12-08-09

Alcatraz Metal Festival '09 - Pt 1

Banner festival


Wat een feest!

Het Alcatraz Metal Festival is bovenal gezellig. Met een opkomst van, ik schat, rond de 2500 man/vrouw, is dit eerder een klein festival. Bovendien heeft het - alsnog - indoor plaats. De Brielpoort in Deinze was in de jaren '80 reeds een oord van verderf middels de nu legendarische new-wave festivals. Begin jaren '90 zag ik daar Dream Theater voor het eerst en later nog eens daar. Verder is en blijft het een grote sporthal, niets meer of niet minder.Alle lof dus voor de inrichters van dit jongste evenement om van deze ruimte iets te maken.

De line-up heeft me lang doen aarzelen, al trekt Saxon me zonder probleem over de lijn. Thrash en American metal behoren niet echt tot mijn favorieten. Langs de andere kant biedt dit festival dan weer de kans om legendes en vers talent te zien, of je er nu later wakker van ligt of niet. Zo blijkt Testament na 25 jaar nog in prima vorm en vond ik Onslaught toch lekker genieten. Maar laten we niet voorlopen op de feiten. Of beter: laten we er gewoon aan beginnen!

Toen ik tegen 13u aankwam was er toch al redelijk wat volk op de been. Stond iedereen zo hevig op onze trots KILLER nog eens bezig te zien? Killer, de band rond Paul 'Shorty' Van Camp is na een vliegende start in de vroege jaren '80 een beetje in een op- en af situatie geraakt. Problemen met het label, dan weer met de bezetting. Sinds enkele jaren, en niet in het minst door de interesse in classic metal en de nieuwe aandacht voor oudere bands, zijn ze weer helemaal terug. Naast Shorty staat nu ook bassist Spooky terug op het podium, na ruim 16 jaar afwezigheid. Deze had er blijkbaar zin in want hij spurtte regelmatig naar alle uithoeken van het grote podium. Ook vocaal staat deze zijn mannetje nog. Op drums zit Vanne en de keyboards worden bemand door Dave. Ik vind deze laatste nog altijd een afbreuk aan het Killer-geluid (lett. & fig.) want zijn geluidjes lijken nergens op. Sorry, jongens.


00 XX BIG KILLER 3

01 XX KILLER 102 XX KILLER 1103 XX KILLER 504 XX KILLER 2

Hoe dan ook, de set was echt genieten! Ik ken enkel de oude songs ('Kleptomania', 'Shellshock') en die werden fijn gepresenteerd tussen het recentere werk. Shorty's gitaar klonk echt top en beider stemmen kunnen best nog enkele jaren mee.


05 XX BIG KILLER 6 bis
Tussen de 'grote' bands kon je dus terecht in de 'Clubstage' maar de eerste band, SANITY'S RAGE, liet ik liggen. Uiteraard kon je ze wel horen.

Groot-Brittannië heeft muzikaal traditioneel wel een en ander te bieden. Helaas scoren zo op het gebied van thrashmetal (en AOR!) nauwelijks. Maar dat tekort wordt dan wel goedgemaakt door ONSLAUGHT. Deze moet op geen enkel vlak onderdoen voor hun Amerikaanse collega's. Ik ga me hier niet belachelijk maken door een en ander te vertellen over de band, want ik ben er helemaal niet mee vertrouwd. Dit geeft me tegelijk carte blanche om objectief mijn idee te geven. En ik moet stellen: Onslaught kicked ass!

Thrashmetal wordt voor mij pas interessant als ik het zie spelen. Ik zal het niet snel opzetten, maar ook niet zomaar afzetten. In mijn collectie vind je enkel Slayer en Metallica (nuja, thrash?) wat enigszins aansluit. Maar niet getreurd; dit was een bijzonder krachtige set van een band die toch ook al enkele jaren meegaat. Maar of ik straks alsnog een spandex ga aantrekken is verre van de vraag.


