18-10-15

Kamelot, Gus G., 16/10 @013, Tlburg

kamelot,gus g.

Ik weet het, ik kom niet veel meer buiten.

Ik ben gelukkig verlost van een dwangmatig bijwonen van concerten en dat scheelt een hoop gedoe. De verplaatsing, het wachten, de drukte, het gaat me hoe langer hoe minder goed af. Dat is eerlijk er oprecht.

De muziek daarentegen blijft onder het vel kruipen en mijn imaginaire trouw aan vele bands uit zich dan eerder in het verzamelen van de cd’s en bijwijlen – in een snobistische bui – de vinylversie van het kleinood. Met een kopje thee of een glas wijn is het dan zetelmatig even goed genieten.

Dat werd me vrijdag jl. nogmaals duidelijk. Gelukkig was het gezelschap ok en de warme hap, voorafgaande aan het concert was ook wederom een schot in de roos.

De passage van Kamelot in de 013 in Tilburg was er zeker eentje om niet te missen. Niet alleen staat die band garant voor een smetteloos en imposant optreden – keer op keer, maar de vernieuwde zaal trok evengoed mijn aandacht. De capaciteit was uitgebreid van 2000 naar 3000 bezoekers en Kamelot was de eerste heavy band die het nieuwe podium mocht betreden.

Door de latere dan geplande aankomst en het etentje, moesten we Kobra and the Lotus laten passeren. Ik ken ze, leuk, aardig, maar de maag gromde erger, dus het vonnis was snel geveld.

GUS G. daarentegen, die stond wel op mijn agenda en afgezien van het feit dat ik enkel de eerste cd heb en de nieuwe worp nog niet in mijn bezit, was ik echt nieuwsgierig.

En ja hoor! Gus & band wisten me volledig in te pakken. Misschien niet door de songs op zich; die zijn net boven de middelmaat met weinig uitschieters, maar de man op zich, in alle bescheidenheid, wist de aandacht gaande te houden.

GUS 10.JPG

GUS 06.JPG

Als gitarist van Firewind en af-en-toe Ozzy als die nog eens op toernee wil gaan, heeft deze snarenplukker voldoende techniek in zijn handen om elke song boeiend te houden.

De poses, de soepelheid, de presence in het algemeen was perfect. En met een beetje uitgezette Henning Basse op zang, viel zijn set bijzonder te smaken.

Met als afsluiter Ozzy's 'Crazy Train' werd er een punt gezet achter deze onderhoudende en tegelijk bijwijlen furieuze set.

GUS 11.JPG

GUS 12.JPG

GUS 14.JPG

Toen KAMELOT om 2130u de zaal liet verduisteren, werd de zaal , om het zacht uit te drukken: gek. Een groot percentage van het publiek bestond uit prille fans waardoor wij gelijk naar het einde van het spectrum werden gecatapulteerd. Niets mis mee natuurlijk, het is op zich een goede zaak dat de fakkel wordt overgenomen door 17-18 jarigen die de refreinen luid meezingen.

KAM 01.JPG

KAM 03.JPG

Na de strakke opener ‘Veil Of Elysium’ volgde ‘When the Lights are Down’. Het duurde tot het laatste refrein alvorens ik de song herkende. Dat lag niet aan de band of het verder voortreffelijke geluid, maar puur aan het enthousiasme van de mij omringende fans.

Met Tommy Karevik hebben ze natuurlijk een perfecte zanger in huis gehaald en het album ‘Haven’ moet m.i. zeker niet onderdoen voor zijn voorganger.

KAM 04.JPG

KAM 07.JPG

Toch, met een handvol cd’s die bol staan van de ondertussen klassieke Kamelot-elementen, moet de band zijn verleden respecteren. Met ‘The Great Pandemonium’, Center of the Universe’, ‘Karma’ en ‘Torn’ was het non-stop gasgeven.

Met’ het ingetogen ‘Here’s to the Fall’ werd het even muisstil en kon Karevik zijn emoties even bundelen.

KAM 19.JPG

KAM 15.JPG

‘March of Mephisto’ – vroeger de setsluiter – was terug alle hens aan dek. Net zoals ‘Rule the World’ en het geweldige ‘Insomnia’. De backings werden voorzien van ‘Kobra’ maar ik heb er niet veel van gehoord, soit.

Verrassing was er met Elize Ryd, de zingende marmot van Amaranthe en interim-Kamelot backing vocaliste. Leuk om naar te kijken, zingt een aardig stukje ook trouwens.

KAM 34.JPG

KAM 26.JPG

KAM 30.JPG

Haar bijdrage aan ‘Veritas’ was gewaardeerd maar bij ‘Liar Liar’ schoot ze een beetje tekort, mijn gedacht. Natuurlijk is dat ook een suppervet nummer waarbij beide zangers haast tot het uiterste moeten gaan. Tommy haalde ze hoge noten, wat dan ook weer geen verrassing was. Wat een zanger, wat een frontman!

Het harde ‘Revolution’ ging de afsluiter ‘Sacrimony’ vooraf. Hierbij kwamen beide stemmen meer tot hun recht en maakten er een triomfantelijk afsluiten van.

KAM 33.JPG

KAM 36.JPG

KAM 35.JPG

Dit was de laatste show van (dit luik) van de tour. Het was een indrukwekkende passage van een band die volgens mij echt op haar top zit. De vernieuwde zaal is dus groter, met ruimte voor veel licht, een prima geluid en toegankelijk voor het gebruik van veel pyro-effecten, zoals we deze avond mochten ondergaan.

