'Don't Stop Believin'. En dan ben ik er nog een paar vergeten.
26 JOURNEY 13 X27 JOURNEY 32 X28 JOURNEY 27 X29 JOURNEY 34 X
30 JOURNEY 42 BIG X

Inzet van de band: 100%. Van Arnel Pineda: 200%. Niet alleen is hij een bijzonder energiek entertainer, zijn stem is nog enorm gegroeid. Hij zingt nu echt alles feilloos, zonder ergens net-niet-aan -te kunnen. Zijn energieke presentatie staat wel in contrast met de rest die zich eerder bescheiden opstelt.

Het gitaarwerk van Neal Schon is natuurlijk uit het fijnste hout gesneden, en ik had de indruk dat hij toch probeerde wat heaviër uit de hoek te komen. De samenzang zat perfect en het stevige drumwerk van Deen Castronovo blijft de drive er in houden. Jonathan Cain zag er heel de set wat oncomfortabel uit. Op zich zullen ze er allemaal wel hun gedacht over hebben gehad. Dit was voor Journey weer een set uit de zovele, maar het publiek kreeg waar voor zijn geld: een prima setlist, perfect gebracht in de best omstandigheden. Dank u Graspop!


31 JOURNEY 14 X32 JOURNEY 37 X33 JOURNEY 35 X34 JOURNEY 48 X


Met KORN heb ik het nooit goed kunnen vinden, maar gezien ik de laatste jaren zoveel extreme bands heb leren doorgronden, gaf ik ze nog een kans. En het lukte bijna. Hun industrial nu-metal vraagt van de doorsnee liefhebber heel wat. Niet alleen is het genre een beetje passé en is de concurrentie groot, erg toegankelijk is het allemaal niet. Buiten de 'hit' 'Freak On A Leach', ken ik niet veel songtitels. Zanger Jonathan Davis vind ik nog steeds een pijnlijk figuur die veel te weinig lacht. Toch konden de kenmerkende riffs en percussie mij even meenemen. Op het einde van de set speelden zij een geweldige versie van Pink Floyd's 'Another Brick In The Wall'. Een grote fan zal ik nooit worden, maar ik vond het best genietbaar.


35 KORN 1 BIG X
Ik spoedde mij dan gelijk naar de Marquee I, waar LACUNA COIL zou spelen. Hun cd's 'Comalies' en 'Karmakode' vond ik best goed, en de recente 'Shallow Life' draait aardig rondjes bij mij thuis. Deze laatste geeft wel een andere richting aan de band; iets gepolijster, melodieuzer. Niet iedereen is daar gek op. Ik wist dus niet wat te verwachten van deze set.

Toen de band plaatsnam op het feeëriek verlichte podium was het natuurlijk wachten op zangeres Cristina Scabbia én zanger Andrea Ferro. Toen deze het podium opstormden, ging de band er gelijk hard tegenaan. Ik was gelijk van mijn melk, want dat had ik niet verwacht.


36 LACUNA 4 X37 LACUNA 19 X38 LACUNA 10 X39 LACUNA 7 X
40 LACUNA 13 BIG X

Na enkele nummers werd het meer toegankelijke werk bovengehaald: 'Fragile', 'To The Edge' en het recente 'Spellbound'. Cristina zag er bijzonder goed uit in haar outfit. Ik ga er van uit: zonder outfit ook, maar dat is naast de kwestie. De hele presentatie van de band zat snor. Een fantastische lichtshow, de poses, de samenzang. Kortom, Lacuna Coil staat nu al hoog op de programmatie en dat is meer dan terecht. Niet alleen speelde de band zeer strak; ook de afwisselende zangpartijen tussen Andrea en Cristina klonken perfect uitgebalanceerd.
41 LACUNA 20 BIG X

Net voor het einde neem ik de benen er zoek mij een plaatsje om de afsluiter van de dag te zien. SLIPKNOT dus. En ik verzeker u: je weet niet wat je ziet. Nog voor er één noot is gespeeld, rijzen de resterende haren mij al ten berge. Als het podium langzaam oplicht en je je op het ergste voorbereidt, gebeurt er dus niets. En dat is nog angstaanjagender. Een industrieel bevreemdend geluid waarvoor zelfs David Lynch zou bedanken, maakt alles nog meer bizar. Als iedereen - en dat is een hoop volk - op zijn plaats staat, barst de hel los.
42 SLIPKNOT 1 X43 SLIPKNOT 3 X44 SLIPKNOT 9 X45 SLIPKNOT 6 X
46 SLIPKNOT 4 BIG X

