28-06-17

Toscane & Cinque Terre, deel 3

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 3 (slot)

 

PITIGLIANO  --  SATURNIA

Onze volledig laatste dag in ‘onze’ regio houdt in dat we wel een flink eindje moeten rijden. In afstand is het eigenlijk allemaal niet zo heel ver maar buiten de autosnelweg is het nogal zigzaggen over wat heet ‘pittoreske’ wegen tussen prachtige landschappen.

Als we na bijna twee uur (!)met een korte tussenstop even halt houden tegenover de heuvel waar Pitigliano zich bevind, ben ik gerust. De soep was de kool waard.

Het stadje ligt gedrapeerd over de lange heuvelrug en hier en daar lijkt het net niet van de berg te vallen. De foto stop is dan ook obligaat.

Het is nog even slingeren alvorens we aankomen op de afstapplaats. Ook hier moet het vlot verlopen want echt veel ruimte is er niet.

Piti 1.jpg

Piti 2.JPG

We wandelen tot aan de stadsmuur met de fameuze bogen en daar ontvouwt zich een prachtig zicht. Selfie time indien de nood hoog is… Via de Piazza della Repubblica komen we aan de bescheiden fontein. Het plein is beetje te rustig om gezellig te zijn maar geeft wel de gelegenheid om duidelijke afspraken te maken over de wandeling en de lunch. Niet altijd evident met een grote groep maar tot hiertoe toch feilloos verlopen.

Piti 3.JPG

Via de fotogenieke Via Zuccarelli zakken we af naar het lager gelegen gedeelte van de oude stad om daarna de Via Roma terug naar het centrum te nemen. Deze straat biedt al meer economische uitdagingen. Winkeltjes die om ter kleurrijkst de straat opfleuren maken het een meer dan aangenaam wandelen.

Piti 4.jpg

Op het einde van de Piazza Fortezza (aan het ezeltje) verzamelen we langzaam om in La Rocca onze lunch te gaan nemen; En wat voor een! Twee variaties pasta die beiden om ter heerlijkst zijn. Al lijkt men iets kieskeuriger wat de fungi betreft… Te veel natuurlijk, gewoon te lekker, net zoals de overvloedige wijn. Als de hemelse dolces ofte zoetigheden uiteindelijk een punt zetten achter deze uitbundige lunch, schrapen we ons van de stoel om een slotwandeling naar de bus te maken.

Pitigliano (30).JPG

Pitigliano (59).JPG

Deze gebeurt via de Strada Panoramica aan de noordzijde van de stad. Over houten en metalen wandelpaden is het wat avontuurlijk wandelen tot we terug aan onze opstapplaats zijn. Enkele snoodaards zorgen echter voor wat opwinding omdat ze vonden dat ze een andere weg moesten kiezen…ja, af en toe worden de schaapjes geteld.

En dan is er de lange rit terug naar Marina, toch?

Ja, maar we houden eerst even halt aan de zwavelhoudende waterbron annex thermen Saturnia. Officieel het de Cascate del Mulino en hebben een permanente temperatuur van 37.5°.

Wij stoppen aan de openbare (gratis) thermen en de geur dringt de bus al binnen nog voor we stilstaan. Niet super aangenaam maar het is een natuurlijke geur. En eens buiten gaat het wat op in de lucht en ruik je het nog nauwelijks.

Saturnia.JPG

Dat wordt anders als ik toch met de blote voeten (!) door het ondiepe warme water struin. Het is wat bizar, zo buiten in het warme water en de helende factor...daar hebben we ook het raden naar.

Na een kleine verkenning stranden we al snel in de exotisch ogende drankgelegenheid…

En inderdaad, het is wel even rijden om terug in ons hotel aan te belanden. De herinnering aan Pitigliano vergulden de pil enigszins maar eerlijk: Saturnia was niet meer dan een aardige tussenstop.

Hiermee is onze reis inhoudelijk zowat aan haar einde gekomen. Het is ’s avonds dus vooral pakken en genieten van een laatste Aperol of ander aperitief. Ons nog eens laten gaan aan het wederom heerlijke buffet en te klinken op een mooie afsluit.

Maar we zijn nog niet thuis. 

GENOVA

Onze eerste dag onderweg naar het Noorden brengen we nog gedeeltelijk door in de stad Genova ofte Genua. Niet alleen ik denk dan vooral aan de geboortestad van Christoffel Columbus (hier Cristoforo Colombo) . Het vermeende (geboorte)huis van de goede man zullen we later passeren.

Genua 1.JPG

Maar eerst toch een beetje de schok om terug in een grootstad te zijn. De drukte, het verkeer, de nerveuze drukte op de trottoirs, de vele scooters en aanverwanten,… neen, liever niet eigenlijk.

Genua 2.JPG

Genua 3.JPG

Het is even doorstappen tot aan de havenregio en zo passeren we het ene palazzo na het andere. Alles oog toch wat chaotisch en de drukte helpt niet echt. Uiteraard mooie gebouwen maar het springt wat van de hak op de tak.

Via de bekende fontein op de Piazza Raffaele de Ferrari, steken we door naar het oude centrum.

Een handvol kan nog binnenglippen in de Catedrale di San Lorenzo, ik val er net buiten. Maar of ik ook nog veel zin heb om nog eens een kerk te bekijken? Niet echt. De hele stad komt me nogal zwaar op de maag te liggen.

Genua 4.JPG

Genua 5.JPG

We lunchen aan de haven maar het is niet echt een gezellige keet. Het eten is ook van een andere orde en ik kan eigenlijk niet snel genoeg naar buiten. Ook hier povere sanitaire voorzieningen (lijkt standaard in Italië) waardoor het even duurt alvorens de verzamelde liefhebbers een laatste wandeling kunnen beginnen.

We knallen nog even door de Via Garibaldi langs het stadhuis en gluren binnen in de portalen en binnentuinen. Als we terug samenkomen op de Piazza Caricamento komt onze bus mooi op tijd aan. Het is snel opstappen want stilstaan mag blijkbaar nergens.

Dat zit het er echt op en ik vind dit niet zo erg.

Genua was een haastig extraatje.

De voorspoedige rit terug naar Quinto in Zwitserland maakt dat de hoofden al snel naar huis gericht worden. Ook het laatste traject huiswaarts verloop vlekkeloos en de langere middagstop in Obernai is een meer dan aangename verrassing. We tafelen hier en daar en genieten van de lokale gerechten onder een stralende hemel.

