18-06-16

Lake District, Cumbria & York, Mei 2016

LAKE (1023)HEADERBLOG.jpg

DEEL 3

 

Onze laatste volledige dag in het Lake District!

‘High Adventure’ roept de slagzin van de formule die gekozen is. We doen terug beroep op de lokale ‘Mountain Goat’ busjes en dit om het westelijke en tevens hoogste gedeelte van het Lake District te bezoeken.

Wat heet ‘hoog’ natuurlijk. De tien hoogste bergen van Engeland liggen in het Lake District. We spreken dan van meer dan 900m maar nog steeds onder de 1000m. Toch zijn het sterke hellingen gezien we niet zo heel erg ver van de Ierse zee zijn verwijderd.

Via de A6 rijden we zuidwaarts richting Kendall, Windermere en Ambleside. Kort daarna gaan we de heuvels in en dat was echt wel wat. Het kleine buste (tot 15 passagiers) sleurde zich tegen 25% klimmende wegen omhoog. Tony, onze chauffeur van de dag deed dit zonder een spier te vertrekken en wist ons tussendoor met een grapje op ons gemak te stellen. Uiteraard hebben wij alle vertrouwen in hem.

LAKE (1009)HIGH.jpg

LAKE (1023)HIGH.jpg

We rijden rond Elter Water, via Old Dungeon Ghyll en houden een eerste halte aan Blea Tarn, een meer dan fotografisch verleidelijke plek. Een busje van The National Trust staat er met info en promotiemateriaal. Ja, natuur- en landschapsbeheer nemen ze hier echt wel serieus.

Daarenboven gaat de achterdeur van het busje open en haalt Tony en zijn evenknie in het ander busje een ware koffie/thee bar boven. Biscuit included.

Terug onderweg rijden we langs een opvallende rotsformatie waar volgens de overlevering een Vikingparlement zou zijn geweest toe ook zij zich hier genesteld hadden rond het jaar 800. We zijn zodanig onder de indruk van het landschap dat we eigenlijk alles slikken. We weten ondertussen dat de Denen hier aardig voet aan wal hebben gezet.

LAKE (1047)HIGH.jpg

LAKE (1060)ROM.jpg

Ondertussen nemen we een stukje de steilste pas in Engeland, nl de Hardknott Pass, welke in het verlengde ligt van de Wrynose Pass. Maar liefst 30% klimmen. Dat lijkt misschien niet zo bijzonder maar het hele landschap lijkt wel weg te zinken tijdens zo een klim. Uiteraard levert het ook weer spectaculaire beelden op.

En het houdt niet op. Even verder ligt op een heuvelrug het Hardknott Castle, de benaming gegeven aan het Romeinse fort, of wat daar van overblijft.

LAKE (1069)ROM2.jpg

LAKE (1078)ROM2.jpg

De Romeinen noemden dit fort Mediobogdum en het werd gebouwd onder Keizer Hadrianus tussen 120 en 138nChr. Zegt Wikipedia. Het maakt deel uit van een vestigingsgordel die soelaas moest bieden aan de troepen op en af naar de legendarische ‘Muur van Hadrianus’. Hier lag het Vierde Cohort Dalmatische troepen. Men vermoedt een 500 manschappen. We mogen er ook van uitgaan dat deze jongens aardig wat bomen hebben gekapt om het fort in goede staat te houden én zich te verwarmen.

Met ongeveer 100 op 100 meter is dit een serieuze oppervlakte, met enkel de restanten van de omwalling nog zichtbaar. Enkele buitengebouwen worden gepasseerd terwijl ik de kostbare tijd zo veel mogelijk wil benutten. Het bovenaanzicht is, zeker tegen de ruwe omgeving, fantastisch en het vergt slechts weinig moeite om je in te beelden hoe het als Romein hier vertoeven was.

LAKE (1080)ROMFX.jpg

LAKE (1084)ROM.jpg

Zelfs bovenop het fort is het drassig en het is dan ook een morsige affaire om veilig (en snel) terug op de baan te geraken. Jawel, dit was echt de moeite.

We vervolgen onze weg en al snel rijden we tussen het groen, tussen lokale Highland Longhorn koeien en de Belted Galloways. Ook hier schapen, overal verspreid.