47 SLIPKNOT 7 BIG X

Buiten het visuele, wordt er natuurlijk ook erg strak gemusiceerd. Goed, de gitaargeluiden zijn niet alledaags, wat ook van de percussie kan gezegd worden. Ik vind het boeiend genoeg om enkele nummer uit te kijken, maar na een half uurtje zak ik stilaan af naar achteren. De dag er op beginnen we er vroeg aan, wat me volgens mijn logistieke planning nog exact 5 uur slaap biedt. Neen, het is niet altijd gemakkelijk.

 

22:45 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

21-06-08

Arrow Rocked! Nijmegen, 15/06/2008


Festival Report Logo 2


U vond een uitvlucht om niet te moeten gaan. Ik niet, dus het vuile werk kwam weer op Tarkus’ schouders terecht. Eerst en vooral: wat men vooraf ook beweert: ‘this ain’t no party, this ain’t no disco, this ain’t no foolin’ around’…

Mijn vierde Arrow Festival en weerom op een nieuwe locatie. Ditmaal in Nijmegen. Na het fenomenale 3-daagse festival in 2006 en het te licht uitgevallen 2007 (waar de logistieke voorzieningen niet altijd ok waren…), hoopte ik dat men stilaan lessen begon te trekken. Het antwoord is onduidelijk. Laten we eens overschouwen.

Het terrein bevindt zich in het centrum van het Goffertpark, wat zich dan weer in het centrum van Nijmegen bevindt. Het is zeer vlot bereikbaar op 150 km van Antwerpen. Op de (gratis! = Lachend) parkeerplaatsen van de koopcentrums (leeg want zondag) kan je vlot de wagen kwijt. Pendelbussen zorgen voor de overbrugging naar het park. Ook dit ging vlotter dan eerst gedacht. Deze rijden permanent op en af . Van de afstapplek naar het park is het dan weer 20’ stappen, waarom rijdt de bus niet meteen tot daar? Fronsen Bij het naderen van de ingang zag ik het ook al aankomen: we are not alone. Was er een vertraging met de opening van de deuren? Ik weet het niet en ik hoef het niet te weten. Wat ik wel weet is dat het een rot-eind en ruim 60 minuten aanschuiven was tot je effectief binnen bent. En dat is haast ondoenbaar. FronsenFronsen De sfeer ging er dan ook nog danig op achteruit als je weet dat de eerste band op het punt stond om te beginnen. Om van de lichamelijke ongemakken dan nog te zwijgen. Kortom: een onoverzichtelijke mensenzee voor en achter ons.

Alles is Duur. Jawel, zelfs voor lui die ze graag laten rollen op zekere tijdstippen, moet ik vaststellen dat voor àlles onwaarschijnlijke prijzen worden gehanteerd. De kwaliteit is gemiddeld, ook van de ‘betere’ catering, maar wel D.u.u.r. Schreeuwen. En als je bekertje Grolsch half vol schuim staat, is dat misschien wel gezellig en leuk voor Joop en Joep, maar zeker niet voor ons, Vlamingen. Ok, de Nederlanders hebben wel het imago dat ze àlles voor mekaar hebben, maar dat is dus louter. Als ze de randanimatie halveren en de ingang verdubbelen zouden we al een eind in de goede richting zijn. In ons land zou dit niet pakken, de hekken zouden plat gaan. En dan te bedenken dat de controle op zich haast niets voorstelde! Onschuldig 