Nog beter nieuws volgt als we horen dat we vroegtijdig – in Waver – reeds op onze respectieve shuttle kunnen stappen. Dat maakt dat iedereen tijdig en hopelijk voldaan terug thuis is geraakt. Hoop ik toch.

26-06-17

Toscane & Cinque Terre, deel 2

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 2

 

MASSA MARITTIMA – POPULONIA 

Nieuwe dag, nieuwe uitstap – voor wie er zin in heeft uiteraard.

Massa Marittima begint boven en gezien de oude stad beneden ligt, zijn we enigszins verplicht een redelijke wandeling naar beneden te maken.

Daar kom je haast automatisch op het, ja, Piazza Guiseppe Garibaldi. Elke stad of dorp heeft wel een straat of plein genoemd naar de nationale held van Italië. En dit plein is zeer mooi, haast schilderachtig.

Massa 1.JPG

Je hebt er het Palazzo Comunale, het stadhuis , de Dom (Cattedrale di s. Cerbone) en de Katholieke Kerk. Gooi daarbij nog wat wereldse geneugten in de vorm van enkele terrasjes en het plaatje is compleet.

Als we verzamelen (…) voor de lunch, bevinden we ons op een mooie hoogte om te genieten van het panorama. Ja, tijdens het verwerken van een bovengemiddelde lasagne. De wijn vloeit rijkelijk en het toetje is verrassend, euh, lekker. Alles volledig in overeenstemming met het uitzicht, heet dat dan.

Massa 2.JPG

Als alles licht doorgezakt is, wandelen we naar het rv-punt met onze bus. De zon doet heel erg zijn best en dat zullen we deze namiddag goed geweten hebben.

We karren naar Populonia, gelegen aan de Golfo di Baratti, aan de zee dus.

Populonia Alta is het stadje, hoog op een heuvel gelegen maar wij gaan voor de ‘Acropoli di Populonia – Necropoli di San Cerbone. Wij begrijpen vooral dat het een Etruskische begraafplaats is met enkele volledig en/of deels ontgonnen graven in allerhande vormen.

Popu 1.jpg

Popu 3.jpg

 

De site bevindt zich in open vlakte en het is wijs dat sommigen er voor bedanken want schuilen tegen de zon kan niet. De verdorde vlakte nodigt dan ook niet echt uit.

We krijgen een lokale gidse mee die (ook) weer niet het Engels machtig blijkt. Via onze gidse krijgen we de vertaling. De constructies, van eenvoudige graven tot heuse familie tempeltjes zijn wel interessant genoeg om de aandacht gaande te houden.

De setting, met de blauwe zee op de achtergrond, help ook. Maar op een frisse bries moeten we alsnog niet rekenen. Zeker niet als we bij de laatste grote graftempel zijn gekomen.

Het is niet dringen om er binnen te gaan wegens de lage gang van ongeveer 8m lang. Zelf laat ik me toch overhalen als ik enkele senioren dapper gebogen in de duisternis zie verdwijnen. Een speciale ervaring, dat wel.

Popu 4.jpg

Als we de nabijgelegen bar en verfrissend overgroeide terras mogen bezetten, is het wel even bekomen. De Magnum-ijsjes schuiven vlot over de toonbank en een enkeling waagt zich aan een grote pint. Uitblazen wan in de vlakke zon is het om en bij de 30°. Voor ons, koude Vlaamse kikkers, teveel van het goede. 

ELBA - MARINA DI CAMPO, PORTO AZZURRO, PORTEFERRAIO

Vandaag een dag waar we toch ook erg naar uitkijken. We varen naar Elba, het enige beduidende eiland tussen het vasteland en Corsica. De verwachtingen zijn hoog gespannen maar worden deze ingelost?

We zullen het pas weten nadat we de 45 minuten oversteek hebben gemaakt met een schip vanuit Piombino. Piombino ligt even naast Populonia. Dus terug naar het zuiden maar wel via de autosnelweg, dat scheelt. De Italiaanse bus kan niet tippen aan de onze maar voldoet wel voor een daguitstap.

Elba 1.JPG

Het schip biedt helaas niet het comfort om te genieten van de zon en de zeelucht. Enkel aan de zijkanten kan je het land- en zee panorama zien voorbijvaren. Voor de liefhebbers is er binnen wel ruimte genoeg.

We ontschepen ordelijk in de hoofdplaats Portoferraio om gelijk naar onze interim bus te gaan. We zullen een rondrit maken op het eiland met hier en daar een halte om wat te bezoeken. Zo stoppen we eerst aan het (…) Museo Nazionale delle Residenze Napoleoniche dell’ isola d’Elba – Villa di San Martino. Jawel, het buitenverblijf van Napoleon Bonaparte op Elba.

Elba 2.JPG

Dat klinkt gracieus maar is het niet helemaal. Ten eerste was de keizer niet vrijwillig op Elba. En ten tweede was hij ondergebracht in een eerder schabouwelijk opgemonterd gebouw in Portoferraio.

Gelukkig beschikte hij wel over de nodige fondsen en met behulp van zijn gefortuneerde zus liet hij deze villa bouwen. Maar laten we niet al te enthousiast zijn.

De façade behoort niet tot de woonst. Het is een galerij, gebouwd in 1851 ter verfraaiing van de intrede en dus niet echt Napoleonesk. Bezoeken zit er niet in maar even poseren voor de post-datum entree is wel leuk.

Wij vernemen trouwens (en mijn lokaal aangeschafte boekje vertelt het ook) dat de inboedel van de eigenlijke villa nog nauwelijks origineel is. Dus stellen we het maar met het gevoel-van.

Onze rondrit brengt ons bij mooie uitzichten zoals Procchio en het Isola Paolina.

Elba 3.JPG

In Marina di Campo strijken we neer voor de lunch. Ik kies – tegen beter weten in – voor de Carbonara terwijl ik eigenlijk pizza wil. Tja. En dat moet ik bekopen want de carbonara is eigenlijk niet te vreten. Honger is en blijft de beste saus, dus met de nodige extra kruiding lukt het me nog wel.

Verder biedt Marina di Campo vooral toeristisch vertier. Een redelijk strand dat mager bevolkt is, gelukkig maar. Een mooie baai en natuurlijk ook weer de azuurblauwe zee.

Mij moeten ze hier geen twee weken neerpoten, hoor.

Elba 7.jpg

Onze laatste stop is Porto Azzurro. Iets drukker met evenredig meer politie om de af en aan rijdende toeristen te begeleiden. We krijgen enkele nano seconden om uit te stappen maar dan keert de rust al gauw terug. Een wandelingetje door de rustige winkelstraten, een ruim ommetje langs de jachthaven en wat gekuier over de erg lege esplanade leiden tot een crashen bij de ijsboer… gevolgd door een sterke koffie… dat is inhoudelijk zowat het opwindendste van ons korte verblijf aldaar.

