17-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 6 (slot)

canada,mauricie

VI

- En een heerlijke afsluiter… -

 

In de late namiddag eindigen we in (let op) de ‘Pourvoirie du Lac-à-l’Eau Blanc’. Dat klinkt behoorlijk poshy maar dat valt wel mee.

Officieel in het stadje Saint-Alexis-des-Monts maar gelegen op een meer dan ferme steenworp van de bewoonde wereld. De geografie leert ons dat we ons bevinden in de Région Mauricie, een natuurlijke beschermde regio die vergeven is van de meren, riviertjes en heel wat onontgonnen gebied.

Daar zijn er wel enkele pourvoiries ofte domeinen die een aanbod van avontuurlijke outdoor of natuur belevende activiteiten aanbieden. Niet dat we nu met de blote hand een beer gaan vellen, hoor, hier kunnen we rustig uitbollen en genieten van het aanbod. Wij zitten dus aan het Lac-de-l’Eau Claire.

canada,mauricie

We worden ontvangen door ene Steve. Steve lijkt te zijn weggelopen uit de verkeerde kant van de film ‘Deliverance’. Maar hij is de vriendelijkheid zelve als hij de bus opstapt en er graag met een opgewonden stemmetje aan toevoegt dat hij zich ook graag ‘Oui-oui’ laat noemen omwille van het feit dat hij dat constant zegt en tegelijk in een aanstekelijke schaterlach uitbarst. Dat wordt een gegeven dat een tijdje grappig blijft maar op de duur eerder een act lijkt.

Het zou me niet verwonderen dat hij zich ’s avonds een gestroopt beverhoofd voorbindt en met een kettingzaag onnoemelijke dingen gaat doen. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Steve is zeer informatief over de gang van zaken en voor we het weten worden onze koffers in buggy’s geladen en keurig aan de correcte chalets of (zij die meer geluk hebben: condo’s) afgezet. Dit gaat allemaal zo vlot dat we ook alle vertrouwen hebben in de rest van ons verblijf hier. Hier heerst routine en professionaliteit.

Onze ‘cabin in the woods’ lijkt zijn beste tijd gehad te hebben maar heeft zijn charme. Met twee koppels en twee singles verdeeld over vier kamers boven en beneden een ruime living en volledige keuken ter beschikking is het wel wat anders dan de klasse kamers van de voorgaande hotels. Echt dichter bij de natuur want als ik buiten kijk, zie ik enkel bomen.

Gelukkig gebruiken we enkel de ijskast om onze restanten pils in te zetten. Heel ons verblijf mogen we aanschuiven aan de rijkelijke dis in het mooie centrale gebouw.

’s Avonds is het muisstil en is het genieten van de snel ondergaande zon aan de boord van het meer. De bomen aan de overzijde op het eiland kleuren alle variaties van geel over roest tot rood. Enkel het geluid van de licht bonkende pontons laat vermoeden dat hier een menselijke aanwezigheid is.

canada,mauricie

Verder wordt de rust al eens verstoord door een vlucht ganzen die de komt overgevlogen. Als ik in een luie zetel schuif, moet ik vaststellen dat dit een van de mooiste momenten van heel de reis is. Ofwel is het gewoon de voldoening en de rust na de inspanningen die optreedt.

De volgende dag is er een aanbod aan activiteiten. Niets moet, bijna alles mag en kan, en twee activiteiten zijn voor ons voorzien. Wie zin heeft in een natuurlijk gebeuren of een portie kajakken kan dat. Wie liever op zijn luie krent blijft zitten, mag dat ook.

Ik ga mee met Oui-oui en zijn kleine schoolbus en we rijden een eind het bos in naar zijn cabin. De man weet niet van ophouden om ons te entertainen en diets te maken in het Québequois. Hijzelf heeft er het meeste plezier is, zeker als hij de wat aangebrande toer op gaat.

canada,mauricie

Eens aangekomen lijkt de ‘wandeling’ niet meer te bestaan en krijgen we een verhaal over het zetten van vallen om bevers, coyotes en beren te vangen. Hij doet dit op ernstige toon met een zweem van nonchalance. Infotainment dus.

In zijn nagelnieuwe cabin krijgen we een ‘caribou’ aangeboden en gaat het verhaal verder over pelsen, natuurbehoud en enkele straffe verhalen over zijn ‘ongediertebestrijding’. Naar zijn eigen zeggen is hij een van de 29 gebrevetteerde en legitieme natuurbeheerders van de région. Dit maakt dat hij ook op stropers jaagt. Hij krijgt van mij het voordeel van de twijfel maar de verhalen zijn amusant.