Nederlanders laten niets aan het toeval over – lijkt het. Als het er niet is, vinden ze het als het ware ter plekke uit. Bijzonder pijnlijk is dat ze bijgevolg aan de essentie voorbijgaan. Een mens wil vlot binnenkomen, vlotte controle, ruimte, zo min mogelijk gedoe. En daar gaan ze net de mist in. Frivoolste voorbeeld daarvan was de overjaarse kleuterjuf die de bands aankondigde middels het publiek als een stel senielen te adresseren Fronsen. Dat was net als vorig jaar denigrerend en haatoproepend. De neiging tot zinvol geweld drong zich op. “Ga van dat podium, troela!”  Gelukkig trekken wij als bezoeker uit dit alles onze lessen. Toch moet ik als regelmatige concertbezoeker vaststellen dat onze Noorderburen wél voor ambiance kunnen zorgen. Daar waar wij, Vlamingen, eerder een houding hebben van ‘laat eerst eens zien wat je kan’, gaan de Nederlanders gelijk loos. Een beetje overdreven en geforceerde ambiance, maar de sfeer zit er wel gelijk in. Hier waren ook duidelijk teveel mensen op 1 plaats Fronsen. Stel je voor dat je op een drukke zonnige zondag heel de dag op de Vogelmarkt moet doorbrengen. Je bent dus nooit verder dan 5m verwijderd van een andere persoon. Wij hebben daar geen probleem mee, maar ik kan me voorstellen dat dat soms beklemmend kan werken. Een zonneweide had uitkomst geboden. Dit brengt met zich mee, mede door het intense programma dat je altijd ‘on the move’ bent. Of je gaat naar een band, of je komt er van terug, of je verbetert je positie voor het podium, of je bent op weg naar de toog. Kortom, wij hebben niet gezeten tussen het in-en uitstappen van de eigen wagen. Gewoon omdat er de ruimte niet voor was én elke band verdiende onze aandacht. Het vooropgestelde tijdsschema werd behoorlijk gehandhaafd.Cool  Speling van meer dan vijf minuten was er nauwelijks. Dat houdt dan weer in dat je of de intro of de outro van een set moest missen. Toch zeker visueel. Een ruimte van 10 minuten tussen de optredens ware beter geweest. Tot daar de organisatie.Arrow Festival is blijkbaar exclusief voor lelijke mensen, en geloof me, ik heb er al veel gezien. En voor de vrouwen moet je zeker niet komen, want dat is ‘beyond imagination’- en dat is geen compliment. Een uitzondering euh,…uitgezonderd. Je krijgt het er soms benauwd van. Neen, dit is niet vergelijkbaar met Pukkelpop. Beeld je in dat je in een weinig benijdens-waardige figurantenrol hebt in ‘Lord of The Rings’, om je een idee te geven. Vele van de vooral mannelijke festivalgangers zijn van het type: thuis bakkes toe en zich hier eens laten gaan – met de jongens van toen natuurlijk – of met de buurman van de camping van nu. De jeans lijken erg nieuw en fout gestreken, de shirts zitten krap. Grijze koppen met trendy brillen. Grolsch-drinkers – met veel schuim. Maar toch gaan ze uit hun dak. En dat zie je. Een moshpit bestaande uit 40 & 50-plussers is het best vergelijkbaar met….een moshpit van 18-jarigen (zie Motörhead). Niet meer en niet minder. Enkel op het uithoudingsvermogen leveren de eerstgenoemden in.
Maar er was ook muziek. En daar was Tarkus natuurlijk op gefocust. Dus laten we maar gelijk het gebodene overlopen.

................................. 

REO SPEEDWAGON

.................................

Deze zoetgevooisde AOR-band was reeds drie kwart gevorderd toen ik op het terrein kwam. Zowat alle hits waren al gepasseerd tijdens de Dodenmars, o.a.‘Don’t let him go’, ‘Take it on the run’ en ‘Can’t fight this feeling’. Ik zag nog bassist Bruce Hall het waanzinnige ‘Back on the Road again’ zingen, ‘Keep on Loving You’ volgde en slotnummer was het stomende ‘Roll with the Changes’. Jammer dus, maar ik scheurde gelijk naar het kleinere podium (de ‘Stage’) om de volgende band te zien.

1 x x REO Speedwagon 12 x x REO Speedwagon 23 x x REO Speedwagon 4x x REO Speedwagon 3 BIG

  

 


.................. 

GOTTHARD

.................