Misschien is het gezellige er wat af, maar het doel heiligt tenslotte de middelen en was de 013 al een van de beste concertzalen, hiermee bevestigen ze hun status en zullen ze in de toekomst nog grotere bands kunnen ontvangen. De toekomst ziet er op dat vlak dus rooskleurig uit.

13:26 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

16-11-13

Kamelot, Revamp & Tellus Requiem @013, 15/11/13

kamelot,revamp

 

Yep, het werd stilaan tijd om nog eens een concertje mee te pikken.


De redelijk mager gevulde agenda biedt ook maar weinig soelaas naar de toekomst toe, dus het is genieten als we eens weg zijn. Naar ‘Olland potverdorie!


Kamelot kunnen we op gepaste tijden aan het werk zien; om de twee jaar staan ze zeker wel ergens geprogrammeerd. Deze bezetting en tour passeerden al ‘bij ons in den Trix’, dus hat zou op zijn minst een herhalingsoefening worden. Gelukkig was het niet zo, er waren enkele leuke verrassingen.

Bovenop de aangename sfeer die er steevast heerst in (Popcentrum) 013 en Tilburg zelf, was het redelijk fijn om op deze avond ook nog het Noorse Tellus Requiem én Revamp aan het werk te zien.


De jonge noren brachten het er vrij goed vanaf. Epische powermetal die vrij complex klonk en met de nogal lange nummers soms wat moeilijk om volgen, maar ze werkten wel heel hard aan de weg. Soms leek het of ze wat teveel hooi op de vork nemen, maar het bleef ondanks alles toch boeien.


REVAMP is volop bezig aan de verovering van de Lage Landen en Europa en hopelijk de wereld. Ben ik hier dan zo wild van? Ja en neen.

Op het recentste MFVF was Floor Jansen en band een absolute knaller; vrijdag spatte het wat minder van het podium, mijn gedacht. Ok, de band deed zeker zijn werk, maar nu draaide het wat meer om de songs dan om de presentatie en daar wrong het een beetje bij mij.


kamelot,revamp

kamelot,revamp


Revamp heeft een eigen geluid en zeker een eigenzinnige stijl. De nummers van het nieuwe album zijn echt niet zo simpel en hebben allemaal een redelijk zware ondertoon qua inhoud en muzikale aanpak.

Uitgezonderd op het oudere ‘My Curse’, was het soms moeilijk om bij de les te blijven. Floor klonk ook niet zo krachtig en het donkere podium hielp ook al niet echt om de band te laten scoren. Al bij al viel het nog mee, maar alle ogen en oren waren natuurlijk op de hoofdact van de avond gericht.


kamelot,revamp

 

KAMELOT heeft zich al jaren comfortabel genesteld in het clubje van stijlgenoten als Edguy en de Rhapsody varianten. Het belangrijkste verschil is wel dat we Kamelot regelmatig te zien krijgen en de anderen eerder zelden – of het moest op een festival zijn, ja ik weet het.


Voor Kamelot ben ik dan ook sneller geneigd om eens buiten te komen. Met het al niet meer zo verse laatste album ‘Silverthorn’ in de achterzak en een ruim repertoire om uit te grabbelen, kan deze band best een avond vullen met enkel hoogtepunten. En dat deden ze dan ook deze avond.

Wat een concert! Dit was nu eens afgewerkt tot in de puntjes. Belichting, decor, verrassingen links en rechts, een band in topvorm en een uitverkochte zaal. Dit was toch allemaal redelijk perfect. Toch?


Jazeker.


kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Met deze keer Alissa White-Cluz van de band The Agonist als vaste backing/duo-zangeres zat het al helemaal goed. Dit meisje kan zowat alles aan en is bovendien voorzien van een stevige grunt; zoals we in haar eigen band al konden horen.

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Hiermee leverde ze Tommy Karevik perfect van wederwoord op bvb ‘Sacrimony’. Zij zong trouwen ook de cd in, maar de echte fans weten dat uiteraard allemaal.

Wie ook op de cd een strijkje kwam afleveren, is het collectief Eklipse, een stel meiden die ook het visuele aspect wat kleur gaven en uiteraard op twee songs (‘Don’t you cry’ en ‘My Confession’) een stukje meespeelden.

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Ook extra was de aanwezigheid van Marcela Bovio van Stream Of Passion tijdens The Haunting. Wie had gerekend op Simone was er dus aan voor de moeite, maar Marcela moet zeker niet onderdoen voor het originele. Mooi, mooi!

Uiteraard was er ook ruimte voor een hand vol Kamelotklassiekers zoals ‘Forever’, ‘Centro of the World’ of ‘Karma’.


kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Er werd ‘feestelijk’ afgesloten met ‘March of Mephisto’, waarbij er (weer) niet op wat extra vuurwerk werd gekeken. Dit nummer gaat al enkele jaren mee als afsluiter, dus hierbij wisten we gelijk hoe laat het was.

Tijd om naar huis te gaan dus.

kamelot,revamp

 

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp

 

kamelot,revamp

15:35 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

07-11-12

Kamelot, Xandria, Triosphere & Blackguard, zaal Trix, 06/11

 

Kamelot, Xandria

Oh What a Night!

Het zat er al lang aan te komen – Kamelot moest nog eens passeren langs zaal Trix. Hier werd meer dan ooit naar uitgekeken. Laten we bij het begin starten…

Het Canadese BLACKGUARD mocht de evenementen openen. Ik kende de band wel maar slechts oppervlakkig. Dinsdagavond hebben ze me wel over de lijn getrokken door hun dynamische set. Blackguard is een melodische deathmetalband, beetje geschoold op Gothenburgmetal (zeggen we dat nog of is dat ook al passé?), maar met een flinke scheut metalcore in hun geluid verwerkt.

