07-07-10

Graspop Metal Meeting, 27/06/10

banner.jpg

Een mooie zondagmorgen! Prima geslapen en een frisse douche voor het ontbijt. Zo zou elke GMM-dag moeten beginnen. Neen, op die camping krijgen ze mij nooit. Nog beter is dat ik zelf niet moet rijden, wat ruimte laat om, euh, never mind.

In goed gezelschap en met een nog onzekere dag voor de boeg scheuren we naar Dessel. Vandaag weerom slechts enkele bands die ik wil zien en Kiss hoort daar niet bij, maar nu we er toch zijn...

De sfeer aan de inkom en het parcours dat dient afgelegd te worden vertoont ook al sporen van vermoeidheid. Diegenen die hun tent reeds naar buiten slepen zien er niet uit. Alle fraaie decoraties, schmink en kleur tout-court is al lang vervaagd tot een eenvormig zwart/grijs. Sleffend en slepend komen zij op ons af. Het lijken wel gevangenen die uit een kamp komen. En de meesten gaan zich nog door de dag moeten sleuren.

Fris en monter, met enkel een gevoelige kleine teen die mij hindert, betreden we het terrein. Daar mijn eerste band maar eerst om 13u speelt, heb ik nog even tijd om mijn werk in de market af te maken. Daarna wordt de dag goed ingezet met een Grote Pint. Het is dan ook al na de middag en het lijkt de heetste van de drie dagen te worden.

EVERGREY, de Zweedse progressieve metalband, heeft het recentelijk niet onder de markt gehad. Zo werd de gitarist, bassist en drummer net vervangen en werd onlangs in Spanje de helft van hun materiaal gestolen. Maar hier stonden ze dan toch weer. Tom Englund weet dus niet van wijken en is vastbesloten om met de nieuwe bezetting verder te gaan. Maar ja, een toch wat donkere band die op een zonovergoten podium moet spelen, dat is niet evident. Als na de intro het riedeltje van 'Blinded' niet komt omdat blijkbaar Tom's geluid op 0 ipv op 11 staat, denk ik van "natuurlijk, ook dat nog, staat er eens een geweldige band, enz". Gelukkig is het kleinood gelijk verholpen en komt de song alsnog. 'As I lie here Bleeding' volgt.

De band weet duidelijk van de warmte en de handdoek wordt dan ook flink gehanteerd. Nieuwe gitarist Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) weet te overtuigen maar ik mis Henrik Danhage die toch iets emotioneler uit de hoek kwam. De nieuwe cd is voorzien eind oktober, ik ben benieuwd of er een grote verandering in het geluid zal zijn.

Aan Tom Englund zal het niet liggen want als zanger en gitarist is hij nog altijd de sterke man in de band. 'The Masterplan' leidt tot een overbodig spelletje meezingen en de band waagt zich echt op glad ijs om een van hun weinige ballads te brengen, 'I'm Sorry'. Toch weer prima gebracht. Het heftige en inhoudelijk zwaarmoedige 'Recreation Day' brengt ons weer bij de les en er wordt hard geheadbanged. 'Broken Wings' en 'A Touch of Blessing' sluiten af, maar tijdens deze laatste zijn we al op weg naar de M1 om hun landgenoten aan het werk te zien.

01 evergrey 1.jpg
02 evergrey 2.jpg
03 evergrey 3.jpg

 

KATATONIA is niet direct een bende 'vrolijke Fransen' voor op gelijk welk feestje. Dit trieste en verwrongen bandje uit het hoge noorden is een buitenbeentje in de doomscene. Hun songs drijven niet op beukende riffs en vocale uithalen, maar zij kokketeren eerder met licht en donker. Harde epische gitaren contrasteren met de manische en soms fluisterende zang van frontman Jonas Renkse. Het podium is karig verlicht en draagt zeker bij tot het deprimerende sfeertje.

Opener 'Forsaker' uit de recente schijf klinkt al gelijk perfect. Natuurlijk wordt er ook uit hun legendarische 'The Great Cold Distance' gepuurd middels 'Deliberation'. Ook al ben ik niet zo bekend met hun oudere werk, dit was wel heel erg goed. Het was tegelijk bizar en confronterend om te weten dat buiten de temperaturen oplopen en tegelijk in de tent over vereenzaming en melancholie wordt gezongen. Katatonia scoorde wat mij betreft wel erg goed.

04 kata 1.jpg
05 kata 2.jpg

 


Nog voor het einde van de ceremonieën vat ik al post voor de MS voor EXODUS. Ik beken dat ik maar enkele songs van deze band (her)ken, maar voor een potje old-skool thrash ben ik altijd wel (even) te vinden.

De imposante frontman Rob Dukes staat nog niet goed op het podium of de voorste secties van het terrein vormen een moshpit en er wordt stevig gecrowdsurfed. Hoe kan het anders? De opzwepende songs nodigen echt uit om er een potje van te maken. 'War is my Shepherd' wordt stevig meegebruld en het oude 'The Toxic Waltz' brengt iedereen in beweging. Het valt me op hoe een bekende maar toch niet echt grote band zoveel in beweging kan zetten. Na een half uurtje hou ik het voor bekeken en met mijn maat nestel ik me achter de menigte, hopend op een vette plaats voor de volgende band. Maar eerst een litertje water in het stoffige lijf gieten.

06 exodus 1.jpg
07 exodus 2.jpg

 

JON OLIVA'S PAIN, de band rond Savatage Mastermind Jon Oliva, stond vorig jaar in de tent en gaf me daar echt rillingen over het lijf. Op de zonovergoten mainstage zal de 'Mountain King' echt zijn best moeten doen. Voorzien van een stevige (...) band staat hij garant voor een vol geluid. Vorig jaar kwam hij nog met een stok op, vandaag kon de man alweer zelfstandig op het podium wandelen. Ik denk dat hij zijn bandnaam alle eer aandoet...

Na vertraging wegens bas-problemen, kregen we o.a. 'Sirens', 'Jesus Saves', 'Death rides a Black Horse', een geweldig 'Edge of Thorns', het aan Ronnie J. Dio opgedragen 'Believe', welk zowiezo een tearjearker is, en als afsluiter 'Hall of the Mountain King'.

Oliva puurt graag en terecht in zijn Savatage catalogus. Zijn solo-werk is bijlange niet slecht, maar heeft toch niet dezelfde troeven.