In de namiddag gaan we kajakken in een Rabaska boot. Ons onderbemande (toch wat prestaties betreft) bootje moet het afleggen tegen de andere maar het is wel leuk. Op het meer is het vrij fris maar de inspanning laat de temperatuur snel rijzen. Dit is ook vakantie!

canada,mauricie

canada,mauricie

Het is ondertussen ook de laatste avond die we in zekere rust kunnen doorbrengen.

Maar we kunnen ook nog mee de beren gaan voederen. Met de schoolbus rijden we even het bos in om daar de toch wel tamme vrij rondlopende zwarte beren te zien tutteren aan een fles maissiroop en de restanten van de keuken opslikken. Voor alle eerlijkheid: we zien er eentje.

canada,mauricie

canada,mauricie

Volgens mij zitten hij ook wat in een suikerdipje want hij kijkt amper uit zijn ogen en heeft een circusbeer-blik. Het waarnemen van bevers even verderop loopt op een sisser uit maar levert wel meerdere schilderachtige natuurbeelden op.

Daarom genieten we na datum van een extra glas – een donker zwart bier, ben de naam kwijt – om daarna de slaap te vatten. Het huwelijksfeest in het recreatiegebouw naast ons kan ik qua geluid elimineren.

canada,mauricie

De volgende ochtend – na het inslaan van een rigoureus ontbijt – vertrek ik tijdig voor een fikse wandeling op het domein, meer bepaald in het bos en grotendeels langs een van de riviertjes. Het parcours wordt onderweg uitgebreid en ik ben voor de goede tien kilometer stappen, klimmen, en pauzeren toch al gauw een goede drie uur onderweg.

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

canada,mauricie

In het bos is het broeierig warm en al gauw zweet ik als een karibou. Maar het is nu dat ik nog eens voluit kan gaan, de ochtendlijke boslucht diep kan inhaleren en ongezien een mug kan termineren.

Terug op de kamer, tijd voor een douche en vooral: startklaar maken voor de aftocht. We zullen tegen 1630u vertrekken richting Montréal en daar onze terugvlucht nemen.

Maar eerst mogen we nog eens aanschuiven aan een zondagse brunch waar blijkbaar heel Saint-Alexis en omstreken aanwezig lijkt. Maar het is héél, héél goed…

De luie namiddag kan vrij ingevuld worden maar ik betrap mezelf er op dat ik gewoon geniet van luieren langs de waterkant. En als ik geniet ben ik goed bezig.

canada,mauricie

Het uur van afscheid is gekomen en niemand minder dan Oui-oui komt ons uitwaaien tot op de bus.

Rond 21u zijn we op het Pierre Elliot Trudeau International Airport. Wat een contrast om nu terug tussen puffende bussen, taxi’s en de drukte die er bij hoort te staan. Het inchecken is praktisch (DIY) maar voor sommige medereizigers is het allemaal wat teveel om je documenten te printen, koffers te labelen en vlot door de security te gaan.

Mij zit het voor een keer eens mee en ik heb dus ruim te tijd om mijn laatste Canadese dollars uit te geven aan een snack, wat snoep en nog een souvenir of twee. Als ik ook nog enkele reisgenoten kan voorhelpen in de taxfree winkel, zijn ze plots allemaal op en kan ik verder met mijn leven.

Een vlotte nachtvlucht brengt ons ’s morgens terug in BRU terwijl het hier dan al bijna middag is. Hiermee zal ik nog een extra dag mee worstelen maar dat stelt helemaal niets voor in verhouding met de ervaringen, beelden en verhalen die ik meebreng.

Dit was voor mij letterlijk een grensverleggende reis. Misschien heel veilig en zonder al te veel uitdagingen maar daarin moet je jezelf nooit in overschatten.

Bij het afscheid nemen van onze begeleidster wordt de term ‘West-Canada’ en ‘volgend jaar’ al aan elkaar gekoppeld maar dat valt even te bekijken. En zeker helemaal niet opgeborgen.

canada,mauricie

12-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 5

canada,québec,citadelle de québec

V

- Tour de Québec -

 

Met wederom een strak plan uitgedokterd start ik na het stevige ontbijt aan mijn dag. We hebben vrije tijd en horen gewoon om 14u op de bus te zitten om Québec te verlaten.