Dat maakt dat ze zowel melodieus sterk uit de hoek komen en evenzeer de nodige mokerslagen uitdelen zonder de puberale trekjes die veel ‘core bands hebben; enfin, ik wil hier geen resem commentaren op krijgen, soit. Zeer korte maar wel vette set van deze redelijk jonge band.

Kamelot, Xandria

Enkele treden hoger stond TRIOSPHERE uit Noorwegen. Vorig jaar op MFVF maar verder eigenlijk niet echt een klinkende naam. En ik vrees een beetje dat dit zo zal blijven.

Toch kan ik deze erg appreciëren, niet in het minst door de aanwezigheid van zangeres/bassiste Ida Haukland, een opdondertje dat niet alleen voor de instrumentale fundering zorgt maar tevens een strot hanteert die me doet denken aan jaren ’80 iconen als Leather Leone (Chastain) of een ruige Lita Ford. Ja, geen fluwelen zangpartijen maar snijdende stembanden.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Hun bekendste nummer blijft tot op heden ‘Human Condition’ en dat was dan ook het hoogtepunt van de set voor mij. Ik moet dan ook gelijk toevoegen dat het songmateriaal niet altijd even goed aan de ribben blijft plakken, daarvoor is het een beetje te eenduidig.

Toch vond ik het fijn deze band toegevoegd te zien aan de line up van de avond. Kamelot had bij vorige passage al straffe bands bij, tot hier liep het dan ook redelijk goed. Doch, dit alles bleek slechts een opwarmertje.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Het Duitse XANDRIA zette de avond dan verder met een absoluut straffe presentatie. Recentelijk nog als subheadliner op MFVF, is deze band ontzettend gegroeid met de laatste cd ‘Neverworld’s End’. Wie houd van de ‘oude’ Nightwish moet hier zeker notie van nemen want dit doet de dagen van ‘Wishmaster’ volledig herleven zonder klakkeloos te gaan kopiëren.

Xandria pakt het nogal groots aan met over-the-top choruses, orkestraties en bombast alom. Maar dat is hier geen een slechte zaak. Met twee gitaristen worden er stevige riffs afgeleverd en de ritmesectie laat de zaal daveren. De ‘hulpmiddelen’ blijven daardoor echt wat ze zijn zonder het geluid over te nemen.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Manuela Kraller zit nog maar twee jaar bij de band en is daarmee de derde fulltime zangeres bij Xandria. En laten we eerlijk zijn: dit is echt wel wat anders dan de vorige dames. Niet dat daar iets mis mee was maar Manuela levert een veel krachtiger bijdrage dan haar voorgangsters. Maar ook het songmateriaal zit danig op een ander niveau.

Langs de andere kant worden er geen cliché’s geweerd. Een sterke vocale opening, gevolgd door een gitaarpartij en overgoten met een symfonische saus om vervolgens te resulteren in een sterk refrein. Dat is zowat de formule en ze pakt telkens weer. ‘Blood on my Hands’ is een van de sterkste nummers maar moet niet onderdoen voor het harde en dreigende ‘Soulcrusher’. Even wordt er gas teruggenomen met de ballade ‘The Dream is Still Alive’, een wat voorspelbaar maar zeer meeslepende song.

Xandria leverde een fantastische set die uiteraard ook weeral veel te kort was, maar dat is het kruis dat supports moeten dragen. Wel gedurfd om enkel songs uit het recentste album te spelen (zover ik me herinner), dus geen ‘Ravenheart’.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Maar we komen toch wel echt voor KAMELOT, laten we eerlijk zijn.

Kamelot heeft met Tommy Karevik een nieuwe zanger in de gelederen. Na het vertrek van Roy Khan was het toch niet echt eenvoudig om deze te vervangen. Fabio Lione van Rhapsody deed ondertussen wel een fantastische job door de band uit de brand te helpen en Karevik had de band daarvoor al door enkele Amerikaanse shows geholpen. Maar nu was het voor echt!

Kamelot was nooit Khan’s band maar wel gitarist Thomas Youngblood’s kindje. Dat maakt dat de relatief onbekende Karevik zich haast volledig naar de stijl van de band heeft geplooid, en dat is natuurlijk herkenbaar én veilig. Lione kon nog zichzelf blijven maar met het oog op de verdere hopelijk stabiele evolutie van de band dienden er duidelijk nieuwe krijtlijnen uitgetekend te worden en alle neuzen in dezelfde richting te staan. Dit is dan ook zeker geslaagd.

Persoonlijk was het een JOEPIE gevoel want ik ben al jaren grote fan van Karevik’s originele band Seventh Wonder, dus dat zat wel prima.

Met een pompeuze uitgave als de nieuwe ‘Silverthorn’, verkrijgbaar in een dozijn verschillende versies, trekt de band alle registers open. ‘The Great Pandemonium’ was misschien niet het sterkste Kamelot album maar ik denk dat die cd gewoon de kans niet heeft gekregen door het ontbreken van een intensieve live support. En ja, hij was misschien ook wel wat te donker.