Alsof we deze nog niet genoeg kunnen zien, is het toch steeds weer erg leuk om deze complexloze melodieuze rockers bezig te zien. Gotthard is een band die zowel in een club als op een festival prima tot zijn recht komt. Ook hier dus. Met zijn natuurlijke charisma weet zanger Steve Lee het publiek gelijk in te pakken. Wel sneu voor hem dat er zo weinig dames waren om te charmeren. Doch, het gaat hier over de muziek. Verder geen gezeik daarover dus. Wel stelde ik vast dat bassist Marc Lynn er niet bij was. Dit dient nog nader onderzocht. ‘Master Of Illusion’ zette meteen de beuk er in. Vlotte stampers als ‘Gone Too Far’ en ‘Domino Effect’ sloten daar perfect bij aan. Publieksfavoriet ‘Hush’ doet het ‘em ook altijd. Gas werd teruggenomen met ‘Let it be’ (niet van de Beatles). Gotthard is een band die altijd vertrouwd klinkt en nooit teleurstelt. ‘Anytime Anywhere’ was de laatste song die ik zag, want dringender zaken dienden zich aan. Zoals plaatsnemen voor het grote podium (Garden) voor…

1 x x Gotthard Steve 22 x x Gotthard Leo twin3 x x Gotthard Freddy 14 x x Gotthard band 15 x x Gotthard Steve & Freddy6 x x Gotthard Leo & Freddyx x Gotthard Steve 3 BIG



............... 

JOURNEY

..............

Alleen al hiervoor was alle ellende vooraf de moeite. We slipten de zone ‘1e rang in, welke tijdens de afsluiter was voorbehouden voor de ‘VIP-ticketten’. Journey hebben net zichzelf heruitgevonden met een nieuwe zanger en een zeer sterke cd. De verwachtingen lagen dan ook erg hoog. Pas hier kregen we net voor het begin een klein regenbuitje; goed genoeg om de jassen aan te trekken. Gelukkig was dit van korte duur. De man die de piano aan het drogen was keek even hopeloos naar boven; ja, Journey gebruikt het echte spul op tournee. Daarenboven is hun nieuwe cd ‘Revelation’ het gevolg van een wel erg modern sprookje. Voor de newbees: Arnel Pineda zong in een coverband (The Zoo) in de Filippijnen. Neal Schon, op zoek naar een nieuwe zanger viel op een You Tubeclip waarop The Zoo songs van Journey coverde. Hij was zodanig onder de indruk dat hij Arnel wist te contacteren en uiteindelijk in zijn band opnam om de hoogdagen van weleer te laten herleven. Voor de 40-jarige Arnel (ok, hij ziet er 15 uit) is dit een dream come true; voor Journey een onwaarschijnlijke opleving.

De set ging van start met ‘Never Walk Away’, de up tempo en feel-good opener van ‘Revelation’. Hiermee werd gelijk duidelijk gesteld dat het menens is. Pineda zingt de nieuwe songs. Pineda is lid van de grootste Amerikaanse band ever. En wat doet hij dat geweldig. Niet alleen is die stem onwaarschijnlijk, zijn podiumaanwezigheid is om het zacht uit te drukken: dynamisch. Hij spurt en springt het hele podium rond als een losgeslagen konijn, en dit alles zonder één seconde de controle over zijn stem te verliezen. Neal Schon (54) houdt zich gedeisd met zijn zwarte Gibson. Enkel tijdens de solo’s komt hij wat naar voren. Maar ook: wat een klasse! De rest van de band, Deen Castronovo op drums, Jonathan Cain op keyboards, gitaar en zang en bassist Ross Valory weten natuurlijk van wanten en vullen alles perfect in. Cain (58) ziet er bijzonder goed uit voor zijn leeftijd, terwijl Valory met zijn hippe coupe zijn verweerde gelaat probeert te compenseren. Enfin, ‘Seperate Ways’ volgde en deze absolute klassieker klonkt nog nooit zo fris. Vervolgens leek het wel een juke-box. ‘Only The Young’, ‘Don’t stop believin’, ‘Stone In Love’, Wheel in the Sky’, ‘Lights’ en nog wat werk van de nieuwe. Hoogtepunten en kippenvel was er met ‘Edge of the Blade’ en ‘Open Arms’’. Na het eerste refrein barstte er een daverend applaus uit. De set werd beëindigd met ‘Faithfully’ en ‘Anyway You Want it’. En dit alles zonder één moment van zwakte. Dit was achteraf gezien zeker het hoogtepunt van Arrow 2008.

1 x x Journey Arnel 52 x x Journey Jonathan 23 x x Journey Neal 24 x x Journey Jonathan & Ross5 x x Journey Ross 16 x x Journey Jonathan en Neal7 x x Journey Neal 6x x Journey Neal 4x x Journey Arnel 2x x Journey Arnel 9 BIG



.............. 

KANSAS

..............