De struise gitarist lijkt ter plaatse te zullen sterven en hap letterlijk naar frisse lucht. Die lucht is er niet, zelfs in het publiek is het zwaar zweten geblazen. Dankzij de spuitgasten, die regelmatig met de brandslang langskomen, is het draaglijk. Vreemd hoe je je volledig overgeleverd voelt aan de festivaleuforie eens je een paar keer nat bent gespoten. Jammer dat deze set wat kort uitviel, maar tevreden dat hij en wij het overleefd hebben.

08 jop 1.jpg
09 jop 2.jpg

 


Na een uurtje platte rust was het weer tijd voor wat actie, en dat kregen we meer dan voldoende met KILLSWITCH ENGAGE.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde enkele jaren geleden in een metalkroeg, was ik gelijk verkocht aan het geluid van dit combo. Ok, ik ben geen echte metalcorefan maar de combinatie van de complexe riffs, intensieve dubbel basdrum en melodieuze refreinen leverde voldoende afwisseling in de toch wel heavy songs. Vorig jaar lieten ze verstek gaan maar dit jaar mochten ze gelijk op het grote podium staan. En dit was zeker terecht. 'Rose of Sharyn' zette de weide onmiddellijk op zijn kop.

KsE frontman Howard Jones heeft misschien wel niet het mooiste stemgeluid, maar definieert wel duidelijk mee het bandgeluid. Gitarist Adam Dutkiewicz moet zowat de meest gestoorde parsoon op het festival geweest zijn, of toch op het podium. Geen Zorro-pak deze keer maar een onnozel hoedje en een ontregelde motoriek annex een onstuitbare energie maken dat hij eigenlijk de band leidt en de meest hilarische bindteksten declameert. Ondanks het soms wat speelse karakter van het optreden blijft de band strak en berevet klinken. 'My Curse', 'A Bid Farewell' en 'Take this Oath' blijven publieksfavorieten maar de varrassing zit op het einde als ook zij een hommage aan R.J. Dio brengen met 'Holy Diver', welliswaar in een eigen jasje. Mooier kon de set niet eindigen.

10 KSE 9

kse 1.jpg
kse 2.jpg

 


Voorlaatste band op de MS was HATEBREED. Waar ik vroeger eerder afkerig was van extremere vormen van metal zoals deze hardcoreband, ben ik (tolerant als ik ben) met de jaren mee ge(de)evalueerd. Uiteraard met dank aan 'het net' en MySpace.

Hatebreed klinkt soms wel wat rechtlijnig maar heeft wel een sterke muzikale basis. De 'zang' van Jamey Jasta slaat bij mij niet altijd aan maar de som is in dit geval veel groter dan de onderdelen waardoor Hatebreed als stampede op je afkomt. En daar houdt het niet op. Ik was echt wel onder de indruk van niet alleen de populariteit van de band, maar ook van het feit dat zij het publiek zodanig op de hand kregen. Er was nauwelijks een ontsnappen aan de gescandeerde slogans en beukende ritmes.

'In Ashes they Shall Reap', 'Hands of a Dying Man' en 'Everyone Bleeds Now' knallen de vulling uit je tanden. Gezien ik toch wat meer achteraan sta, heb ik een prima overzicht over het publiek en dit doet àlles wat Jasta beveelt. Het t-shirt zwaaien hoort daarbij en af en toe gaan alle meiden op de schouders en de armen zwaaien Clousaeugewijs van links naar rechts. Maar laten we niet vergeten dat Hatebreed vooral een harde band is die meer dan elke andere band aanwezig de middelvinger opsteekt naar alles en nog wat. 'This is Now', 'I Will Be Heard' en de klassieke 'Destroy Everything' sloten de set af. Met de zon die langzaam verdween, scheen er een haast gouden gloed over het podium. Hatebreed was misschien niet de meest muzikaal hoogstaande band op GMM, dit was zonder meer, puur objectief bekeken, misschien wel hét hoogtepunt van Graspop 2010.

hate 1.jpg
hate 2.jpg

 

Nu we er dan toch zijn...namen we ons voor zo goed en zo kwaad als mogelijk, een goed plekje te vinden voor KISS. Dit viel aardig mee, net achter de middenafsluiting hadden we een perfect beeld op het podium. Geen van ons beiden is een Kiss-fan, ik zou zelfs stellen: het doet ons weinig of niets, maar je wil het wel gezien hebben...

Vol goede moed probeerde ik mee te gaan met de opener 'Modern Day Delilah', wat nog ging, want je weet niet waar eerst kijken als de drie frontmannen met een lift op het podium worden gezet. Niet zo erg verschillend van vorige shows, maar het heeft wel iets. Geflankeerd door duizend bommen en granaten paraderen Gene Simmons, Paul Stanley en, iets bescheidener, Tommy Thayer, over en weer. Maar dan is er de muziek. En daar heb ik toch wel enkele vragen bij. Na de aanvaardbare opener grepen ze in hun rijke maar vooral oude catalogus waardoor we haast een set vol seventies pop/rock kregen. Kiss is nooit hard & heavy, het is en blijven anachronismen die teren op hun begindagen toen en buiten henzelf geen enkele band zo theatraal uitpakte. Glamrock, highschoolrock met een hoog pubergehalte, ik zeg maar wat. En het klinkt allemaal plat. Niet dat iets mis is met het geluid, dat zit weerom perfect, maar de songs zijn een scheet in een fles, zoals wij zeggen. Leuk, meezingbaar, maar daar houdt het voor mij op.

Het solo gitaargeluid van Tommy Thayer is om te janken. Hij doet zijn best, maar zijn sound is absoluut waardeloos gepingel. Maar dat is nog maar het begin. Met het risico een fatwa van alle Kissfans over mij te krijgen, stel ik me ook aardig wat vragen bij de andere partijen. Als Paul Stanley na elk nummer 'Graspop! How're ya doin'?' over de weide krijst, vraag ik mij af hoe de zangpartijen dan weer zo goed klinken. Meer nog: het volle geluid dat weerklinkt heeft wel meer dan normale ondersteuning, mijn gedacht. Ik heb geen probleem met een bandje dat wat accenten verzorgt, maar hier wordt aardig gesleutel aan de zang....en daar heb ik wel problemen mee.

Verder is het natuurlijk een mengeling van lachen en verwondering als Simmons zo 'evil als hell' zijn ding doet en Stanley als een haan die net anaal genomen is staat te kronkelen aan zijn microfoonstand.