Porto Azzurro (43).JPG

Maar ik vind dat niet erg! Het is vakantie en het vakantiegevoel is 100%. Het is hier opmerkelijk stil en het uitzicht is wederom rustgevend.

Niet moe en sporadisch voldaan rijden we naar Portoferraio alwaar we vlot inschepen naar het vasteland.

Elba 5.JPG

Elba 6.JPG

 

BOLGHERI - GROSSETO - SUVERETO

Tijd om er nog eens op uit te trekken…naar Grosseto bijvoorbeeld.

Maar eerst houden we halt langs de Strada Provinciale Bolgherese. We laten ons vertellen dat deze loodrechte baan van 4km meerdere keren het decor vormde in enkele klassieke Italiaanse films.

Ik kan het me wel voorstellen maar ik kan het niet plaatsen. Wel is het een bijzondere baan, geflankeerd door lange rijen cypressen.

Ze eindigt in het dorpje Bolgheri welk vooral zijn eer moet halen via de wijnfabricatie en handel. Verder oogt het wel mooi maar het is wat vroeg om het naar waarde te kunnen schatten. Op dus naar Grosseto.

Een stad in een stad, als we rekening houden met de oude kernstad welke omgeven is door de oude vestingmuren. En een vestingmuur trekt altijd onmiddellijk mijn aandacht, zeker als deze in goede (herstelde) staat verkeert.

Grosseto 4.JPG

Grosseto 3.JPG

Onze intrede start in de moderne stad maar eens de poort door arriveren we op het statige Piazza Dante Alighieri.  Hier vinden we vooral de Duomo San Lorenzo, een imposant gebedshuis in de gekende horizontale gelaagde stijl.

De piazza wordt ook omgeven door mooie gebouwen zoals het palazzo Aldobrandeschi en het eenzame standbeeld.

De liefhebbers kiezen voor een bezoek aan het Museo Archeologico e D’Arte della Maremma. Hmm. Ik wou het maar eens volledig uitspellen.

Grosseto 1.jpg

Dit museum herbergt tal van artefacten en gebruiksvoorwerpen die representatief zijn voor de streek. Van de vroegste vondsten, over de ondertussen gekende Etruskische beschaving, logischerwijze de Romeinen – zoals wij ze kennen en zo tot de Renaissance. Daarvoor dien je even door te stoten tot de hoogste etage.

Wij krijgen een gidse van het museum die ondanks haar jeugdige voorkomen ook niet voldoende beschikt over kennis van de Engelse taal. Eigenlijk wel straf.

Dit maakt dat sommigen al snel afdwalen en zich behelpen met de meertalige duiding in het museum. Zelf loop ik er niet echt voor warm maar een beetje cultuurhistorie oppikken is nooit weg en levert later altijd wel een interessante indruk op.

Aansluitend schuiven we aan voor een koude hap op een terrasje. Ergens blij dat we geen pasta moeten eten bij dit weer maar het assortiment ham en kaas gaat maar met moeite binnen. Ook geen hoogvlieger, maar soit, de wijn vloeit redelijk en onder de luifel van het terras is het haalbaar. Fris is anders.

Grosseto 2.JPG

Het is zondag en bijgevolg is er weinig open en oogt zelfs de toeristische binnenstad wat doods. De wandeling over de omwalling kan me wel bekoren ook al is het zicht op de nieuwe stad niet altijd even fraai. De versterking zelf is indrukwekkend en in zeer goede staat.

Het spreekt voor zich dat ik af en toe wat moet inhalen op snelheid want de fotogelegenheden dienen zich vlot aan.

Om de namiddag in te vullen rijden we naar Suvereto. Een goed plan want Suvereto ligt een flink eind terug richting hotel. Maar Suvereto blijkt ook een bijzonder leuke stop te worden.

Suvereto 1.JPG

Suvereto 2.JPG

Als we door de mooie toegangspoort de stad binnenwandelen, komen we haast in een middeleeuws decor. Klimmende straatjes, wat bochtenwerk en ook hier vooral: rust.

Na een korte wandeling gaan we bergop naar de Rocca Aldobrandesca, een fraai ogende kasteelruïne die toch keurig onderhouden wordt en bovendien een uitzonderlijk uitzicht biedt op de omgeving. We dalen af volgens ons eigen ritme en hangen nog wat rond tot we mekaar terugvinden op, ja, een terrasje. Meer moet dat niet zijn.

Suvereto 3.jpg

Suvereto 4.JPG

Suvereto 5.jpg

Suvereto 6.JPG

Het is ook hier behoorlijk warm en het is dan ook bijzonder dat er een stel dansers staat te swingen in het tot vakantiewoning omgevormde klooster. ‘Everybody needs somebody’.

24-06-17

Toscane & Cinque Terre, 29/5 - 7/6

TOSCANE & CINQUE TERRE

deel 1

 

Om de eerste helft van 2017 in stijl af te sluiten, koos ondergetekende voor een verblijf in Toscane, Italië.

Beperkt in tijd, we zijn tenslotte niet van de politieke kaste. Met het op en afrijden incluis waren we toch weer even tien dagen weg van de dagelijkse routines.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik er zelden wordt gekozen voor een reis met al te veel culturele inhoud. De eerlijkheid gebied mij te stellen dat het inhaleren van XXXX residu, gepaard gaande met ‘pra-ha-achtige’ fresco’s en palazzo's  niet aan mij besteed is. 

toscane,cinque terre

Evenzo het aanschouwen van beeldengroepen en een overdaad aan ambachtelijk gekerfde portalen.

Een occasionele Etruskische bouwval – waar dus geen ontsnappen aan is – vervult mijn bescheiden verlangen naar de kennis van de Oudheid dan ook onmiddellijk

Neen, dát Italië laat ik liever links liggen. Onze trip situeerde zich – zoals ze trouwens verkocht werd – als het ‘Ruige Toscane’. Nu, met een gemiddelde leeftijd van 68 (met als uitschieters respectievelijk 38 en 81) valt ‘ruig’ enigszins te relativeren.

Onze reis werd eerder ingevuld met uitstappen, gericht naar minder voor de hand liggende stadjes en dorpjes. Cinque Terre stond ook op het programma en liet gelijk voelen dat dat niet is wat ik wil op verlof. Dit ondanks de schilderachtige setting en ‘must-see’ factor.