Kansas is zeker de meest ‘untrendy’ band op dit evenement. In de échte wereld kan je van iedereen fan zijn, maar zeker niet van Kansas. Hier denkt men er echter anders over. Wie houdt van classic rock met symfonische en progressieve inslag, kan hier niet om heen. Daarenboven heeft deze band nog een Christelijke inslag (al herinner ik me niet dat ze ooit het woord ‘God’ gebruikt hebben). Stichtend zowiezo. Songs met een boodschap waar de medemens met een tegenslag of twee moed en hoop kan uit putten. Kansas levert dan ook steun aan kleine lokale projecten waar vooral de kleine en verongelijkte Amerikaanse burger wat aan heeft. Maar hier stonden ze nu, met een magistrale maar steeds bevreemdende Steve Walsh aan zang en keyboards, Rich Williams op gitaar, Billy Greer op bas en zang, Phil Ehart op drums en violist/gitarist David Ragsdale.

Als grote Kansas-fan was het kippevel van a tot z. Wat leek op een chaotische opening middels gitaar-feedback, rommelende bas en het typische vioolgeluid, kwam samen in ‘Howling at the Moon’ uit ‘Magnum Opus’.Wat volgde was zowaar het beste wat ze te bieden hebben. ‘Point Of Know Return’ zette er gelijk de vaart in, gevolgd door het superbe ‘Miracles Out Of Nowhere’, toch mijn favoriete Kansassong. ‘The Wall’, uiteraard ‘Dust In The Wind’ (de hele weide was muisstil!), het gedragen ‘Hold On’, de epic ‘Icarus II’ – wat was dit waanzinnig goed - uit hun laatste cd (reeds van 1999). Slotsong was – hoe kan het anders – ‘Carry On Wayward Son’. Ik was behoorlijk onder de indruk van deze veteranen. Het geluid zat perfect, Walsh goed bij stem en die viool hé, die viool zoals ze enkel bij Kansas klinkt. Ragsdale vervangt original member Robbie Steinhardt. Deze kon natuurlijk buitengewoon zingen en zorgde ook voor de humoristische noot. (om over zijn fabelachtige presence maar te zwijgen). Doch alle respect voor Ragsdale (beide mannen lijken mekaar af te lossen in de line-up) want zijn virtuositeit en toch iets frissere uitstraling werkten positief. Op

Arrow verkoop je jezelf dmv authenticiteit, reputatie of prestatie, geen hypes hier!

1 x x Kansas David 12 x x Kansas David 43 x x Kansas David & Billy4 x x Kansas Rich 25 x x Kansas Phil 16 x x Kansas David & Steve 47 x x Kansas Rich & Steve & David8 x x Kansas Steve 4x x Kansas Billy 2
x x Kansas David & Rich 4 BIG 75


...................... 

DEF LEPPARD

......................

Dit is nu een band die mij als fan heeft verloren reeds midden jaren ’80. Waren de eerste 3 elpees nog fris en heavy tegelijk; na de ommezwaai met ‘Hysteria’ kon het me niet meer boeien. Dit ligt dan vooral aan de overproductie en de drumpatronen die zodanig geprogrammeerd klinken dat het vervelend wordt. De tanende zangkwaliteiten van Joe Elliot worden gecompenseerd met veel ‘ooo’s’ en ‘yeah yeah’s en weerom samples op de vocals. Ik heb ze dan ook maar even aan het werk gezien om vervolgens de markt te bezoeken. Neem van mij aan dat alle hits zijn gepasseerd. Ik herinner me ‘Rocket’ en ‘Pour some sugar on me’.

x x Def Leppard 1

 

 

 


............................

TWISTED SISTER

...........................

