13-10-15

Krk en de eilanden in de Kvarner baai, deel 2, September '15

BAS 05.jpg

DEEL 2

 

Derde dag op Krk. Tijd om de naburige eilandjes te verkennen. Vandaag zijn dat Cres en aansluitend Losinj. En het weer ziet er nog slechter uit dan de dag voordien.

We nemen met bus en al een ferry richting Cres. De zee beukt stevig tegen het schip maar ik denk dat ze hier erger gewend zijn. We zijn al geïnformeerd over de legendarische Bora wind en ingewijden laten ons weten dat dit slechts een voorproefje is. Gelukkig kunnen we indien nodig beschutting zoeken in de ruime passagiersruimte maar uiteraard blijven wij stoer buiten staan.

CRES 10.jpg

CRES 21.jpg

Na een half uurtje zetten we voet aan wal en rijden gelijk naar het stadje Losinj. Onderweg oogt het allemaal wat troosteloos en het zal er niet op beteren. Het eiland ziet er verlaten en robuust uit en de lucht gevaarlijk bewolkt.

Losinj moet in betere omstandigheden een heerlijke plek zijn maar nu maken we dat we onder zeil zitten op een van de vele terrassen. Een warme hap – in ons geval een variatie aan pasta’s – gaat er prima in. Het is niet koud buiten maar de aanblik doet anders vermoeden.

CRES LOSINJ 05.jpg

Het korte wandelingetje nadien levert ook niet veel prettige momenten op. Blij dat we terug op de bus zitten… we trippen terug noordwaarts richting Osor. Op promo-en luchtfoto’s ziet dit plaatsje er geweldig uit. Vanop de grond en in deze weersomstandigheden allerminst. Doods, verlaten en nat.

Zo ook onze laatste stop in Cres stad. De kleine jachten en zeilbootjes liggen te beven in de verlaten haven. Geen hond te zien buiten deze groep goed ingepakte ramptoeristen. Ja, dit is echt zielig maar we maken er het beste van.

CRES 24.jpg

Heel tevreden dat we terug aan boord van de ferry zijn en nog meer als we droog en wel aankomen in ons hotel. Dit is een dag om snel te vergeten. Jammer. We maken nog een fijne wandeling naar en van Krk onder een aanvaardbare avondlijke hemel en dat is dan ook een opsteker.

Na een douche, in avondtenue en gezeten aan tafel voor alweer een uitbundig buffet, is al deze miserie al snel vergeten. Maar het moet nogmaals gezegd worden: op de eerste drie dagen twee maal ellendig weer…daar wordt een mens niet blij van.

Gelukkig! De volgende dag werd er een grijze lucht maar droog weer aangekondigd. Op het eerste zicht bleek dat nogal mee te vallen.

We wandelen naar en door een – weliswaar nat – ontwakend Krk om aldaar aan boord te gaan van onze varende bus, de Tajana, voor de hele dag. De animator (eigenaar?) van de boot is een rijzige grijzende man met een aanleg voor humor en een mondvol Duits, Engels en Italiaans.

Alhoewel dit voor hem en zijn crew dagelijkse kost én kostwinning is, voelen we ons toch snel goed op de boot. Dit zou wel eens een goedmakertje kunnen worden voor de vorige twee dagen.

TA 21.jpg

Het is een eind varen naar het eiland Rab met aankomst de stad met dezelfde naam. De vaart duurt twee en een half uur en verloopt ondanks de ‘schaapjes op de golven’ (…) bijzonder goed. Bovendien maken ze een prima cappuccino in de ambachtelijke kombuis.

De omliggende eilanden ogen prachtig onder de dramatisch schilderachtige lucht. Het waait deftig en de golven durven al eens over de voorsteven gaan maar als echte zeebonken weerstaan we de natuurelementen.

TA 27.jpg

Als de bulk van de passagiers een etage lager al veilig achter glas, geniet ons kwartet van de wind, de deining en het zicht rondom. De zon komt er zelfs af en toe door waardoor de eilanden oplichten in vele schakeringen.

Als ik tijdens de vaart even op een bank ga liggen is enkel en alleen wegens het vermoeiende wandelen op het dek. Niet, ik benadruk: niet omdat ik zeeziek zou zijn... echt niet.