Met een hoop, want met een bezetting van 45 medereizigers, is dat niet altijd eenvoudig. Toch ging alles van een leien dakje. Beetje makke groep ook, maar dan positief bedoeld. Stipt, tevreden, flexibel.

Tien dagen, waarvan het grootste gedeelte onder een erg warme hemel, een bovengemiddeld goed hotel, een luxueuze bus, een fijne gids en bekwame maar wat hoekige chauffeur, zijn zo om gevlogen. Toch blijven er ook deze keer alweer goede herinneringen over aan de leuke mensen die we hebben leren kennen. En voor ik het vergeet: je kon er ook iets eten en drinken.

Onze gouden karos brengt ons eerst door Frankrijk en Zwitserland, alwaar in het Italiaanse gedeelte (Piotta) een handige overnachting is gepland. Met eens de Gotthard tunnel achter ons, start de reis eigenlijk pas dán. Wakker worden tussen de besneeuwde toppen en een andere lucht dan daar wat we ‘thuis’ noemen, zet je in beweging.

Beweging vooral met onze luxe bus uiteraard want na de eerste dikke 800 km volgen er nog 520 tot onze eindbestemming.

Maar dat maakt ook dat er ruimte en tijd overblijft om een eerste stadje te verkennen. Piacenza, gelegen in de regio Emilia-Romagna, is een mooie eerste stop. Ook de bloedsomloop is toe aan een fikse wandeling en ieder volgt of doet naar eigen tempo zijn ding.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Maar het is toch wel uitkijken naar ons hotel in Marina di Bibbona, gelegen tegen de kustlijn van Toscane, waar we naar uitkijken. De reputatie ging snel de ronde en het hotel zou zeker niet teleurstellen. Met een korte wandeling zit je aan het (privé) strand en het hotel zelf heeft een tal van mogelijkheden op zijn uitgebreide lapje grond. We zijn duidelijk niet in de aap gelogeerd… 

VOLTERRA & MONTERIGGIONE

Daags erop is het al prijs: we gaan op stap. Ja, we gaan elke dag op stap. Elke dag een behoorlijk programma dat voor iedereen haalbaar is. Ook het stel dat echt moeilijk te been is zal ondanks af en toe een inkorting de dag uitdoen. Klinkt als een kruistocht maar dat was het heus niet.

Het voordeel van ‘het zuiden’ is dat de stadjes doorgaans smalle straten hebben en bijgevolg de nodige schaduw leveren. Ja, dat was dan ook de bedoeling.

Volterra is het eerste stadje dat we bezoeken. De eerste indruk is zeer goed. Het is enkele jaren geleden dat ik in Italië was en er komt veel terug. Vooral de rust die er van uitgaat. Het kleurenpalet, de geur van café – koffie dus -  en de zon op mijn Italiaanse hoed. Erg perfect mag ik wel stellen. En kuieren. Ideaal maar verrassend vermoeiend op het einde van de dag.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

De stad heeft wel wat te doen, vooral omwille van het groot aantal toeristen die zich al te graag poseren voor de mooie gebouwen. En die zijn er in overvloed.

We bezoeken een albast-atelier en krijgen een demonstratie. Mooi meegenomen. Het aanschouwen van de/een Etruskische boog is niet echt opwindend. De poort is een oude poort waar geen mens eigenlijk om maalt. In Perugia mocht ik hetzelfde beleven.

Maar je gaat kijken omdat die thuis niet te zien is en hier wel. Toch zullen de Etrusken en hun beschaving haast als een rode draad door de etnologische meridiaan van de reis lopen.

Na een korte begeleide wandeling krijgen we speeltijd én de tijd om iets te eten of naar eigen goesting door de stad te kuieren. Volterra is niet echt groot maar de straten van toeristisch belang zijn lang en ruim genoeg om je even bezig te houden.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Heerlijke winkeltjes met tal van lokale specialiteiten, snuisterijen, al dan niet ambachtelijk vervaardigde hebbedingetjes en uiteraard ook enkele fraaie boetieks, weggestoken tussen de schreeuwerige toeristische bollenwinkels.

Uiteraard in verhouding met het element ‘meer van het zelfde’…

Enkele heuvels verderop vinden we Monteriggioni. Een stadje dat vooral gekend is omwille van zijn burcht/bastion, boven op een heuvel.

De muren zijn voor een klein gedeelte toegankelijk en bieden een fraai uitzicht op de omgeving. Jammer dat er geen volledig parcours is uitgedokterd op deze omwalling.

toscane,cinque terre

Het stadje zelf is een beetje doods, net door een te kort aan toeristen misschien? Ironisch. De andere stadspoort ligt op een steenworp en ook daar kan je even de muur op.

toscane,cinque terre

Maar dan is het eigenlijk zo goed als afgelopen. Enkele ambachtelijke kleding- en schoenwinkels bieden nog wat afleiding maar het epicentrum lijkt toch het grotere plein met enkele drankgelegenheden. En ja, je kan er ook een gelato eten… En daar is het verhaal zowat ten einde wat Monteriggioni betreft.

toscane,cinque terre

  

LA SPEZIA – CINQUE TERRE 

De volgende dag is het een eindje rijden en wel naar het noorden, de regio Ligurië, meer bepaald. Daar zullen we inschepen in de stad La Spezia naar een van Italië’s meest bezochte plaatsen.

De bus dropt ons aan de haven en het is even wachten op de tickets alvorens we ons naar het juiste schip kunnen begeven. Een dagje op het water, het is altijd leuk.

Cinqueterre ofte het beschermde ‘park’ met vijf vissersdorpjes wordt als gek bezocht. De hoeveelheid toeristen uit het verre Oosten is daarvoor de parameter.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

We leren ondertussen ook dat men wil streven naar 1.5 miljoen toeristen. Minder. Per jaar. Dat maakt bijna 7000 mensen minder per dag. Vult u de rest maar zelf aan…

Het uitvaren is geweldig. Met een redelijke vaart verlaten we de haven van La Spezia en cruisen langs Portovenere. Fototoestellen in de aanslag want dit is echt en waarlijk een prachtig zicht. Op de terugweg zullen we hier even aanleggen om mensen af te zetten.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Wij stevenen nu eerst verder om pas halt te houden in Riomaggiore. En dat zullen we geweten hebben. Daar ben je echt niet alleen.

Het ontschepen is hectisch maar haalbaar, ook voor diegenen die minder te been zijn. De trappen, het smalle wandelpad eens bovengekomen, zijn nog maar het begin.