De eerder door Kansas gezuiverde Stage werd nu door de goorste en smerigste – om niet te zeggen ‘goddeloze’ rock’n’roll ontheiligd. Dit noem ik nu eens gezonde diversiteit!Dé hamvraag was natuurlijk of Dee Snider, frontman van het combo Twisted ‘f*cking’ Sister al of niet in vol ornaat op de Stage zou staan. Niet dus. Naar eigen zeggen omdat ze iets te laat waren en er door gedoe met ‘customs’ en hun ‘make-up’ er dus zowiezo geen tijd voor was. Of zoals Dee het fijntjes zelf stelde: “Even no time to take a shit! WHAT? Not even time to take a shit? No, get on that stage and kick ass!” En zo geschiedde. Twisted Sister is niet de band die je op een huwelijksjubileum vraagt. De loodzware hardrock/metal vol goddeloze praat en obsceniteiten levert zich enkel perfect voor een bende op hol geslagen halfdronken lelijkaards. En wijllie daartussen. Dee kwam molenwiekend en headbangend het podium op. Wat een energie! Wat een poses! Geen compromissen! Niet vergeten dat deze knapen ook reeds ruim 30 jaar bezig zijn en de gemiddelde leeftijd 55 is. Vele vuisten in de lucht bij opener ‘You Can’t Stop Rock and Roll’, ‘We’re not gonna take it’ en ‘Nature of the Beast’. Luid meegezongen werd er bij ‘Under the Blade’. Hoe dan ook, dit was even lekker uit je dak gaan! Uiteraard heeft TS met Jay Jay French en Eddie Ojeda twee gitaarcoryfeeën uit de eighties in huis. Het gitaargeluid was wat morsig, maar alles werd goedgemaakt door het showaspect van Dee, alle ogen waren tenslotte gericht op de frontman

1 x x Twisted Sister 32 x x Twisted Sister 43 x x Twisted Sister 84 x x Twisted Sister 95 x x Twisted Sister 13x x Twisted Sister 10 BIG


.....................

WHITESNAKE

.....................

Whitesnake had gemakkelijk als hoofdact kunnen doorgaan. Enkele jaren geleden dan. De band die ik zondag zag gaf me eerder een vermoeide indruk met een zanger die er live niet helemaal meer geraakt. Al zal er niemand hem dat durven zeggen. David Coverdale redt het nog bij gratie van een fantastische band die hem zowel instrumentaal als vocaal ondersteunt.. Ook visueel vond ik Coverdale wat pover overkomen. Buiten de suggestieve act met de microfoonstandaard en wat naar zijn kruis grijpen, stond hij er soms maar wat versufd bij. De jaren beginnen nu echt zijn tol te eisen en zijn ondertussen ferm gegroefde kop trekt de vreselijkste grimassen om de nodige diepgang aan zijn stem te geven. Tegelijk speelt hij zijn charmes nog wel uit, maar het kost hem toch wat moeite om het publiek echt op temperatuur te brengen.

Zonder te kijken viel het anders nog best mee, ‘Best Years’, een vette bluesy track uit de nieuwe cd liet het beste hopen. Gitarist Doug Aldrich trekt heus van leer alsof hij de band moet dragen. Maar misschien moet dat ook wel; hij schreef trouwens het leeuwendeel van de nieuwe schijf bij mekaar. Eerste classic is ‘Love ain’t no Stranger’, opgedragen aan de terminaal zieke ex-gitarist Mel Galley. Uiteraard zeer nostalgisch, maar ik vond alles bijeen niet coherent klinken. In de rustigere nummers als ‘Is this Love’ doet David het nog wel zeer goed. Punt met Whitesnake is natuurlijk dat zowat alle songs zo erg gekend zijn dat de verrassing er soms wel af is. Maar dat is natuurlijk meer het geval bij bands op Arrow. ‘Still Of The Night’ passeerde ook en uiteraard kwam oud lid Adje Vandenberg meespelen op ‘Here I go Again’. Hoe dan ook, Whitesnake deed meer dan behoorlijk zijn best, maar ik miste wat power en engagement van de frontman. Op Arrow 2006 waren ze stukken sterker. Als ze op Graspop dezelfde indruk nalaten is het voor mij wel duidelijk. Op het einde van de set nog even wat slagregen, maar ook dit was van zeer korte duur.

2 x x Whitesnake David 23 x x Whitesnake Doug 36 x x Whitesnake Doug & Reb1 x x Whitesnake David 4 cut4 x x Whitesnake David 55 x x Whitesnake David 6x x Whitesnake band 2 cut BIG 75
x x Whitesnake David 9 BIG



.....................

MOTORHEAD

.....................