Omstreeks 08u ben ik de piste in en na een stevig doorstappen én het gebruik van een stadslift – bevind ik mij in de Rue Sainte-Claire. Het blijft een stevige portie klimmen en ik vraag me onderweg af waarom menig inwoner zich nog bijzonder moet trainen en joggen als je in zo een stad woont.

Ik spoed me naar de ‘Plaines d’Abraham’, zonder meer de historisch meest belangrijkste plaats in en rond de stad. Het is een Battlefield Park, sinds 1908 beheerd door de National Battlefields Commission. Ik dacht dat ik er vanaf was, maar mijn hart slaat plots net iets sneller.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

1759 is natuurlijk te lang geleden om echte sporen na te laten, temeer dat de grond(en) ondertussen mooi zijn herleid tot recreatie- en natuurblevingsgebied. Ook tal van openluchtevenementen als festival hebben hier jaarlijks plaats.

De visser en boer Abraham Martin was de bezitter van deze gronden alwaar op 13 september 1759 de beslissende slag voor de stad werd gevoerd. Deze duurde amper twintig minuten maar had wel – op een zeer ongelukkige wijze – de dood van beide bevelhebbers tot gevolg. Langs Franse (verdedigende) zijde was dat Markies de Montcalm, die in de rug werd geschoten en Generaal James Wolfe werd drie maal geraakt tijdens een moment van overmoed toen hij de troepen aanvoerde.

Van de Citadelle was nog nauwelijks sprake op dit moment. Het was eerder een versterkt Frans fort waarvan vandaag slechts enkele originele gebouwen overblijven.

Op het terrein staan enkele Duitse kanonnen, buitgemaakt in Frankrijk in 1917 en enkele originele, in perfecte staat gestelde Martello uitkijktorens. Het is dan ook even doorstappen om het hele parcours af te werken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Bij de allereerste verkenning van de mogelijkheden had ik echt gehoopt om de citadel te bezoeken. Grijp ik al eens naast de vetpot, vandaag ligt ze aan mijn voeten en kan ik er voluit voor gaan.

Een wandeling rond de citadel brengt me na even zoeken toch bij de officiële ingang, Côte de la Citadelle. Ik hoop om 10u aan te sluiten bij een van de geleide tours; je moet trouwens wel want het is een actieve militaire installatie en al te vrijelijk rondsnuizen hoort daar niet bij.

canada,québec,citadelle de québec

Na de inkom worden we buiten opgewacht door een jonge dame die ons op informatieve en tevens ludieke wijze bij de hand zal nemen. Zo krijgt het wel erg internationale gezelschap waarin ik me nu bevind heel wat verhaal bij de oorsprong, uitbreiding, uiteindelijke staat én actuele functie van het complex.

Dan kunnen we niet rond het Royal 22nd Regiment (R22R) ofte ‘Van Doos’, bestaande uit 5 bataljons + de unieke muziekkapel, de enige volledig Franstalige eenheid in het Canadese leger. Deze eenheid mocht zich al bewijzen in zowat elk gewapend conflict van de 20e en 21e eeuw. Met als bekendste natuurlijk Vimy, Passchendaele, Sicilië, Korea, de Golf en Afghanistan. Zelden thuis, kun je dus tellen.

canada,québec,citadelle de québec

Ook niet thuis is Batisse, de protocolaire mascotte van het regiment. De uitgebreide wissel van de wacht loopt tot 4 september, dus daarvoor zijn we rijkelijk te laat. Het paradeplein staat vol geparkeerd en achter menige hoek wordt industrieel gerestaureerd. Zoals ze hier zeggen: het is winter of werken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Vele van de slagvelden staan vermeld op de hoeken van de gebouwen. Vinnige opmerking van de juf om te melden dat ze nu zonder anonieme gebouwen zitten, en ze dus of moeten bijbouwen of thuisblijven.

De citadel in haar huidige vorm werd gebouwd tussen 1820 en 1850 als verdediging tegen een mogelijke aanval van de Verenigde Staten, een gebeurtenis die zich natuurlijk nooit zou voltrekken gezien de Amerikaanse Burgeroorlog in 1862 uitbrak en meer nog: eigenlijk was de VS klaar met Canada. Toen het land in 1867 zijn huidige staatsvorm kreeg, was de lont helemaal uit het kruitvat.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Canada installeerde er dan maar een artillerie- en cavalerieschool en uiteindelijk dus het R22R. Als imposante wachter op de hooggelegen Cap Diamant en met een geweldig uitzicht, ging er nooit nog iemand langs deze weg binnenvallen.