Neen, ik wil best meegaan in de show en ergens respect tonen voor de geschiedenis en reputatie van Kiss, maar het is en blijft een lege doos, niet alleen muzikaal maar ook artistiek. Ter verdediging wil ik wel toegeven dat het heel goed gedaan is.

Als de overbodige en banale bassolo van Simmons aanvangt, beslissen we om af te zakken. GMM 2010 had al zo weinig echte hoogtepunten; ik wil deze zeker niet herinneren al 'die wéér met Kiss'.

kiss 1.jpg
kiss 2.jpg
kiss 3.jpg

 


 


Misschien moet men maar weer overgaan naar een tweedaagse editie met meer ballen in de soep. De metalscene is met de jaren natuurlijk zo danig gedefragmenteerd dat iedereen vind dat zijn bands er moeten staan, maar dat blijft niet duren.

GMM 2010 stond wel garant voor weerom een fantastische organisatie en de sfeer was met momenten geweldig, maar voor mij waren er teveel gaten in het programma. Zal wel met de leeftijd te maken hebben zeker?

Kijk ook de Grote Graspop Fotogallerij in de Picasaweb.

 


 

16:10 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

05-07-08

Graspop 28/06/08... 'Attero Dominatus!'

Festival Report Logo 2


Op de vraag of ik het zwaardere werk uit de Marquees zal verslaan: eerder neen. Zoals al gemeld was er zoveel volk op on the move dat de volksverhuizingen me er dit jaar een beetje teveel aan waren. Geen getreur echter: nog genoeg heavy shit op de mainstage! Laten we nu vooral  terugkeren naar zaterdag 28 juni 2008…

 

Daar zat ik dan met mijne warme choco op een natte bank onder een shelter. Fijn feestje!

Met het oog op een blits optreden van de revelatie van vorige editie, Sabaton, was ik keurig op tijd afgezakt naar de Kempen. Wat gepland was om om 12u van start te gaan werd gewijzigd naar 1320u. Bummer! On stage was men nog volop bezig om het decor en backline van Kiss te installeren. Dit zou zo nog de hele dag doorgaan. Daarenboven geen Volbeat vandaag, wat een stevige verschuiving in de programmatie teweegbrengt. Bovendien heeft voor zondag ook Opeth forfait gegeven wegens ziekte van zanger Michael Ackerfeld. Hopelijk is deze op Bospop terug de oude!  Komt daar nog bij dat deze dag maar enkele bands presenteert die Tarkus kunnen boeien.

Verder: een volledig leeg podium, nat van de motregen. Ondertussen toch enige vorm van jolijt als de muzikanten van Sabaton beetje komisch onwezenlijk op het lege podium staan. Kort daarop wordt echter alles aangerold en gereden, waardoor de dag toch – mits ruim een uur vertraging – van start kan gaan. En hoe!


SABATON  (ZW)  1320u

Wat een geweldige band is dit! Vorig jaar nog in de tent, vandaag openen ze dag 2 onder een intussen droge hemel. Sabaton heeft net een nieuwe cd uit en wij zullen het geweten hebben. ‘Ghost Division’ opent heftig de set en Sabaton blaast mij weerom omver. De refreinen zijn zo krachtig en meeslepend dat je met een smile op je gezicht niet anders kan dan meebrullen. Zanger Joakim Brodén is klein van gestalte, maar heeft een klok van een stem en een enorme podiumpresence. Nieuwe single ‘Cliffs Of Gallipoli’ en ‘Passendale’ laten niets aan het toeval over. Battle/powermetal met teksten over ‘de’ oorlog en historische veldslagen; Toch heet hun laatste werk ‘The Art Of War’, met als achterliggende gedachte: de enige manier om een oorlog te winnen is hem vermijden. Later dit jaar zijn ze nog te zien in Hof ter Lo! Aanrader!!

XX Sabaton stage BIGXX Sabaton basXX Sabaton voc 2XX Sabaton git 1XX Sabaton voc bw 1XX Sabaton voc close 1 BIGXX Sabaton voc close 2XX Sabaton voc hornsXX Sabaton overall viewXX Sabaton voc 9 BIG


FORBIDDEN  (USA)  1505u

Bay Area Trash! Uit de rijke geschiedenis van de Amerikaanse heavy metal overleeft – of herleeft deze scène met gemak. Bands als Exodus en Testament blijven scoren – commercieel overschaduwd door Metallica, but who gives a fuck? Ook deze Forbidden blijft trouw aan het oergeluid. Technisch sterk geëvolueerd en met een brulboei van een zanger (even omvangrijk als zijn stem klinkt) steken deze heren van wal. De staccato drums en heftige breaks maken dit een opwindend gebeuren.Twintig jaar na datum speelt deze band mogelijk nog strakker dan in hun hoogdagen. Nu ben ik nooit echt in de trashscene thuis geweest, al bezit ik met enige trots de volledige Slayercataloog. Dit was behoorlijk heftig en gezien de massa die voor de mainstage uit hun dak ging, is het einde van Forbidden nog niet voor morgen.

XX Forbidden git 1XX Forbidden git bwXX Forbidden vocXX Forbidden git 4 BIG


SONATA ARCTICA   (FIN)  1655u

Vol verwachting vatte ik post voor het Finse Sonata Arctica. In de wijsheid dat een band uit het hoge noorden mij nog maar zelden heeft teleurgesteld, was ik op het beste voorbereid. Sonata Arctica speelt ondertussen in de hoogste rang van het powermetal. Nu Stratovarius de handdoek in de ring heeft gesmeten, hebben zij overduidelijk de troon ingenomen. Zowel qua verkoopcijfers als opkomst bij concerten is het de laatste jaren een schot in de roos. Maar dan moet het geluid wel goed zitten natuurlijk. En net daar zat er iets mis. Stage left was er geen gitaar te horen. Dit wil zeggen dat de dubbele basdrum, bas en vocals nogal snel begonnen te enerveren. Soms kwam er wel een solo door, maar ik kon me hierdoor geen beeld vormen van de nummers live. Dit was onhoudbaar en afdruipen was de boodschap. Ik ben wel van plan ze later dit jaar in Hof ter Lo te gaan bekijken. Daar spelen ze samen met Vanishing Point en Pagan’s Mind (!!!).