01 XX ONSLAUGHT 102 XX ONSLAUGHT 203 XX ONSLAUGHT 604 XX ONSLAUGHT 9


Na deze doop, toch maar eens naar boven trekken. THE DIFFERENCE is een progressieve metalband uit 'het Meetjesland'. En dit was helemaal mijn ding. Deze band was ook een beetje het buitenbeentje op de affiche, al kunnen ze wel best naast Virus IV staan qua stijl. Deze jongens spelen in de stijl van Dream Theater, Nevermore, Evergrey. Zoals gezegd: helemaal mijn ding. Na het eerste nummer had ik letterlijk kippenvel, en dat gebeurt niet snel meer. Gitarist Steven heeft duidelijk de mosterd gehaald bij een jonge Petrucci, en weet dit gelijk om te buigen naar een eigen stijl waardoor hij nooit echt 'pikt'. De andere gitarist weet best bij te blijven en samen zorgen ze voor een lekker vol geluid. Het ontbreken van een keyboard valt wel op, maar wordt in het geluid niet echt gemist.

Maar de sterkste troef is ongetwijfeld zanger Gerd Hanssens. Deze man kan bijna alles aan; de ene moment zingt hij loepzuiver melodieus, dan balanceert hij tussen grunts en brutale vocalen zoals we van van Nevermore kennen. Hij heeft tevens die onderhuidse dramatiek in zijn stem die de songs nog extra spanning geven. Ze zijn in blijde verwachting van hun tweede cd. Ondertussen was hun debuut reeds in mijn handen terecht gekomen. (Hoe is dit toch mogelijk?) Ik vond dit een excellente set en hoop ze nogmaals voluit te zien gaan. O ja, op 26 september in de Panddemonium, dat treft!!


01 XX THE DIFFERENCE 602 XX THE DIFFERENCE 203 XX THE DIFFERENCE 804 XX THE DIFFERENCE 9
Beneden werd alles in paraatheid gebracht voor AGENT STEEL. Deze band uit Los Angeles is ook reeds ruim 25 jaar bezig. Helaas ook met voor-en tegenspoed want dit leverde tot op vandaag maar zes albums op. Interessant voor mij is dat gitarist Bernie Versailles sinds enkele jaren mee in de band zit. Deze gitarist behoort ook tot de kern van Redemption, de progmetalband waarin ook Fates Warning zanger Ray Alder zit en die binnenkort hun 4e schijf uitbrengen. Ik weet nu al dat deze hoog in mijn jaarlijstje gaat scoren, maar dat is nu even niet relevant. Zeker niet toen zanger Bruce Hall na de eerste twee erg technische en progressieve nummers duidelijk stelde dat ze vanaf dan thrash gingen spelen. En ik bleef er raar maar waar toch even in!  Eerlijk gezegd: deze band is nooit in mijn aandachtssfeer geweest, maar dat is nu wel even anders. Ik vond dit best goed, maar door gebrek aan kennis van de songs was het soms even hard kauwen. Enige minpuntje vond ik de soms irriterende zang. Niet dat die slecht was, want nergens gaat hij uit de bocht, haar de hoge ietwat ijle stem werkte op de duur wat op mijn systeem. Toch weer een leerrijke ervaring!
01 XX AGENT STEEL 202 XX AGENT STEEL 303 XX AGENT STEEL 604 XX AGENT STEEL 8
05 XX BIG AGENT STEEL 1