Verder op de site: een hoop kanonnen, enkele oude voertuigen en memoralia gelinkt aan personen of gebeurtenissen. Daarenboven levert het mooie plaatjes op met de skyline van Québec op de achtergrond en meer nog de majestueuze St. Laurencerivier.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

En als er een artilleriestuk van enig formaat met mij op de foto wil, kan ik niet weigeren.

Op het einde van de tour komen we aan het oude van oorsprong Franse kruitmagazijn dat nu is omgevormd tot de Chapelle. Daarnaast de bustes van houders van het Victoria Cross en heel subtiel maar niet minder belangrijk: het Croix de Vimy. Dit is verkregen van de Franse staat n.a.v. de overwinning bij Vimy (nabij Arras); de eerste veldslag waar een Canadese eenheid als dusdanig een significante bijdrage leverde aan het nakende einde van de Eerste Wereldoorlog.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Tijd om de stad in te trekken. Het museum gewijd aan de eenheid en de Slag bij Vimy loop ik even door maar daarvan heb ik ooit al meer dan een overdosis gekregen.

Als ik op de Terrasse Dufferin beland, met als dominerend gebouw het Hotel Château de Frontenac, blijkt plots hoe compact het toeristische gedeelte van de stad eigenlijk is. Ondertussen wordt er flink geflaneerd op de houten boulevard. Het hele tafereel ademt de sfeer van de Rivièra uit maar dan op een geografisch vreemd in elkaar geknutselde locatie.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Vlakbij de Place d’Armes vinden we Samuel de Champlain terug die zich ondertussen ook naar Québec gehaast heeft. Verder is dit plein en aanpalende straten absoluut vergeven van de toeristen maar blijft het gezellig.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Even doorsteken naar de oude stadsmuren brengt met uiteindelijk bij een (ander) heroïsch standbeeld voor de Canadezen die ten strijde trokken tegen de Boeren. En gezien PC ook hier welig tiert, vond iemand het nodig om daar graffiti op aan te brengen (‘hommage aux esclavagistes’ etc).

Québec centrum ligt op een hoogte met het oudste stadsdeel beneden aan de rivier. Dus vanuit de nieuwe stad moet je eerst klimmen om daarna stijl naar beneden te gaan. Dat merk je als je het Quartier Petit Champlain gaat bezoeken. Daar is het een beetje overdaad aan commercie maar het zijn doorgaans wel leuke winkeltjes en eetgelegenheden. Blijft over: de Breakneck Stairs – de metalen trappen terug omhoog als je de ingenieuze lift niet wil gebruiken.

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

canada,québec,citadelle de québec

Om dan even kort te gaan: niet te moe maar zeker voldaan kom ik op tijd aan bij het hotel. Tijd om nog iets fris te gebruiken – de koffers zijn al ingeladen – en dan verhuizen we weer. Québec laten we achter ons maar zal niet snel vergeten worden.

Vandaag rijden we een stukje terug op ons al afgelegde traject. We kunnen gerust stellen dat de echt toeristische hoogtepunten achter de rug zijn en we nog even kunnen genieten van de fameuze ‘Indian Summer’. En het is inderdaad nog steeds zomer want de gevoelstemperatuur is om en bij de 32°. Onze luxueuze van airco voorziene bus zorgt voor soelaas als we instijgen op het warmste moment van de dag.

Mijn kledij is rijp voor de stomerij maar ik mag al blij zijn als ik ze straks kan uittrekken en ik verbijt een lichte kramp in mijn benen. De geforceerde heuvelachtige wandeling van de binnenstad naar het hotel heeft me even deugd gedaan. Maar dat laten we nu achter ons.

canada,québec,citadelle de québec

 

Volgende (slot) op 17/11

07-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 4

 

canada,québec,montmorency

IV

- Van Montreal naar Québec -

 - Whale-spotting & Montmorency Falls -

  

Toch een beetje blij als we deze metropool verlaten. We rijden door het havengebied wat nooit echt mooi is. Zo is het even later gezapig rijden langs de St. Laurencerivier tot in Trois-Rivières, een stad die ooit industrieel belangrijk was.

canada,québec,montmorency

We houden even halt aan de waterkant en aan het Ursulinenklooster, een van de eerste en nu dus oudste stenen gebouwen van de stad. En een klooster hoort er nu gewoon bij, zeker als het toch historisch relevant is. Er staat ook een monument voor de allereerste pioniers maar daar moet je goed voor kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De lunch wordt genomen in een echte ‘Sugar Shack’ of Cabane A Sucre, meer bepaald ‘Chez Dany’.

