29-09-11

RockFort, 24/09/11, Fort 8, Hoboken

 Fotogallerij (eindelijk) open: klik links op 'meer foto's'

rockfort,fireforce,incinerate,angeli di pietra,krossbreed

Ok, laat ik eerlijk wezen. Ik had er ook niet het halve land voor doorkruisd, laat staan de provincie. Maar dit kon ik echt niet negeren. ROCKFORT is een nagelnieuw initiatief, ontsproten aan het brein van enkele metal/hardrock liefhebbers én beoefenaars. Later daarover meer. Is Antwerpen al een metalwoestijn met slechts hier en daar een oase waar je met een gerust gemoed kan binnenstappen zonder trendy shit om je oren te krijgen, een festival leek écht wel te hoog gegrepen. Maar neen dus.

Zaterdag had op het grondgebied van de Heerlykheid Hoboken de eerste editie plaats van RockFort, zowaar een metalfestival op wandelafstand. Kwam daarbij dat er voor mij heel wat bekend volk zou aanwezig zijn en sommige leeftijdsgenoten zouden zelfs nog bandsgewijs te bewonderen zijn. Locatie: Fort 8, het laatste van de fortengordel en gelukkig bewaard in de vorm van sport, spel, vis en recreatiedomein. De exacte plek die werd uitgekozen kon niet beter. Toen ik tijdens het laatste optreden huiswaarts keerde hoorde ik na honderd meter nog nauwelijks iets van het toch wel ferme PA-geluid. Niemand hoefde dus wakker te liggen van ons, stelletje ongeregeld, dat zich laafde aan een buffet van metal en hardrock in zeer verschillende smaken.

110924 FortRock 031.JPG

Tegelijk liep er een wedstrijd voor kleinere bands en dat in de schietgang, een mooi gerestaureerde euh, gang dus. Buiten stond er een behoorlijk podium met dito geluid maar soms wat mager licht, soit. Ik ga hier niet over beginnerstekortkomingen zagen, die laat ik bijtijds wel aan de organisatie weten.

Op één of twee ‘grotere’ bands na, kende ik ze allemaal en had ik ze ooit als eens – soms in andere vorm en bezetting (ove in een andere eeuw) – live gezien. Ik ga niet ingaan op setlists want die zijn me helaas onbekend en dat is ook irrelevant gezien het toch eerder een gezellige happening was met bands die best goed presteerden. De meeste bands resideren in groot-Antwerpen en zijn helemaal niet onbekend in het locale clubcircuit.

In vogelvlucht dus: THE GUARDIAN bracht een mooie set toegankelijke metal. Zanger gitarist Lu leverde een goede zangprestatie en liet het vinnigere werk over aan zijn solo gitarist. Toch kon ik me niet ontdoen van de idee dat de hele set wat stroef en ongemakkelijk liep. De nog magere opkomst van het publiek kan daar voor iets tussenzitten. 

THE GUARDIAN 07.JPG

Volgende band was ik echt wel nieuwsgierig naar: ANGELI DI PIETRA. Deze Antwerpse folk/paganmetalband bestaat bijna tien jaar en heeft zich ondertussen opgewerkt tot dé Vlaamse vaandeldragers in het genre. Zij mochten al openen voor vele van hun internationale stijlgenoten.

ADP 02.JPG 

ADP 31.JPG

Met zangers Guy en Sjoera heeft de band een gouden combinatie van zowel vrouwelijke als meer brutale vocals en grunts en op de zeldzame momenten dat beide partijen samen in harmony gaan komt de band tot magische momenten. Prima van Sjoera om perfect te zingen wat ze kàn zingen waardoor ze nergens onzeker of op de rand gaat. Andere bands met ‘female vocals’ durven dit al eens over het hoofd te zien. Ik vond enkel de gitaarsolo’s een beetje te eenvoudig. Mogelijk is dit een bewuste keuze om zo ‘folk’ mogelijk te blijven klinken, maar dit ging toch wat ten koste van het ‘heavy’ aspect.

ADP 30.JPG 

ADP 25.JPG

Verder niets dan lof, want ondanks het feit dat ik de band nog nooit gezien had, ging ik vlot mee in de melodieuze refreinen. Hun tweede album ‘Anthems of Conquest’ is net uit en werd dan ook volop gepromoot. Jammer genoeg was hun merchandisestandje te snel opgedoekt. Volgende keer dan maar.  