Vervolgens duik je voorwaar de grotten in via een gangensysteem als een catacombe om vervolgens via een andere trap in het hart van het dorp te komen. Het is even raar maar het lukt. Dat er onderweg aardig wat wordt aangeschoven en gepasseerd is het gevolg van de timing van de schepen.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Een dit moment voorbij is het doenbaar. Je kan uitzwerven naar het binnenland op of links en rechts de steile trapjes en steegjes in duiken om alzo een fraai zicht over de chaos en het haventje te bekomen. Ja, het is even ademhalen.

Als we wat later terug inschepen passeren we de ander stadjes en leggen pas aan in Monterosso, het meest ‘platte’ van de dorpen.

toscane,cinque terre

toscane,cinque terre

Het strand, het treinviaduct en de terrasjes springen vooreerst in het zicht. Deze landing gaat makkelijker wegens de geografie van de haven.

Wie graag mee gaat in ‘in groep’, kan mee aanschuiven in een gereserveerd restaurantje. Een formule die met hoogtes en laagtes zal gehanteerd worden door ondertekende. In Monterosso was het een zeer goede keuze.

Nadien is het rondhangen, shoppen, snoepen, kortom, verwerpelijke dingen die een mens op vakantie al eens doet.

Eens op de terugweg, die met een hogere vaart verloopt en slechts een tussenhalt houdt in Portovenere, laat ik de wind door mijn ingebeelde haren waaien. De zon brandt nog steeds maar de zeewind geeft een andere indruk. De factor 50 toch af en toe raadplegen…

Mooie dag, blij dat ik hem overleefd heb te midden van deze (goed) georganiseerde meutes.

Cinqueterre is een echte must-see. Ik durf me niet eens inbeelden hoe het er hier aan toe gaat in het hoogseizoen.

31-10-16

Tirol deel 2, oktober 2016

tirol.jpg

Deel 2 (slot)

 

Vandaag rijden we naar Oberammergau. Daarvoor passeren we Garmisch-Partenkirchen en Oberau.

We maken een tussenstop in Ettal, waar we even de indrukwekkende Benedictijnenabdij binnenwippen. Ze maken natuurlijk ook hun eigen bier maar het is nog geen 10u.

P1060400.JPG

Nu had ik wel bepaalde voorstellingen bij het eerstgenoemde stadje maar die visie moet nu wel worden bijgesteld.

Wie kickt op mooie sprookjesachtig beschilderde huisjes komt wel even aan zijn trekken maar eens je het centrum binnenwandelt val je weer ten prooi aan een overdaad aan souvenirwinkeltjes. Ok, er zijn er hele mooie bij die lokaal houtsnijwerk aanbieden maar als de toon even later op heiligenbeelden valt, is het plezier er snel af.

P1060458.JPG

We schuiven aan in een restaurant voor een lichte maar bevredigende (…) hap alvorens nogmaals het stadje door te wandelen. Vervelend, ja.

De avond werd opgevuld met een heuse ‘Tiroleravond’. Een muzikant die zichzelf aardig overschatte speelde ten dans en laten we stellen: hij geraakte er nog net mee weg mede dankzij het meer dan tolerante en bezadigde publiek. Duitse en Engelstalige klassiekers, afgewisseld met Tirolermeezingers kregen de ruimte alsnog in beweging.

Afwisselend kwam er een regionaal dansgezelschap enig inzicht geven in enkele Tirolerdansen. Doe uw ogen dicht en laat uw fantasie de vrije loop. Zo was het dus. Ach, een beetje oer-Europese cultuur heeft nog nooit iemand pijn gedaan en is ook een mooi tegenwicht tegen wat we soms moeten verwerken in de media.

P1060523.JPG

Als de prille dames van het groepje plichtsbewust om een dansje uitnodigen, laat ik het beest volledig los en ga volledig in Tiroler-modus. De harmonica blaast en giert, “hiehaaaa!”, en zo gaat het nog even door.

Als de muziek er (even) mee ophoudt kijk ik even in haar reeënogen en bedank vriendelijk voor de uitdaging. Euh..uitnodiging. Ondertussen loopt de temperatuur in de volledig houten feestruimte behoorlijk op. Een verse halve liter verdwijnt vlot en ik kan mijn hemd wel uitwringen. “Jiehaaa!” 

 

 

De volgende dag. 

In de voormiddag rijden we naar de Achensee. Naar verluid is dit het grootste meer van de regio. Het is stil rond en op het meer. De voorziene boottocht zou enig soelaas moeten bieden en de dag enigszins in gang zetten.

P1060677.JPG

Pas bij de inscheepplaats komt het bericht dat de boot niet vaart wegens teveel wind op het water. Dit leidt tot enige wreven en ongeloof maar het hangt in grote letters op de pancarte. Later zullen we de wind zien en voelen als we door het troosteloze Pertisau wandelen, op zoek naar een plek om ons te warmen. Dag voormiddag.

P1060652 B.jpg

Alle hoop wordt nu gezet op het bezoek aan Schloss Tratzberg in Jenbach.

Dit kasteel is mooi gelegen bijna op de bergtop, volledig omgeven door groen. Om er te geraken dienen we op een zeker moment een ‘treintje’ te nemen dat ons mee op de steile helling zal nemen.

P1060752.JPG

P1060676.JPG

Eens binnen krijgen we een headset waardoor we in onze moedertaal de uitleg over de verschillende ruimtes krijgen. Dit was mooi, leuk en bijna aanbevelenswaardig.

P1060740.JPG

En dan. S ’Avonds werd er een bingo avond georganiseerd. Ik ga er niet veel over uitweiden maar ik kan nu met zekerheid zeggen dat je dat zeker eens moet gedaan hebben. Neen, ik heb niets gewonnen maar een verrassend leuke ervaring rijker geworden.

 

Het nabijgelegen (al is dat relatief in die regio) stadje Imst heeft als hoofdattractie de Rosengartenschlucht. Ook een mooi stukje natuur naar het schijnt. Er werd ons beloofd dat we met het openbare vervoer alsnog makkelijk tot daar zouden geraken.

Helaas was het zaterdag en dit had als gevolg dat de lijnbus(sen) niet of anders reden. Fikse tegenslag want ik was er echt op uit om op de laatste dag nog eens voluit te gaan.

P1060762.JPG

P1060801.JPG

Uit colère nam ik mijn rugzakje en heb ik een geweldige wandeling gemaakt door het Gurgtal. Het was fijn om de verlamming uit mijn benen te wandelen want wandelen is mijn dada. Ik doe het nog steeds te weinig, trouwens.