Een van Dany’s trawanten geeft eerst wat uitleg over het winnen van de siroop in een ambachtelijke keet waarna we in het drukke maar sfeervolle restaurant worden geleid. Live muziek – viool/folk van de streek met enkele publiekstrekkers tussen - maakt de sfeer compleet.

canada,québec,montmorency 

canada,québec,montmorency

Voor een gezonde lichte maaltijd moet je er niet echt heen want het is echt core-food volgens de traditionele keuken - in zoverre die bestaat. Eerlijke producten maar nogal aan de hartige kant en bovendien met een uitnodiging om overal rijkelijk de aanwezige maple syrup of sirop d’erable over uit te gieten.

Qua sfeer lijkt het meer op een truckersrestaurant en af en toe moet iemand ‘yiehaaauw’ roepen of iets van die strekking.

De wat al te vlotte bediening – het lijkt wel een bedrijfskantine – zorgt er voor dat onze tafel na de stevige rapensoep al snel vol staat met fijne gerechten als gebakken aardappelen, centimeters dikke omelet, schijven ham, bonen en een soort shepherd’s pie. Aanvallen dan maar….

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar eerst de caribou doorspoelen – een op porto gelijkend aperitief. De sfeer is hartelijk en er wordt vlot bijgevuld maar tegelijk voel je wel dat dit erg goed en commercieel georganiseerd is. De maple syrup lolly die buiten onder onze neus wordt bereid, is een leuke afsluiter en maakt dat ik in een uur tijd drie keer mijn handen moet gaan wassen.

Dus verder naar onze volgende stad, Québec. Daar aangekomen krijgen we aansluitend meteen een lokale gidse op de bus die ons ook als een bulldozer door en langs de belangrijkste plekken zal leiden. En het moet even gezegd worden: we zien wel wat op deze korte tijd en kunnen hiermee inschatten en plannen wat we in onze vrije tijd zullen doen.

We starten aan een uithoek van de Citadelle de Québec wat een mooie introductie is want van hieruit is het zicht op de St. Laurencerivier prachtig en kunnen we de stad ook wat situeren. Dan via het centrum, het Place d’Armes, in de schaduw van het iconische Hotel Château de Frontenac, via het stadsplein en zo naar de laaggelegen oude stad ook gekend als het Quartier Petit-Champlain.

De stilstand van de bussen wordt letterlijk opgemeten door stadswachten en het is snel uitstappen en doorschuiven geblazen. Maar eens daarvan verlost, is het gezellig kuieren door de oude (boven)stad.

canada,québec,montmorency

We nemen afscheid van onze gidse en eindigen in ons hotel even buiten het centrum. Dat we maar op een goede twintig minuten te voet van het centrum verwijderd zijn, lijkt ongeloofwaardig maar het is effectief zo.

De rest van de stad staat gepland voor later want we slapen hier drie maal en vanuit Québec zullen we eerst nog enkele uitstappen maken.

Mijn kamer heeft uitzicht op de Eglise St. Roch. Wat verder totaal onbelangrijk is. Ik ben al blij dat ik niet over een parking of een airco moet uitkijken. Verder is alles weer van een hoog niveau. Ook letterlijk. En vooral stil ’s nachts. Ik heb het gevoel dat ik nu pas ben bijgeslapen van het uurverschil (6u) dat we eerder moesten zien te overbruggen.

Onderaan het hotel bevind zich een Van Houtte, een soort Panos waar je tal van broodjes en warme hapjes kan eten. Met enkele lukraak tegengekomen reisgezellen kies ik voor de lichte en tegelijk makkelijkheidsoplossing. Gezellig is anders maar met Danny’s voedzame maaltijd in gedachten…

De dag daarop laten we de stad even voor wat ze is en maken een daguitstap in Noordelijke richting. De vooruitzichten zijn net als het weer: schitterend. Maar de realiteit zet ons voor een veel te lange rit in verhouding met het doel. Een goede vier uur in de bus tot in Baie Sainte-Catherine.

Daar nemen we de overzetboot naar Tadoussac en rijden we naar het Hôtel Tadoussac. De kater van de rit is al snel vergeten als we in dit onwaarschijnlijk mooie oord mogen aanschuiven voor alweer een heerlijke maaltijd.… Dit hotel oogt zo mooi dat je er gelijk wil reserveren.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

En wie nog van de gedachte is dat je buiten Europa en zeker aan de overkant van ‘de’ oceaan niet fijn en gesofisticeerd kan tafelen…think again. Ook het decor is 'net als in de film'...

Maar we schepen in op een schip dat ons zo nabij mogelijk bij dolfijnen en walvissen zal brengen. Dat is althans het plan.

Het eerste uur pikken we vooral andere mensen op en varen we richting zee, al zijn we daar nog enkele honderden kilometers van verwijderd. De St Laurencerivier wordt hier zo breed dat je het verschil niet meer ziet. Het is water alom en de wal is al snel een lijntje aan ene zijde.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Maar we worden – alhoewel niet heel rijkelijk – beloond. Al van op de korte ferrytrip konden we tal van beluga walvissen de kop zien opsteken. Meer van dit fraais krijgen we als we een flink stuk hebben gevaren. Maar we wachten op meer.

De juffrouw die er geleerd en gebiologeerd uitziet én een microfoon in de hand heeft, belooft grootse dingen en bij de minste rimpeling gaat zij net niet in extase.

canada,québec,montmorency

De medereizigers op het schip daarentegen volgen gedwee en beuken onder luid gejoel van proactieve verwondering collectief naar de ene of gene zijde van het schip. Camera’s, gsm’s, tablets, om weer te missen of nauwelijks iets te zien.

Zo gaat het bij elke fontein van een walvis die zichtbaar is. Neem van me aan: een fontein vastleggen die op 500m van je verwijderd is, begin daar niet aan.

canada,québec,montmorency

Het is pas op het uiterste punt, daar waar er enkele observatiebootjes liggen te dobberen dat we getrakteerd worden op enkele grotere exemplaren. En het is natuurlijk bij het afzwaaien, als de dieren als het ware gaan verdwijnen, dat de staarten boven water komen.

Ook ik sla er nauwelijks in om dit te fotograferen. Het gaat snel, er zwaait altijd een tablet voor je neus en je moet ook een beetje zien waar je loopt. Hoe dan ook, net voor we bijna terug aanleggen, schuiven er nog enkele exemplaren tegen de boot aan. En daarmee is het hele ‘whale spotting’ verhaal verteld.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De simpelste druif in ons gezelschap zei me dat ze heel goede foto’s heeft gemaakt van de didactische platen aan boord. Beter dan niets, denk ik dan.

Rest ons enkel nog dezelfde weg terug naar Québec, en die is er net teveel aan. Maar het moet nu eenmaal. Gelukkig is onze bus zeer comfortabel en kan er onderweg al eens weggesoesd worden. De wind op het water maakte dat we voor een eerste én laatste keer ons regen- of windjack echt konden gebruiken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Terug in ons hotel en nauwelijks bekomen van de doorstane emoties, kunnen we op eigen kracht gaan uit eten. En dat wil ik dan wel eens te gronde ondergaan.

Lukt het net dat schuin tegenover het hotel de gezellige Sport Pub Parvis gelegen is. Beetje koel aan de buitenkant maar bruisend binnenin. Ik krijg door een gezellig ogende juffrouw een fijn plekje toebedeeld vanwaar ik de zaak onder ogen kan nemen.

Vier grote schermen tonen uiteraard een ijshockey wedstrijd, de muziek staat net niet te luid en de bediening is vlot, sympathiek en niet onaardig om naar te kijken.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Met mijn rood-witte ruitjeshemd en pet op de kop probeer ik zo goed mogelijk in te blenden en voor ik het besef bestel ik een halve liter ‘Moosehead’ pils en een portie poutine, meer bepaald de variatie Poivre à pout. Dé lokale snelle hap – de hap waarvan je denkt: WTF ben ik hier eigenlijk aan het eten…maar lekker!

Mijn frieten zijn zoals het hoort doorweekt van de (peper)saus, de kaasblokjes rijkelijk verdeeld in de brij en daarop een gesneden rookworst. Afgewerkt – om het gezond te houden – met wat peterselie bovenop. Eerlijk: als je het ziet, wil je er voor bedanken, maar na de eerste hap smelt ik er gewoon voor. Moet je dus doen, al is het maar voor een keer.

Na een heerlijke stille nacht staan we wederom voor een gevulde dag. Dat heet: minder rijden, meer zien, en daar ben ik al blij om. Wij rijden zo naar de waterval van Montmorency.

Na een goed half uurtje ochtendspits stoppen we aan het mooi gelegen verblijf ‘Parc de la Chute Montmorency’ en krijgen we een eerste glimp van de immense waterval. Met zijn 84m hoogte toch een 20 tal meter hoger dan Niagara.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Toch eerder weinig belangstelling, lijkt me. Misschien omdat hier alles te voet moet gedaan worden maar mogelijk door het ochtendlijke uur. Het is een fijne wandeling waarbij de panorama’s als maar mooier worden. Of op zijn minst gezegd grootser. We kijken in de verte ook uit op de industrie die zich tegen de rivier genesteld heeft en wie om de hoek kijkt ziet Québec liggen, gehuld in de ochtendlijke nevel.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Er zijn heel wat trappen te doen als je elke ‘Tour d’observation’ wil bezoeken, de overspannende brug overlopen en via de overkant terug naar beneden gaat. Er wordt ook flink wat geposeerd voor de waterval.

canada,québec,montmorency

Uiteraard had ik oog voor de restanten van het kleine fort dat Generaal Wolfe er in 1759 liet bouwen in voorbereiding van het beleg en uiteindelijke overwinning op de stad. Een eenvoudige plakkaat geeft hierbij uitleg maar voor mij is dit toch een extraatje en ik vermoed dat de meesten hier gewoon aan voorbij zijn gelopen.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Als we hier zijn afgerond rijden we een halfuurtje verder langs de rivier om halt te houden aan de Basiliek van Sainte-Anne-de-Beaupré. Ja, een heiligdom is blijkbaar obligaat in elk reisprogramma…

Maar dit is hier niet niets. De heilige Anna is de patroonheilige van Québec en tal van wonderlijke genezingen maken dat deze plek dan ook een waar pelgrimsoord is geworden. En wie ben ik om daar aan te twijfelen?

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

De hoofdkerk – de basiliek – is vrij recent, gebouwd in 1931. Zij is de derde in rij van gezegende bouwwerken gewijd aan deze Heilige. En de hele site lijkt wel een massa uit te nodigen – die er gelukkig niet zijn. Wel lijkt het of half Québec en omstreken er zijn krukken en looprekken mocht achterlaten na een wonderbaarlijke genezing.

Ik ga hier niet verder over uitweiden want eigenlijk doet het me helemaal niets, maar het is wel een mooie plek, met een grote fontein, bloemen, de verkleurende bladeren en weeral die verdomde blauwe lucht. Men noemt dit dan ook een beetje terecht ‘het Lourdes van Quebec’.

Binnen oogt de basiliek weelderig maar tegelijk feeëriek. Heel licht, voor de pelgrim zeker een hoopgevend geheel. Laat ik het daar bij houden.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Nog een kilometer verder gebruiken we een eenvoudige maar lekkere lunch in een goed verdoken restaurantje. Van hieruit gaan we terug even wandelen en wel in de St Anne Canyon.

Nu we toch in de watervallen zitten, kijken we niet op eentje meer of minder. Een heerlijke wandeling met hier en daar een spectaculaire brug, afdalingen, trappen en vooral: fijne zichten.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Om de dag af te sluiten rijden we naar een geëvoceerde Huron-Wendat dorp. De weg er naar toe doet me niet veel goeds voorspellen en eigenlijk was het nog erger dan dat.

Te midden van de graafwerken, aan- en afrijdende vrachtwagens lijkt de site me eerder op een tijdelijk initiatief in afwachting van een deftige voorstelling. Het is gewoon triest. Triest.

De goede man, een Huron nazaat, dat spreekt, leidt ons rond door de inspiratieloze decors. De gids doet zijn best om ons mee te nemen in zijn verhaal maar eigenlijk blijven het losse faits-divers in een kinderkamp. Ons Indianen scoutskamp zag er authentieker uit.

canada,québec,montmorency

canada,québec,montmorency

Puur uit medelijden koop ik toch wat uit de anders overdadige en mooie souvenirwinkel. Snel doorspoelen die hap. Hoge tijd dat ik wat eigen initiatief ga nemen. De volgende dag krijg ik daar – na deze Bokrijk-stijl afsluiter – alle kans toe.

 

Volgende op 12/11

02-11-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 3

canada,montream,montebello

III

- Van Ottawa naar Montreal -

 

Enfin, de volgende dag vertrekken we alweer. Voor een goed uurtje rijden, dat valt al mee.

De bestemming is het Montebello Park Omega, een dierenpark dat je achteraf het beste kan vergelijken met de Beekse Bergen of zo. Tja, het is natuurlijk een beetje dubbel, hé.