ADP 35.JPG

ADP 33.JPG

Beetje andere koek was het met STALLION, ook een Antwerpse band die na een lang hiaat sinds enkele jaren terug actief is. Met centrale man gitarist Rob Richter en Oliver Wright op gitaar en zang, zien we gelijk twee van de initiatiefnemers van dit festival in actie. Bassist Glenn, welke ook de PA indoors bediende, en drummer Guy zorgden voor een solide basis voor de meer traditionele heavy rock met bluesrock invloeden. De Britse Oliver beschikt niet over een sensationele stem maar klinkt warm en bekend in de oren en geeft een perfecte frasering aan de teksten. Zijn stemgeluid lijkt wat op een gepolijste Paul Rodgers en de muziek plaats ik dan ook tussen heavy Bad Company, Thunder en meer mainstream moderne metal. Zeer toegankelijk en gebracht met de nodige overtuiging. Kleine opmerking toch: Buiten Oliver volgende keer toch iets meer spelplezier tentoonspreiden?

STALLION 17.JPG 

STALLION 09.JPG

STALLION 31.JPG

Heel ander koek was KROSSBREED. Met twee volwaardige cd’s en een EP in de catalogus, heeft deze band bijzonder veel furore gemaakt in het club- en festivalcircuit. Zo zijn zij een van de weinige bands van bij ons die ooit op Wacken hebben gespeeld.

KROSSBREED 09.JPG

KROSSBREED 10.JPG

Krossbreed speelt een mix van heavy thrash, metalcore en hardcore zonder daarbij te verdwalen in technische hoogstandjes. De band grossiert vooral in strakke riffs en beukende ritmes. De zang van zanger/gitarist Michel is perfect voor het genre, maar het is niet echt spek voor mijn bek. Toch moeten we vaststellen dat Krossbreed de eerste band is van de dag die voluit op kracht en dynamiek gaat en dat is zeker een verdienste van de band op zich. 

KROSSBREED 06.JPG

Een band die al een hele tijd meedraait in het Antwerpse rockcircuit en ver daarbuiten is FIREFORCE. In een vorig leven, toen ik nog haar had, zag ik ze al spelen onder de legendarische naam ‘Double Diamond’.

De band heeft sinds enkele maanden hun eerste cd uit: ‘March On’ maar diende onlangs op de rem te gaan staan wegens een (zoveelste) ingrijpende personeelswissel. Enkel gitarist Erwin Suetens en frontman Filip ‘Flype’ blijven nog over van de oude bezetting. Met een in de haast overgevlogen Duitse tweede gitarist, nieuwe drummer en bassist, stond Fireforce zaterdag voor het eerst sinds maanden terug live op het podium.

FIREFORCE 05 BW.JPG

FIREFORCE 50.JPG

No-nonsense true metal met invloeden van Judas Priest, Savatage en Saxon, kortom: traditionele heavy metal waar we allemaal wel oor naar hebben. Het was misschien niet allemaal voluit gespeeld, maar er was weinig op te merken aan het gitaarspel van de nieuwe gitarist (naam ben ik kwijt) en de andere nieuwkomers. Visueel leek het toch goed te kloppen en al doende werden speltechnische foutjes die de die-hard fan zou opmerken vakkundig weggestoken door een zekere camaraderie tentoon te spreiden onder de bandleden. Met de nodige metal clichés en poses wisten zowel Flype als Erwin de verse band als een eenheid naar voren te schuiven.

FIREFORCE 55 FX.JPG 

FIREFORCE 32.JPG

FIREFORCE 49.JPG

Fireforce is zo een band waarvoor ik enkel maar respect kan opbrengen omdat de kern van de band bestaat uit echte ‘believers’ die telkens weer een tegenslag kunnen overwinnen en live steeds weer het beste van zichzelf geven. Is dat niet de ware spirit van metal? 

Tussen de buitenbands door kon je dus even de ‘schietgang’ in om te genieten van het jonge(re) geweld. Helaas geraakt ik er niet altijd. Die enkele die ik welk gezien heb vond ik nogal aan de eenzijdige kant en ze tapten toch allemaal wat uit hetzelfde death/heavy thrash vaatje. Natuurlijk volop respect voor hun inzet en passie, maar het was niet echt aan mij besteed.

Enige uitzondering was INCINERATE, welke toch voor een iets strakkere thrashlijn kozen. Met twee gitaristen, een straffe bassist en een beest van een drummer wisten ze de welliswaar korte maar aanstekelijke songs te brengen. Goede frontman ook. Zeker een band om in het oog te houden.

INCINERATE 03.JPG

INCINERATE 18.JPG

INCINERATE 19.JPG

Later op de avond zal blijken dat Incinerate de poll-wedstrijd zou winnen en ook al kan ik ze niet naast mekaar leggen, Incinerate lijkt me zowiezo de band met het meeste capaciteit om groter te worden. Bij een volgende editie zijn zij alvast uitgenodigd om het grote podium te openen. 

Het Duitse MESSENGER is momenteel op tour met Blaze Bailey en werd dus als nog aan de affiche toegevoegd. Het ware beter geweest van niet want buiten een superfan was er weinig interesse voor deze band. Als zelfs ik er nog nooit maar van gehoord heb, wil dat al wat zeggen.

De set-up leek anders meer dan professioneel en de band was kostuumsgewijs fraai uitgedost. Langs de andere kant had het tevens iets lachwekkends, zeker na de Antwerpse bands die toch een zekere nuchterheid annex credibiliteit hadden, leek Messenger eerder op een slechte Spinal Tap grap. Muzikaal ging het er nog wel mee door maar als een band enigszins gedateert kan overkomen, waren zij het zeker. Als Blaze dan nog eens als gast tijdens een vreselijke song met een even slechte act (‘Kill the DJ’?) komt meeroepen, kan het niet slechter meer worden. Voor de visuele act zou zelfs Manowar bedanken. Je kan stellen dat alles een keer terugkomt, maar deze portie mag je voor mij aan de hond geven. Gelukkig duurde hun set amper langer dan hun soundcheck.

MESSENGER 07.JPG

MESSENGER 13 FX.JPG

Uiteindelijk dan toch tijd voor de headliner. Een naam die vooral teert op gerateerd succes bij een bandje genaamd Iron Maiden, heeft BLAZE BAILEY het blijkbaar anders in gedachten. Even voor zijn gig deelde de man nog armtierige stickers met zijn naam en logo uit en nauwelijks iemand was geïnteresseerd.. Dit maar ter illustratie.

Met een band, volledig opgetrokken uit huurlingen, die furieus inzette, liep de man parmantig door het magere publiek om dan op het podium te doen waar hij in gedachten goed in is, nl. zichzelf overtuigen van zijn kunnen. Aan de band zal het niet gelegen hebben, die deden zeker hun best en zorgden voor een hard maar uitgebalanceerd geluid.

BLAZE 16.JPG

BLAZE 02.JPG

BLAZE 20.JPG

Nu, eerlijk gezegd, viel het allemaal nogal mee want de verwachtingen waren bijzonder laag. Zijn gewraakte stemgeluid klonk beter dan op de beide Iron Maiden cd’s en de songs waren bijlange niet slecht. Maar er is meer: met constant lelijke gezichten te trekken (en dat is niet moeilijk voor hem) en altijd die vuist in de lucht, is het nieuwe er dan ook snel af.

Blaze Bailey zal nooit worden wat hij denkt ooit geweest te zijn, nl. een solide frontman die een band kan trekken en een publiek boeien. Ik had dan ook niet veel moeite om na enkele nummers, waaronder toch twee songs uit de ‘X Factor’ cd, het oord te verlaten. Het was een lange en goed overgoten dag geweest. 

110924 FortRock 373.JPG

RockFort 2011 was een zeer geslaagd festival wat organisatie betrof. De Antwerpse bands zorgden zeker voor de nodige ambiance maar qua headliner en support mag er voor volgende editie iets hoger gemikt worden. Persoonlijke tip: Brainstorm of Primal Fear.

O, ja, en aan diegenen veel beloven: ‘You talk the talk, but do you walk the walk?’ 

Stay Heavy!

15:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

24-03-09

Krossbreed & Incinerate @ De Rots, 21/03/09

Concertverslag Metal logo 4

 


Het komt niet altijd zoals gepland. Was gepland: een rustig avondje pintje drinken en wat bijkletsen, werd uiteindelijk een avond vol heftige death- en thrash metal in rockcafé De Rots. Uiteraard werd het bijkletsen en de meer dan verdiende pint achteraf nog goedgemaakt. Gezien een optreden in ’t centrum altijd vroeg begint omwille van de geluidsoverlast, was ik waarlijk vroeg in het centrum. Voor de gelegenheid met de tram; parkeren kost een immers fortuin en vermits ik toch ter plekke nog een falafelke wou binnenschuiven alvorens mij in de arena te begeven, was ik om1830 al in het hart van onze metropool. Enfin, dit gaat u allemaal geen zak aan, laat staan dat het u interesseert.