RAB 10.jpg

RAB 00.jpg

Het is al veel rustiger als we tegen twaalf uur de baai van Rab binnenvaren en  het ziet er veelbelovend uit. De wind is bijna draagbaar en er komt hoe langer hoe meer blauw aan de hemel opzetten.

Rab is een aardige stad. We blijven dan ook vooral hangen in het oude gedeelte dat doorweven is van kleine straatjes, bruggetjes, restaurantjes, winkeltjes en fraaie uitzichten over het lagergelegen gedeelte, inclusief de baai en haven.

RAB 16.jpg

Het uitzicht over de vier torens schijnt legendarisch te zijn, zo laat ik me vertellen. Mooi is het inderdaad. Dit wordt gevierd met een prima ijsje. Mijn kompanen bedanken er voor en zullen ijs-loos de dag doorbrengen. Hoorde ik daarna geen tandengeknars en gevloek?

Afspraak om 14u om een hapje te eten aan boord. De keuze tussen vis of vlees was eerder gemaakt en nu was het bang afwachten wat de groezelige kok ons zou presenteren. Viel dat even mee! Mijn makreel was gegrild en bijzonder stevig gekruid. Stevig! Vlot van de graat en gegarneerd met een frisse salade van hoofdzakelijk witte kool. Klinkt erg pover maar was heerlijk.

TA ETEN 06.jpg

Een tweede ronde liet ik dan ook niet zomaar aan mij voorbij gaan… Met een licht zurige maar drinkbare witte wijn werd de hap flink doorgespoeld. Ondertussen voeren we langzaam uit de haven weg richting Pag, het volgende eiland.

RAB 48.jpg

Daar aangekomen oogt de aanlegsteiger wat verlaten maar dit is dan ook een uithoek van het eiland. Wij maken een mooie wandeling langs de kust richting olijfbomengaard. Dit is nog altijd een van de belangrijkste exportproducten van de regio. Een matige klim brengt ons door de ‘plantage’, welke bijzonder ruw oogt door de overvloed aan stenen tussen de bomen.

PAG 13.jpg

Als de wandeling rond is en we terug aan de boot zijn gekomen, drinken we er nog eentje op een goede thuisvaart of zoiets. Ja, de rust, de stilte en de ondertussen overijverige zon maken dat ik daar nog wel even wil vertoeven…

Op de terugweg, die een goede anderhalf uur zal duren, steekt de wind alweer op. De zee gaat redelijk heftig te keer. Op de boeg is het niet uit te houden door de wind en menigeen komt bezeken terug naar de veiligere achterkant. Het is fun, het is wat avontuur voor een landrat maar het is vermoeiend als je persé op de been wil blijven.

Volgt: een flink spektakel als de bemanning een hoop broodresten aan de meeuwen voedert.

PAG GULL 04.jpg

 

Het duister valt lichtjes als we terug aanleggen in Krk. We proberen onze zeebenen te slijten door terug naar het hotel te wandelen. Wederom een mooie lucht, een stille avond, waarom kan het niet altijd zo zijn?

KRK 11.jpg

En jammergenoeg zit het er hiermee eigenlijk weeral op…

Restte ons een even lange terugrit naar huis. Onze gids koos voor een veel aangenamere rit – dus niet langs Zagreb – met veel groen en kronkelende banen.

Toch waren we al na een goed uurtje in Slovenië, via Oostenrijk naar Duitsland. Een overnachting in Ingolstadt luidde het laatste bedrijf in.

Kilometers ploegen door Duitsland met talloze files door wegenwerken (op een zondag!) om dan rond 19u terug op ons vertrekpunt aan te komen.

Het was een fijne trip, mede dankzij het gezelschap, de organisatie en al de positieve dingen die we lieten primeren op het kwakkelende weer.

Kroatië is echt een fantastische vakantiebestemming. Na de grote reis vorig jaar hebben we nu ook een idee van de eilanden. Dit alles kan nu even de kast in en we kijken alweer reikhalzend uit naar het aanbod van volgende jaar…

08-10-15

Krk en de eilanden in de Kvarner baai, Deel 1, september '15

  

BAS 05.jpg

DEEL 1

 

Soms moet een mensch er even tussenuit.

Normaliter wordt er een reis(je) gepland en tot op heden met een goed tot zeer goede afloop volbracht. Helaas viel de laatst geplande excursie figuurlijk in het water. Een rondreis door Polen werd bijgevolg even op de lange baan geschoven. Uitstel is geen afstel en zodoende staat deze nu reeds met stip op de agenda van 2016. 

Met een beetje veel moeite en mijn sympathieke overredingskracht wist ik me alsnog een plaatsje te veroveren op een kleine trip richting Kroatië. Hiervoor ben ik mijn reisorganisatie immens dankbaar. Twee mensen die me nogal nauw aan het hart liggen zaten daar al op, dus ik was best gemotiveerd om daar een extraatje voor te doen. 

Zo gezegd zo gedaan, met een totale reisduur van acht dagen en een lokaal verblijf van (maar) vier dagen, keek ik daar ondanks het beetje onevenwicht in de planning toch erg naar uit.

BAS 23.jpg

Jawel, vier dagen verblijf en evenveel ‘onderweg’? Dat is zeker geen goede balans, ik weet het. Maar het gezelschap en de modus operandi vind ik ook belangrijk en dan nemen we twee maal dik 1400km er graag bij.

Kvarner baai.jpg

 

Bestemming was het eiland Krk. En ik vergeet geen klinkers, Walter. KRK? 

Het op een na grootste eiland van de Kvarnerbaai, regio Istrië, Kroatië. Zo, nu weet u dat ook weer. 

Istrië is samen met het grootste gedeelte van de kuststreek, welke zich uitstrekt tot Dubrovnik alvorens het land overgaat in Montenegro, dé toeristische streek van Kroatië. Met een hele hoop eilanden voor de kust is Krk zeer geliefd als uitvalsbasis voor zeilers, dagjestoeristen en anderen om naar de nabijgelegen eilanden uit te zwermen. 

Ik noem gemakkelijkheid halve de eilanden Cres, Losinj, Rab en Pag. Namen die mij ook niet veel zeiden maar die nu in het archief zitten. 

Na een voorspoedige reis door Duitsland (met overnachting), Oostenrijk en Slovenië, was het nog even via Zagreb tot op het eiland Krk. 

Prima hotel op het eerste zicht, wat later zou bevestigd worden. Kamers wel een beetje over datum maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de service en het enorme en kwaliteitsvolle aanbod van natjes en droogjes. En aan die materie waren we echt wel toe. 

De eerste verblijfsdag bestond uit een verkenning van het eiland en een situering van de regio. Na een bezoek aan een redelijk nietszeggend dorp, reden we naar Baska, het zee-en strandparadijs  van het eiland. 

In het gezelschap van een lokale gids – welke onze lachspieren regelmatig in beweging zette – stoven we weg uit de hoofdplaats Krk. 

Onderweg hielden we even halt aan een monument opgetrokken als de letter ‘A’ van het lokale oude glagolitische schrift. Had er ook nog nooit van gehoord, maar de souvenirshops kennen het maar al te goed.

GLAG 07.jpg

Baska-aan-zee. Gelukkig zonder steriele hoogbouw of overvolle stranden maar met een mooie baai en een heel relaxe sfeer. En stil dat het was; geen joelende kinderen of overspannen ouders.  

Erg beperkt qua aanbod maar voor ons noorderlingen altijd een fijne ervaring om langs een kobalt-en azuurblauwe Mediterannée te flanneren. Héérlijk weertje, prima gezelschap.

BAS 09.jpg

BAS 12.jpg

BAS 20.jpg

Onze middagstop werd genomen in Vrbnik, ook met een tekort aan klinkers, maar wel met een fijne wijnproeverij op het programma. In combinatie met een schotel gedroogde ham en de lokale harde kaas, was dit een prima lichte maaltijd.

WINE 00A.jpg

WINE 07.jpg

De drie gepresenteerde wijnen lieten mij de herinnering van vorig jaar opdiepen… geen echt plezier aan beleefd toen. Toch, met nieuwe moed gingen we in volgorde de witte, de rode en de dessertwijn met open vizier tegemoet. En al bij al viel dat aardig mee. De witte beetje te zuur naar mijn smaak maar de rode had al meer body en smaak. (alsof ik er iets van ken…).

WINE 05.jpg

De dessertwijn was meer mijn smaak maar daar heb je door de likeurachtige impact alweer snel genoeg van. En enige grens moet toch gehandhaafd worden in het gebruik van alcohol op den vreemde. Of beter: in gewaardeerd gezelschap. 

Drie flessen voor vier personen – het is een goed gemiddelde voor een eerste middagstop. Gelukkig was de ham en kaas in verhouding waardoor we toch nog enigszins stabiel het etablissement verlieten. Op naar onze vertrekplaats:  Krk – de stad. 

Krk is geen echte hoogvlieger als je een deftig stadsbezoek wil doen. Het is mooi, beperkt qua omvang maar uitzonderlijk mooi gelegen. Je kan er rondjes lopen, terrasjes doen, winkeltjes bezoeken. Bootje varen. Ijsje eten.

KRK N6.jpg

KRK 87.jpg

Ons hotel lag op een goede tien minuten van het stadje, dus werd er ’s avonds al eens naar daar gewandeld. Met een mooi kustpaadje was dit prima voorzien, mooi verlicht en uiterst aangenaam om doen. De zicht van de vallende avond over de kust leverde dan ook mooie momenten én plaatjes op. Ok, allemaal een beetje cliché maar als het goed is, is het goed. En het was goed.

KRK 45.jpg

KRK 69.jpg

KRK 07.jpg

Wat we wel zagen aankomen aan de horizon waren de donkere wolken. De voorspellingen waren dan ook niet van de lucht. De volgende dag zou een trieste dag kunnen worden.

KRK N5.jpg

Vorig jaar passeerden we reeds Opatija in een vochtige, mistige sfeer. Alles duidde er op dat het nu weer van dat zou zijn. En inderdaad. Alsof Opatija, ooit de meest glamoureuze badstad van noordelijk Kroatië en voorheen Joegoslavië, lag er wederom droevig bij. 

OP 14C.jpg

OP 50.jpg

Niet alleen druipt de vergane glorie van de eens zo indrukwekkende hotels, nu met een grijze hemel en af en toe stevig buitje, leek het nog erger. Schijnt de zon ooit in Opatija? 

Zal deze stad ooit terug zijn status kunnen herstellen? De souvenirwinkeltjes tussen de klassevolle hotels geven het een goedkoop karakter. Vier – en vijfsterren zijn hier de regel maar met dit weer maakt dat weinig indruk.

OP 29.jpg

Tussen de vlagen door wandelen we even op de boulevard om al snel een plaatsje te veroveren op hetzelfde terras (en dezelfde tafel) als vorig jaar. We bestellen hetzelfde en het smaakt even goed. Hoe iets heel simpels als een heerlijke maaltijd overkomt! Turkey sandwich & pint…

OP 34.jpg

Dan wordt het een beetje behelpen. Langs de kerk, pff, zegt me niet veel, terug naar het park en even de boulevard langs de andere richting. Voor enkelen in het gezelschap een strooptocht naar dat ene ijskastmagneetje dat ze zoeken… 

Gelukkig worden we rond 16u alweer op onze rijdende ark verwacht en na een klein uurtje zijn we al te blij dat we terug in het hotel zijn. 

Dan lijkt het weer een beetje op te klaren waardoor een wandeling naar de stad zich opdringt. Tot het volgende diner genieten we alsnog van de gezellige binnenstad van Krk, zijn winkeltjes en gezapige sfeer.

KRK 51.jpg

 

 

 

28-10-14

Rondreis door Kroatië, deel 1

 

kroatië

Deel 1

Croatia: 12 points!

Dus…

Na een jaar dat niet licht vergeten zal worden, was het moment eindelijk daar. Met dit jaar slechts één echte ‘grote excursie’ op het programma mocht het wel eens meezitten, mijn gedacht!

Oord van bestemming werd Kroatië, deel van de ex-F.R.Y. ofte het oude Joegoslavië. Iedereen mee? Naast Kroatië vinden we in de zijstraten ook Bosnië-Herzegovina, Slovenië, Servië, Hongarije en verder in het zuiden Montenegro. Een land met een vreemde vorm, geschapen en gesmeed door de geschiedenis en zijn niet altijd vrolijke consequenties.

Een fijne rondreis en geen ‘mijn resort’ reis; dus veel rijden maar ook veel zien en bezoeken, ervaren, genieten en opslaan op de harde schijf in mijn hoofd en op de geheugenkaarten.

000.jpg

 

Doch: eerst en vooral diende er naar ginds te worden gereden. Dus om te beginnen bijna heel Duitsland door met een bivak in Deggendorf (waar een avondlijke wandeling tot aan de oever van de Donau geen poëtische opwelling veroorzaakte) en vervolgens doorrijden via Oostenrijk en Slovenië naar Zagreb, de hoofdstad van Kroatië (hey, je hebt al iets geleerd en we zijn nog niet goed bezig!).

Het werd tussendoor alsnog even spannend toen we bij de grensovergang naar Kroatië even werden geconfronteerd met gedoe rond iemands ID kaart die beschadigd was. Roepen we hier niet collectief of strenge grenscontroles? Toch?

Kroatië is nog geen lid van de Schengenzone maar is wel kandidaat. Dit ter zijde. Ik ga hier niet verder over uitweiden (eventueel wel aan de toog) maar geef deze tip dan toch graag mee: zie dat je in orde bent met je ID kaart of geldig paspoort!

croatia-flag-wallpapers_32940_1366x768.jpg

 

Misschien zat de vakantiesfeer er nog niet helemaal in dus met beiden enkele zware maanden achter de rug was het even wennen aan het feit dat er even niet moest gewerkt worden en dat alle andere huishoudelijke en familiale beslommeringen nu even de ijskast in konden. Deze eerste toeristische stop op de reis gaf dan wel weer de gelegenheid om de bus inhoud te polsen.

Voor de 7e maal op rij viel dit wederom ontzettend mee. De omliggende gestoeltes werden al op gejuich ontvangen en het zou een fijne verderzetting worden met elke dag nieuwe contacten. Het is dan ook een cliché dat ik de ervaring deel dat je na enkele dagen elkaar precies al maanden kent.

Uiteraard werden de contacten al snel uitgebreid en ons was duidelijk dat er wel meer dan een handvol gezellige mensen aan boord waren. Wat zeg ik?

Onze jonge, spontane en vrolijke Nederlandse gidse Jess was zeker een surplus in het pakket. Met een fijne mengeling van informatie en advies en een topping van jovialiteit wist ze de juiste balans te behouden. Zo hebben wij het graag. Een vakantie is geen schoolreis en door haar perfecte dosering voelde dit gelijk goed aan. Temeer: zo zou blijken dat gidsen in Kroatië ook alleen is weggelegd voor plaatselijke officiële gidsen.

Driver Bert had ik tot mijn grote tevredenheid al eens aan het roer mogen hebben op een eerdere reis dus ook die factor zat snor.

Het duurde geen twee dagen en de laatste twee banken van de volgeboekte bus waren al gelijk dé gezelligste plek op de E40 en omgeving.

Het doorgangshotel in Duitsland werd snel achter ons gelaten en alvorens de tweede reisdag af te sluiten passeerden we langs het kasteel van Trakoscan in Noord Kroatië.

Dit kasteel is een mooie instapper en onderbrak de rit naar de eindbestemming die dag. Even de benen strekken, heuveltje op, wat kunst en wat oude jacht- en andere wapens aanschouwen en een wandeling in het park waren ons deel.

01 Trakoscan.jpg

Vooral de verzameling oud slag- en schiettuig ogen indrukwekkend. Het uitzicht over het keurige park evenzeer. Obligaat diende er (zoals op de postkaarten) rond de vijver gewandeld te worden om een verantwoord zicht te krijgen op het kasteel. In stilte schieten we enkele plaatjes. Wisten we veel dat de start van de reis nog enige heuvels ging vertonen alvorens we ons zouden kunnen laven aan het liederlijke luieren. Zeg gewoon dat we nog niet ‘in the zone’ waren.

Over de wanhopige straten die ons die eerste avond ontvangen in hoofdstad Zagreb kan ik kort zijn: niet gezellig! De eerder grauwe, dikwijls leegstaande en vrijwel altijd met graffiti besmeurde gebouwen ogen nogal grauw en dreigend in de al in het duister gehulde stad. Een nog niet volledig wolkenvrije hemel deed er ook geen goed aan.

Het hotel op zich doet er niet veel beter aan, althans niet wat de eerste indruk betreft. Beetje pover maar proper en functioneel, dat wel. Maar echt vrolijk worden we er niet van. Gelukkig zijn er snel de hartige contacten; met een aanvaardbaar wijntje en een flinke pint werd het al snel gezellig. Alles wordt gerelativeerd en in geografische en historische context geplaatst.

De volgende dag zag het er al veel beter uit, en dan refereer ik vooral naar het weer en de sfeer in het algemeen. Dat we deze dag ook nog eens een eerste uitstap zouden doen, in regel met het voorgestelde programma, zet de sfeer gelijk om naar ‘hoopvol’.

Zo vertrekken wij naar de stad Varazdin. Een drie kwartier later staan wij aan de poort van het kerkhof van deze oude stad. Leuke start? Mmmja, toch wel. Het is schitterend weer en het park is dan ook een echt park; geen lugubere triestheid hier.

Varazdin 03.jpg

Dit grote en erg gevarieerde park, waar dus ook naar hartenlust gewandeld word door de plaatselijke bevolking, was misschien niet dé startplek voor een eerste echte dag in Kroatië maar leverde wel enkele fijne plaatjes op.

Veel leuker was het in de stad zelf. Daarvoor dienen we over de omwalling te stappen met een trap natuurlijk, om zo aan het kasteel, nu stadsmuseum, te komen. Zoals de traditie het wil staat ook hier een bouwkraan voor. (noot: aan de hoofdingang, dus niet op de foto...)

Varazdin 01.jpg

Een verdere rondleiding met een plaatselijke gids brengt ons bij de Kathedraal en de verschillende pittoreske al dan niet toeristisch verantwoorde plaatsjes in de stad. Er staan zes kerktorens op een relatief klein grondgebied; zes RK en eentje Orthodox.

Een muntslager weet ons te verleiden om vers- en sommigen - eigen geslagen munten aan de man te brengen. Verser kan je ze niet krijgen. Een uurtje vrije tijd gaf dan weer gelegenheid tot lunch, koffie, etc.

Varazdin 02.jpg

Proper en mooi, en vooral: niet al te druk. Als de rest van de reis ook zo verloopt, dan is dit een goede maar voor mij iets te risicoloze start.

Even na 14u zijn we terug in Zagreb en dezelfde gids leidt ons door de stad. Helaas is de fruit- en groentemarkt al afgelopen, maar de Kathedraal, panorama’s en het hippe centrum zijn boeiend maar niet indrukwekkend. Beetje achterstand met het opfleuren van de wijken. Al dient gezegd, en dat zal later voor heel het land blijken: ze doen aardig hun best en die instelling scoort wel erg hoog bij mij.

Zagreb 01.jpg

De hippe terrasjes en stijlvolle winkels houden ons ook wel even bezig, maar het zijn hier en daar ‘vintage’ Kroaten die de stad kleur geven. Vooral op het Cvjetni  Square, waar men mais verkoopt met op de achtergrond een hip winkelcentrum en waar kleffe oude bankgebouwen nu trendy bars en dito terrasjes herbergen, is het aangenaam vertoeven.

Zagreb 05.jpg

De ene helft van de inwoners zit naarstig te iPadden of tabletten etc., de anderen zijn onderweg naar ergens. Duidelijk een stad die met rasse schreden aan het inlopen is; hopelijk lopen de mensen elkaar hier allemaal binnenkort ook niet straal voorbij met oortjes in hun kop.

We zitten op een kleine twee kilometer van het hotel en verkiezen maar te voet terug te gaan. Te voet door de rand van deze stad-in-renovatie, zeg maar. Met de ondergaande zon, dezelfde gebouwen smekend naar een herbestemming en het gevoel in een vreemde stad te slenteren zal me altijd bijblijven. Maar daar doen we toch voor!

Zagreb 03.jpg

Zagreb 4.jpg

Het duister begon al te vallen en dit dompelde de wijken waar we nog door moesten in een vreemd licht. Uitkijken voor de trams is ook de boodschap. Zagreb is en blijft een hoofdstad, ook bij valavond.

Zagreb 02.jpg

 

Zagreb 09.jpg

Volgende keer op 3/11: 'den oorlog', een aangename vreetpartij en watervallen!