De set startte na een majestueuze opening met ‘Rule the World’, een toch vreemde keuze maar wél een duidelijke boodschap: Kamelot staat er terug en is een band om rekening mee te houden. Gevolgd door een snelle bandklassieker ‘’When the Lights are Down’ ging de band onmiddellijk in versnelling om zo duidelijk te maken dat de geschiedenis van de band levend wordt gehouden. Ja, ‘The Great Pandemonium’ volgde en dat zat bijzonder goed.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

‘Veritas’ was het eerste nieuwe nummer en daar kreeg de band vocaal versterking van Elize Ryd (Amaranthe), die ook al eerder de band mocht ondersteunen. Laten we eerlijk zijn: juffrouw Ryd is momenteel zowat het leukste wat er ergens op een podium rondhuppelt. (zij heeft tussendoor ook nog enkele Nightwishshows afgewerkt)

Met ‘Center of the Universe’ wederom een echte klassieker en publieksfavoriet. Een portie echte powermetal waarbij Karevik het publiek actief betrok. Blijft een klapper!

Kamelot, Xandria 

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Na ‘The Human Stain’ kregen we een absoluut kippenvelmoment. ‘Song for Jolee’ van ‘Silverthorn’ is van zulk een nooit gehoorde schoonheid… Met ondersteuning van Oliver Palotai’s piano wist Tommy de zaal muisstil te krijgen. Wat een emotie, wat een gevoel en vooral: wat een fantastische tekst en melodie. Adembenemend. Het meisje dat voor mij staat, staat te huilen en vind troost bij de mama. I swear. Zo mooi was dit.

Tommy Karevik dus. Niemand twijfelde aan de kwaliteiten van de man, getuige de warme ontvangst en positieve reactie als Thomas de man formeel voorstelt. Karevik heeft dezelfde fysieke uitstraling als zijn voorganger maar bovenal: hij heeft een ruimere ‘range’ om alles te zingen zoals het hoort. Khan durfde al eens de song naar zijn hand te zetten in de hogere regionen wat tegelijk voor meer emotie zorgde maar we hebben het toch graag zoals het hoort te zijn.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Tommy weet dit perfect te combineren, wat leidde tot haast perfecte uitvoeringen én een presentatie die nauw aansloot bij Khan. De bewegingen, de uitdrukking, kortom de aanwezigheid op het podium was puur ‘Kamelot-style’. Iedereen tevreden dus en niet in het minst Thomas Youngblood die met deze aanwinst zijn band volledig terug op de rails heeft.

Na de korte drumsolo van Casey Grillo (wat een drummer!) kregen we ‘Ghost Opera’ om vervolgens (eindelijk) de klapper van ‘Silverthorn’ voorgeschoteld te krijgen. ‘Sacrimony’ dus. Ik werk me momenteel zoals hopelijk vele anderen door de nieuwe schijf en dit nummer is duidelijk de trekker van de cd. Drama, een sterk verhaal, een opzwepend refrein en een pakkende zangpartij zorgen ervoor dat dit gewoon absolute klasse uitstraalt, Kamelot meer dan waardig. De korte tussenkomst van Elize Ryd komt al een frisse wind alvorens de band loos gaat.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

‘Forever’ luidt het einde van de set in en het publiek neemt al gauw het refrein over, ook als de song al even voorbij is. De bassolo was redelijk overbodig, maar zette nog de heftige encores in. Met ‘Torn’ nog een nieuwe song maar dan het straffe ‘Karma’ en als apotheose ‘March of Mephisto’ waarbij de band vocale ondersteuning kreeg van Blackguard’s Paul Zinay om de ‘Mephisto-zang’ waar te nemen. Deze combinatie met Kareviks hoge uithalen werkte perfect. Dat alle vuisten collectief de lucht ingingen met het opzwepende tempo van deze song was voorspelbaar.

Wat een fantastische ‘return to form’ en wat een geruststelling dat Kamelot klaar is voor de volgende jaren. Het was dan ook vreemd om op te merken dat zaal Trix verre van vol zat. Misschien is de agenda momenteel te druk om iedereen warm te maken voor dit concert? Ik ga het toch schrijven: de afwezigen hadden, ja, heel erg ongelijk.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

 

17:58 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

26-04-11

Kamelot, 24/04/11, Trix

kamelot,evergrey,amaranthe,sons of seasons

Het zal je maar gebeuren. Je band zit op de top van zijn kunnen (nemen we aan) en je zanger worstelt met een Dipje waar geen kruid tegen gewassen lijkt. Je staat voor het tweede en derde luik van je meest prestigieuze tour en je frontman ‘calls it a day’… In het geval van Kamelot en zeker voor de toegewijde fans is dat een harde noot om kraken want hoe vervang je in godsnaam iemand als Roy Khan? Zelden iemand gezien die het publiek zo meeneemt naar ‘zijn’ muzikale wereld.

In de VS lossen men dit tijdelijk op door Circus Maximus’ Michael Eriksen in te huren en ondanks dat deze het bijzonder goed doet kiest men voor Europa voor Fabio Lione van Rhapsody Of Fire. Als er ooit mag gesteld worden ‘de juiste man op de juiste plek’, dan was dit zeker het geval zondagavond in zaal Trix.

Het was een mooie affiche met in volgorde Sons Of Seasons, Amaranthe, Evergrey en Kamelot. Misschien onderling erg verschillend maar toch appellerend aan het zelfde publiek. Dit wordt al snel duidelijk als SONS OF SEASONS het feestje mag openen. Deze Duitse band heeft net een tweede cd uit en wist me echt wel te verbazen. Hun symfonische powermetal sluit perfect aan bij wat Kamelot doet. Niet vreemd als je weet dat de band opgericht werd door Kamelot toestenist Oliver Palotai (Doro, Blaze, Ulli Roth). In SoS zit hij niet alleen achter de keyboard maar levert tevens enkele mooie gitaarpartijen af. Ik denk dat deze man voor elke band een aanwinst is. Dat hij ’s avonds op de sofa naast Simone Simons mag zitten maakt hem nog interessanter.

