01-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zaterdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Vroeg op post dus en snel een pintje met een oude gabber om de dat in te zetten. Voor een keer gaan we dan ook niet voor de 50cl maar voor het kleinere formaat. Tradities mogen al eens gebroken worden. Zo hoort het. Hey, het was al na 11u, he.

Heel even bij de Israelische band Orphanded Land binnenspringen maar dat was mijn ding niet. Wel respect voor het lef om dit soort metal te maken! Buiten opende ORCHID de feestelijkheden en dat wou ik echt wel zien.

ORCHID 01.jpg

ORCHID 02.jpg

ORCHID 16.jpg

Nu ga ik niemand van plagiaat beschuldigen maar het was meer dan duidelijk waar deze Amerikanen de mosterd vandaan haalden. Ik ga de naam niet noemen, maar googel ze even op Youtube – als je ze niet kent – en je zal het direct weten.

Maar wat was dit goed! Natuurlijk herken je in haast elke song wel een gitaarloopje, een bend, een slide, noem maar op, kleine dingen soms haast onopvallend maar voor een ouwe sok als ik en menigeen andere in het publiek deed het telkens een glimlach tevoorschijn komen, soms vocaal bijgestaan door herkenningsapplaus.

ORCHID 12.jpg

ORCHID 24.jpg

Echt van genoten, ook al waren deze weer een buitenbeetje, de roots van metal mogen niet vergeten worden en het geluid van Orchid is een mooie illustratie van die periode.

Dan had ik wel even tijd om de Metal Market te bezoeken met alle gevolgen vandien. Goed gevuld rugzakje rijker en niet echt veel armer. Het hoort er gewoon bij.

EXODUS is niet mijn favoriete thrashband maar veel keuze in het genre was er niet. Dus mijn late interesse in thrash werd matig tot enigszins bevredigd door deze band. Neen, helaas, erg goed vond ik ze ook al niet.

EX 01.jpg

EX 05.jpg

EX 09.jpg

Alle hoop dan gericht op SONATA ARCTICA. Ik was geruime tijd in de waan dat melodieuze powermetal gewoon geweerd werd op GMM en dan kan je deze band niet laten passeren als ze er staan. Waar blijven Stratovarius, Mob Rules, Gamma Ray, Edguy, Hammerfall?

Toch ook een goede keuze, deze Finnen, als ze het wat hebben meezitten tenminste want dat was de laatste passages niet echt het geval. Eerlijk: ik heb ze nog nooit tot mijn tevredenheid weten live spelen. Er was altijd wat.

SA 06.jpg

SA 02.jpg

Ook nu vlotte het niet echt en dat is zeer jammer. Sonata Arctica’s muziek is bijlange niet zo evident als men zou denken en de complexe zanglijnen van Tony Kakko zijn zelfs voor kenners niet altijd makkelijk te volgen. En helaas ook hier: veel te stil.

En met twee semi ballades na mekaar zakte de set na een kwartier voor mij toch volledig in. Pas met het slotnummer  ‘Don’t say a Word’ van het geweldige album ‘Reckoning Night’ werd ik meegetrokken maar daar was de veel te korte set, euh, te kort voor dus.

Jammer voor een band die eigenlijk alles meeheeft: de songs, de presence, de virtuositeit. Nu zeker dat 'Ecliptica' is heruitgebracht, had ik ook wat meer oud werk verwacht.

SA 13.jpg

SA 11.jpg

SA 15.jpg

Een vette plaats voor ALICE COOPER! Mijn allereerste ‘harde’ plaat ooit was ‘Alice Cooper Live ‘77’, reeds van 1978 in mijn bezit. De klassieke ‘Killer’ en ‘Billion Dollar Babies’ e.a. volgden snel en het klassieke oeuvre van de band/man ken ik dus heel goed.

AC 04.jpg

AC 08.jpg

AC 14.jpg

Deze avond kregen we een show erg gelijken op die van de Lokerse Feesten twee jaar geleden. En dat was ok voor mij. Met hier een daar een ander bandlid maar verder haast identieke setlist en visuele acts, was er enerzijds weinig verrassends maar dat hoeft ook niet.

AC 15.jpg

AC 34.jpg

De goede man is ondertussen 67 maar daar is niet van te merken of hij verbergt het heel goed. Met bijna 50 jaar ervaring in de biz’ moet hij zich ook voor niets of niemand aanpassen. Je kan er mee lachen, en dat is ook de bedoeling.

AC 16.jpg

AC 06.jpg

De term ‘Shock-Rocker’ is ondertussen gewoon stijlsgewijs gemeengoed en het is gewoon een leuke show met heel veel leuke songs, dat is goed.