XX Sonata 1XX Sonata 2XX Sonata 4

 

 

VALIENT THORR   (USA/Venus)  1700u

Tijdens het interbellum (haha) toch maar alvast afgezakt naar de Metal Dome, de kleine tent, waar de kleinere bands alle ruimte kregen voor hun ding. Alhoewel, Firewind kan ik nog moeilijk een kleine band noemen, die hadden best op de mainstage mogen spelen. Op het podium geen backline, enkel de respectieve drums of keyboards. Ook maar een elementaire verlichting. Dat kon beter. Kwestie van snel te wisselen? Om zeker op tijd voor Delain te zijn, kon ik nog een dikke flard van deze voor mij onbekende Valient Thorr meepikken. En dat was wel iets speciaals!

Valient Thorr is een Amerikaanse band die zowat leeft in zijn eigen fantasiewereld. Zo heten de bandleden wel allemaal Thorr zus en zo en verplaatsen ze zich in ruimteschepen. You know. Muzikaal situeren ze zich, euh, in de stonerrock, met een punky attitude. Dus heavy gitaren op een solide ondergrond, maar met riffs die balanceren tussen Black Sabbath en Green Day. Zanger Thorr Himself beweegt als een kruising tussen Iggy Pop en Tull’s Ian Anderson. Moet gezegd worden: dit is een wel erg energieke band. Op de rand van de zelfverminking plooit deze goede man zich in alle richtingen. Ramones-gewijs sluit elke song aan op de vorige. Een nummer of 5 heb ik ze bezig gezien. Rare jongens. Voor elk wat wils dus!

XX Valient 1XX Valient 2XX  Valient 5


DELAIN   (NL) 1820u

Ok, dit is mijn schatje! Niet alleen leverde Delain in 2006 met ‘Lucidity’ een dijk van een cd af; live pakken ze me altijd weer in. En dat is niet evident want er lijkt bij deze band ook altijd iets mis te lopen. Ik heb ze maar 1 maal in volledige bezetting gezien. Eén keer zonder toetsenist Martijn, en nu voor de tweede keer met maar één gitarist. Maar ook dit maal kon dat de pret niet drukken. Nu ze druk bezig zijn aan een tweede cd, waarbij naar eigen zeggen de lat erg hoog zou liggen, grijpen ze nog snel de kans om alle songs van ‘Lucidity’ te brengen. Charlotte Wessels is weerom om van te snoepen en de band speelt strak zonder zich aan overdaad tegoed te doen. Inderdaad had een twee gitarist een iets voller geluid gegeven, maar de songs klonken toch prima. Zo zorgde gitarist Ronald voor de nodige grunts en complementair stemmenwerk.

Visueel ook alles prima, ondanks de erg basic opstelling. Bijna het hele album passeerde de revue met als hoogtepunten zeker ‘The Gathering’, ‘Frozen’ en above all: ‘Sever’, welke de afsluiter was. Charlotte is in tegenstelling tot haar stijlgenoten geen geschoolde zangeres. Dat maakt dat Delain niet klinkt zoals alle anderen in dit segment van symfonische-gothic-metal. Maar inderdaad wél tijd voor nieuw werk.

XX Delain band 3XX Delain Charlotte 3XX Delain Charlotte 5XX Delain Charlotte 6XX Delain MartijnXX Delain Charlotte 7XX Delain git 1XX Delain Charlotte 9XX Delain git 2XX Delain Charlotte fx BIG


ICED EARTH   (USA) 1855u

Ondertussen was op de mainstage de Amerikaanse (true) heavy metalband Iced Earth van start gegaan. Voor wat ik er al van gehoord heb ben ik daar niet zo van onder de indruk. Aan instrumentaal kunnen en qua power en inzet echter geen gebrek, maar qua composities kunnen ze me niet echt boeien. De eivolle weide denkt er anders over. Maar wat niet is, kan nog komen. Sorry jongens, tijd voor een biertje.


CAVALERY CONSPIRACY  (BRA/USA)  2110u

Wie ooit Sepultura aan het werk zag op Werchter (mijn laatste TW was in 1994), weet wat de broers Cavalera in huis hebben. Na de splits, nevenactiviteiten en andere Soulfly’s, hebben Max en Iggor elkaar teruggevonden onder deze naam. Muzikaal is er niet zo heel veel veranderd. Wel minder etnische invloeden, dus minder percussie. Sepultura kon ik in die tijd niet echt smaken, al kende ik de bekendste songs wel.

Hier is het meer van hetzelfde. Drammen, drammen, drammen. Two chords that made a million. De eendimensionale stem van Max gaat maar door en door, en de songs variëren van midtempo tot wel erg snel. Het kunnen ook dezelfde songs zijn, maar dan sneller gespeeld. I couldn’t care less. Enig punt van herkenning voor mij was er toen ze ‘Roots Bloody Roots’ speelden. Dit deed de al overkokende frontstage nog meer crowdsurfen en kolken dan voorheen. Deze muziek is mij iets te organisch en boeit me helemaal niet. En ik zie dat nog niet veranderen.

XX Cavalera Max 1XX Cavalera bas 1XX Cavalera band 1

 

 

 

 

 

KISS  (USA)  2315

Kiss again. Ik was er nu, en waarschijnlijk voor de laatste keer Kiss voor mij. Ondertussen had ik de archieven al eens opgediept en getracht mij te verdiepen in de culturele erfenis van Kiss. Het heeft me niets opgebracht, buiten dan de confirmatie dat zelfs hun grootste hits van voor ’76 niets voorstellen. Benieuwd of ze hier het tegenovergestelde zouden kunnen beweren. Aan Kissfans geen gebrek. De tour onder het motto ‘KISS ALIVE  35’ brengt natuurlijk ook veel wel erg oude Kissfans op de been. Maar ook erg veel jonge fans die met soms wel prima geschminkte gezichten pa en ma vergezellen naar dit stukje rockgeschiedenis.

 

En daar komt de magie nou net naar boven. Kiss in 2008 lijkt me in niets te verschillen met Kiss in, zeg maar 1978. Wie nu op zijn 16e Kiss ziet, ziet net hetzelfde (op enkele nuances na) al pa in 1976. Persoonlijk zag ik perfect hetzelfde als twee weken geleden op Arrow. Gelukkig wist Paul Stanley ons te vertellen dat we ons in Dessel bevonden. Alle andere opmerkingen waren standaard. ‘Strutter’, ‘C’mon and Love Me’, enfin, dezelfde lichtvoetige (hard)rock passeerde de revue. Visueel was er voor mij het nieuwe al snel af, maar ik kan me voorstellen dat vele anderen behoorlijk onder de indruk waren. Alle registers werden opengetrokken en dit is zonder twijfel de grootste set die ooit op Graspop heeft gestaan. Toen tijdens de drumsolo van Eric Singer de stroom uitviel (!) heb ik het nog even bekeken, maar niet wetende hoe lang het zou duren, koos ik er voor om de weide te verlaten. Kort daarop uiteraard, ging de show terug van start.

De vermoeidheid kwam wel langzaam opzetten, maar in de wetenschap dat ik een uurtje later na een heerlijke douche in mijn tram zou kunnen kruipen, gaf me weeral moed. En natuurlijk nog één dag te gaan. Ergens wou ik dat het er nog twee waren…

XX Kiss band 1XX Kiss EricXX Kiss fireXX Kiss fire 2XX Kiss paulXX Kiss stage 1XX Kiss stage 2XX Kiss tommyXX Kiss tommy fireXX Kiss video

09:37 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-06-08

Arrow Rocked! Nijmegen, 15/06/2008


Festival Report Logo 2


U vond een uitvlucht om niet te moeten gaan. Ik niet, dus het vuile werk kwam weer op Tarkus’ schouders terecht. Eerst en vooral: wat men vooraf ook beweert: ‘this ain’t no party, this ain’t no disco, this ain’t no foolin’ around’…

Mijn vierde Arrow Festival en weerom op een nieuwe locatie. Ditmaal in Nijmegen. Na het fenomenale 3-daagse festival in 2006 en het te licht uitgevallen 2007 (waar de logistieke voorzieningen niet altijd ok waren…), hoopte ik dat men stilaan lessen begon te trekken. Het antwoord is onduidelijk. Laten we eens overschouwen.

Het terrein bevindt zich in het centrum van het Goffertpark, wat zich dan weer in het centrum van Nijmegen bevindt. Het is zeer vlot bereikbaar op 150 km van Antwerpen. Op de (gratis! = Lachend) parkeerplaatsen van de koopcentrums (leeg want zondag) kan je vlot de wagen kwijt. Pendelbussen zorgen voor de overbrugging naar het park. Ook dit ging vlotter dan eerst gedacht. Deze rijden permanent op en af . Van de afstapplek naar het park is het dan weer 20’ stappen, waarom rijdt de bus niet meteen tot daar? Fronsen Bij het naderen van de ingang zag ik het ook al aankomen: we are not alone. Was er een vertraging met de opening van de deuren? Ik weet het niet en ik hoef het niet te weten. Wat ik wel weet is dat het een rot-eind en ruim 60 minuten aanschuiven was tot je effectief binnen bent. En dat is haast ondoenbaar. FronsenFronsen De sfeer ging er dan ook nog danig op achteruit als je weet dat de eerste band op het punt stond om te beginnen. Om van de lichamelijke ongemakken dan nog te zwijgen. Kortom: een onoverzichtelijke mensenzee voor en achter ons.

Alles is Duur. Jawel, zelfs voor lui die ze graag laten rollen op zekere tijdstippen, moet ik vaststellen dat voor àlles onwaarschijnlijke prijzen worden gehanteerd. De kwaliteit is gemiddeld, ook van de ‘betere’ catering, maar wel D.u.u.r. Schreeuwen. En als je bekertje Grolsch half vol schuim staat, is dat misschien wel gezellig en leuk voor Joop en Joep, maar zeker niet voor ons, Vlamingen. Ok, de Nederlanders hebben wel het imago dat ze àlles voor mekaar hebben, maar dat is dus louter. Als ze de randanimatie halveren en de ingang verdubbelen zouden we al een eind in de goede richting zijn. In ons land zou dit niet pakken, de hekken zouden plat gaan. En dan te bedenken dat de controle op zich haast niets voorstelde! Onschuldig 

Nederlanders laten niets aan het toeval over – lijkt het. Als het er niet is, vinden ze het als het ware ter plekke uit. Bijzonder pijnlijk is dat ze bijgevolg aan de essentie voorbijgaan. Een mens wil vlot binnenkomen, vlotte controle, ruimte, zo min mogelijk gedoe. En daar gaan ze net de mist in. Frivoolste voorbeeld daarvan was de overjaarse kleuterjuf die de bands aankondigde middels het publiek als een stel senielen te adresseren Fronsen. Dat was net als vorig jaar denigrerend en haatoproepend. De neiging tot zinvol geweld drong zich op. “Ga van dat podium, troela!”  Gelukkig trekken wij als bezoeker uit dit alles onze lessen. Toch moet ik als regelmatige concertbezoeker vaststellen dat onze Noorderburen wél voor ambiance kunnen zorgen. Daar waar wij, Vlamingen, eerder een houding hebben van ‘laat eerst eens zien wat je kan’, gaan de Nederlanders gelijk loos. Een beetje overdreven en geforceerde ambiance, maar de sfeer zit er wel gelijk in. Hier waren ook duidelijk teveel mensen op 1 plaats Fronsen. Stel je voor dat je op een drukke zonnige zondag heel de dag op de Vogelmarkt moet doorbrengen. Je bent dus nooit verder dan 5m verwijderd van een andere persoon. Wij hebben daar geen probleem mee, maar ik kan me voorstellen dat dat soms beklemmend kan werken. Een zonneweide had uitkomst geboden. Dit brengt met zich mee, mede door het intense programma dat je altijd ‘on the move’ bent. Of je gaat naar een band, of je komt er van terug, of je verbetert je positie voor het podium, of je bent op weg naar de toog. Kortom, wij hebben niet gezeten tussen het in-en uitstappen van de eigen wagen. Gewoon omdat er de ruimte niet voor was én elke band verdiende onze aandacht. Het vooropgestelde tijdsschema werd behoorlijk gehandhaafd.Cool  Speling van meer dan vijf minuten was er nauwelijks. Dat houdt dan weer in dat je of de intro of de outro van een set moest missen. Toch zeker visueel. Een ruimte van 10 minuten tussen de optredens ware beter geweest. Tot daar de organisatie.Arrow Festival is blijkbaar exclusief voor lelijke mensen, en geloof me, ik heb er al veel gezien. En voor de vrouwen moet je zeker niet komen, want dat is ‘beyond imagination’- en dat is geen compliment. Een uitzondering euh,…uitgezonderd. Je krijgt het er soms benauwd van. Neen, dit is niet vergelijkbaar met Pukkelpop. Beeld je in dat je in een weinig benijdens-waardige figurantenrol hebt in ‘Lord of The Rings’, om je een idee te geven. Vele van de vooral mannelijke festivalgangers zijn van het type: thuis bakkes toe en zich hier eens laten gaan – met de jongens van toen natuurlijk – of met de buurman van de camping van nu. De jeans lijken erg nieuw en fout gestreken, de shirts zitten krap. Grijze koppen met trendy brillen. Grolsch-drinkers – met veel schuim. Maar toch gaan ze uit hun dak. En dat zie je. Een moshpit bestaande uit 40 & 50-plussers is het best vergelijkbaar met….een moshpit van 18-jarigen (zie Motörhead). Niet meer en niet minder. Enkel op het uithoudingsvermogen leveren de eerstgenoemden in.
Maar er was ook muziek. En daar was Tarkus natuurlijk op gefocust. Dus laten we maar gelijk het gebodene overlopen.

................................. 

REO SPEEDWAGON

.................................

Deze zoetgevooisde AOR-band was reeds drie kwart gevorderd toen ik op het terrein kwam. Zowat alle hits waren al gepasseerd tijdens de Dodenmars, o.a.‘Don’t let him go’, ‘Take it on the run’ en ‘Can’t fight this feeling’. Ik zag nog bassist Bruce Hall het waanzinnige ‘Back on the Road again’ zingen, ‘Keep on Loving You’ volgde en slotnummer was het stomende ‘Roll with the Changes’. Jammer dus, maar ik scheurde gelijk naar het kleinere podium (de ‘Stage’) om de volgende band te zien.

1 x x REO Speedwagon 12 x x REO Speedwagon 23 x x REO Speedwagon 4x x REO Speedwagon 3 BIG

  

 


.................. 

GOTTHARD

.................

Alsof we deze nog niet genoeg kunnen zien, is het toch steeds weer erg leuk om deze complexloze melodieuze rockers bezig te zien. Gotthard is een band die zowel in een club als op een festival prima tot zijn recht komt. Ook hier dus. Met zijn natuurlijke charisma weet zanger Steve Lee het publiek gelijk in te pakken. Wel sneu voor hem dat er zo weinig dames waren om te charmeren. Doch, het gaat hier over de muziek. Verder geen gezeik daarover dus. Wel stelde ik vast dat bassist Marc Lynn er niet bij was. Dit dient nog nader onderzocht. ‘Master Of Illusion’ zette meteen de beuk er in. Vlotte stampers als ‘Gone Too Far’ en ‘Domino Effect’ sloten daar perfect bij aan. Publieksfavoriet ‘Hush’ doet het ‘em ook altijd. Gas werd teruggenomen met ‘Let it be’ (niet van de Beatles). Gotthard is een band die altijd vertrouwd klinkt en nooit teleurstelt. ‘Anytime Anywhere’ was de laatste song die ik zag, want dringender zaken dienden zich aan. Zoals plaatsnemen voor het grote podium (Garden) voor…

1 x x Gotthard Steve 22 x x Gotthard Leo twin3 x x Gotthard Freddy 14 x x Gotthard band 15 x x Gotthard Steve & Freddy6 x x Gotthard Leo & Freddyx x Gotthard Steve 3 BIG



............... 

JOURNEY

..............

Alleen al hiervoor was alle ellende vooraf de moeite. We slipten de zone ‘1e rang in, welke tijdens de afsluiter was voorbehouden voor de ‘VIP-ticketten’. Journey hebben net zichzelf heruitgevonden met een nieuwe zanger en een zeer sterke cd. De verwachtingen lagen dan ook erg hoog. Pas hier kregen we net voor het begin een klein regenbuitje; goed genoeg om de jassen aan te trekken. Gelukkig was dit van korte duur. De man die de piano aan het drogen was keek even hopeloos naar boven; ja, Journey gebruikt het echte spul op tournee. Daarenboven is hun nieuwe cd ‘Revelation’ het gevolg van een wel erg modern sprookje. Voor de newbees: Arnel Pineda zong in een coverband (The Zoo) in de Filippijnen. Neal Schon, op zoek naar een nieuwe zanger viel op een You Tubeclip waarop The Zoo songs van Journey coverde. Hij was zodanig onder de indruk dat hij Arnel wist te contacteren en uiteindelijk in zijn band opnam om de hoogdagen van weleer te laten herleven. Voor de 40-jarige Arnel (ok, hij ziet er 15 uit) is dit een dream come true; voor Journey een onwaarschijnlijke opleving.

De set ging van start met ‘Never Walk Away’, de up tempo en feel-good opener van ‘Revelation’. Hiermee werd gelijk duidelijk gesteld dat het menens is. Pineda zingt de nieuwe songs. Pineda is lid van de grootste Amerikaanse band ever. En wat doet hij dat geweldig. Niet alleen is die stem onwaarschijnlijk, zijn podiumaanwezigheid is om het zacht uit te drukken: dynamisch. Hij spurt en springt het hele podium rond als een losgeslagen konijn, en dit alles zonder één seconde de controle over zijn stem te verliezen. Neal Schon (54) houdt zich gedeisd met zijn zwarte Gibson. Enkel tijdens de solo’s komt hij wat naar voren. Maar ook: wat een klasse! De rest van de band, Deen Castronovo op drums, Jonathan Cain op keyboards, gitaar en zang en bassist Ross Valory weten natuurlijk van wanten en vullen alles perfect in. Cain (58) ziet er bijzonder goed uit voor zijn leeftijd, terwijl Valory met zijn hippe coupe zijn verweerde gelaat probeert te compenseren. Enfin, ‘Seperate Ways’ volgde en deze absolute klassieker klonkt nog nooit zo fris. Vervolgens leek het wel een juke-box. ‘Only The Young’, ‘Don’t stop believin’, ‘Stone In Love’, Wheel in the Sky’, ‘Lights’ en nog wat werk van de nieuwe. Hoogtepunten en kippenvel was er met ‘Edge of the Blade’ en ‘Open Arms’’. Na het eerste refrein barstte er een daverend applaus uit. De set werd beëindigd met ‘Faithfully’ en ‘Anyway You Want it’. En dit alles zonder één moment van zwakte. Dit was achteraf gezien zeker het hoogtepunt van Arrow 2008.

1 x x Journey Arnel 52 x x Journey Jonathan 23 x x Journey Neal 24 x x Journey Jonathan & Ross5 x x Journey Ross 16 x x Journey Jonathan en Neal7 x x Journey Neal 6x x Journey Neal 4x x Journey Arnel 2x x Journey Arnel 9 BIG



.............. 

KANSAS

..............

Kansas is zeker de meest ‘untrendy’ band op dit evenement. In de échte wereld kan je van iedereen fan zijn, maar zeker niet van Kansas. Hier denkt men er echter anders over. Wie houdt van classic rock met symfonische en progressieve inslag, kan hier niet om heen. Daarenboven heeft deze band nog een Christelijke inslag (al herinner ik me niet dat ze ooit het woord ‘God’ gebruikt hebben). Stichtend zowiezo. Songs met een boodschap waar de medemens met een tegenslag of twee moed en hoop kan uit putten. Kansas levert dan ook steun aan kleine lokale projecten waar vooral de kleine en verongelijkte Amerikaanse burger wat aan heeft. Maar hier stonden ze nu, met een magistrale maar steeds bevreemdende Steve Walsh aan zang en keyboards, Rich Williams op gitaar, Billy Greer op bas en zang, Phil Ehart op drums en violist/gitarist David Ragsdale.

Als grote Kansas-fan was het kippevel van a tot z. Wat leek op een chaotische opening middels gitaar-feedback, rommelende bas en het typische vioolgeluid, kwam samen in ‘Howling at the Moon’ uit ‘Magnum Opus’.Wat volgde was zowaar het beste wat ze te bieden hebben. ‘Point Of Know Return’ zette er gelijk de vaart in, gevolgd door het superbe ‘Miracles Out Of Nowhere’, toch mijn favoriete Kansassong. ‘The Wall’, uiteraard ‘Dust In The Wind’ (de hele weide was muisstil!), het gedragen ‘Hold On’, de epic ‘Icarus II’ – wat was dit waanzinnig goed - uit hun laatste cd (reeds van 1999). Slotsong was – hoe kan het anders – ‘Carry On Wayward Son’. Ik was behoorlijk onder de indruk van deze veteranen. Het geluid zat perfect, Walsh goed bij stem en die viool hé, die viool zoals ze enkel bij Kansas klinkt. Ragsdale vervangt original member Robbie Steinhardt. Deze kon natuurlijk buitengewoon zingen en zorgde ook voor de humoristische noot. (om over zijn fabelachtige presence maar te zwijgen). Doch alle respect voor Ragsdale (beide mannen lijken mekaar af te lossen in de line-up) want zijn virtuositeit en toch iets frissere uitstraling werkten positief. Op

Arrow verkoop je jezelf dmv authenticiteit, reputatie of prestatie, geen hypes hier!

1 x x Kansas David 12 x x Kansas David 43 x x Kansas David & Billy4 x x Kansas Rich 25 x x Kansas Phil 16 x x Kansas David & Steve 47 x x Kansas Rich & Steve & David8 x x Kansas Steve 4x x Kansas Billy 2
x x Kansas David & Rich 4 BIG 75


...................... 

DEF LEPPARD

......................

Dit is nu een band die mij als fan heeft verloren reeds midden jaren ’80. Waren de eerste 3 elpees nog fris en heavy tegelijk; na de ommezwaai met ‘Hysteria’ kon het me niet meer boeien. Dit ligt dan vooral aan de overproductie en de drumpatronen die zodanig geprogrammeerd klinken dat het vervelend wordt. De tanende zangkwaliteiten van Joe Elliot worden gecompenseerd met veel ‘ooo’s’ en ‘yeah yeah’s en weerom samples op de vocals. Ik heb ze dan ook maar even aan het werk gezien om vervolgens de markt te bezoeken. Neem van mij aan dat alle hits zijn gepasseerd. Ik herinner me ‘Rocket’ en ‘Pour some sugar on me’.

x x Def Leppard 1

 

 

 


............................

TWISTED SISTER

...........................

De eerder door Kansas gezuiverde Stage werd nu door de goorste en smerigste – om niet te zeggen ‘goddeloze’ rock’n’roll ontheiligd. Dit noem ik nu eens gezonde diversiteit!Dé hamvraag was natuurlijk of Dee Snider, frontman van het combo Twisted ‘f*cking’ Sister al of niet in vol ornaat op de Stage zou staan. Niet dus. Naar eigen zeggen omdat ze iets te laat waren en er door gedoe met ‘customs’ en hun ‘make-up’ er dus zowiezo geen tijd voor was. Of zoals Dee het fijntjes zelf stelde: “Even no time to take a shit! WHAT? Not even time to take a shit? No, get on that stage and kick ass!” En zo geschiedde. Twisted Sister is niet de band die je op een huwelijksjubileum vraagt. De loodzware hardrock/metal vol goddeloze praat en obsceniteiten levert zich enkel perfect voor een bende op hol geslagen halfdronken lelijkaards. En wijllie daartussen. Dee kwam molenwiekend en headbangend het podium op. Wat een energie! Wat een poses! Geen compromissen! Niet vergeten dat deze knapen ook reeds ruim 30 jaar bezig zijn en de gemiddelde leeftijd 55 is. Vele vuisten in de lucht bij opener ‘You Can’t Stop Rock and Roll’, ‘We’re not gonna take it’ en ‘Nature of the Beast’. Luid meegezongen werd er bij ‘Under the Blade’. Hoe dan ook, dit was even lekker uit je dak gaan! Uiteraard heeft TS met Jay Jay French en Eddie Ojeda twee gitaarcoryfeeën uit de eighties in huis. Het gitaargeluid was wat morsig, maar alles werd goedgemaakt door het showaspect van Dee, alle ogen waren tenslotte gericht op de frontman

1 x x Twisted Sister 32 x x Twisted Sister 43 x x Twisted Sister 84 x x Twisted Sister 95 x x Twisted Sister 13x x Twisted Sister 10 BIG


.....................

WHITESNAKE

.....................

Whitesnake had gemakkelijk als hoofdact kunnen doorgaan. Enkele jaren geleden dan. De band die ik zondag zag gaf me eerder een vermoeide indruk met een zanger die er live niet helemaal meer geraakt. Al zal er niemand hem dat durven zeggen. David Coverdale redt het nog bij gratie van een fantastische band die hem zowel instrumentaal als vocaal ondersteunt.. Ook visueel vond ik Coverdale wat pover overkomen. Buiten de suggestieve act met de microfoonstandaard en wat naar zijn kruis grijpen, stond hij er soms maar wat versufd bij. De jaren beginnen nu echt zijn tol te eisen en zijn ondertussen ferm gegroefde kop trekt de vreselijkste grimassen om de nodige diepgang aan zijn stem te geven. Tegelijk speelt hij zijn charmes nog wel uit, maar het kost hem toch wat moeite om het publiek echt op temperatuur te brengen.

Zonder te kijken viel het anders nog best mee, ‘Best Years’, een vette bluesy track uit de nieuwe cd liet het beste hopen. Gitarist Doug Aldrich trekt heus van leer alsof hij de band moet dragen. Maar misschien moet dat ook wel; hij schreef trouwens het leeuwendeel van de nieuwe schijf bij mekaar. Eerste classic is ‘Love ain’t no Stranger’, opgedragen aan de terminaal zieke ex-gitarist Mel Galley. Uiteraard zeer nostalgisch, maar ik vond alles bijeen niet coherent klinken. In de rustigere nummers als ‘Is this Love’ doet David het nog wel zeer goed. Punt met Whitesnake is natuurlijk dat zowat alle songs zo erg gekend zijn dat de verrassing er soms wel af is. Maar dat is natuurlijk meer het geval bij bands op Arrow. ‘Still Of The Night’ passeerde ook en uiteraard kwam oud lid Adje Vandenberg meespelen op ‘Here I go Again’. Hoe dan ook, Whitesnake deed meer dan behoorlijk zijn best, maar ik miste wat power en engagement van de frontman. Op Arrow 2006 waren ze stukken sterker. Als ze op Graspop dezelfde indruk nalaten is het voor mij wel duidelijk. Op het einde van de set nog even wat slagregen, maar ook dit was van zeer korte duur.

2 x x Whitesnake David 23 x x Whitesnake Doug 36 x x Whitesnake Doug & Reb1 x x Whitesnake David 4 cut4 x x Whitesnake David 55 x x Whitesnake David 6x x Whitesnake band 2 cut BIG 75
x x Whitesnake David 9 BIG



.....................

MOTORHEAD

.....................

‘How are ya?’ ‘We are Motörhead and we play rock ‘n’ roll’ Een instituut. Daarmee is alles gezegd. Motörhead bestaat ook reeds ruim dertig jaar en Lemmy (62) en co zijn elk jaar wel ergens in de buurt te zien. Het recept is dan ook simpel: erg eenvoudige songs op een wisselend tempo met niet teveel solo’s en niet te complexe teksten. Opener ‘Dr. Rock’ bevat 2 akkoorden en zette de voorste rijen gelijk aan tot moshen. ‘Stay Clean’, uit de legendarische ‘Overkill’ klinkt lekker vet. Zo ook ‘Killers’ en vooral ‘Metropolis’, ook uit de beginjaren. De eerste drie (officiële) cd’s (én ‘No Sleep…’) koester ik nog wel, maar Motörhead boeit me niet langer dan nodig. Op het podium gebeurt niet veel en de is allemaal nogal van’t zelfde. Uit nostalgisch oogpunt bleef ik even staan, maar toch tijd voor een pilsje. Lemmy zal dat zeker niet erg vinden.

x x Motorhead Lemmy 43 x x Motorhead Mickey2 x x Motorhead Phil & Lemmy 1x x Motorhead Lemmy 5 BIH

 

 


........ 

KISS

........

‘You Wanted The Best, You’ve Got The Best’. Hier valt zeker over te redetwisten. Ik ben nooit een Kiss-fan geweest. M.i. was er in Europa niet echt veel plaats voor high-school hardrock terwijl wij hier al bijzonder heavy bezig waren met Iron Maiden, Accept of Motörhead. De grote hype begon dan ook enkele jaren later toen elpees als ‘Alive’, ‘Alive II’ en, ja, ‘Alive III’ in Europa plots bekend werden.Toen Saxon nog oude gordijnen als decor had, bracht Kiss reeds de grootste show in de bizz. En na 35 jaar Kiss brengen ze deze show nog eens de wereld rond.

Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ik er toch was, zou ik nu Kiss live aan het werk zien. Ever vreesde ik dat de ‘Creatures of the Night’ zouden wachten tot de zon onder was. Maar neen, op een zonovergoten podium gingen ze van start.En de legende werd bewaarheid: Kiss brengt een waarlijk fenomenale show. Zolang je er in meegaat natuurlijk. De redelijk kleffe songs, vol tienerromantiek staan in schril contrast met het ‘demonische’ imago dat de band hanteert. Ok, ik vindt ‘Deuce’, ‘Strutter’, ‘Beth’, ‘Love Gun’ of ‘Hotter Than Hell’ wel leuk, maar dit weegt muzikaal zo licht dat je je afvraagt of dit wel de moeite is om naar te kijken. Ook hier verbaas ik mezelf. De show en de poses zijn zo over-the-top dat het je meesleept en dat je er zelfs sympathie voor krijgt. Nu weet ik wel de die-hard Kissfans redelijk fanatiek met hun idolen omspringen. Vele geschminkte gezichten op de weide en bijzonder veel shirts. Ik kan er nu ook inkomen.

Toen Gene, Paul en Tommy neerdaalden en hun eerste cartooneske pasjes op het podium zetten, leek het inderdaad larger than live-entertainment. Vuurspuwen, gitaren die vuurwerk lanceren, veel pyro’s en het logo van de band dat prominent oplichtte. Dit was duidelijk een band die het waard was om fan van te zijn. Ook al wordt er in mijn muzikale omgeving erg smalend gedaan over dit instituut, het is wat het is, en ik ben blij dat ik ze gezien heb! Fascinerend! Als je er in meegaat tenminste.

0 x x Kiss stage1 x x Kiss band 1 fx2 x x Kiss Gene 2
x x Kiss band 3 cut BIG 75
3 x x Kiss Gene & Paul8 x x Kiss Stage 15 x x Kiss Eric 1 cutx x Kiss Gene 5 fx BIG 75



Met het oog op een tragische uittocht, hielden we het na drie kwartier voor gezien. Letterlijk en figuurlijk. Bleek dat de helft van het volk eigenlijk aan de toog stond te kletsen of reeds volop het terrein verliet. Dankzij dit gestage afdruipen verliep dit vrij vlot.Arrow 2008 was uiteindelijk wel erg de moeite, maar dan vooral omwille van het programma. Voor de echte gezelligheid moet je niet komen, maar als je gedreven bent door de muziek, de legendarische bands en de legendes levendig wil houden of jezelf in nostalgie wentelen, was dit zeker een prima editie. Tot op Graspop en … volgende keer is het aan u!
tis gedaan 1

Noot: voor een andere kijk op het festival, bezoek http://markec.blogspot.com/    


 

 






 

 

11:36 Gepost in Muziek | Commentaren (2)