VIRUS IV is een powermetalband uit Namen. Al is dit niet helemaal correct. Wat deze band rond gitarist Samual Arkan en zangeres Magali Luyten brengt knabbelt wat van alle walletjes. Ik heb de cd al lang in huis en vind ze eerder hangen tussen Sonata Arctica en Threshold. In de praktijk wil dit zeggen: erg moeilijke en eigenzinnige zanglijnen, veel breaks, sterke melodieën en een heavy progressief randje. Magali beschikt over een uniek variabel stemgeluid, wat haar ook al op een cd van Ayreon deed belanden. Dit was wel de eerste keer dat ik de band full-electric zag gaan, ik zag ze al wel eens akoestisch. Dit was andere koek. Behoorlijk brutaal, sterk gepresenteerd. Mijn favoriete nummer 'Dark Sun' werd gebracht met Magali aan de keyboards. Eens gezeten wist ze uit haar assortiment stemmen ook nog eens soulful over te komen. Verder was het genieten van een greep uit het debuut. Ondanks het feit dat Wallonië waarschijnlijk ook over het nodige potentiëel beschikt, horen we er weinig van. Het feit dat Magali perfect tweetalig is, maakt dat haar Engels ook zonder bijklanken klinkt. Voor VIRUS IV is dat zeker een troef gezien er wordt gezongen en niet gebruld. Toppie!
01 XX VIRUS IV 102 XX VIRUS IV 703 XX VIRUS IV 304 XX VIRUS IV 5
05 XX BIG VIRUS IV 6


Lees vooral verder, deel 2 & 3 bevinden zich hieronder!

 

17:05 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-09-06

Something Heavy This Way Comes

Omdat u te lui was om te gaan, ben ik zelf maar gaan kijken.  Gisteren concerteerde Dhr JORN LANDE (& band) in onze tempel 'Biebob'.

En hij kwam niet alleen. De support werd verzorgd door onze nationale metaltrots KILLER.

 

 

 

 

 

 

Shorty en de zijnen kregen een 40-tal minuten om de redelijk gevulde tent op te warmen, iets wat ze zeker prima deden. Ik vind Killer telkens (je kan ze overal aan het werk zien) beter en beter worden; de recente songs klinken beregoed en de oudjes (Kleptomania) bere-vet met de heavy sound die hij nu toch wel heeft. Ok, het is muzikaal allemaal beperkt, maar dat is Motörhead en Saxon ook, en die draaien ook al effe mee. Respect!

JORN's band besteeg het podium, deed een kleine stap in de ronde en voor we het wisten waren we vertrokken op een ware marathon.

 

 

 

 

 

 

 

De Strot uit Noorwegen zette direct de beuk er in met 'We brought the Angels down' uit zijn recentste album 'The Duke', waarlijk een fantastische plaat. De eerste helft werd vooral gevuld met nummers uit zijn 4 solo-ceedees, 'Young Forever', 'Out to Every Nation', 'Tungur Knivur' en 'Duke of Love' brachten de club op kookpunt. Het geluid van de twee gitaarneukers stond stevig, veelal refererend aan die van Zakk Wylde (m.i.). Ook de looks werden herkend. De hele band speelde redelijk relaxed maar functioneel. Sluiter was 'Straight Through The Heart' van Dio. Jorn prees dan ook uitbundig zijn voorbeelden Ronnie James Dio en David Coverdale.

 

 

 

 

 

 

 

In de tweede helft kregen we een smak geweld uit de 'projecten', o.a. 'Godless and Wicked' van Beyond Twilight, een Masterplan-song, 'My Own Way Home' van de Allen-Lande-cd. 'Perfect Strangers' van Deep Purple en een geweldige Whitesnake-medley (hoe kon het anders) met 'Come On', 'Lovehunter', 'Crying in the Rain' en 'Here I go Again'. Afluiter was 'Stormcrow', zeker een van de hoogtepunten uit de laatste cd. Ik vond Jorn's performance stukken beter dan recent met Masterplan op de Lokerse Feesten.

Dit was een zeer fijn avondje muziek!  Weinig schoon volk op het podium; in het publiek daarentegen...

 

Goed, Jorn zal met zijn looks en matige presence ook nooit een schoonheidsprijs winnen, maar als de muziek en de stem goed zitten, kan het voor ons niet meer stuk. Dat zeggen wij van onszelf ook altijd.

 

Zaterdag Porcupine Tree in Hof Ter Lo en zondag Vanden Plas & Riverside. Er zijn nog tickets!!

19:30 Gepost in Muziek | Commentaren (1)