110424 Kamelot 029.JPG

110424 Kamelot 038.JPG

Enfin, Sons Of Seasons heeft met Henning Basse (ex-Metalium) een buitengewone zanger in huis die alle regionen moeiteloos aankan en niet vies is van een grunt maar vooral excelleert in hoge krachtige zang. Zo hoor ik ze natuurlijk graag. Ik ben niet bekend met het werk van de band, maar gezien de puike prestatie zondag moet ik dit dringend gaan veranderen. Met een streepje theater – al vond ik de dame in kwestie een beetje onwennig op het podium – maar vooral sterke en boeiende songs was Sons of Seasons een sterke opener. Ik kende het repertoire dus niet en qua licht en geluid hadden zij ook niet alles mee, maar desondanks dit alles was deze band wel spek naar Tarkus’ bek. And it was feeding time!

AMARANTHE had bij mij het minste krediet en diende zich dus volledig te bewijzen. Pro-actief research (ha) gaf mij vooral de indruk dat dit een ‘gefixt’ bandje was of is. Beetje ineengeknutseld van achter een bureau met een hoop ingrediënten die het voor elk segment van het publiek ergens toch aanvaardbaar moet maken. Een trio zangers die dag en nacht van mekaar verschillen maar, en dat zal live blijken, die samen toch perfect klinken en enkele bijzonder catchy refreinen die wel moeten pakken. De vocale contrasten konden niet groter zijn: een brutale strot, een cleane zang en een meer popgeoriënteerde zangeres. Voor u deze blog in shock afsluit: dit kwam verbazend goed op zijn pootjes terecht. Zo kregen we regelmatig een ‘beauty & the beast’ effect als gevolg van het contrast. Een effect dat we op het MFVF veel en graag zien en horen. Muzikaal helde het wel over naar meer tendentieuze emo metal met een echo van Krypteria, Sonic Syndicate en Scar Symmetry (ultra light versie dan) en een partje nu-metal dynamiek om de boel aanstekelijk te maken.

110424 Kamelot 082.JPG

110424 Kamelot 088.JPG

110424 Kamelot 162.JPG

Ja, ik was qua prestatie niet helemaal ontevreden met Amaranthe, ook al lijkt het allemaal een beetje op mekaar en vrees ik dat ‘het concept’ geen lange carrière gegund is wegens te artificiëel. De muzikanten hebben nochtans een verleden bij o.a. Dragonland en Nightrage en net die professionele onderbouw houdt de band staande niettegenstaande het (sorry) songfestivalsfeertje dat af en toe opdook. Zij spelen ook op MFVF, wat ik uiteindelijk niet erg ga vinden want Amaranthe was zeker vermakelijk. Een prima sorbet, zeg maar.

EVERGREY (en dat kan ik niet genoeg herhalen, tot ieders spijt) kan bij mij weinig verkeerd doen. Dat het lot hen minder gunstig gezind was de laatste jaren is ook al geen geheim meer en Tom Englund zal dit tijdens de set nog maar eens herhalen. Instrumenten die verdwijnen, een cd die niet echt aanslaat en dan 3/5 van zijn band verliezen aan ‘muzikale verschillen’. Was hun set op GMM 2010 met de hakken over de sloot wegens technische problemen en een verschroeiende zon op de mainstage, zondag stond er terug een band die klaar is voor een nieuw stuk leven. ‘Glorious Collision’ is een geweldig stuk vreten en laat een band horen die energieker en inventiever klinkt dan op voorganger 'Torn', zonder zijn muzikale geschiedenis geweld aan te doen. Ik was dan eerder ook ui-ter-ma-te enthousiast toen zij mede op de affiche bleken te staan. Daarenboven passen zij ook in de package ook al trekken zij een meer progressieve en duistere kaart. Met ‘Leave it Behind Us’ zegt Englund veel en zet daarmee een stevige maar uiteraard weeral te korte set in. Als nadien ‘Monday Morning Apocalypse’ volgt, getuigt dit van durven want die cd is nu niet echt een topper (alhoewel…). Single ‘Wrong’ uit de nieuwe is dan weer goed raak wegens het sfeervolle stuk, intro en outro. Sfeer maken ze als de beste; het is dan ook met een knipoog dat Englund af en toe de grapjas uithangt. Het blijft entertainment, niet?

110424 Kamelot 200.JPG

110424 Kamelot 221.JPG

110424 Kamelot 248.JPG

Het heavy ‘Blinded’ wordt gevolgd door de klassiekers ‘The Masterplan’ en ’Recreation Day’. ‘Frozen’ en ‘Broken Wings’ volgen nog en de set wordt waardig afgesloten met ‘A Touch of Blessing’, een absolute knaller die alle elementen van Evergrey omvat.

Na datum waren de meningen omtrent Evergreys optreden wisselvallig van aard, maar voor mij was dit een ware heropstanding en speelde de band misschien nog niet op cruissnelheid, het is zeker uitkijken naar de eerstvolgende headliner tour!