De band zit ontzettend strak en ‘Alice’ is goed bij stem en fit van lijf en leden.

Het scenario zit ook altijd mooi in mekaar hoewel erg voorspelbaar: binnenkomen met enkele oude klassiekers ('Under my Wheels', 'No More mr Nice Guy') dan het 'tragische' stuk met moord/asylum/executie/verrijzenis. Vervolgens een sprongetje naar de MTV jaren ('Poison' e.a.) om dan te eindigen in een grootse finale met o.a. 'I'm eighteen' en 'School's Out'. Inclusief confetti, ballonnen en mega grote strandballen.

AC 36.jpg

AC 41.jpg

AC 49.jpg

AC 55.jpg

AC 62.jpg

Als afsluiter staat JUDAS PRIEST gepland. Althans voor mij. Wederom een band met ettelijke jaren op de teller! We voelen ons terug thuis…

Over de set van Judas Priest kunnen we kort zijn: het was indrukwekkend.

JP 02.jpg

JP 18.jpg

JP 17.jpg

Alleen als de prestatie van Rob Halford doet me nu nog koude rillingen krijgen. Natuurlijk klinkt het niet allemaal meer zo fris en krachtig als pakweg 20 jaar geleden maar Rob valt nergens door de mand. Hij spaart zijn krachten voor de hoge uithalen en weet met zijn persoonlijkheid, uitermate beleefdheid naar het publiek en imago tout-court, het podium te vullen.

JP 26.jpg

JP 32.jpg

JP 38.jpg

Richie Faulkner, de perfect jongere uitgaven van K.K. Downing, speelt alsof hij geboren is om bij deze band te spelen. Hij heeft de looks, de attitude en vooral het geluid. Samen met Glenn Tiplton levert dit de aloude gitaarduetten op die de band zo kenmerken.

Als na enkele songs reeds het magistrale ‘Victim Of Changes’ wordt gespeeld, voel je gewoon de magie in het publiek. Dit is voor velen de ultieme Priest song: heavy, episch, vol nuances en met een vuurwerk van gitaarviruositeit.

Halford scoort hierbij zo goed dat eventuele mindere momenten hem zoal werden vergeven. Maar hey, Rob wordt in augustus 64 en als je dan nog de ultieme metalband kan fronten, verdiend dit meer dan respect.

JP 41.jpg

JP 44.jpg

JP 54.jpg

Ian Hill, het enige oerlid (als we correct zijn) staat nog steeds acht in het decor en wordt door de andere leden af en toe aangehaald. Met Scott Travis (de enige Amerikaan) zit het ritme constant strak.

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Beyond The Realms of Death’, waar Tipton de gekende gitaarsolo feilloos speelt en daarop door het publiek uitermate voor beloond wordt.

JP 58.jpg

JP 67.jpg

JP 75.jpg

Klassiekers mogen niet ontbreken en ‘Jawbreaker’, ‘Breaking The Law’ en ‘You’ve got another thing comin’’ gaan er in als koek.

De band krijgt nog een kans voor een extra ‘encore’ met ‘Painkiller’ en als afsluiter (er was dus nog tijd) ‘Living after Midnight’. Letterlijk want hun tijd was volgens schema al op.

Fijne dag dus. Sorry voor Slipknot, maar ik kan er echt mijn slaap niet voor laten.

JP 78.jpg

JP 83.jpg

JP 80.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

25-05-12

Judas Priest, Saxon & After All, Lotto Arena, 23/05/2012

 

judas priest,saxon

Hoe Metal kan je zijn? Een avond met Saxon en Judas Priest komt al nijg in de buurt.

Wil het geluk dat Judas Priest zijn ‘Epitaph’-tour ook nog eens langs onze eigenste Lotto Arena laat passeren met als gast Saxon en – wreed sympathiek – onze eigen After All. Ik voeg er gelijk aan toe: had het niet voor Saxon geweest, ik was nog niet als een gek naar de arena gespurt.

Niets mis met Judas Priest maar deze brachten op GMM 2011 zo een totale show dat dat voor mij al een waardig hoogte- of beter: eindpunt (?) was wat deze band betrof. Achteraf heb ik er zeker geen spijt van dat ik uiteindelijk toch over stag ging. Een kleine zet van mijn concertmaat hielp ook. Hoe dan ook, het was mooi op tijd dat we er waren; tien minuutjes alvorens After All de avond mocht inzetten. Bleek dat het hoogste balkon van de arena niet toegankelijk was wat maakt dat het uiteindelijk wel ‘vol’ leek maar zo kan ik het ook. Ik herinner me in de ‘80’s een tot de nok gevuld Vorst.