In De Rots, een etablissement dat ik nog maar een 3-tal keer bezocht heb, was de sfeer al sterk ingezet. De uitbreiding met het centrale podium (ten koste van de winkel) was een prima initiatief. Qua mogelijkheden biedt dit veel meer dan de beperkte toestand in de PandDemonium. Maar het is nu eenmaal zoals het is.

Historisch amicale en muzikale banden maken dat ik dus vooral kwam kijken naar INCINERATE, een wel heel prille vierkoppige trashband uit de eigen contreien.

Thrashmetal is nu nooit helemaal mijn ding geweest, zelfs in de hoogdagen midden jaren tachtig liep ik er niet echt voor warm. Toch kan ik vandaag gerust een set van Exodus of Testament zonder psychische nazorg doorstaan. Maar dit is Exodus niet. Het neigt mij ook eerder naar deathmetal, al zijn er al voor minder… Incinerator is natuurlijk niet zo technisch onderlegd en heeft duidelijk nog wat setjes te doorploegen alvorens de routine van zich zal doen spreken. Op het enthousiasme van de frontman valt niet veel te zeggen. In een poging een moshpit te doen ontstaan wierp hij zichzelf in ‘the zone’. De bassist en gitarist lijken zich eerder weg te denken van het podium. Dat kan een pose zijn, maar ik zie toch liever wat fysiek engagement. Maar wat niet is, kan nog komen, zeggen ze dan. Geluidstechnisch zat het wel ok. De stijlgebonden sound is op zich natuurlijk al wat ‘blurry’, al werd er redelijk strak gespeeld. De eerder korte songs leken – voor mij althans – wel wat op mekaar. Misschien zou het geen slechte zaak zijn om met een net iets originelere stijl op de proppen te komen.  Incinerate heeft niet alleen een geweldige naam; zij beschikken m.i. ook over het potentieel. Nu nog een eigen geluid en eeuwige roem wacht hen.

Incinerate 1Incinerate 2Incinerate 4Incinerate 5Incinerate 3Incinerate 6

 

 

 

 

 

incinerate
 


KROSSBREED heeft al iets meer kilometers op de teller.

Van hier naar Wacken en terug is al een slordige 1200 km. Dat telt als je dat te voet moet doen, maar Krossbreed, (°2003, Antwerpen) heeft dit in stijl gedaan toen ze daar mochten spelen n.a.v. het scoren op de respectieve ‘battle’. Krossbreed speelt behoorlijk strak en swingt bij momenten meer dan goed voor mij is. Ik hou van een ‘groove’ in de songs en die zorgt met regelmaat voor een adempauze in de anders als een goederetrein doordravende machine. Ik hou bvb erg veel van Lamb Of God of Killswitch Engage. Maar zo ver gaat het nu ook weer niet. Sepultura en Machine Head liggen er erg duidelijk bovenop. Zanger/gitarist Michel is een prima frontman. Zijn strot lijkt onvermoeibaar en de strakke brute riffs komen vlot uit zijn pols. Bassist Stef vormt met de drummer een sterk duo. Qua presence valt er niet veel op te aan merken. Nieuwe gitarist Stefan oogt nog wat onwennig, maar zijn spel past perfect in het geheel. De tweede helft van de set werd gespeeld door de vorige gitarist, wat wel voor een ander geluid zorgde. Een cover van Machine Head, ‘Davidian’ liet nogmaals horen waar de bulk van de mosterd vandaan kwam.

‘Carved in Stone’ is hun cd-visitekaartje tot vandaag, maar naar eigen zeggen zit de full-cd er aan te komen. Liefhebbers van technische en meer eclectische metal zullen hier zeker van genieten. Voor mij is het nog altijd een beetje doorbijten. Ik ben niet snel een die-hard fan van iets of iemand en deze stijl van metal weet ik wel te appreciëren, maar teveel van het goede is, euh…teveel dus.

Zaterdag was echter prima gedoseerd en ik vond het fijn om met vrienden, zonen van vrienden, cafékennissen en geloofsgenoten onder één dak van twee prima bands te mogen genieten.

En ja, als een band zegt dat ze thrash spelen, dan zijn ze een thrashband natuurlijk. Wie ben ik anders dan hun nederige dienaar!

Krossbreed 3Krossbreed 4Krossbreed 2
Krossbreed 1
Krossbreed 6Krossbreed 13Krossbreed 10Krossbreed 15



 

 


 


09:16 Gepost in Muziek | Commentaren (1)