Ergens in de namiddag was er koffie en taart voorzien – een traktatie van het hotel – en dat bracht de mensen wederom bij mekaar. Nadien nog een wandelingetje in de andere richting en zo evolueerden we (wederom) naar het – laatste – avondmaal. Misschien ook weer een dag met weinig invulling maar toch met de nodige momenten – vooral als ik alleen op stap was.

P1060810.JPG

P1060873.JPG

Met het oog op een vroege start op de dag van de terugreis (er diende nog gepakt te worden) werd er karig omgesprongen met de drank.

De nodige afscheidswoorden, prijsuitreikingen (…) en praktische afspraken maakten een einde aan het verblijf in het sympathieke hotel.

Een vlotte terugreis was uiteindelijk de afsluiter van niet enkel deze laatste trip maar ook van het reisseizoen dit jaar.

Nu gaat u denken: dat was precies ‘gene vette’. En je hebt gelijk.

Maar toch was het op zijn manier leuk. Ook al verkies ik een dynamische goedgevulde reis met op zijn tijd een ‘Wauw’momentje, dit was ongecompliceerd plezier, met hier en daar een serieus haar in de organisatorische boter maar dat is voor een keer vergeven.

Tirol is nog steeds geen ‘A’ bestemming voor mij maar het was aardig proeven en ik sluit niet uit dat ik met een eigen programma nog wel eens de Alpen oversteek.

P1060933kopie.jpg

27-10-16

Tirol deel 1, oktober 2016

 

tirol.jpg

Deel 1

 

Om het reisseizoen met een leuke noot af te sluiten koos ik voor een weekje Tirol. Ja, slik maar even weg.

Stond niet echt hoog genoteerd op mijn to-do lijst maar ach, wat kan er mislopen?

Enfin, wat je hier gaat lezen is geen succesverhaal. Dit neemt niet weg dat Tirol een prachtige vakantieplek is waar het heerlijk wandelen en vertoeven is. Waar er lekker kan getafeld worden en waar op tijd een frisse pint wordt getapt.

Het weer was beter dan aangekondigd en het logement viel zeer in de smaak. Waar liep het dan mis?

Een reis ‘in groep’ houdt natuurlijk zekere risico’s in. Naast het genot dat veel praktische zaken al voor jou zijn geregeld en waardoor er ruimte voor andere zaken vrij komt, dient er op geregelde tijdstippen wel rekening gehouden te worden met de groepsdynamiek en planning.

Voor veel mensen is Tirol gesneden koek. Je bent er in een niet al te vermoeiende dagreis en eens je de laatste tunnel door bent, kom je gelijk in een sprookjeslandschap. Zo verliep het ook bij ons. Of toch niet?

P1060178.JPG

Ons gezelschap bestond voor ruim 2/3 uit diehard Tirolgangers, wat maakte dat de sfeer op de bus van in het begin goed zat – als je daar van houdt natuurlijk. Beeld je in dat er nét geen polonaise werd ingezet op de bus.

Een tsunami van Tirolermuziek, dvd’s en collectief gezang kwamen als een harde vuist in de onderbuik bij deze schrijver. Als dit het begin was, wat stond me dan nog allemaal te wachten?

Ik was wel voorbereid op het ergste, moet u weten. Daarenboven beschik ik over de gave om ‘de knop’ te kunnen omdraaien in haast alle min of meer onverwachte situaties. Na de eerste nacht werd ik een nieuwe Luc Alloo en besloot om alles fijn te observeren en me low-profile in het gezelschap op te stellen dieneinde het hoe en waarom te kunnen ontrafelen.

On hotel was standaard Tirol. Met de begonia’s op de terrassen, warme ontvangst, gelijk aan tafel voor een lekkere hap en een schnaps om af te sluiten. Kamer met uitzicht op de bergen, - hoe kan het anders. Ik mag zeggen dat ik er helemaal klaar voor was.

Om ons verblijf in te zetten reden we de eerste volledige dag naar buurland Zwitserland, Samnaun om precies te zijn. Deze taksvrije stad, die nagenoeg enkel bestaat uit winkels en horecagelegenheden, is natuurlijk erg geliefd bij liefhebbers van producten zoals parfumerie, giftige rookwaren en alcoholische dranken. Het stadscentrum is dus een grote aaneenschakeling van winkels maar…

IMG_20161010_104639370.jpg

Maar bovenal: er lag sneeuw, en dat is iets wat ik al geruime tijd heb moeten (?) missen. Samnaun ligt op een goede 1800m en dan zit je al gauw in de sneeuw. Ook de rit er naartoe leverde mooie beelden op. Doch, je bent al snel uitgeshopt als je geen of weinig van de genoemde artikelen benut, dus een bescheiden lunch sloot ons verblijf af.

P1050947.JPG

Na de middag reden we naar Zams alwaar we een bezoek zouden brengen aan de Lötzklamm Zammer Lochputz. Volgens de brochure een mooi en vermakelijk oord, gecreëerd door de bergstroom en voorzien van schilderachtige watervallen. Groot echter was de teleurstelling.

P1060030.JPG

Een amechtige aaneenschakeling van enkele watervalletjes en een voorzien trappengestel was het enige wat er te zien was. Ok, voor sommigen was deze klim er teveel aan, maar voor diezelfden is het ook een marteling om nog maar voort te bewegen zonder sigaret in de mond.

Dit stelde geen reet voor en ik was dan ook blij dat we er weg waren. Ooops! Is de dag alweer voorbij?

Jawel, de invulling was wel heel karig. Je kunt natuurlijk stellen dat het snel donker wordt maar er speelde nog een element mee. Verschillende avondactiviteiten vingen aan rond 20u en dan moest de maaltijd al zijn doorgespoeld. Daarenboven: veel alternatief was er niet in het dorp waar we verbleven.

Als dit het tempo en intensiteit van de rest van de week wordt…

P1060242.JPG

Onze natuurlijke, aangeboren en gelukkig gecontroleerde voorliefde voor bier maakte dat het geplande bezoek aan de Brauerei Schloss Starkenberg de volgende dag met stip genoteerd stond.

Ware het niet dat dit beter in de namiddag was gepland, dan kon dit wel eens leuk worden. Even na 0930u stonden we al aan de ingang.

Het zicht uit het kasteel/brouwerij is wel indrukwekkend maar daar houdt het ook bij op. De rondleiding, door een Vlaming nota bene, was nogal nonchalant, oppervlakkig en eerder vervelend.