110424 Kamelot 288.JPG

110424 Kamelot 311.JPG

En dan KAMELOT. Of liever: en dan uitkijken naar de prestatie van Fabio Lione. Dat Khan ondertussen heeft beslist om definitief de handdoek in de ring te werpen was vers nieuws en hoe het nu verder moet is voor ons een groot vraagteken. Fabio hoeft zich op zichzelf niet te bewijzen; als zanger van Rhapsody Of Fire weten we dat hij alles aan kan.

Na een majestueuze intro ging de band van start met ‘Rule the World’ en ‘Ghost Opera’. De setopener ging gepaard met meer dan voldoende pyrotechniek. En wat Fabio’s prestatie betreft: die deed dat met de vingers in de neus, op zijn sloffen, zeg maar.

Wat een ongelooflijke zanger is dat! Ik had hem al eens met Rhapsody gezien, maar in Khan’s voetsporen treden voor een toegewijd publiek is nog wat anders. Dit was gewoon fenomenaal. Fabio leefde zich in door de lichaamstaal van Khan te respecteren, wat niet alleen van respect getuigde, maar hem tegelijk geloofwaardig deed overkomen. Kamelot is nu eenmaal een erg grafische band waar bepaalde dingen bij verwacht worden. Maar dat het zo goed zou zijn…

110424 Kamelot 324.JPG

110424 Kamelot 352B.JPG

110424 Kamelot 377B.JPG

Maar er zijn natuurlijk ook nog de andere bandleden en die kweten zich prima van hun taak. Het nieuwe album werd aangesneden met ‘The Great Pandemonium’. Kamelot was perfect op dreef en op straffe van steniging moet ik er aan toevoegen: in de hogere regionen was Fabio duidelijker zekerder van zijn zang dan zijn illustere voorganger. Getuige ‘Center of the Universe’ en ‘Nights of Arabia’. Daar waar Khan de zanglijn al eens durfde aanpassen, ging Fabio feilloos de hoogte in. Maar ondanks dat Fabio’s kracht vooral in die hogere regionen ligt, weet hij toch het dramatische en nostalgische karakter van de nummers te behouden. Roy Khan mag terecht op beide oren slapen; Fabio doet zijn werk alle eer aan!

110424 Kamelot 384B.JPG

110424 Kamelot 395B.JPG

Een heerlijk moment kwam er met ‘A Sailorman’s Hymn’, waarbij Fabio vocale steun kreeg van Amaranthe’s Elyze Ryd. De hoop op een zekere cameo leek hiermee van de kaart geveegd. Bij ‘When the Lights go down’ klonk Thomas Youngblood’s gitaar wel ontzettend vals, en laat dat het enige zijn dat ik kan aanmerken op een voor de rest vlekkeloze en indrukwekkende passage. Zo kregen we na een solo van Palotai, Tommy Karevik (van Seventh Wonder, check these guys out!) welke net als Elize als backing vocalist fungeerde. Karevik werd visueel ondersteund door een hoop pyros wat in zijn totaliteit imposant overkwam.

110424 Kamelot 400.JPG

110424 Kamelot 401b.JPG

110424 Kamelot 450.JPG

110424 Kamelot 402.JPG

110424 Kamelot 513.JPG

Dan toch? Ja, mevrouw Simons achtte het opportuun om toch nog even de atmosfeer van de ondertussen flink opgewarmde Trix te komen opsnuiven. ‘The Haunting’ werd met verve gebracht en Fabio en Simone vormden een fantastisch paar, zowel visueel als stemsgewijs. Deze song mag voor eeuwig en een dag in de setlist blijven, met of zonder Simone. En net zoals bij de andere songs werd er door het publiek aardig meegezongen/gekrijst. Een plaatje! Fenomenaal! Enig!

110424 Kamelot 570.JPG

110424 Kamelot 428.JPG

110424 Kamelot 461.JPG

110424 Kamelot 484.JPG

Na de korte, en dus interessante drumsolo van Casey Grillo volgde ‘Forever’ waarmee de zaal nagenoeg compleet uit zijn dak ging. Wat een berevette song is dat toch! Ook hier verkenden zowel Thomas als bassist Sean Tibbetts alle hoeken van het podium en verbroederde Fabio nogmaals met de eerste rijen van het publiek. Deze Romeinse legionair is immers niet alleen een sterke vocalist, hij is ook, hoe zal ik het stellen, niet het meest misselijke snoepje uit de metal-etalage…Ja, het oog mag ook wat.

Na een korte pauze kregen we een wat overbodige bassolo (zijn er andere?) van Tibbetts alvorens de avond werd afgesloten met ‘Karma’ en een altijd imposant ‘March of Mephisto’, inclusief een overdaad aan visuals.

110424 Kamelot 465.JPG

110424 Kamelot 487.JPG

110424 Kamelot 538.JPG

110424 Kamelot 592.JPG

Ja, ik was bijzonder tevreden over deze doortocht van Kamelot. Zoals voorspeld ging het een unieke avond worden door de ingrijpende wijziging in de line-up en dit dan omvormen tot een ware triomf was voor de bandleden blijkbaar een makkie. Zonder Khan, wat voor velen onmogelijk leek. Maar zoals Tom Englund al stelde tijdens zijn set: ‘There is no greater thing than the band’. Geen ruimte voor ego’s maar als band een prestatie afleveren waar nog lang over nagepraat zal worden. A Cold Winter’s (?) Night to Remember dus.

19:13 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

10-04-08

Kamelot @ Hof Ter Lo, 09/03/2008

 Tarkus Live report banner 50 - 30

   

Fijne bedoening gisteren in Hof Ter Lo! Vooral omdat we daar KAMELOT mochten verwelkomen tijdens het tweede luik van hun ‘Ghost Opera’-Tour. (Ze spelen deze zomer op een (reeds) uitverkocht Wacken Open Air). Mochten we de laatste jaren deze band uit Florida al regelmatig begroeten, deze keer was het weerom uitkijken, niet in het minste omdat de recentste cd van absolute klasse getuigt. Aan de inkom veel bandshirts, van Epica, Nightwish, Hammerfall en uiteraard zeer veel Kamelot. Was voorzien: Visions Of Atlantis. Wegens ingrijpende personeelswissel niet in staat om nu te gaan toeren. Eerste support werd dan het Spaanse FOREVER SLAVE. En dat viel aardig tegen. Deze beginnende gothic-metalband is m.i. geen lang leven beschoren. Hun nummers stellen bitter weinig voor en de zang van de zangeres gelijkt eerder op de soundtrack van een ondermaatse pornofilm – inclusief schabouwelijk Engels. De bedoelingen zullen wel goed zijn, maar buiten de pogingen en soms aardige looks van de frontdame en een cliché-riff links en rechts, viel er hier bitter weinig te beleven.XXB Forever Slave 1 xXXB Forever Slave 2 x

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

FIREWIND! Om het internationale karakter nog uit te vergroten: deze band komt uit Griekenland. Alvorens ik u de wenkbrauwen hoor fronsen: de zang wordt hier waargenomen door Apollo Papathanasio. Deze knaap zong reeds bij de progmetalbands Time Requiem en Majestic. Hij beschikt over een uitzonderlijk krachtige stem die het midden houdt tussen Russel Allen (SymX) en Ronnie J. Dio. Goede referenties dus. Doch werd het mooie weer vooral gemaakt door stergitarist Gus.G. Deze jonge gitaargod speelde gisteren in de oude traditie de pannen van het dak. Firewind brengt erg stevige powermetal met invloeden uit de classical-en speedmetal. Zeer melodieus stuff allemaal, én bijzonder vinnig gebracht. Ze beloven nog een headlinershow later dit jaar. Zeker waard om eens uit te checken.XXB Firewind Apollo 2 xXXB Firewind 4 xXXB Firewind Gus 1 x

Om 2115u gingen de lichten weerom uit voor één van de beste bands around – KAMELOT.Stijlvol werd er geopend zoals de laatste cd ‘Ghost Opera’, met de viool; visueel gebracht door zangeres Anne-Catrin Märkze, wie we later nog zullen horen. ‘Rule The World’ zette de show in. Een vrij bezadigd, doch dreigend nummer. Gelijk werden we getrakteerd op torenhoge vlammen. Dit beloofde voor de rest van de avond. Het geluid zat – waar ik stond – gelijk perfect. Ik vond gitarist Thomas Youngblood ook veel beter doorkomen dan bij vorige passages. Over de stem van Roy Khan was ik nog niet zeker. Al behoort deze man ongetwijfeld bij de meest unieke en veelgevraagde gastartiesten; blijkbaar had hij enige moeite in de hoogtes. Naarmate de avond verdere bleek dit slechts van tijdelijke aard en wist hij met zijn geschoolde stem de nodige emotie en kracht te leggen in de nummers. Vele songs van Kamelot moeten het hebben van nuance en performance; anderen drijven dan weer eerder op kracht en ja,…euh power dus. Gelukkig at ook deze setlist van beide walletjes. Zo werd er verder gegaan met het snelle ‘When The Lights Go Down’ en ‘Soul Society’. De redelijk gevulde zaal stond scherp om op Roy’s vraag hele flarden tekst mee te zingen. De sfeer was dan ook geweldig. Steeds weer aangrijpend om in een hele zaal de arm de hoogte in te zien gaan.                        XXB Kamelot intro 3 xXXB Kamelot Khan 2 xXXB Kamelot Thomas 4 xXXB Kamelot 1 xXXB Kamelot Oliver 1 xXXB Kamelot Haunting 2 

‘The Pendulous Fall’, de bonustrack van G.O. volgde. Uniek moment was zeker de ballade ‘Abandoned’, keurig aangevuld door backingvokaliste Anne-Catrin. Zij zou tijdens ‘The Haunting’ nog van zich doen spreken als zij op geheel eigen wijze de partij van Simone Simons zou zingen. Goed gedaan. ‘The Human Stain’, toch weer net iets moeilijker en dramatischer, zette de werkzaamheden verder. Er was ook ruimte voor een kort maar leuke drumsolo van Casey Grillo, een indrukwekkend instrumentaal intermezzo, ingezet door bassist ad-interim Sean Tibbetts. Vaste man Glenn Barry paste voor deze tour. Hier lieten de heren horen dat zij niet vies zijn van een stukje complexe progmetal. Ook keyboardspeler Oliver Palotai kreeg ruimte om zich uit te leven. Hij putte eerder uit het klassieke en cabaret-collectief. De klassieker ‘Forever’ scheurde de prut uit onze oren, gevolgd door ‘Eden Echo’, weerom een G.O.-track. Eerste encores: ‘Ghost Opera’ en het waanzinnig meeslepende ‘Love You To Death’. Dit was absoluut fenomenaal! Wat een song! Wat een stem!  Afsluiter was ‘Karma’, weerom een snelle. Was het nu gedaan? Neen.XXB Kamelot Khan fire 1 xXXB kamelot kahn back xXXB Kamelot Haunting 1 xXXB Kamelot Khan 10 xXXB Kamelot Khan 5 xXXB Kamelot farewell 1 x

 

  

Toen het decor dreigend rood oplichtte, wisten de getrouwen het wel zeker: ‘March Of Mephisto’. Dit nummer zal wel voor altijd in hun set blijven zitten. Nog meer vuur en rook en een zaal die vokaal de aanwijzingen van Khan slaafs volgde! Een indrukwekkende apotheose van een avond epische powermetal. Deze band weet steeds weer een perfecte show te brengen. Ga ze zien als je de kans hebt. Kamelot rules the world. Toch zeker die avond in Hof Ter Lo.

XXB Kamelot 10 x m
XXB Kamelot 4 khan x fx
XXB kamelot Khan 7 x BIG

11:50 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

07-04-07

Songs of Pain and Soothing Lullabies

Het beloofde gisteren een fijne metalavond te worden in Hof Ter Lo. En dat werd het ook!

Opener FAIRYLAND, een Frans combo, wist al snel de zaal op te warmen met hun epische metal. Denk aan Blind Guardian of Edguy. De overdadige keyboards lieten het ene neo-klassieke thema na het andere op ons los. De songs waren erg meezingbaar en de muzikanten erg gemotiveerd. Een fijne band met fijne songs, maar misschien niet opvallend genoeg in deze reeds erg volle vijver.Fairyland 1Fairyland 2Fairyland 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een band waar ik echt wel naar uitkeek was LEAVES EYES. Niet dat ik er erg kapot van ben, maar ik wou toch wel eens zien hoe zij een zaal kunnen boeien.

Deze Noorse band loochent zijn roots niet. De sferische, eerder rustige, metal weet toch menigeen mee te slepen. Zangeres Liv Kristine is geen grote zangeres, eerder van het Enya-type. De muziek neigt er dan ook soms naar, ware het niet dat de metalriffs ons terug met beide voeten op aarde brengen. Zanger Alexander Krull, de brulboei van dienst, biedt voldoende weerwerk met zijn brutale strot waardoor de boel toch nooit echt verslapt. De erg melodieuze songs gaan er dan ook in als koek. Visueel blijft het ook in beweging, vooral door de wisselwerking tussen de feeërieke Liv en de neanderthaler. Thematisch slijten zij graag de Viking-thematiek, verre zeereizen, afscheid van de naasten en de terugkeer naar het nest. Met je ogen toe zie je de fjorden zo voor je. Afsluitend nummer ‘Elegy’ is wel een blijver. Ik heb de recentste cd en hij lag me niet echt, maar na deze show heb ik echt een ander zicht op deze band. Voor de liefhebbers: spijtig genoeg géén cleavage-shot…Leaves Eyes 20

Leaves Eyes 3Leaves Eyes 19070410  Kamelot 133 copy

070410  Kamelot 144 Adobe copyLeaves Eyes 6  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

KAMELOT is een band die nooit teleurstelt. Zij leveren regelmatig nieuw werk af en telkens behoort deze tot mijn top-lijstje. Zanger Roy Khan (afkomstig uit…Noorwegen) behoort al sinds zijn band Conception tot mijn favoriete zangers. Zijn dramatische frasering en theatrale stem passen perfect in de band. Met zijn indrukwekkende passionele inkleuring van de nummers staan deze als een huis. Vestimentair weet hij steeds te verrassen; deze avond heb ik maar één uitdrukking: klasse!! Gitarist Thomas Youngblood is ook niet de minste; niet alleen is hij een veel gevraagde gast op andermans werk, een gitarist die een hele band (live) draagt heeft steeds mijn respect. Anderen ook natuurlijk.Kamelot 2Kamelot 4Kamelot 5Kamelot 6Kamelot 13Kamelot 15Kamelot 19Kamelot 26Kamelot 31Kamelot 9

Op het ruime podium schoot de band in gang met ‘When the Lights Are Down’ uit de recentste cd ‘’The Black Halo’. Er werd vooral gepuurd uit de drie laatste klasse-albums. Nieuw werk mogen we pas verwachten in juni. Fijn was wel dat iedereen aan de entree gratis de nieuwe single kreeg. Mooie promotie.

Enige minpuntje vond ik dat de gitaarpartijen niet echt naar voren werden gemixt, al was het totale geluid weerom dik in orde. Misschien moet ik hierover dus gewoon mijn bek houden. Bassist Glenn Barry ging als een bezetene over zijn snaren en drummer Casey Grillo (wat een power!) kreeg een korte solo in een instrumentaal nummer. Hierin gingen de vier muzikanten even lekker progressief uit de bol. Achteraan stond een goed ogende zangeres (waarschijnlijk een nimf uit de fjorden) die hier en daar de refreinen mee inkleurde. De sneller nummers als ‘Forever’ en ‘Center of the Universe’ deden menige haardos zwaaien. Hierin moest ik echter forfait geven.Kamelot 24Kamelot 23Kamelot 25

Klap op de vuurpijl was het korte bezoek van niemand minder dan Simone Simons van Epica. Zij zong mee het nummer ‘The Haunting’.

Simone is een absolute klasbak en de keet ging dan ook behoorlijk wild. Kon ook zijn door de weerom erg strakke leatherpants.  Enkele songs uit het komende album ‘Ghost Opera’ vulden de set verder op. Onderweg werden we nog getrakteerd op een ‘sneeuw’fontein. De show eindigde met het demonische ‘March Of Mephisto’ (onder).

Kamelot heeft zich voor mij weerom bevestigd. Zowel in stijl en vorm als qua inhoud.

HELL

 

Kamelot 20
 
 

13:27 Gepost in Muziek | Commentaren (0)