30-10-10

Metal Female Voices Fest 2010

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

Zaterdag 23 oktober

Vorig weekend had het 8e Metal Female Voices Fest plaats en telkens weer weet de organisatie een hoop bands bij mekaar te brengen waarvan de helft me quasi volslagen onbekend is.

Dit om maar te stellen: je denkt ‘ik ben toch wel erg mee’, en als je dan de affiche bekijkt weet je gewoon dat er weer heel wat gegoogled, ge-youtubed en ge-MySpaced moet worden. Kwestie van niet volledig ongewapend de arena te betreden. Met Graspop idem dito, maar daar gebeurt de triage vlotter wegens het enorme aanbod. Langs de andere kant: je weet zo toch al een beetje waar de klepel zal hangen bij dit evenement. Al is dit misschien niet echt proper uitgedrukt, ik weet het. Zaterdag mocht ik van thuis alleen op stap, zondag bestond ons team uit twee liefhebbers, mezelf meegerekend.

Ik ga niet al te veel over de bands op zich zeveren, want dat kan je zelf uitzoeken indien je dat wenst en bespaart mij ook opzoekingswerk. Ik ben, in tegenstelling tot wat sommigen beweren, geen metal-encyclopedie. Er zijn er zelfs die zeggen dat ik ‘maar’ een amateur ben, en ik ben daar trots op. Als alle amateurkes even veel tijd en middelen zouden spenderen aan ons geliefde genre, het zou geen kwaad kunnen, maar dit ter zijde. Voor de fun vermeld ik toch bij elke band de afkomst. Kwestie van mijn multiculturele inborst tentoon te spreiden. Het moet niet altijd allemaal negatief zijn!

Zaterdag dus op tijd aanwezig om de eerste band te zien. PYTHIA (GB) had ik in april op het festival in Mons gerateerd wegens te laat. Ik heb er als boetedoening de cd gekocht en ik heb daar nog altijd geen spijt van. En nog beter: ik was goed voorbereid op de eerste band, wat toch een goed begin is als de hal nog maar voor een goed kwart vol is.

Pythia loste volledig de verwachtingen in. De prima reputatie van dit festival (parking, geluid, modus operandi in het algemeen) bewees zich weerom. De eerste bands kregen wel wat minder licht, maar het geluid was zeker niet minder dan bij de grotere groepen.

Daar Pythia maar een cd uit heeft, was het leuk om de gekende nummers live te horen. Melodieuze classical & powermetal met een donker randje, uitstekend gebracht voor een reeds goed wakker publiek. De cd 'Beneath The Veiled Embrace' laat zich gemakkelijk beluisteren. Zangeres Emily klinkt fris en gedreven en de band zorgt ook live voor een strak geluid. Mooie stage outfits ook!

Na dertig minuten was het helaas al voorbij, maar dat zijn nu eenmaal de wetten van een festival. Gelukkig gebeurde de ombouw van het podium weerom bliksemsnel wat er voor zorgde dat het tijdsschema nagenoeg het hele festival aardig gerespecteerd werd. Twintig minuten is voldoende om even een ommetje langs de merchandise te maken, toog te bezoeken en ook even te bekomen indien nodig.

01 Pythia.JPG

02 Pythia.JPG

Het Italiaanse GODYVA mocht als tweede spelen. Nooit van gehoord tot dan dus. Deze band speelt eerder gothic metal waarin al eens minder voor de hand liggende passages zaten. Zangeres ‘Lady Godyva’, ja dus, kon me vocaal niet echt bekoren, maar de band maakte veel goed. Net als bij hun collega’s wordt ook bij Godyva een flink deel van het geluid door keyboards gedragen. Helaas was ik niet bekend met hun werk en probeerde ik gewoon te genieten van de set. Toen de frontdame tegen het einde aan de band voorstelde en er plechtig aan toe voegde dat zij (dus) Italië vertegenwoordigen dacht ik spontaan “f*ck, die denkt dat ze op het Songfestival staat”. Of wat opgroeien met de RAI met een mens kan doen… Op naar de volgende.

03 Godyva.JPG

Bare Infinity (Griekenland) bleek niet te komen opdagen, al had ik die info niet of op zijn minst gemist. Vervanger was het Poolse UNSUN. Met net een vers 2e album onder de arm achtten zij zich klaar voor deelname aan dit festijn. Helaas, net als vorig jaar toen zij ook geprogrammeerd stonden, waren zij ook nu weer het zwakke zusje in de rij. En dat heeft niets met inzet te maken, want ondanks het feit dat zangeres Anna maar een turf (of twee, ik wil er van af zijn) groot is en bijzonder lieftallig uit de hoek kan komen, weet zij best te bekoren door haar speelse aanpak. Maar dat is tegelijk de zwakte van de groep. Leuke songs, wat karige invulling maar geen echte impact qua geluid, laat staan stemsgewijs. Neen, Unsun ontbeert ‘gewicht’ in de schaal om een blijvende indruk te maken. In denk dat ze in een club of kleinere zaal eerder tot hun recht komen. Volgens de trends zal ik dit een sorbetje noemen…

04 Unsun.JPG

Heel wat anders was 69 CHAMBERS uit Zwitserland. Deze had ik wel op voorhand gechecked dus was ik klaar voor het sleazy gezelschap. Zangeres/gitariste Nina leek wel een jonge versie van Lita Ford, of eerder Lita Ford zoals mijn generatie ze zich wil herinneren (…). Strak in het pak, blonde manen en fijn balkonnetje. Het kan niet anders dan dat ze zich daaraan gespiegeld heeft. Niet dat het mij iets doet, maar soit (…).

Ik zeg ‘sleazy’, maar dat is maar het imago. Noem het gerust ‘slutty’, whatever, maar de band speelde even strak als hun outfits. Traditionele hardrock met een punky attitude en glamelementen. Niet echt nummers die de latere generaties zullen neuriën, maar het ging toen echt over het moment en dat was genieten. En hadden we ooit al eens een Zwitserse band op MFVF gehad?

05 69 Chambers.JPG

06 69 Chambers.JPG

Het Brusselse SKEPTICAL MINDS was voor mij zeker de verrassing van de dag. Wat ik er van gehoord had maakte me niet echt warm dus zette ik alles in op hun performance. En dan springt direct zangeres Karolina in het oog. Uitgedost als een ‘warrior’ uit Mad Max 7 zag ze er tegelijk geestig maar zeker ook strijdvaardig uit.

Deze band schuwt het experiment niet en hebben naast een celliste in de band, ook beroep gedaan op een extra cello kwartet dat op zijn eigen Apocalyptica materiaal speelt. Heel wat volk op het podium dus. Afgezien van dat het extra personeel niet echt door de mix kwam, was het een prima optreden met ook heel wat beweging. De band brengt nog een leuke toegift in de vorm van Motörhead’s ‘Ace Of Spades’. Leuk maar niet echt een meerwaarde voor dit toch al meer dan vermakelijke optreden. Mooi!

07 Skeptical Minds.JPG

08 Skeptical Minds.JPG

10 Skeptical Minds.JPG

We waren ondertussen zo goed als in de helft van het programma toen VISIONS OF ATLANTIS uit Oostenrijk hun set kwamen brengen. Aan de hoeveelheid Nightwish-shirts te zien vooraan kon je al raden wat de kracht van de band ging zijn. Zelf heb ik enkel de ‘Trinity’ cd, welke ik erg hoog inschat. De gedreven symfonische metal is erg meeslepend en werd furieus gebracht. Krachtige wederkerende keyboardthema’s maken dat je vanaf het begin van de nummers al aan het refrein kan denken. Persoonlijk vind ik dat ze de mosterd erg halen bij ‘Wishmaster’  van Nightwish. Dit om je een idee te geven. ‘Trinity’ ken ik haast van buiten, het was bijgevolg echt genieten toen bleek dat ze toch erg veel van die cd speelden. Ik moest vaststellen dat ze alweer een andere zangeres hadden, maar er was zeker niet verkeerd mee. Samen met zanger Mario Plank wist Maxi Nil in de duetten te schitteren. Dat Mario zich excuseerde voor het feit dat hij ook zong was sympathiek, maar het geluid van VoA is nu eenmaal erg bepaald door de samenzang en die was gewoonweg subliem. Uiteraard was het up-tempo ‘Wing Shaped Heart’ het hoogtepunt. De set van VoA tilde het niveau gevoelig omhoog, wat gezien de eerdere prestaties al wat wil zeggen.

13 VoA.JPG

14 VoA.JPG

12 VoA.JPG

DYLATH-LEEN is een Franse death metal band die al acht jaar stevig bezig is. Ik zeg ‘stevig’ en daar bedoel ik mee: zij zijn beenhard. Te hard voor deze jongen. Ik haal mijn neus niet op voor een setje death metal, maar ondanks de inzet van zangeres Kathy en de rest van de band, kon ik niet weg met de nummers. Teveel, trop. Tijd voor een zitbank op te zoeken.

16 Dylath-Leen.JPG

TRISTANIA is een Noorse band die al vele jaren meedraait in de gothic scène. Misschien willen ze het zelf niet meer zo noemen, want hun laatste product ‘Rubicon’ ligt toch wel ver verwijderd van het album ‘Beyond the Veil’, een cd die ik eigenlijk pas enkele jaren geleden heb ontdekt. Ook op hun laatste gaat de band er traditioneel tegenaan met veel akoestische instrumentatie en gevarieerde zang, maar het is ook allemaal een pak melodieuzer en vlotter verteerbaar. Ook weerom met een verse frontvrouw, Mariangela, is het ijs snel gebroken als zij starten met albumopener ‘Year of the Rat’. Met de stem van Osten Bergoy als constante weet Mariangela haar zuiderse temperament te etaleren over de nummers. Net als landgenoten Sirenia hebben zij geopteerd voor een Mediterrane zangeres nadat ze een blonde Noord-Europese in de rangen hadden. Veel nummers dus uit ‘Rubicon’, maar er wordt voldoende geput uit ouder werk om eventueel meer traditionele fans bij de les te houden. Ik zag ze al eens eerder, maar deze set, mede dankzij het meer toegankelijkere materiaal blijft me het beste bij. eel kon er niet meer mislopen. Volgende drie bands waren op voorhand al zeker van hun zege.

17 Tristania.JPG

18 Tristania.JPG

20 tristania.JPG

Goed, KRYPTERIA (D) hebben we ondertussen al voldoende gezien als support van Epica, op MFVF 7 en GMM en ik hield mijn hart vast of ze dezelfde show zouden opvoeren. Inderdaad, de trouwjurk. Dat had ik nu wel onderhand gezien. Gelukkig (voor mij althans) zat het visueel nu een beetje anders in mekaar.

Ji-In Cho koos voor een lederen jas over haar frêle schouders ipv het maagdelijke wit van de jurk. En ik blijf het herhalen, al zijn er in mijn vriendenkring andere stemmen, Krypteria staat live als een huis. Ok, het is niet echt complex of instrumentaal veeleisend, maar eens de intro voorbij is en ‘Shoot Me’ wordt ingezet, krijg ik steevast een adrenalinestoot. En dan staat ‘ze’ er nog niet. Met de nodige flair neemt Ji-In haar plekje in aan de microfoonstand om vervolgens niet alleen het statief, maar ook het publiek én de band op te vrijen. Vocaal schiet ze nooit tekort waardoor het plaatje blijft kloppen.

Met de nodige sensualiteit beweegt ze over het podium om soms bezwerend het publiek in te staren en dan weer als een puber over het podium te dansen. Laatste cd ‘My Fatal Kiss’ wordt nagenoeg geplunderd, maar ook ‘Bloodangel’s Cry’ wordt aangesproken. Met ‘All Systems go’ worden alle stoppen uitgetrokken en gaat de band voluit. Haar eigen favoriete song ‘Scream’ is niet direct de mijne, maar dat is haar vergeven. Wat ik deze band vooral aangeef is het feit dat ze met relatief eenvoudige songs en nauwelijks virtuoos spel of solo’s een beestachtig geluid kunnen neerzetten zonder een enkele barst te vertonen. Het moet niet altijd moeilijk zijn.

21 Krypteria.JPG

22 Krypteria.JPG

23 Krypteria.JPG

24 Krypteria.JPG

Het was aangekondigd. Vorig jaar wist Floor Jansen ons te vertellen dat ze een nieuwe band rond zich heeft verzameld. Er werd aan een cd gewerkt en ze zou spoedig terug aan de top staan. Het was even afwachten tot vlak voor de zomer toen ze REVAMP op ons losliet. De cd vind ik wel ok, maar is nog aan het groeien. Het optreden op GMM vertoonde nog niet voldoende routine en kwam niet echt over. Maar alleen al haar verleden gaf Floor voldoende krediet. Nu zijn we enkele maanden verder en na datum moet ik eerlijk zeggen dat ReVamp als set een van de sterkste van het festival was. Er zaten dan ook behoorlijk wat verrassingen in de 75 minuten die ze kregen.

Uiteraard stak de band van wal met ‘Here’s My Hell’, kwestie van niet in te slapen dus. Een hele grabbel uit de debuutplaat volgde met als eerste verrassing een duet met Epica’s Simone Simons, nl. ‘My Curse’. Mooi was dat Simone Floors deel zong en Floor de partij van Russel Allen op de cd versie. Ik was toch van dat gedacht. Simone was dus in goede doen en na een dikke knuffel met haar gastvrouw verdween ze terug. Vervolgens werd er een vleugel op het podium gerold en bracht Floor met enkel haar toetsenist het gevoelige ‘I Lost Myself’ waarbij het muisstil werd in de anders toch wel rumoerige hal. Toen Floor nadien aankondigde om nog een stukje opera er aan te breien werd het wel heel erg emotioneel. ‘O Mio babbino cara’ van Puccini klonk als een klok door de hal en Floor liet hiermee gelijk alle concurrentie achter zich. Ironisch genoeg zal ik dit als het hoogtepunt van de tweedaagse blijven herinneren. Formidabel dus. Erg gedurfd om meteen daarna een van de hardste songs uit haar repertoire te brengen, inclusief een storm van grunts. Van contrast gesproken. Verder kregen we nog o.a.‘Energize Me’ van After Forever. ReVamp is nu dus volledig opgewarmd en heeft zijn zaakjes voor mekaar. Ik mag enkel hopen dat dit nog even doorgaat!

25 Revamp.JPG

26 Revamp.JPG

27 Revamp.JPG

28 Revamp.JPG

Voor de (tweede?) headliner liet ik me een beetje afzakken naar de zijkant. Ik had ARCH ENEMY (ZW) al eens live meegemaakt en was er niet gerust in. Maar dat viel best mee. Op een pit of twee bleef het publiek redelijk rustig op zijn plek. Voor het eerst moeten we tien minuten wachten alvorens de lichten doven. En dan is het plankgas met ‘The Immortal’ en ‘Revolution begins’. Het furieuze ‘Ravenous’ zorgt voor een korte maar stevige ‘circle of death’, uiteraard vlak naast mij. Mijn persoonlijke favoriet, ‘Taking Back My Soul’ met het fantastische twin gitaarwerk van de broers Amott klinkt voortreffelijk.

Angela Gossow meldt tussendoor dat ze niet van plan is om als een vrouw te gaan klinken, wat een hele geruststelling is. Gelukkig ziet ze er nog wel degelijk als een kwajong.., euh, sorry, vrouw uit en weet ze ondanks haar demonische performance sympathiek over te komen. ‘Heart Of Darkness’ volgde en ook ‘Dead Eyes see no Future’. Bij de toegiften stond ik al strategisch aan de uitgang maar kon nog ‘Nemesis’ meepikken. Een gewaagde zet om deze band als headliner te zetten gezien het harde karakter, maar de eerste dag was zeker meer dan geslaagd!

31 Arch Enemy.JPG

29 Arch Enemy.JPG

32 Arch Enemy.JPG

33 Arch Enemy.JPG

34 Arch Enemy.JPG

Zeer binnenkort het vervolg!

 

 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

30-06-10

Graspop Metal Meeting, 25/06/10

festival banner.jpg

Bandhoppin'.

Eerlijk: ik was er nauwelijks klaar voor. Het festivalgevoel kwam maar niet opzetten, maar plannen waren gesmeed, afspraken gemaakt en uiteraard: het ticket had ondertussen al aardig wat stof vergaard. Maar het moet. Ik kan niet thuiszitten als ik weet dat GMM plaatsheeft. Ook nu stel ik me alweer de vraag of ik volgend jaar al dan niet een, twee, drie of Geen dagen zal gaan. In mijn achterhoofd krijst een stemmetje toch weer dat het drie dagen worden.

Graspop, misschien wel meer dan een ander festival op onze bodem, heeft een eigen biotoop. Sociologisch dan, ik weet dat er festivalgangers zijn die soms meer op een biologie (of chemie...) project gaan lijken naarmate de dagen vorderen, maar dat heeft ook zijn charme.

Zelf moet ik erkennen dat ik er, na een halve dag wennen steeds weer van onder de indruk geraak. Het festivalterrein wordt je nieuwe tijdelijke wereld voor enkele dagen. Met andere normen maar niet afglijdend in barbarij. Met andere omgangsvormen en zeker: andere esthetische waarden. Grootmenselijk ook. Respectvol voor je naaste die ook vooral voor één ding komt: de liefde voor Metal. De neuzen staan veelal in dezelfde richting, de bekertjes vliegen alle kant op en voor de buitenstaander lijkt een moshpit en zijn varianten een ware slachting. De incrowd weet dat het niet zo is. Fuck de media die graag de excessen belicht maar de geest van Metal niet onder woorden kan brengen. Zelfs voor mij vraagt het heel wat inspanning om het gevoel over te brengen naar outsiders. Als je het niet voelt zal je het nooit kennen.

Hier volgt in 3 episodes het verslag. Geschreven vanuit mijn persoonlijke visie en smaak. Met foto's vanuit 'the pit', de onderbuik, de smeulende asse, van tussen de plakkende lijven en bierregens. Dit verklaart de soms wat 'artistieke' benadering... Life's a bitch.

Vrijdag goed op tijd want het lijkt wel dat de eerste dag van GMM traditioneel de beste wordt. Of is het: de meest gevarieerde?

Hoe dan ook, eerste gig was van eigen (Kempische) bodem: OCEANS OF SADNESS. Net zoals het festival bestaan zij ook 15 jaar en hebben er reeds 5 keer gespeeld. Het publiek diende nog opgewarmd te worden en dat ging ondanks het fraaie weer erg langzaam.

En dan moeten we keuzes maken. Ghost Brigade? Beetje te hard om 1215u, dus maar naar RAVEN. Deze klassieke Britse metalband draait al een dikke 30 jaar mee. Zij liepen mee school met Saxon en Iron Maiden, maar bevonden zich al snel in de achterhoede. Nu is dat zeker geen schande, want het was fijn om oude metal te horen na de complexe geluiden van Oceans. De heren zijn er niet jonger op geworden en soms lijkt Spinal Tap niet ver af, maar qua prestatie was dit niet min. Krachtig, recht voor de raap en ondanks het erg gedateerde karakter toch best onderhoudend. Toch geen vat vol nostalgie want de heren hebben net een verse cd uit.

01 raven.jpg

 

Om 13u dan naar het grote podium (MS) voor wat eigenlijk de verrassing van de dag zou moeten zijn. REVAMP, de nieuwe band van Floor Jansen kreeg de eer om de dag deftig te openen. De cd is bijzonder goed, maar hoe gaat dit live zijn? Wel: zeer sterk. Omgeven door allemaal verse muzikanten weet Floor met haar fenomenale stemgeluid het grote handvol dat post heeft gevat mee te nemen. Of toch niet helemaal?

Aan de prestatie zal het niet liggen, maar volgens mij moet dit in een club stukken beter overkomen. Er werd uiteraard enkel gepuurd uit de cd gezien de 50 minuten die de band had. Floor is helemaal terug en ik hoop ze in iets grotere glorie terug te zien op het MFVF in oktober.

02 revamp.jpg

 

Weinig meiden dit jaar - of toch op het podium. Maar voor KRYPTERIA neem ik graag vooraan plaats. Maar goed dat Deicide het liet afweten. Ik kijk veel liever naar het strakke lijf van Ji-In en haar band. Ji-In is zo sexy als de hel maar daar komen we niet voor (...). Met nog steeds de cd 'My Fatal Kiss' te promoten, voerde zij met haar drie handlangers nog maar eens dezelfde show op als vorig jaar op MFVF en als support van Epica. Het is natuurlijk hun job, maar tegen oktober zal er toch een ander kunstje vertoond moeten worden. Maar er is nog altijd het geluid. Niet dat Krypteria veel inzet vraagt van de luisteraar. De songs zijn kort en erg meezingbaar met een ondertoontje van (nu?) metal en een snuifje power/gothic metal. Maar het blijft licht verteerbaar en bijzonder entertainend. Ji-In komt uit de musicalscene en weet dan ook het publiek te vermaken. Met haar stevige lollipop stemmetje draagt zij alle nummers zonder ergens een noot te missen. En ze blijft lachen alsof ze het succes dat ze met de band scoort nauwelijks kan bevatten. Deze set was gewoon perfect en gaf me helemaal zin in wat nog komen moest en dat was van een totaal andere orde. Maar eerst bier. Dure maar verdiende frisse pils om er dan ook écht helemaal in te geraken, een opdracht die overigens goed vlotte.
Om 1530 in de M1: ANATHEMA. Elders speelt The Poodles, het verschil kon niet groter zijn. Edoch, ik liet mijn beperkte intellect spreken en koos voor de moeilijke weg. En op een zonovergoten weide in een tent Anathema te programmeren is één ding, het publiek boeien is een ander paar mouwen. En of het een tactische zet was of gewoon 'good clean fun', ik weet het niet maar de broers Cavanagh & co openden met een stomende versie van Led Zeppelin's 'Kashmir' waarbij iedereen daar zo danig van onder de indruk was dat je niet weg durfde te gaan. Anathema's muziek ligt dan ook mijlenver van deze monster-rock. Ik was er helemaal van van mijn melk, zeker weten.

              03 krypteria 1.jpg
              04 krypteria 2.jpg

 

Na deze mokerslag kozen zij voor het eigen toch heel wat intimistische werk. De overgang naar 'Fragile Dreams' kon ook niet groter zijn. Wat een band, wat een sfeer! Danny Cavanagh is een absolute frontman en weet de tent soms volledig stil te krijgen met de soms wel erg subtiele muziek. Er volgt een greep uit het recente fantastische 'We're here because we're here', maar adembenemend was tevens het door Lee Douglas gezongen 'A Natural Disaster'.

Ik hoop deze band in oktober nog eens te zien, maar daarvoor moet mijn agenda even aangepast worden. (hallo, collega's?)

05 ana 1.jpg

 

Een heel ander uiterste staat me buiten op te wachten: SLAYER. De temperatuur buiten is gelijk aan die van binnen: ik schat zo'n 28° en ik zweet me te pletter. Gelukkig zijn er aan de toiletten kraantjes drinkbaar water want anders zou het wel eens fout kunnen aflopen... Na de vele bekertjes water, snel een pils mee en naar de MS.

Weer een beetje een ongelukkige samenloop van omstandigheden? Slayer staat te smeulen onder een verschroeiende zon. Niet eenvoudig om dan hun 'duistere' boodschap over te brengen.

Als de band rustig het podium opwandelt kijkt Tom Araya glimlachend naar de hittebron terwijl Kerry King alvast 'World Painted Blood' inzet. En dan volgt een erg routineuze klus. Zuchtend, puffend en blazend werkt Slayer zich door de korte set met toch enkele hoogtepunten als 'Seasons in the Abbys', 'Disciple', 'War Ensemble' en het nog steeds beukende 'Angel Of Death'.

De grijzende Araya blijft ondanks alles lachen en met een vaderlijke blik kijken hoe de moshpit kookt. Ondertussen stel ik mezelf weerom vragen bij het beperkte eendimensionale livegeluid van de band en wacht nog steeds op een deftige gitaarsolo. Slayer is altijd welkom om wat olie op het vuur te gooien maar ze slepen me dit jaar niet echt mee. Misschien volgende keer toch weer vooraan gaan staan zoals in 2007.

06 slayer.jpg

 

Voor het einde van de set ontglip ik de massa om me in een andere, welliswaar kleinere massa, te nestelen. In de M1 speel THERION en daar ben ik echt nieuwsgierig naar want die heb ik nog nooit live gezien, wat volgens mijn kompaan een schande is, maar soit.

Ik had eerder moeten luisteren want wat deze band brengt is onwaarschijnlijk en was voor mij gelijk dé live verrassing van de dag, zoniet van het hele festival.

De intro van 'The Rise of Sodom and Gomorrah' weerklonk en de hele band betrad het podium. Therion bestaat officieel enkel uit gitarist Christopher Johnsson (nu met korte haren en 'pitteleir') en werkt op al of niet reguliere basis met een hele rits semi-vaste leden. Nu vinden we op gitaar de Argentijnse Christian Vidal, wie aardig wist te verbazen, en vier zangers waaronder de imposante Snowy Shaw die we ook zowat overal tegenkomen en de werkelijk fenomenale Thomas Vikström die zijn sporen verdiende bij o.a. Candlemass en Stormwind maar ook niet vies is van een Disneyproductie. Zijn hoge heldere en krachtige stem domineert de zangpartijen ondanks de twee vrouwelijke sirenes die ook wel wat in hun mars (en decolleté) hebben.

De pompeuze nummers van Therion nemen me helemaal mee in hun magische wereld. Welkome rustmunt 'Lemuria' geeft me zelfs kippenvel en 'The Blood of Kingu' laat zijn sporen na in de nekwervels. Klassieker 'To Mega Therion' mag niet ontbreken en geeft aan alle muzikanten en zangers nog eens de kans om te schitteren. Het is dan ook visueel bijzonder boeiend om constant volk te zien verdwijnen en opkomen om dan weer links, dan weer rechts een lijntje te zingen. De samenzang is hemels en alhoewel ik niet elke song ken, weten ze me telkens mee te voeren.Drama en pathetiek, maar ook schoonheid door de excellente outfits van de bandleden en overweldigende klank maken van dit optreden het voorlopige hoogtepunt van het festival.

07 therion.jpg

 

TARJA. Mijn makker brengt me ondertussen een Frissche Pils, wat meer dan verdiend is, mijn gedacht!

Links van mij een handvol jonge meiden die nog niet goed beseffen welk effect Tarja later op hen zal hebben. Ik heb er al voor minder in tranen zien verdrinken. Als de set begint, is het al prijs. Gelukkig houdt een van hen zich vast aan de afsluiting of ze zou gelijk instorten; en we zijn nog maar net begonnen.

Tarja heeft nu eenmaal een bovennatuurlijke uitstraling en werkt enkel daarmee al op het sentiment. Ondanks mijn vele winters kan ik dat wel relativeren, maar ik moet bekennen dat ze haast 'verheven boven alle vrouwen' lijkt. Lijkt dus, hé.

Ze maakt het het publiek anders niet makkelijk. Natuurlijk grijpt ze gretig uit het hardere werk van haar 'My Winter Storm' cd, maar gooit een handvol nieuwe nummers in de massa. En het zijn niet allemaal hapklare brokken. Stevige songs, hoekige ritmes, felle breaks, meestal dreigend, zelden zalvend. Ook ik wacht op 'Sleeping Sun' of 'Nemo', maar ons Tarja heeft daar geen oren naar. Nightwish lijkt hiermee wel volkomen uit haar register gewist en ze kiest voor twee covers die wat te denken geven. 'Still of the Night' van Whitesnake komt dubieus op gang maar naarmate de opbouw vordert kwam dit wel in orde. 'Over the Hills & Far Away' (Gary Moore) brengt ze al langer en dit gaat er vlot in. Toch een vreemde keuze voor een festival. 'Nemo' had zeker de tent doen ontploffen, maar neen, het mocht niet zijn. Tarja maakt blijkbaar schoon schip en kijkt vooruit naar haar nieuwe cd. (Ondertussen aan mijn linkerkant.)

Het meisje met de roos had na enkele mindere pogingen haar bloem via een bereidwillige security op het podium gekregen. Toen Tarja die eindelijk opmerkte en met deze in de hand zong werden de sluizen volledig opengezet. Gelukkiglijk werd onze superfan ondersteund door haar vriendinnen, anders diende ze zeker afgevoerd te worden. Let op: ik lach daar niet mee, hoor. Ik wil maar illustreren wat een emotie dit alles kan oproepen. Het pakte me eigenlijk wel een beetje. Zeker omdat ik over haar schouder zag dat al haar foto's waardeloos waren. Hopelijk vind ze hier iets terug. Maar wij moesten verder.

08 tarja 1.jpg
09 tarja 2.jpg

 


Het is erg ontnuchterend om na het einde van deze trip buiten te komen en Motörhead te horen rammen. Voor zover ik kan zien is dit meer dan routineus. Interactie met publiek: nul. Een van de weinige rustpunten is 'Metropolis', de rest laat ik aan me voorbijgaan en vlieg naar de toog want weer een uur in de tent kost wat vocht. Maar we hebben tijd.

Wat brengt de dag nog? Let there be no misunderstanding: SAXON. SA-XON!!!

Ondanks dat ik altijd al een Saxon fan ben geweest heb ik pas de laatste 5 jaar de hele catalogus bijeengesprokkeld. En nu de 'verloren jaren' (Innocence, Rock the Nations, Destiny) ook heruitgebracht zijn is de verzameling compleet. Saxon is een eerlijke band, een - jongens onder mekaar - band zonder poses noch toegevingen aan de muzikale stromingen. De weinige vergissingen die ze ooit deden (Destiny?) braken gelijk zuur op, maar er werd hard teruggeslagen met vette schijven als 'Killing Ground', 'Metalhead' en 'Dogs of War'. Saxon zal hier dan ook uitpakken met een harde en bere-heavy set.

Leg mij ondertussen even uit waarom een punkbandje als Billy Talent op de MS mag spelen en Saxon in de kleine Marquee werd gezet? Iemand? Ik dacht het al. Saxon hoort op de MS, dicht tegen de headliner aan, enkel en alleen al om hun reputatie, mijn gedacht. Een schande, geen enkel excuus is goed genoeg.

Enfin, de M2 zat dus afgeladen vol met een behoorlijke temperatuur en hoge verwachtingen. En deze werden meer dan ingelost. 'Heavy Metal Thunder' opende de set en het was gelijk duidelijk dat dit hard ging zijn. Hard? Jawel, 'Dogs of War', 'To Hell and Back Again', 'Motorcycle Man', 'And the Band played on' werden er doorgejaagd met tussendoor een praatje van Biff. Kon ook zijn dat hij even naar lucht moest happen.

Even nieuw werk met 'Demon Sweeney Todd' om daarna een slepend 'The Eagle Has Landed' neer te zetten. Vervolgens het snelle '20 000 Feet', 'Wheels of Steel', 'Princess of the Night' en uiteraard 'Crusader'. Kippenvel, waarlijk!

Hier werd (voor mij althans) voor het eerst gerefereerd aan Ronnie James Dio. 'Denim & Leather' werd opgedragen aan de grootste rockstem ooit, althans nadat het scanderen ophield, want Ronnie sprak (spreekt) vele mensen aan en zal nooit vergeten worden. Saxon zette hiermee de beste overall-presentatie neer van de dag.

10 saxon 1.jpg
11 saxon 2.jpg

 


Geen haar op mijn hoofd dat er nog aan dacht om naar Aerosmith te gaan kijken. Gelukkig deelde mijn makker dat gevoel waardoor we op de fiets sprongen en de auto gingen opzoeken. One down, two to go...

Nu reeds een mega foto-overzicht op de Picasa Web.


 

19:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

20-01-10

Epica & Krypteria, Trix, 17/01/10

kop concert.jpg

Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.

00 kryp 1.jpg
00 kryp 2.jpg
00 kryp 3.jpg
00 kryp 4.jpg

EPICA dient zich natuurlijk helemaal niet meer te bewijzen. Toch moet het steeds weer een uitdaging zijn om het bereikte niveau te blijven handhaven. De band staat nu op haar hoogste punt, zowel qua creativiteit als populariteit en dan heb ik soms angst dat een zoveelste optreden wel een erg routineus zou kunnen worden. Hoe fout kon ik zijn?

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...

00 epica 1.jpg
00 epica 2.jpg
00 epica 3.jpg
00 epica 4.jpg
00 epica 5.jpg
00 epica 6.jpg

 



 

 


 

 

100117 Epica 189 G23

 


 

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

 

09:09 Gepost in Muziek | Commentaren (1)