Veel inzicht in het productieproces kregen we niet. Veel over de geschiedenis van het geslacht Starkenberg en wat historische voorwerpen, leidden ons uiteindelijk naar de verbruiksruimte. Ik was meer onder de indruk van deze middeleeuwse feestzaal dan van het bier.

Doch, met een halve portie eerder zoet donker bier, kon ik wel leven. Het was tenslotte nog geen 11u en dan mogen we slapende honden niet wakker maken. Nadien maakten we nog een kleine wandeling maar dan zat de voormiddag er op. Een lichte lunch in ons hotel zette de namiddag in. Zucht.

Doch. Dan komt het hoogtepunt van de dag. De hoteleigenaar heeft toegang tot de lokale ‘Ijsstockschietbaan’. Met het treintje van het hotel (een oude tractor die nauwelijks vooruit kwam + enkele wagons), reden we via een ommetje door het dorp. Onderweg werd er gestopt voor – hoe kan het anders – een polonaise rond de fontein, ondersteund door een schnaps.

Nee, ik wil niet verder schrijven…

 

Allez, omdat je niet afhoudt.

Het ijsstokschieten is een wat bizarre sport als die op een ijsvrije piste gebeurd. Er wordt niet geschoten en er is geen ijs. Er is zelfs nauwelijks sprake van een stok.

Wel wordt er een redelijk vlot glijdende bol met een handvat naar een scorebord gegooid. Deze glijdt over de grond en tikt een score aan. Dat is het zowat. Wie de maximumscore raakt (12) moet een schnaps drinken. Zo gaat dat in sportieve kringen in Tirol.

Nog voor het definitieve einde wandel ik in klein gezelschap terug naar het hotel. Het beste moment van de dag.

De vierde dag wordt Innsbruck de hoofdschotel van de dag. Op een klein uurtje rijden van ons hotel. Ik kijk er ontzettend naar uit want door de aanslepende lethargie is mijn neiging naar een dynamische stad wel groot. Onze Reiseführer stelde ondertussen voor om eerst even lang het stadje Hall te passeren. Maakt mij niet uit, als we maar onderweg zijn.

 

Hall op zich stelt niet veel voor. Het is te zeggen: ze slaapt uit tot de middag waardoor er nauwelijks activiteit te bespeuren is. Hier en daar een winkel die net opent en als je goed zoekt vind je wel een Stube of Conditorei waar je je even kan schurken aan een kop koffie.

Bij aankomst in Innsbruck stootten we al snel door naar de het toeristische centrum en dit via de Hofburg. Dat oogt wel mooi en het is dan ook een drukte van jewelste in de Hofgasse.

Leuke (souvenir) winkeltjes en de typische gevels geven de stad, en zeker de ‘entree, een fijn vakantiegevoel. Eens door die drukte heen fladder ik uit naar het mooie shoppingcenter, de esplanade en de grote winkelstraten. Een ‘Saturn’ laat ik ook nooit liggen, dus daar even binnenspringen alvorens ik verder de culturele weg insla.

P1060301.JPG

Ik stap eerst de St. Jacobsdom binnen waar je werkelijk overvallen wordt door de barokornamenten. Mooie kerk, proper op zijn eigen en toch een van de postkaartelementen van de stad.

Dan langs de Herzog Otto Strasse naar de bruggen en volgens mij moet je echt wel eens op een van de bruggen gaan staan, alleen al voor het zicht. Via het toch drukkere stadscentrum even tot aan de Triumpfpforte (vreemd, geen ‘Tor’) om dan af te zakken naar de parkeerplaats achter de Innsbrucker Hofgarten.

P1060298.JPG

Na wederom wachten op (al of niet – tellen is onze sterkste kant niet, evenals de klok lezen) achterstallige medereizigers vertrekken we terug naar het hotel in Nassereith.

P1060381.JPG

16-10-16

Hongarije, deel 3

Flag_of_Hungary2.jpg

Deel 3 (slot)

 

We zijn dus op weg naar het Oosten.

Onderweg stoppen we eerst nog in Gödöllö, alwaar we een van de vele kastelen bezoeken die ooit door Keizer Frans-Jozef werden gebouwd. Hier kwam zijn echtgenote, de fris ogende Elisabeth ofte ‘Sissi’ het liefste. Het bezoek is intens, veel info, het is een openbaring over het échte leven van de sprookjeskeizerin. Ik voel me verplicht een historisch boekwerkje aan te schaffen in de shop. Elisabeth heeft op zich weinig historische waarde maar haar levensverhaal schetst wel een (niet zo) fraai beeld van de adel en zijn verplichtingen in de 19e eeuw.

Mag blog (50).jpg

Eger is een fijne stad op het eerste gezicht en ook hier zullen we twee nachten blijven. Het hotel ('Eger') is immens want het bestaat uit twee hotels die zijn samengevoegd. Van de kamer naar het restaurant is een eindje lopen door gangen en trapzalen maar het heeft wel zijn charme.

De pastelkleurige veel te hoge gelagzaal oogt wat wij noemen ‘oostblok-stijl’. Fijn, want daarvoor komen we. Het eten is zeer goed, een heerlijk gevarieerd buffet. Het personeel is wat stug en onhandig maar ook hier is de wijn en het bier heel erg goed. Heel erg.

De volgende dag begeven we ons dus in de stad en starten met een bezoek aan de St. Johannes Basiliek. Vlak naast de ingang staat een beeld van Priester Kolbe, een man die ik ook in Oswiecim, Polen heb begroet.

Mag blog (51).jpg

Mag blog (52).jpg

De stadswandeling brengt ons langs enkele barokke en jugendstilgebouwen maar echt vrolijk ziet het er allemaal niet uit. Ik kijk echter wél uit naar een bezoek aan de Vár, de burcht. Elke stad van betekenis heeft er een, dus zeker ook Eger.

Hongarije werd meer dan welk Westers land ooit bezet door de Turken en de burcht van Eger heeft daarin een rol gespeeld. Nadat ze de Ottomanen lang hebben kunnen afschepen, werd het in 1596 ingenomen door de Turken en voor ruim 80 jaar lag de stad en de regio onder Ottomaans bewind. Pas in 1687 werd de burcht heroverd. Ondertussen werd er in Wenen reeds gefeest omdat de Turken verdreven werden. Het is een mooi stukje wandelen tot aan de inkom en de muren ogen dan ook indrukwekkend.