Al gauw komen we aan in Eksdale waar we zullen instijgen in het smalspoortreintje. Ja, ok, een beetje knullig gezien we maar een goede 20 minuten zullen meerijden tegen een slakkengangetje. Het lijkt wel een speelgoedtreintje en de machinist komt zo uit een sprookjesboek. De witte rookpluim zorgt vervolgens voor het perfecte idyllische plaatje. Soms gebeurt het dus dat het hele plaatje klopt.

LAKE (1130)EKS.jpg

Als Tony ons later terug oppikt, karren we naar Muncaster Castle. Dit typisch Engelse kasteel ligt op een onwezenlijk mooie plek. Het panorama is onwezenlijk mooi en de omliggende half wilde tuin zorgt voor de kleur. Gelegenheid tot een beperkte hap & drankje is voorzien. Maar daar is niet alles mee gezegd.

LAKE (1169)MUNC.jpg

LAKE (1270)MUNC.jpg

LAKE (1275)MUNC.jpg

Wij schuiven aan voor een voorstelling van het ‘Hawk and Owl Centre’, welke voor een mooie presentatie zouden zorgen. Met uilen, een steenarend (golden eagle), een valk en een zwerm gieren, werden we een half uurtje onderhouden. De enthousiaste presentator hield er het tempo en wist ons op een humoristische wijze het een en ander te vertellen over het gevolgelte en het beheer. De vogels zorgde voor de rest.

LAKE (1186)OWL.jpg

LAKE (1223)OWL.jpg

LAKE (1246)OWL.jpg

LAKE (1206)OWL.jpg

Ik sloop nadien nog even de giftshop binnen alwaar er een mooi aanbod aan boeken (solden!) niet aan mijn oog ontsnapte. Waarlijk een verantwoord einde van een mooie dag!

De terugrit zou 1u45’ duren maar die waren zo voorbij. Je rijdt nu eenmaal niet zomaar van punt A naar B. Het landschap is geen spelbreker maar eerder een welkome verstrooiing. Toch wederom blij, vermoeid maar voldaan terug aan het hotel alwaar we onze laatste avond zullen inzetten.

LAKE (1304)SHAP.jpg

 

Onze laatste dag bracht ons via het stadje Skipton (niet speciaal voor stoppen, hoor) tot in het bekende York. York heeft een goede toeristische reputatie maar dat is buiten zijn even grote populariteit gerekend. Het was dan ook zaterdag en ik neem aan dat er ook een hoop Britse dagjestoeristen aanwezig waren.

LAKE (1327)SKIP.jpg

Het blijft een charmant stadje, ook al waren de straten op sommige punten verzadigd van het volk. Shoppen, dat vooral. Maar wij moeten ook eerst wat eten en stappen de pub ‘The Guy Fawkes Inn’ binnen. Veel subversiever kan het niet dan het geboortehuis (officieel erkend door plakkaat) van deze anarchist avant-la-lettre uit de 17e eeuw te bezoeken.

LAKE (1351)YORK.jpg

Ik waag me nogmaals aan een fish & chips – met hetzelfde effect: wat een vettige smakeloze zooi… . Mijn maat bezondigt zich aan een trio van Cumberland Sausages. The lesser of two evils?

Met plannetje in handen zorg ik er voor dat we zowat elk straatje in het oude centrum doorwandelen. York bestond al lang voor de Romeinen hier een vestiging van maakten en het is pas toen de Vikingen de stad Jorvik noemden dat de stad begon uit te breiden en effectief een centrum van handel en wandel werd. Het Viking Centre is helaas gesloten (!) maar de leuke winkel mag wel op mijn interesse rekenen.

LAKE (1369)YORK.jpg

LAKE (1374)YORKFX.jpg

LAKE (1377)YORK.jpg

LAKE (1395)YORK.jpg

Het is mooi geweest. De voeten beginnen te reklammeren en de laatste kleine valuta worden uitgegeven. Een ritje naar Hull was de volgende stap. Daar gingen we aan boord van de ‘City of Hull’, een schip dat een maatje groter is dan de vorige.

LAKE (1462)RET.jpg

Wederom een rustige nacht om later te ontwaken bij het invaren van de haven van Rotterdam. Met een stevig ontbijt achter de kiezen, was de tijd aangebroken om die laatste kilometers huiswaarts af te werken.

Het Lake District stond niet hoog genoteerd op mijn ‘to-do’ lijstje maar de nieuwsgierigheid en het feit dat Engeland – en het VK in het algemeen – door omstandigheden en vooroordelen al te vaak op de lange baan werd geschoven.

Deze trip heeft me zeer positief gestemd. Het weer was zeker van de partij en het programma was ondanks zijn veilige VlaVak gehalte toch onderhoudend genoeg.

Met zoals gezegd een lange werk-zomer voor de boeg, was dit alvast een meer dan aangenaam opwarmertje voor de volgende excursies.

Tot dan!

LAKE (1310)SHAPtheend.jpg

12-06-16

Lake District, Cumbria & York, Mei 2016

LAKE (1023)HEADERBLOG.jpg

DEEL 1

 

Het eerste reisje zit er op!

Na vijf maanden met nauwelijks verlof te nemen, werd het tijd om de valies nog eens boven te halen en even andere lucht te gaan scheppen. Met het oog op een lange (werk)zomer voor de boeg was dit zeker geen overbodige luxe.

De steven werd deze maal gericht naar het Verenigd Koninkrijk, Engeland om precies te zijn. Een richting die misschien al te lang werd uitgesteld. Het zal aan het water liggen, zeker?

We gaan dan ook ineens voor het landelijke Engeland, meer bepaald het ‘Lake District’, een van de grote Nationale Parken van het VK. Gelegen in het graafschap Cumbria, plakt het tegen Schotland. Heel erg Noord-Engeland dus.

lake district

Met 2300 km² oppervlakte en alle Engelse bergen van boven de 900m op een hoopje, is dit een van de meest toeristische streken van het Koninkrijk. Dat geeft natuurlijk eerst even te bedenken dat er mogelijk wel wat volk gaat rondlopen… maar viel dat even goed mee.

Met vooral natuurpracht, weinig of geen georganiseerd vertier, veel schapen, kleine stadjes (in het totaal een goede 50 000 inwoners), steile bergpassen, prachtige vergezichten en uiteraard zijn meren, is de regio eerder een trekpleister voor de avontuurlijke toerist dan voor familievertier. Onze wegen zullen dan ook vooral gekruist worden met kleine groepjes trekkers. Veel volk was er dus niet om voor onze voeten te lopen. Schapen en ander loslopende boerderijdieren dan weer wel.

lake district

Daarenboven mochten wij, gezien we met een Belgische nummerplaat reden, ook nog eens rechts rijden i.p.v. links. Dat was makkelijk voor onze chauffeur. ;-))=

HO!

Eerst even vermelden dat wij nu niet direct de bergschoenen aantrokken om daar een overlevingstocht te gaan houden! Neen, met de gekende formule, waarbij comfort, culinair genieten en fijn gezelschap mooi worden gekoppeld aan het genieten van al dat moois. Met enkele mooie wandelingen, een – gemotoriseerde – bergexcursie en enig historisch-cultureel inzicht, was het toch een heel pakket dat we in deze week dienden te verwerken.

We kunnen verder….

Na een geslaagde – want stille – overtocht van Zeebrugge naar Hull, werd de weg verdergezet met onze luxekarros. Een klein gezelschap van 22 mensen, plus onze chauffeur en gids, maakt dat we met 24 waren. Met een leeftijdsverschil van ruim 50 jaar tussen de benjamin en de senior, was het wel heel heterogeen.

 

Onderweg stoppen we even bij het ‘Hole of Horcum’. Ja, een langwerpig gat in de grond waar mensen dus voor stoppen. Door een natuurlijk proces van erosie door water is er een natuurlijke vallei ontstaan die lijkt alsof ze is uitgegraven. De rest van het landschap is eigenlijk zo hopeloos dat de RAF het graag gebruikt voor zijn oefeningen.

Via Pickering rijden we naar Whitby. En dat is toch wel een erg aardig plekje in North-Yorkshire. Gelegen aan de Noordzee, is het van nature een uitvalsbasis voor visserij, vooral walvisvaart. Dat was vroeger dus. Vandaag verraden de vele ‘fish & chips’ gelegenheden en de opgestapelde fuiken in de haven het visserijverleden.

LAKE (99)WHIT.jpg

Het eerste wat we dan ook doen is een take-away binnenstuiven en ons aan het zooitje laven. Ik heb er al verschillende gegeten en telkens is het toch weer een koude douche achteraf. Het is en blijft een vreselijk vettige (en redelijk smakeloze) boel die op je maag blijft liggen. Alsof wij in ons land friet met cervela tot dezelfde status zouden verheffen…het zou niet lang pakken, denk ik zo.

En wie afkomt met de stelling dat je dat in een goede pub wél lekker kan eten, is van die xenofiele aard dat ik argwanend wordt. Tried & tested & failed.

Ja, het gaat er vlot in maar het doet dan ook zijn werk achteraf – als we weer op weg zijn op slingerende baantjes die daarenboven nog eens op en af gaan, bijvoorbeeld. Goed voor een keer, zeggen we dan. Tachtig procent van de toeristen daar zitten in de zon met een bakje op hun schoot. En ja, de geur doet goesting krijgen, niet?

LAKE (227)WHIT.jpg

Het uitzicht helpt ook: een mooie haven aan beide kanten van de rivier Esk en een panoramisch zicht op de overkant met als kroon de oude abdij. Dat de lucht dan ook nog eens ongepland blauw is, is mooi meegenomen.

LAKE (140)BWHIT.jpg

We wandelen naar de overkant, door de smalle straatjes vol winkeltjes met snuisterijen, ‘kunst’, souvenirs, lokale voedingswaren en opvallend enkele gothic winkeltjes. (?) Jawel. Whitby wordt genoemd in Bram Stoker’s ‘Dracula’. Veel meer is er dus niet nodig. Er is zelfs een jaarlijks gothicfestival.

LAKE (267)WHIT.jpg

Via de ‘199 steps’ komen we eerst aan de Church of Saint Mary en vervolgens aan de Whitby Abbey. Ook langs deze kant van de monding is het zicht prachtig. Aan de overkant staat in de verte een standbeeld van James Cook. Deze bracht een groot gedeelte van zijn jeugdjaren hier door en kreeg de smaak van het varen – en later exploreren hier te pakken.

LAKE (239)WHIT.jpg

LAKE (283)WHIT.jpg

LAKE (284)WHIT.jpg

Terug naar beneden en na een stevige klim kijken we terug over de riviermonding. Nog even tijd om te genieten van deze eerste geslaagde dag en vervolgens zetten we onze weg verder naar ons hotel. Eerlijk: blij dat we er waren want ondanks het comfort, is het soms even tanden bijten om niet overstag te gaan op de kronkelende wegen. Kronkelende wegen? We hebben nog niets gezien!

Onze eerste dag bracht ons dus van Hull naar het dorpje Shap. Ook nooit van gehoord? Houden zo want het stelt niet voor. Buiten ons hotel, wat verdoken tussen de glooiingen van het landschap verborgen ligt, is er niet veel te beleven.

Toch wel fijn om uiteindelijk in ons hotel aan te komen. Streng bewaakt door schapen en bijgevolg gevrijwaard van stedelijke geluiden, is het een ideale plek om op te gaan in de omgeving.

lake district

Met een naar mijn mening erg traditioneel maar zeker niet gedateerd interieur, straalt het traditie uit. Desondanks de redelijke bezetting, lopen we mekaar nooit voor de voeten. Noch aan de bar, nog in de lounge of in het restaurant. Het hotel draait vlot, zelfs als er een obligate bus oosterse toeristen ’s avonds laat nog komt binnenwaaien.

Genoeg gezeverd, we kijken uit naar de volgende dag met een eerste verkenning van de regio. Het belooft nooit ver rijden te zijn maar al snel zal blijken dat eens de snelweg verlaten, de kleine wegen wel hun tol zullen eisen.

We moeten eigenlijk nog goed beginnen!