Qua ambiance was er niets mis; zo zag ik regelmatig mensen omhoogveren tijdens ‘hun’ favoriete stuk in een bepaalde song. Er waren opvallend veel ‘rijpere’ fans – zowaar nog ouder dan ik (…). Metal is dus duidelijk toch ‘forever’. Daarenboven mogen we Judas Priest met een gerust hart de grondleggers van de Heavy Metal noemen. Ho, wacht even!

Als Black Sabbath de fundering heeft gelegd, was de Priest zeker bouwheer van de hoogbouw. Zij voegden de snelle duo-gitaarsoli toe, gingen op het gaspedaal en hadden een zanger zoals nog nooit eerder gehoord. Rob Halford stelde gelijk de nieuwe norm wat zangstijl betrof. Kortom: elke traditionele heavy metal- of powermetalband is schatplichtig aan Judas Priest en de fans van het prille begin zijn ondertussen vijftigers. Of de Priest nog aktief zal zijn als ik op ‘tram 5’ zit is een open vraag. Zelf zeggen ze van niet maar woensdag stond er wel een heel erg viriele band.

AFTER ALL is een Vlaamse thrash/speedmetalband die live hoge ogen weet te scoren. Maar…in de Lotto kwamen ze , ook al deden ze hard hun best, niet echt over. Qua geluid en licht was het maar pover. Echt jammer dus.

SAXON kreeg wat langer dan een half uurtje. Gelukkig maar want ik ben wat je noemt een die-hard fan (naar mijn normen dan toch) en keek hier dan wel erg hard naar uit.

Als de gigantische backdrop opgetrokken werd kwamen de weinige haren op mijn hoofd rechtop staan. Na de intro werd ingezet met ‘Heavy Metal Thunder’ en eerlijk: het geluid zat niet echt top. De drums ratelden en Biff leek in de verte wat te schreeuwen. Gelukkig werd dit al snel bijgesteld en met ‘The Hammer of the Gods’ begon het al ergens op te lijken. Tussendoor leerde Biff ons dat ze in 1981 voor het eerst met Judas Priest de affiche deelden.

judas priest,saxon

Saxon koos gezien hun kleine slot voor een greep uit het bekendste materiaal. Met ‘Power and the Glory’ grepen ze terug naar de jaren tachtig om vervolgens ‘I’ve got to Rock to Stay Alive’ uit het toch mindere ‘Inner Sanctum’ te brengen. Dit is nochtans een degelijke song met alle traditionele Saxon elementen. ‘To Hell & Back again’ was weer een stukje nostalgie.

Vervolgens ging de band verder in dezelfde richting: klassiekers die normaliter de encores vormen: ‘Strong Arm of the Law’, ‘Wheels of Steel’, ‘Denim and Leather’ en ‘Princess of the Night’. Geen ‘Crusader’ deze keer dus. Maar niet getreurd: Saxon was nu eenmaal de supportband en in het uur dat ze kregen bewezen ze eens te meer dat ze nog verre van uitgeblust zijn. Dat deze band GMM niet kan of mag headlinen is nog altijd onbegrijpelijk.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

JUDAS PRIEST is dus een instituut, daarover mogen we wel duidelijk zijn. In de bijna veertig jaar dat de band bezig is mochten ze ook op hun beurt eens wat minder zijn of niet echt populaire wendingen aan hun carrière geven, het is hun vergeven.

The Priest zonder Rob Halford, de enige echte ‘Metal God’, bvb was aanvaardbaar maar voor de oude fans een harde noot om te kraken. Gelukkig bleef Rob parallel actief met eigen projecten die hem de nodige jeugdige injecties gaven om even later terug voor zijn oude band te mogen gaan staan. Zijn interimaris, Tim Owens’ werd ook gelanceerd als veelgevraagde gastzanger (Iced Earth, etc). Iedereen content dus en niet in het minste wij.

Halford pikte in 2001 de draad op met het sterke ‘Angel of Retribution’ en even later het bijzondere en omstreden ‘Nostradamus’. Een matig optreden op GMM volgde en een revanche in Vorst. Op GMM’11 speelden zij iedereen naar huis. Daarmee was de ‘Epitaph’ tour ingezet. Judas Priest’s toekomst is ergens onduidelijk. Dit zou een afscheidstoernee zijn? Het wordt toch niet zoals bij Scorpions als dusdanig uitgesproken. K.K.Downing koos alvast voor het rentenierschap waardoor zijn plek werd ingevuld door de jonge Richie Faulkner. Deze bewees zich al op GMM en is een gouden aanwinst voor de band. Niet alleen weet deze kerel de gitaar handig te bepotelen, hij heeft de looks, het imago en de presentatie van een jonge K.K. Visueel alles in orde dus. ‘Are you ready fore some Judas Priest style Heavy Metal?’ Nu we er toch waren, jazeker.

De band stak van wal met ‘Rapid Fire’ van het klassieke ‘British Steel’ om gelijk daarna het tempo even af te bouwen met ‘Metal Gods’. En ja, wie The Priest al live heeft gezien weet dat haast elke song een instant klassieker is. Hun set werd dan ook een echte ‘best of’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Halford was opvallend goed bij stem al heeft hij blijkbaar toch af en toe tijd nodig om op adem te komen. Dat haalde geenszins de vaart of dynamiek uit de show, daarvoor gebeurt er instrumentaal meer dan genoeg. Zowel Faulkner als veteraan Glenn Tipton vuurden messcherpe solo’s af om ‘U’ tegen te zeggen. Het geluid was zeer goed, niet extreem luid. Ondanks mijn voorzienigheid heb ik toch geen oorbescherming gedragen en heb er niets negatiefs van ondervonden. Dat is ooit anders geweest; ik herinner mij Priestshows die oorverdovend waren.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest staat ook voor al de (echte) cliché’s in de Heavy Metal. Maar ook voor de ‘goodies’. Zo kunnen zij uitpakken met wereld-riffs zoals ‘Heading Out To The Highway’. Halford leidde het publiek als een museumgids door zijn eigen bandhistorie door op een relaxte wijze telkens duiding te geven over de songs. Dat volgens hem alle albums werden aangehaald, ga ik niet checken, maar hij zal er niet veel naastzitten. Zo werd het obscure ‘Starbreaker’ gespeeld uit ‘Sin after Sin’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Een absoluut hoogtepunt was uiteraard ‘Victim Of Changes’, voor vele fans nog altijd een magnum opus met veel emotionele waarde door de wisselende dynamiek. Een van de Priestsongs die haast epische dimensies aannemen. De opbouw (met een lange gitaarintro van Tipton), de eruptie van de monsterriff en de agressieve vocale aanval van Halford doet iedereen rechtveren. De gitaarsoli werden m.i. wat uitgerekt ten voordele van de gitaartandem. Ja, dit was Metal Heaven!

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Als Rob terug op het podium komt voor het sfeervolle middenstuk gingen de aanstekers en (zucht) gsm’s aan. De ijselijke uithaal alvorens het nummer majestueus te beïndigen was fenomenaal. Gezien Rob’s leeftijd (wordt 61 in augustus) was dit een zeer sterke prestatie. Mogelijk werden de mindere punten aangevuld door het collectieve muzikale bewustzijn. Ik vond het in ieder geval fantastisch. Dat de Metal God met de jaren minder beweeglijk is geworden, nemen we er graag bij. Zijn poses kunnen er nog vlot vanaf maar het headbangen met de gitaristen lijkt toch eerder een voorzichtige gymoefening. Rob loopt dan eerder wat te ijsberen tussen zijn collega’s en zich vooral op de zang te concentreren. Wie nauw keek, moest ook vaststellen dat de de jaren niet mild zijn geweest voor de man. Ik begrijp gelijk waarom hij meestal met zonnebril te zien is. Maar dit is irrelevant; Rob bracht een geweldige prestatie die zo goed was als ze gezien alle omstandigheden kon zijn.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Na ‘Never Satisfied’uit het debuut ‘Rocka Rolla’(1974) werd het podium vol droog ijs geblazen en werd er sfeervol ‘Diamonds & Rust’ ingezet door Faulkner op akoestische gitaar. De tweede helft van de song werd het gaspedaal ingedrukt waardoor er weerom een mijlpaal in de Priestgeschiedenis werd afgewerkt.

Na een intro (Prophecy) volgde ‘Dawn of Creation’ uit ‘Nostradamus’. Je mag over dit album zeggen wat je wil: het blijft niet alleen een gewaagde onderneming, er staan fantastische songs op. Rob, getooid in de gouden cape en met staf in de hand, bracht dit perfect.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘Turbo Lover’ getuigd van een andere gedurfde onderneming uit ’86 toen de band ging experimenteren met gitaarsynths. Toen niet door iedereen gesmaakt, maar vandaag is het titelnummer een klassieker die niet mag ontbreken. Zo ook ‘Beyond the Realm of Death’ uit ‘Stained Class’(’78) welk velen weet te beroeren. Ook hier weer een geweldig gitaarduel met een nazinderend einde van Tipton.