Mag blog (53).jpg

Mag blog (54).jpg

Eens binnen krijgen we wederom meer dan voldoende duiding door onze gidse maar m.i. iets te weinig tijd om de burcht effectief te bezoeken. Gelukkig is het overzichtelijk en is niet alles toegankelijk, dat maakt dat er toch een algemene indruk kan opgedaan worden.

Mag blog (55).jpg

Als we afdalen naar de stad stranden we op het grote plein centraal in de oude stad. Daar staat uiteraard een ferm beeld over de herovering van de stad. Een herovering die – het huidige straatbeeld indachtig – nog steeds een succes mag genoemd worden.

Er wordt tegen de middag afgesproken aan het hotel op een steenworp afstand. We stijgen in voor een korte rit naar wat heet ‘De vallei van de mooie vrouw’, een vallei waar de wijnhuizen zich kilometerslang aan mekaar aansluiten.

Mag blog (56).jpg

Mag blog (57).jpg

We belanden in het ‘Kulacs Csárda Panzio’, een van de vele etablissementen die al te graag de bussen geestdriftige toeristen ontvangen. Het cliché maakt dat je zeker eens zo een tent moet bezocht hebben.

Het gezellige restaurant nodigt uit om wederom een heerlijk aanbod van streekgerechten te verwerken. We beginnen met een glas witte wijn, gevolgd door een glas rode en er volgen er nog. Deze gaan vlot binnen en de fantastische goulash soep is waanzinnig lekker.

De wijn blijft maar vloeien en ondertussen is er een zigeunerorkestje in gang geschoten – ja, zo komen naast je oor spelen, zo hoort het. Het plaatje was compleet.

De schotel koude vleeswaren was als voor een heel leger bedoeld, dus werden alle remmen losgegooid. Er werd afgesloten met dé wijn van de streek, het zogenaamde ‘stierenbloed’. Een wel erg donkere rode wijn die toch vlot wegdrinkt.

Na de middag zijn we vrij (dat klinkt suf, hé).

Dus wordt er – naast het fysiek verwerken van de maaltijd – nogmaals op eigen houtje door de stad gewandeld, koffie gedronken en genoten van het wederom heerlijke weertje. Over de werking van mijn spijsvertering ga ik niet uitweiden maar laat ik stellen dat het niet eenvoudig was en dat haast en spoed soms wel degelijk goed zijn. Later bleek ik niet de enige geweest te zijn en waren we ’s avonds terug in volle vorm!

Van Eger terug naar het Westen rijden. Dat is de opdracht. En tegelijk rijden we dus ook weer een stukje naar het einde.

We scheren terug langs de noordrand van Boedapest maar maken vervolgens een draai naar links en zijden richting Donaubocht, een van de meest schilderachtige plaatsen van het land en misschien wel van heel centraal Europa. De Donau maakt daar in stroomrichting een bocht van haast 90° naar het zuiden. Het landschap is een schilderij waard.

Mag blog (66).jpg

Als extraatje stoppen we even in het stadje Szentendre (St Andreas). Op zich niet bijzonder maar er is wel een hoop ambachtelijke bedrijvigheid gaande waardoor we ons indien nodig ook weer vlot van de Forinten kunnen ontdoen. Het plaatsje ligt letterlijk aan de Donau.

Mag blog (63).jpg

Mag blog (61).jpg

Mag blog (58).jpg

Mag blog (60).jpg

Verder wordt er gestopt aan de burcht van Visegrad. Het is een ferme beklimming per trap en gewoon bergop om de burcht te bezoeken, maar dat was natuurlijk ook de intentie.

Er is wel wat volk op de been maar het loopt vlot. Het bouwwerk staat stoer bovenop een van de heuvels en biedt een geweldig zich over de Donau en omliggende streken.

Mag blog (67).jpg

Mag blog (69).jpg

Mag blog (70).jpg

Na deze excursie houden we halt in een openluchtrestaurant alwaar de culinaire orde ook gerespecteerd wordt. Meer moet ik daar niet aan toevoegen. Ik kan wel stellen – en dan overdrijf ik niet eens, dat ik op deze reis meer vlees heb gegeten dan in het hele jaar tot hiertoe. Ach, wat!

Laatste stop alvorens we de dag afsluiten is – hoe verwonderlijk – de Basiliek van Esztergom, tot nader order het Christelijke epicentrum van het land, ook al ligt het ei zo na op de grens met Slowakije.

Mag blog (79).jpg

Mag blog (80).JPG

Mag blog (76).jpg

Mag blog (78).jpg

Achter het gebouw kijken we op de Donau en aan de overkant ligt dus Slowakije waar je de dag van vandaag ook gewoon naar toe kan rijden.

Wij rijden verder tot in Györ, onze laatste slaapplaats in Hongarije. We slapen in het centrum van de stad wat maakt dat we in klein gezelschap na de maaltijd de stad induiken en wederom de schoonheid van de verlichte gebouwen kunnen aanschouwen.

Mag blog (81).jpg

De volgende dag maken we een wandeling door de stad waarbij Edit ons alweer overlaadt met gegevens. Hongarije, ze geraakt er niet over uitgepraat.

 

Mag blog (82).jpg

Mag blog (83).jpg

Mag blog (84).jpg

Als we samenkomen voor de lunch lijkt het wel of het er bijna opzit. We moeten onze laatste Forinten kwijt want bij ons zijn deze niet veel waard. Dus schuimen we nogmaals de winkelstraten af.

Mag blog (65).jpg

Bij aankomst aan het hotel blijk onze schattige chauffeur onze koffers reeds ingeladen te hebben waardoor de definitieve terugreis kan aangevangen worden. Dit wil zeggen: een eind door Oostenrijk en dan Duitsland tot in Deggendorf.

De laatste dag is zoals geweten de zwaarste, ook al kunnen we zelf weinig uitsteken. Terug die honderden kilometers Autobahn met de nodige files. Raststätte, koffie, toiletstop, benen rekken, ommetje maken. Ik ken de dril ondertussen.

Al bij al komen we toch op tijd terug in Groot-Bijgaarden alwaar er vlot wordt afgesloten.

Deze te korte reis - noem het gerust een verkenning - door het ‘land van de Magyaren’, was er eentje dat zeker niet bol stond van de verrassingen maar zich wel kon verkopen door de ontspannen sfeer, de kleine dingen die het aangenaam maakten, het fijne gezelschap en de toch wel bourgondische aanpak van de reis.

Niet meteen voor herhaling, daar is het niet boeiend genoeg voor. Wel kijk ik uit om een extra bezoek te brengen aan Boedapest.

Hongarije was toch een fijne uitbreiding van mijn repertorium van bescheiden reizen.

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende