07-11-16

Delain, Evergrey, Kobra and the Lotus @Trix, 06/11

delain,evergrey,kobra and the lotus

Omdat ik het bijna afgeleerd was, werd het tijd om nog eens mijn kop in de Trix binnen te steken. En als twee bands die je toch wel volgt in dit jaar schaamteloos hun beste werk tot op heden in je verzameling knallen, is er geen reden om niet te gaan kijken.

Al zal de aandachtige lezer al snel doorhebben dat Evergrey als supportband geprogrammeerd stond en bijgevolg op zich al meer dan genoeg reden was om op een natte, koude zondagavond naar de Trix te trekken.

Maar achteraf moeten we stellen dat heel de avond een succes was. Zowel Kobra and The Lotus, Evergrey en headliner Delain wisten me meer dan voldaan achter te laten. Al mag het van sommigen wat meer zijn…

Een povere opkomst. Dat is het eerste wat me opviel. Kobra & Co speelden voor nog geen derde van de capaciteit en Evergrey voor een matig gevulde zaal. Zelfs voor Delain bleek er geen stormloop te zijn. Ok, dat resulteert dan wel in een vlot heen en weer in de zaal maar ik had toch gerekend op een stomend en volgepakte Trix. En dat het vooral Nederlanders waren die de eerste rijen bemanden, is op zich wel sympathiek maar tegelijk een wake-up call voor de Belgische rock/metalliefhebbers.

KOBRA AND THE LOTUS hebben twee albums en een EP op hun actief en mochten al eens openen in de LOTTO en spelen op MFVF. Grote potten zullen ze hier niet breken maar in hun thuisland Canada lukt het wel aardig.

Kobra Paige is een felle dame die op het podium voluit gaat. Misschien was ze nog wat hees van de avond tevoren maar na het eerste nummer zat haar stem gewoon vet goed. Beetje ruig, beetje Janis, maar toch melodieus en krachtig.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Kobra speelt graag de ‘bad girl’ en geraakt er redelijk mee weg. Met de looks van een jonge en strakke Mariah Carey maar met een rock’n’roll attitude van hier tot in Ottawa trok ze ons mee. Zelfs met een oversized R&B pet (hallo Beyoncé?) ging het nog hard.

Met een functionele band kreeg ze de aanwezigen wel direct mee. Met zes songs is een goed halfuur zo voorbij en het had dan wel wat langer mogen duren.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Wat moet ik nog zeggen over EVERGREY?

Met een DIJK van een album in 2016, een monster van een album daaraan voorafgaande en een repertoire dat tien albums omvat is een Evergrey show altijd te kort. Nu rees dan ook de vraag in hoeverre het nieuwe album ‘The Storm Within’ deel zou gaan uitmaken van een beperkte setlist. Met een hoop fanfavorieten in de portefeuille is dan niet vanzelfsprekend.

Ingezet met – niet ‘Distance’ maar - ‘Passing Through’, lieten ze duidelijk verstaan dat dit maar een passage was. Later zal ik horen dat volgend jaar de headline tour op ons afkomt.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met ‘The Fire’ van ‘Hymns of the Broken’ ging het pedaal harder naar beneden. Meteen viel me op hoe vet het geluid van gitarist Henrik Danhage wel niet is geworden. Met een modernere sound dan de doorsnee gitaristen, brutaal maar keurig, zeg maar perfect, onder controle.

Ik ben echt gek van die man zijn gitaarspel en als hij met Tom S. Englund in duel of harmonie gaat, is het gewoon guitar-heaven. Mijn maat merkte tussendoor op dat het hem aan Thin Lizzy deed denken. Zeker een compliment, mijn gedacht.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Het beetje gewraakte album ‘Glorious Collision’  werd eer aangedaan met ‘Leave it behind us’, toch een van de betere tracks die het album en de creatief mindere periode waardig overleefd hebben.

‘Black Undertow’ grijpt weer in de donkere sferen van ‘Hymns’ en zal vermoedelijk dan ook wel in de setlist blijven. Het mid-tempo gitaarwerk is haast vintage en trademark Evergrey geworden. Ja, juist voor dat geluid ben ik ruim zestien jaar geleden voor de band gevallen. Op hun laatste werkstuk wordt dit nogmaals voluit uitgesmeerd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Floor Jansen kon er niet bijzijn. “Daarom zullen jullie het alleen met mij moeten stellen”. Ja, dat hadden we al wel kunnen raden. ‘In Orbit’, misschien wel dé single van ‘The Storm Within’ werd keurig gebracht met enkel Tom op zang. Klein kunstje voor deze Grote Vriendelijk Reus die gezegend is met een van de meest herkenbare stemmen in de scene.

Een andere ‘overlever’ is ‘Broken Wings’ van het album ‘Torn’. Dit werd gevolgd door een gitaarsolo van Henrik. In mei zag ik hem zijn truuk ook uithalen voor wel tien minuten. Nu demonstreerde hij in enkele minuten zijn kunnen. Wat een beest van een gitarist! Geen demo van shredding of onuitspreekbare toonladders maar het gebruik van de tremolo, feedback en enkele emotionele lijntjes maakten dat er een welverdiende respons uit de zaal kwam.

Hiermee zaten we bijna aan het einde en dienden er nog twee kleppers te worden afgevuurd. Met een ‘St. Bernardus’-uit-het-fleske los in de pols sprak hij nog wat warme woorden alvorens voorspelbaar ‘A Touch Of Blessing’ aan te kondigen.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zeker een van de absolute Evergrey klassiekers. Een beladen thema, een song die zo beklijft en zo f*cking heavy is dat je hoofd er van gaat tollen. Het duo gitaarwerk klonk perfect, emotioneel, doordacht en pakkend.

Absolute afsluiter was de opener van vorige keer: ‘King Of Errors’. Een waardige stop op een veel te korte maar wederom intense set. En de allereerste Evergrey-set die ik zag zonder ‘The Masterplan’. En ik heb het zelfs niet gemist.

Headliner DELAIN zette wel alle neuzen in dezelfde richting. Met hun beste, meest uitgebalanceerde album tot nu, ‘Moonbathers’, zijn zij m.i. definitief toegetreden tot de grote bands. Zij kunnen probleemloos een headline tour ondernemen.

Minder heavy dan Epica en zonder het drama en pathos van Within Temptation, maar met een poppy insteek zonder hun metalroots te verloochenen. En zondag waren ze beslist metal genoeg om mijn aandacht gaande te houden. Maar what’s in a name? Als het goed is, doen al die labels er niet meer toe.

‘Moonbathers’ staat vol van de aanstekelijke songs, straffe composities, en uitgevoerd met de nodige branie. Charlotte Wessels is nog meer gegroeid, zowel vocaal als qua podiumpersoonlijkheid. Delain is volwassen geworden. En het werd tijd.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Gehuld in een sympathieke outfit die de aandacht wél gaande hield (ik vergeef haar het pluimage waarmee ze op GMM stond…) en een band die er gewoon stónd, was Charlotte de absolute heerser van haar set. Maar het is een band en die staat nu met extra gitariste Merel Bechtold scherper dan ooit.

Toch stel ik me in stilte de vraag of zoveel gitaarwerk nog wel waarde heeft in het symfonische geluid van de band. Gitarist Timo Somers krijgt wel ruimte voor een solo maar ze zijn spaars of al te veel verdoken tussen de toetsen en symfo-inkleding. Maar als band stond het zestal er wel degelijk.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Visueel en qua geluid klopte het als een klok. Goede songs, een berevet geluid en wat eye-candy. What is not to like?

Er werd natuurlijk gretig gegrepen uit de ‘Moonbathers’ cd en terecht. Met een trio bestaande uit de eerste drie songs (vier, gezien de intro) ‘Hands of Gold’, het aanstekelijke ‘Suckerpunch’ en het heavy ‘The Glory and the Scum’ werden we er nogmaals op gewezen dat het menens was met het nieuwe album.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Met vijf albums en toch wel enkele waardevolle tussen-EP’s in de aanbieding, is er materiaal voldoende om een hele avond boeiend te blijven. ‘Get the Devil Out of Me’, ‘Pendulum’ en ‘Army of Dolls’ grepen ze terug naar ouder werk.

Eerste hoogtepunt was ongetwijfeld de uitvoering van ‘The Hurricane’, een van de (nog) straffere songs op ‘Moonbathers’. Wat een geweldige melodie! Gedragen door de instrumentatie en vooral door de doorleefde zang van Charlotte, was het een memorabel moment.

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

‘April Rain’ en ‘Here Come the Vultures’ waren misschien wel triggers in hun vorige sets maar ondanks de positieve respons van het publiek steken ze toch wel schril af tegen het nieuwe werk. Dit werd duidelijk toen ‘Fire with Fire’ werd ingezet. Een hardere nieuwe song waarbij het gaspedaal aardig ingedrukt werd. Onmogelijk hier bij stil te blijven staan.

De intro van ‘Dance Macabre’ is dan wel sprookjesachtig maar neemt snel een bocht naar een lekkere midtempo song die toch eerder als een gesmaakte setfiller kan gesmaakt worden. Ja, ik spreek mezelf tegen, maar Delain staat ook bol van de formules en met toetsenist Martijn Westerholt (moet het nog gezegd: mede oprichter van WT), wordt er soms nogal vlot met dezelfde ingrediënten gewerkt. Maar niets mis mee, hoor!

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

delain,evergrey,kobra and the lotus

Zo vlotte de toch wel lange set verder met o.a. nog ‘The Gathering’, een hoogtepunt van het debuut en als afsluiter (ja, ik sla er een paar over) ‘We Are the Others’.

Delain heeft me zondag volledig ingepakt, ik ben er eerlijk in. Het laatste album is een knaller en gezien er zeven van de elf tracks in de set zaten, kon er niet veel mislopen. Met bovendien een perfect geluid, een warme Charlotte en twee heerlijke opwarmers voordien, was dit een meer dan geslaagde avond.

Misschien sluiten de bands niet voor honderd procent bij mekaar aan maar ik ben er van overtuigd dat er zondag voor alle partijen iets te rapen viel. En net daarom was het een bijzonder fijne affiche.

delain,evergrey,kobra and the lotus

 

20:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

04-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zondag

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

VAR 04.jpg

 

Derde dag op ons jaarlijkse hoogmis.

We zijn nog vroeger op post dan de dag ervoor en het belooft weer een lange dag te worden. Ouderen hebben ook meer slaap nodig en hopelijk kan je dat begrijpen…

Net voor ik de Heilige Weide betrad, viel de regen even met een enkele bak uit de hemel. Verder gezeik werd ons echter bespaard.

Bij aankomst tegelijk richting Metal Dome voor een Canadese band die aardig wat noten op zijn zang had op de laatste MFVF (toch?). Ja, dus met een frontvrouw. En wat voor een.

KOBRA AND THE LOTUS leverde reeds drie albums af en het tweede (s/t) kwam goed aan bij ondergetekende. Verwacht u aan gespierde powermetal met een thrashy randje.

Op het grote podium van de kleinste tent kwam dit helemaal tot zijn recht. Met een prima geluid en een ambitieuze band was dit even echt wakker worden. Straffe band, ik kijk uit naar hun laatste worp die ik eerstdaags moet ontvangen. Ik herinner me vooral de single ‘Soldier’, een zwaarmoedig nummer maar geheel in de lijn van de stijl van de band.

KOBRA 03.jpg

KOBRA 16.jpg

KOBRA 08.jpg

Het is nog geen 12u als de laatste noten uitsterven en een kleine verkenning van het nog redelijk dun bevolkte terrein oogt wat troosteloos. Misschien zijn ook de jongeren onderhevig aan twee zware nachten op rij?

Doch, om 1220u sta ik weer in de Dome voor BATTLE BEAST, de furie uit Finland.

Felle power metal met een zangeres (Noora Louhimo), onze wensen van de dag ervoor lijken wel ingewilligd!

Gelukkig leveren ze ook boter bij de vis en krijgen we een furieuze set met een zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Tijdens hun support voor Sabaton verzopen ze een beetje in de Lotto Arena, hier komen ze prima tot hun recht. Geholpen door een mooie gevarieerde lichtshow en wederom met een excellent geluid, wordt ondertekende op zijn powermetalwensen bediend.

BB 02.jpg

BB 05.jpg

BB 11.jpg

Dan even tijd om wat makkers op te zoeken. Als (Mark) TREMONTI begint, ben ik wel even geïnteresseerd. Zijn gitaarwerk vind ik wel interessant, vooral dan bij Creed en vooral Alter Bridge, waar hij het zompige post grunge geluid toch wat achter zich laat.

TRE 04.jpg

Zijn solowerk kan me maar matig boeien. Toch een beetje een randgeval op GMM, maar het kan m.i. nog net. Ik heb hier trouwens niets te zeggen. Het kan veel erger. Parkway Drive bvb hoort hier wel thuis maar ik krijg er stenen kl*ten van. Even doorspoelen die handel.

Als we bij BLACK STONE CHERRY zijn aanbeland ben ik weer een en al oor. Southern rock voor een nieuwe generatie. Zonder al te veel gemor over hoe mooi het wel was vroeger, want deze nog vrij jonge snaken (met al vier albums achter hun) leven in het hier en nu.

Ze klinken zeer ervaren en hebben een absolute podiumaanwezigheid. Thematisch kijken ze nog wel rond op de farm en in de rondom liggende velden maar Kentucky is heel ver weg als ze voluit de hardere kaart trekken. Voor de tweede keer op GMM deze BSC en hebben een mooie beurt gemaakt.

BSC 01.jpg

BSC 03.jpg

BSC 06.jpg

Als ik op AIRBOURNE sta te wachten moet ik Papa Roach doorstaan. Helemaal niet mijn ding maar ik moet frontman Jacoby Shaddix wel bewonderen om nog zo als een puber rond te springen en het publiek uit zijn hand te laten eten. Een streepje nu-metal mag natuurlijk, en ik betrap me er op dat naargelang de set vordert, je in sync geraakt met de respectieve grooves. Maar toch laat ik deze beker inhoudelijk graag aan mij voorbij gaan.

AIRBOURNE trekt dan weer een heel gekende kaart. Voor diegenen die naar hun grote broer gaan kijken binnenkort, is dit echt een vette opwarmer. Joel O’Keefe zal later tijdens de set een gekende riff opdragen aan Malcolm Young. Zo hoort het ook.

AIR 04.jpg

AIR 02.jpg

Maar verder enkel eigen werk en met drie albums uit is er genoeg voor handen.

De band staat nu in volle zon op het heetste van de dag op de mainstage en ook het publiek zal het geweten hebben. Het is warm en de power van de band knalt uit de PA. Op het podium wordt er voluit over en weer gerend alsof hun leven er van afhangt en vocaal zit het zoals het hoort en als Joel nog eens frontstage gaat spelen, is het hek helemaal van de dam.

Met afsluiter – en eerste single – ‘Runnin’ Wild’, sluit de band af en zelfs al ben ik eerder een passieve genieter, ik was er ook bekaf van enkel maar van ze bezig te zien. Hoe men dat kan volhouden, ik heb er maar het raden naar.

AIR 08.jpg

AIR 10.jpg

AIR 11.jpg

AIR 13.jpg

Na even genieten van Lamb Of God – een kleine zonde van mij – wachten we op MOTORHEAD.

Tja…met gemengde gevoelens, dat spreekt. Ik heb ze vijfmaal, verspreid over dertig jaar, sterk weten spelen maar kan de geruchten en de tragische berichten van het laatste jaar niet lossen. Wil ik hier wel naar kijken, laat staan luisteren?

Ik ven geen mega fan of Lemmy idolator maar Motorhead was bij de eerste heavy bands die ik leerde kennen eind jaren zeventig. Laten we dus even afwachten…

Lemmy kwam rustig opwandelen en toen de band van wal stak was het al meteen duidelijk…dit was maar een povere vertoning. En JA! Je moet het nodige respect hebben voor de band en de man in kwestie maar geld dat ook niet vice versa?

MO 07.jpg

MO 12.jpg

Met een matige vertoning als dit wordt het alsmaar meer tragisch.Met tragere songs als ‘Metropolis’ kan het nog net maar de goede waarnemer merkt ook dat Lemmy eigenlijk nog nauwelijks los gaat op zijn instrument. Nu is hun muziek niet echt complex, maar Lemmy speelt op automaat en slordig.

Gitarist Phil Campbell red meerdere keren de meubels maar dat houd amper stand. Met een trouw en idolaat publiek aan zijn voeten zal Lemmy nog even kunnen doorgaan zolang zijn tikker het niet begeeft maar echt podiumwaardig vind ik Motorhead helemaal niet. En dat is jammer maar de waarheid.

Als ik al naar de mainstage 2 ben afgezakt zie ik ze nog ‘Overkill’ uit hun mouwen schudden maar elke herneming het thema vergt hem blijkbaar meer moeite. Laat ik het hier bij houden.

Mainstage twee dus voor WITHIN TEMPTATION. Hele ander koek. Veel zoeter, maar ondertussen ook een beetje té zoet voor mijn bek.

Net als bij Epica komt dit ook allemaal veel beter uit in een zaal of tent en is de overmatige zon een beetje spelbreker in de verder feeërieke podiumaankleding.

WT 02.jpg

WT 08.jpg

WT 17.jpg

Belangrijkste opmerking is wel dat WT enkele fraaie duetten heeft op genomen maar dat deze live voorzien zijn van een digitale versie. Je hoort ze wel maar je ziet niemand. Mooier was geweest als er – al was het maar iemand – deze partijen voor zich nam. Er loopt toch bekwaam volk genoeg rond in de Lage landen?

WT 04.jpg

WT 10.jpg

WT 11.jpg

WT 16.jpg

Verder best ok, wel allemaal wat afgelikt en al te keurig en ‘Ice Queen’ en ‘Mother Nature’ heb ik nu wel genoeg gehoord. Within Temptation bracht een keurige show en wie er speciaal naar uitkeek zal wel niet teleurgesteld zijn. Evenmin ik.

Toch weer op tijd switchen naar de andere kant voor (mijn) de afsluiter.

SCORPIONS is dus blijkbaar nog niet aan zijn afscheidstoernee bezig. ‘Going Out With a Bang’ mogen we wel heel letterlijk nemen want onze favoriete Hannoverianen spelen nog net als de vorige decennia scherp en met klasse.

Met een zeer gevarieerde setlist – ik denk dan ook aan een medley waarin ‘Steamrock Fever’ zit, kun je nagaan, en natuurlijk een greep uit het laatste album, konden ze zeker de aandacht houden. Met ‘The Zoo’ erg vroeg in de set was het voor mij al gebakken. Dit werd een bangelijk goed concert.

SCOR 04.jpg

SCOR 14.jpg

Visueel ook niets te klagen! Dit was zeker een van de meest overdonderende presentaties ooit op GMM. ‘We built this house’ is een nieuwe blijver in het repertoire; catchy, beetje poppy maar volledig Scorpions.

Opvallend was de solo spot van Matthias Jabs ‘Delicate Dance’, in een redelijk heavy uitvoering. Voor de gitaarliefhebbers was dit echt een hele belevenis. Ondersteund door de gigantische schermen achter hem werd zijn status van gitaarhero – helaas zo onderschat – terecht eer aan gedaan. Wat een knaap!

SCOR 34.jpg

SCOR 17.jpg

SCOR 23.jpg

SCOR 26.jpg

Klaus Meine blijft verbazend goed bij stem en klinkt als altijd wat geknepen en nasaal maar dat is toch een van de kenmerken van Scorpions. Prima job van de kleine.

Scorpions hebben stuff genoeg in huis ‘Big City Nights’, ‘Blackout’ en zo meer gaan er telkens toch weer in en de bekkentrekkerij van Rudolf Schenker geeft telkens weer aan met hoeveel passie hij speelt.

SCOR 38.jpg

SCOR 41.jpg

Scorpions wist ook even akoestisch te boeien zonder daarom de aandacht te verliezen. Het is nu eenmaal een goede kaart om op tafel te leggen als je een ton ballades hebt. Ook dit werd visueel mooi ondersteund. Kortom, alles zat goed op deze mooie zomeravond in Dessel.

SCOR 43.jpg

SCOR 13.jpg

SCOR 39.jpg

Als de band ook kloksgewijs wat over de limiet gaat met ‘Rock You Like a Hurricane’, weet je dat zij de ware triomfators zijn van deze editie. Ik weet niet en wil ook niet weten wat Faith No More en nog van bracht maar hiermee was GMM voor mij een feit.

Moe maar voldaan en niet met loden voeten liet ik de gronden achter me. Ik sluit niets uit.

VAR 05.jpg

 

07:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)