‘The Sentinel’ en ‘Blood Red Skies’ volgden. Dit laatste werd ondersteund door een onheilspellende rode belichting (groen zou wat idioot zijn geweest). Heel de show door werd er op geen pyro of rookpluim meer of minder gezien, iets wat naar de climax toe ook enkel maar toenam. ‘Skies’ is een van mijn favoriete Priesttracks waardoor de balans ondertussen al behoorlijk was doorgeslagen van ‘sterk’ naar ‘fantastisch’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘The Green Manalishi’ deed daar nog een schepje bovenop. Toen het livealbum ‘Unleashed in the East’ uitkwam heb ik dit wel duizend keer gedraaid. Een mens wordt daar duidelijk door getekend. Toen Rob de microfoonstand naar het publiek richtte wisten we hoe laat het was. ‘Breaking the Law’ was een publieksnummer en werd dan ook door de hele zaal gezongen. Rob keek toe. Bassist Ian Hill (technisch gezien het enige oerlid van de band sinds K.K. de band verliet) bevindt zich nog steeds, in het leder gehuld, achteraan in de schaduw. Samen met Scott Travis (sinds ‘Painkiller’ ’90) legt hij de strakke basis voor de songs.

Vervolgens kreeg Scott Travis even ruimte voor een korte drumsolo die hij liet uitmonden in het furieuze ‘Painkiller’, een song die voor vele andere bands de nieuwe standaard werd. Ik denk dan maar aan Primal Fear. Met deze klepper werd de reguliere set afgesloten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

‘Electric Eye’ zette het laatste stuk in. Nadien reageerde het publiek bijzonder enthousiast toen de Harleymotor opstartte. ‘Hell Bent For Leather’ en ‘You’ve got another thing comin’ brachten de zaal nogmaals tot een kookpunt. Ondertussen waren de visuele hulpmiddelen bijna een leven op zichzelf gaan leiden; oogverblindend. Lasers, rookpluimen, ‘fire & brimstone’, zeg maar. Ja, Judas Priest haalde alles uit de kast om deze tournee een onvergetelijke ervaring te maken. Ik vergeef het Rob dat hij op een bepaald moment toch met een nationale vlag rondliep. Hij wist er blijkbaar ook geen weg mee. Misschien zat er nog meer in de kast? Ja. ‘Living After Midnight’ mocht de show dan ook echt afsluiten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest leverde een voorspelbare show af maar deed dat met bravoure. Er zal uiteraard wel altijd ergens iemand zijn die wat op te merken heeft op de stem, de setlist of weet ik wat. Zelf kreeg ik perfect wat ik er van verwachtte.

Noot: Wie uitkijkt naar mijn verslag van Graspop zal er dit jaar aan zijn voor de moeite. Sabaton en Gotthard pikken we volgend jaar op onderweg. Veel plezier dus met Limp Bizkit. Eat Metal, suckers!

23:30 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

03-07-08

Graspop 27/06/08... Heavy Metal Thunder

Festival Report Logo 2


Hier zijn we dan. Tarkus’ wedervaren op Graspop 2008.

Vrijdag was ik in het gezelschap, wat het op- en afrijden al zowiezo leuker maakt. Het is dan ook een bewuste keuze om elke nacht naar huis te rijden. De verleiding om ter plekke in de tent te kruipen was groot, maar uitstel is geen afstel. Misschien volgend jaar?  ’s Morgens fris en uitgeslapen vertrekken is altijd een bonus als je weer voor 14 lange uren in het stof en het lawaai moet rondhangen. Of nee! Dat is het hem juist! Daarvoor komen die 30 000 maniacs juist naar Dessel! Da’s veel volk. Later zou blijken dat er nog nooit zoveel volk op GMM is geweest.

 

De grootte van het terrein is hier altijd een pluspunt; je kon altijd wel ergens een plekje vinden om je even neer te vleien en op krachten te komen. Dit jaar reikte het volk zover het oog reikte. Ik denk dat we aan de grens zitten, mannen!

Daarom al gelijk een andere aanpak: niet zoals vorig jaar van de ene stage naar de andere hossen om maar niets te moeten missen, maar op voorhand plannen wat ik wil zien, en daar ten volle van genieten. Ik had ook niet de behoefte om dit jaar elke black/death-of  whatever-coreband aan het werk te zien. Aan de inkom, niks aanschuiven, gewoon binnenlopen. Waar liep het dan bij Arrow mis? Ik denk er nu nóg over na.

De aankoop van drank-en foodtickets verloopt niet echt vlot. Files van gemakkelijk 100m aan de loketten. Daar moet men iets op vinden; in de wetenschap dat velen de eerste dag al voor drie dagen inslaan, noodt echt tot meer loketten op vrijdag. Doch, door ons collectief denken geraken we er vrij snel aan. De kuddegeest leidt er immers toe dat iedereen gewoon gaat aanschuiven terwijl er toch wel een loket is dat geen wachtenden telt! Zaterdag zal blijken dat dit een eenmalig probleem was.

 

Opvallend veel jong volk ook; wat het publiek soms aardiger maakt om naar te kijken (…) maar teveel puisterige pubers lopen me wat in de weg. Regelmatig komen er dan ook redelijk geblutste kereltjes uit de moshpit. Weten ze ook weer dat je eerst wat ‘carure’ moet kweken alvorens hier aan deel te nemen. Vele van hun pa’s hebben dan weer een teveel aan… laat maar zitten. Inderdaad hier en daar pa/zoon of ma/dochter combinaties. Wat het allemaal nog meer verwarrend maakt. Ik kan alleen maar hopen dat Graspop Bouquet (met kinderdorp!) geen realiteit wordt.


TESLA   (USA) 1400u

De Californische band Tesla weet blijkbaar van geen ophouden. Als overlever van de sleazy hairmetalscene weet Tesla zich aardig te handhaven. De wilde haren liggen al wat minder trendy en hier en daar zetten de buikjes hun intrede, maar Tesla weet de nog dunbevolkte weide toch mee te slepen. Opener, ‘Comin’ atcha live’ is dan ook een regelrechte classic. Door de stevige gitaartandem en strakke harmony’s klinkt deze band nog helemaal niet uitgeteld. Zanger Jeff Keith heeft nu wel een stem die soms op mijn systeem gaat werken, maar de man zijn systeem zit nog dik ok en samen zorgen voor een wat gedateerde maar wel gesmaakte opener

XX Tesla gitaristen 2XX Tesla gitaristen 3XX Tesla Keith 1 


BEHEMOTH (PL)  1450u

Om gelijk eens in het andere eind van de metalscene te duiken, opteer ik voor Behemoth. Heftige black metal uit Polen. De Marquee 2 zit al aardig vol als we er aankomen. Wat ik al gehoord had van Behemoth was loeihard en ontzettend snel. Hier bleek het nog mee te vallen.

.
XX Behemoth 1XX Behemoth 3XX Behemoth 4
  


YNGWIE MALMSTEEN  (ZW)  1535u

Mr. Ferrari himself op Graspop. Ondanks dat er nog andere aardige gitaristen zich zullen aanmelden, is het toch altijd uitkijken naar deze virtuoos. Als fans van het eerste uur zijn we er al lang uit dat hij hetzelfde trucje meermaals herhaalt en dat zijn shows een nogal egocentrisch karakter hebben. Nu, goed. Als het even geleden is, is het toch weer een portie sensatie! Yngwie zelf zag er verbazend goed uit; nog wel een tikje te vet, maar wel zonnebankbruin en prima geföhnd (haha). Hij schept er ook plezier in om voor zijn entree steeds enkele loopjes te laten horen – kwestie van de fans op te hitten? Hoe dan ook, ‘Rising Force’ zette de festiviteiten in, gelijk gevolgd door ‘Never Die’. Zanger van dienst was Tim ‘Ripper’ Owens, ooit nog interim bij Judas Priest. Hier was ik niet echt al te enthousiast over. Niet alleen is hij geen geschikte zanger voor de band wegens te hoog metal(core) gehalte, daarenboven moest hij behoorlijk spieken om door te songs te geraken. Dit maakte hem nogal statisch.

 

Nu draait natuurlijk alles rond Yngwie en deze leeft zich dan ook uit onder het oog van de wel zeer tegenwoordige pers en andere camera’s. Per song gaan er een dozijn plectrums het publiek in. Malmsteen grijpt veel terug naar het oude werk, ‘Far Beyond The Sun’, ‘I am A Viking’, ‘You don’t Remember, I’ll never Forget’, I’ll see the light tonight’ en anderen. Rijkelijk overgoten van ‘s mans poses. Tot slot achtte hij de tijd rijp om een gitaar te slopen, wat voor de jongere kijkers leuk was, maar voor ons lichtjes overbodig …

XX yngwie tim 3XX yngwie 9 BIGXX Yngwie bw 1XX Yngwie 8


SAXON   (UK)  1715u

Na Iron Maiden is Saxon zowat de tweede vaste klant op GMM. En daar is niets verkeerd mee. Ze zijn generatiegenoten en delen grotendeels dezelfde schare fans. Classic heavy metal anno 1978, met de een modern sausje hier en daar.  De backdrop oogde alvast veelbelovend: een crusader, tevens refererend aan de cd ‘Heavy Metal Thunder’, waar alle klassiekers vers opstaan. ‘State of Grace’ opende de ceremonie. Ook Saxon greep vrij snel naar de oudere songs. ‘Motorcycle Man’, ‘Heavy Metal Thunder’, ‘Strong Arm of the Law’, ‘Crusader’, ‘Dogs Of War’, you name it! Toen we ons naar de tent verplaatsten, klonk ‘Denim and Leather’ gesteund door een meebrullende weide. Byff Byford’s stem lijkt de jaren van intensief toeren bijzonder goed getrotseerd te hebben. Doch, onze aanwezigheid was nodig elders.

XX crusader 3XX saxon biff 2XX saxon dropXX saxon biff 3XX saxon paul 1 BIGXX saxon paul 2XX saxon biff 1 BIG


SYMPHONY X   (USA)  1815u

Dé Amerikaanse progressieve metalband bij uitstek. Niet alleen brachten zij vorig jaar een denderend album uit, ‘Paradise Lost’, nu waren zij aan de beurt om het povere concert als support voor Dream Theater te revancheren. Het tegenovergestelde zou een afgang zijn. Gelukkig hadden zij het geluk – en het geluid aan hun kant en kregen we uitmuntende versies van het beste uit 'Paradise Lost', ‘Set the World on Fire’, ‘Serpent’s Kiss’ en een beklijvende uitvoering van het titelnummer. Ouder werk, waaronder ‘Inferno’ liet zien waar deze band rond gitarist Michael Romeo toe in staat is. Zanger Russel Allen beweegt nog steeds wat hopeloos over het podium, maar weet dat met zijn machtig stemgeluid ruim te compenseren. SymX suckt als supportact, maar als ze het podium voor zich alleen hebben, tonen ze pas wat ze in huis hebben. Dat ze zich beleefd voorstelden in een volle tent, was ofwel een grap, of gewoon beleefdheid. Wie kent deze band niet? Dit was trouwens een prima optreden middels een excellent geluid!

XX symx 1XX symx 3XX symx 4XX symx 2XX symx russel 2XX symx russel 3

XX symx russel 1


DEF LEPPARD  (UK)  1910u

Jawel, de boysband rond Joe Elliott was ook hier van de partij. Op Arrow vond ik het een oeverloos gedreun, maar omdat ik toch enkele foto’s wou schieten, liet ik me verleiden om me toch open te stellen voor Def Leppard. Omdat ik de kwaadste niet ben en ik deze band ooit wel heel goed vond, wisten ze me wel te entertainen.  Weerom hetzelfde lijstje van hits, en dat zijn er wat! ‘Rocket’, ‘Pour some sugar on me’, ‘Photograph’ klonken best aardig; maar het nieuwe werk als ‘C’mon c’mon’ zijn me veel te poppy om te boeien. ‘Hysteria’ is dan weer zulk een ‘80ties mijlpaal, dat het weer goed wordt. En ik 20 jaar jonger. Toch ook een diepmuzikale bedenking:

Dat een stergitarist als Vivian Campbell zich niet in een meer creatieve band kan laten gelden is onbegrijpelijk. Luister naar Dio’s ‘Holy Diver’ en vul zelf het gat! Als je alles op een rijtje zet is Def Leppard hier zowat de klefste band van het weekend. Onderhoudend, dat wel, maar not ‘eavy en zeker niet ‘umble.

XX leppard 1XX leppard 4XX leppard joe 2XX leppard rain


WHITESNAKE  (UK/USA)  2120u

Hollywood comes to Dessel. Het is altijd een beetje lachen als David Coverdale op het podium komt. Niet dat ik de man uitlach, zeker niet; maar het kunstmatige glamourgehalte wat de man meesleept is best entertainend. Breed glimlachend, ‘herkenning’ spelen, zijn kapsel fatsoenerend en uiteraard…uitspelen alsof hij daarnet nog de halve vrouwelijke fanbase binnengedaan heeft. Niet dus. Coverdale functioneert nog louter bij gratie van zijn voortreffelijke band. Stemsgewijs is het ‘down the hill’ – wat hij aardig oplost door de refreinen grotendeels over te laten aan zijn kompanen.

Dit klinkt natuurlijk allemaal prima, maar David dient soms toch even bij te tanken alvorens de volgende oerschreeuw uit zijn strot komt. ‘Best Years’, ‘Can You hear the Wind Blow’ ‘Lay Down Your Love’ uit de nieuwe, maar het leeuwendeel bestaat uit het beste werk: ‘Gimme All Your Love’, ‘Here I go Again’, ‘Still Of The Night’, ‘Love ain’t no Stranger’en een opgemerkte semi-akoestische (dus trouwe) versie van ‘Ain’t gonna cry no more’. “Ain’t this a good night for shagging’?, I think it is’” alvorens ‘Is This Love’ te spelen. Lekker de beuk er in met ‘Fool For Your Lovin’.

Whitesnake kan zo nog wel enkele jaren verdergaan, maar of het er echt beter gaat op worden weet ik niet. Doug Aldrich en Reb Beach hebben al zoveel meesters gediend, dat ze na dit lucratieve avontuur mogelijk hun heil elders gaan zoeken. Is het trouwens niet de droom van elke hardrockliefhebber om Coverdale nog eens live met Glenn Hughes te zien duelleren? Of is dat een uitgemaakte zaak?  Wederom zoveel vragen…

XX whitesnake 1XX whitesnake david 4XX whitesnake david blue 1XX whitesnake doug reb 2XX whitesnake doug 1XX whitesnake doug 2

XX whitesnake david bw 2

JUDAS PRIEST   (UK)  0000u

‘The Priest is Back’ -  dat was nog eens een uitspraak waarbij je begon te watertanden. Judas Priest werkt er momenteel hard aan om niet uit de schijnwerpers te verdwijnen. Dat lijkt er meer op. Of we klaar waren voor een avond ‘Judas Priest-style Heavy Metal’? Natuurlijk! Maar dan wel boter bij de vis! De imposante podiumopzet oogde alvast veelbelovend. The Priest’s nieuwste opus ‘Nostradamus’ ligt sinds kort in de winkels, en naar wat ik er van gehoord heb, wordt dit geen echte mijlpaal in hun geschiedenis. Uiteraard even kippenvel toen de gitaartandem Tipton/Downing zich in gang zette. Dit is zo herkenbaar! Het logge openingsnummer ‘Nostradamus’ maakte niet veel los bij het publiek, wat zich m.i. vooral vragen stelde bij het voorkomen van Rob Halford. Deze kwam ‘in character', getooid in zilveren jas langzaam de trappen af.

De man zag er trouwens niet goed uit. Licht opgezwollen, volle baard, trage bewegingen,… is er iets ergs loos?  De stem ging nog net, maar zich blijven verbergen achter zijn personage kon maar net zolang de song duurde. ‘Metal Gods’ zette de toon voor de rest van de show. Veel oud werk. We like it! ‘Eat me Alive’, ‘Electric Eye’, ‘Sinner’, ‘Painkiller’, ‘Rock Hard, Ride Free’, ‘Breaking the Law’, etc.

Het blijft onduidelijk of Halford maar op halve kracht functioneerde of zich een ander imago wou aanmeten. Persoonlijk vind ik dat het wel iets had; zijn houterige en trage ‘ijsberen’ over het podium. Langs de andere kant is dit niet het beeld dat we van hem hebben. Een rappe is hij nooit geweest, maar dit was al te pompeus. Net als Coverdale diende hij blijkbaar af en toe reserve op te bouwen om er daarna hevig uit te komen (Sinner). Ik vond het rustpunt ‘Angel’ (uit ‘Angel of Retribution’) wel aangrijpend. Judas Priest kwam er dankzij de groteske opzet en de prima setlist nog goed vanaf, maar qua dynamiek mocht het wel iets meer zijn.

Al bij al een ‘andere’ Priest dan we gewend zijn, maar het duistere karakter van de hele show stond me wel aan. En over de toestand van Halford is het laatste woord nog niet gezegd. Gezien het late uur – het was ondertussen al 01u gepasseerd en gezien de eerste vermoeidheid deed zich gelden, kozen we langzaam het hazenpad. Er waren immers nog twee dagen te gaan.

XX priest drop 1XX priest kk & glenn 1XX priest rob 1XX priest glenn 1XX priest kk & rob 2 BIGXX priest kk & rob 3XX priest rob bw 1XX priest stage 1XX priest trio 1XX PRIEST 2 CUT BIG

XX priest rob & glenn 1 BIG

09:55 Gepost in Muziek | Commentaren (2)