‘How are ya?’ ‘We are Motörhead and we play rock ‘n’ roll’ Een instituut. Daarmee is alles gezegd. Motörhead bestaat ook reeds ruim dertig jaar en Lemmy (62) en co zijn elk jaar wel ergens in de buurt te zien. Het recept is dan ook simpel: erg eenvoudige songs op een wisselend tempo met niet teveel solo’s en niet te complexe teksten. Opener ‘Dr. Rock’ bevat 2 akkoorden en zette de voorste rijen gelijk aan tot moshen. ‘Stay Clean’, uit de legendarische ‘Overkill’ klinkt lekker vet. Zo ook ‘Killers’ en vooral ‘Metropolis’, ook uit de beginjaren. De eerste drie (officiële) cd’s (én ‘No Sleep…’) koester ik nog wel, maar Motörhead boeit me niet langer dan nodig. Op het podium gebeurt niet veel en de is allemaal nogal van’t zelfde. Uit nostalgisch oogpunt bleef ik even staan, maar toch tijd voor een pilsje. Lemmy zal dat zeker niet erg vinden.

x x Motorhead Lemmy 43 x x Motorhead Mickey2 x x Motorhead Phil & Lemmy 1x x Motorhead Lemmy 5 BIH

 

 


........ 

KISS

........

‘You Wanted The Best, You’ve Got The Best’. Hier valt zeker over te redetwisten. Ik ben nooit een Kiss-fan geweest. M.i. was er in Europa niet echt veel plaats voor high-school hardrock terwijl wij hier al bijzonder heavy bezig waren met Iron Maiden, Accept of Motörhead. De grote hype begon dan ook enkele jaren later toen elpees als ‘Alive’, ‘Alive II’ en, ja, ‘Alive III’ in Europa plots bekend werden.Toen Saxon nog oude gordijnen als decor had, bracht Kiss reeds de grootste show in de bizz. En na 35 jaar Kiss brengen ze deze show nog eens de wereld rond.

Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ik er toch was, zou ik nu Kiss live aan het werk zien. Ever vreesde ik dat de ‘Creatures of the Night’ zouden wachten tot de zon onder was. Maar neen, op een zonovergoten podium gingen ze van start.En de legende werd bewaarheid: Kiss brengt een waarlijk fenomenale show. Zolang je er in meegaat natuurlijk. De redelijk kleffe songs, vol tienerromantiek staan in schril contrast met het ‘demonische’ imago dat de band hanteert. Ok, ik vindt ‘Deuce’, ‘Strutter’, ‘Beth’, ‘Love Gun’ of ‘Hotter Than Hell’ wel leuk, maar dit weegt muzikaal zo licht dat je je afvraagt of dit wel de moeite is om naar te kijken. Ook hier verbaas ik mezelf. De show en de poses zijn zo over-the-top dat het je meesleept en dat je er zelfs sympathie voor krijgt. Nu weet ik wel de die-hard Kissfans redelijk fanatiek met hun idolen omspringen. Vele geschminkte gezichten op de weide en bijzonder veel shirts. Ik kan er nu ook inkomen.

Toen Gene, Paul en Tommy neerdaalden en hun eerste cartooneske pasjes op het podium zetten, leek het inderdaad larger than live-entertainment. Vuurspuwen, gitaren die vuurwerk lanceren, veel pyro’s en het logo van de band dat prominent oplichtte. Dit was duidelijk een band die het waard was om fan van te zijn. Ook al wordt er in mijn muzikale omgeving erg smalend gedaan over dit instituut, het is wat het is, en ik ben blij dat ik ze gezien heb! Fascinerend! Als je er in meegaat tenminste.

0 x x Kiss stage1 x x Kiss band 1 fx2 x x Kiss Gene 2
x x Kiss band 3 cut BIG 75
3 x x Kiss Gene & Paul8 x x Kiss Stage 15 x x Kiss Eric 1 cutx x Kiss Gene 5 fx BIG 75



Met het oog op een tragische uittocht, hielden we het na drie kwartier voor gezien. Letterlijk en figuurlijk. Bleek dat de helft van het volk eigenlijk aan de toog stond te kletsen of reeds volop het terrein verliet. Dankzij dit gestage afdruipen verliep dit vrij vlot.Arrow 2008 was uiteindelijk wel erg de moeite, maar dan vooral omwille van het programma. Voor de echte gezelligheid moet je niet komen, maar als je gedreven bent door de muziek, de legendarische bands en de legendes levendig wil houden of jezelf in nostalgie wentelen, was dit zeker een prima editie. Tot op Graspop en … volgende keer is het aan u!
tis gedaan 1

Noot: voor een andere kijk op het festival, bezoek http://markec.blogspot.com/    


 

 






 

 

11:36 Gepost in Muziek | Commentaren (2)