Wie naar Canada gaat, wil beren, elanden, bizons en zo zien maar niemand wil drie dagen gaan kamperen tussen de muggen in de wildernis om mogelijk ‘iets’ te zien. Dus blijft er enkel het georganiseerde infotainment open.

canada,montreal,montebello

We stappen in een soort schoolbus en krijgen een handvol gesneden wortelen in de handen om te voederen aan de tamme en lamme herkauwers en andere hertenvariaties die loom langs de bus komen schooien. Het is een beetje triest maar tegelijk niet echt fout want we krijgen haast elk dier dat beloofd werd te zien.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Dat ze niet allemaal geïnteresseerd zijn in onze aanwezigheid kunnen we ze niet kwalijk nemen. Dat sommigen uit ons gezelschap haast hysterisch gaan doen als ze een wilde eekhoorn zien of even niet die slechte foto kunnen nemen, is echter op het onnozele af.

Dus schoolsgewijs maken we de rit langs o.a. een variatie van herten, kalkoenen, bizon, coyotes, veel zwijnen en zwijntjes, kariboes, poolvos- en wolf en de zwarte beer. En die beer danst als hij weer iets krijgt. Zo gaat dat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Als we een tussenstop maken aan een make-shift dorpje om even de benen te strekken, kunnen we de hertjes en ‘bambi’s’ uit de hand laten eten. Ach, ja, dit is leuk en ontspannend, het lijkt echt wel gemaakt op kinderformaat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Op het einde van de rit worden we terug afgezet aan de poort waar zich ook de grote souvenirshop bevindt. En zo is deze fijne en warme voormiddag op een onschuldige, beetje lullige maar eigenlijk best vermakelijke manier doorgebracht.

Om onszelf niets te kort te doen na deze zware fysieke inspannende voormiddag, rijden we even verder naar het Fairmont Le Château Montebello, een redelijk poepchick hotel en resort aan de rand van de Ottawa rivier.

Deze indrukwekkende houten constructie ontsproot uit het brein van een stel vermogenden die kort na de crash/depressie van ’29 onder de mom van tewerkstelling een aardige privéclub wilden oprichten.

canada,montreal,montebello

 

canada,montreal,montebello

De Finse architect Nymark hanteerde de Scandinavische snelbouwstijl en met 3500 arbeiders werd de klus in vier maanden geklaard. De jaren nadien bleef het een exclusieve retraite waar ook veel Europees ‘schoon en adelijk volk’ werd ontvangen.

Sinds 1970 is het voor iedereen toegankelijk als de centen er liggen. Vandaag echter kan iedereen er tegen een redelijke prijs van het uitzinnige buffet komen genieten en zich ontspannen aan de waterkant.

Al bij de entrée worden we overvallen door de aankleding binnenin. De centrale open haard is gigantisch en de houten constructie, voorzien van luxueuze clubzetels maakt echt wel indruk. We worden serieus verwend met wederom een fijn afgewerkt buffet – om van de desserts nog maar te zwijgen. Het is vakantie, quoi!

Tip: hoed u overal voor het gratis water op tafel, het zal wel gezond zijn maar het lijkt wel of je een slok zwembadwater binnenklokt. Dit lijkt wel een standaardwaarde aan alle tafels, met uitzondering van die in Québec.

canada,montreal,montebello

Na deze culinaire uitspatting maken we elks naar eigen believen nog een verkenning naar de waterkant. Dit is en oogt paradijselijk. Beetje te sjiek naar mijn smaak maar stijlvol en in harmonie met de natuurlijke omgeving. Fijn om hier even van geproefd te mogen hebben.

Ergens in de namiddag maken we nog de toch wat moeilijke rit naar Montreal. De autosnelweg sleept zich voort langs KMO-zones, bandencentrales en shopping centra’s en het opstoppende verkeer maakt het niet makkelijker.

Ons HI-hotel ligt aan de inkom van Chinatown, wat zeg ik, het is eigenlijk haast in Chinese handen. Het oogt uiterlijk niet zo fraai in een niet zo frisse buurt maar eens binnen klaart de sfeer al gauw op. Weeral schitterende kamer en uitzicht op de binnenlounge. Alles is beter dan buitenkijken in dit gedeelte van de stad.

canada,montreal,montebello

Achteraf zullen meer dan enkele medereizigers laten weten dat dit niet het hoogtepunt van de reis was, maar daar kan je zelf aan sleutelen.

Zo start ik om ’s avonds op mijn eentje de buurt eens te doorkruisen om eerst op het Place d’Armes aan te komen. Daar kan ik me vergapen aan de triomfalistische beeldengroep met als centrale figuur Paul de Chomedey, Sieur de Maisonneuve. Hij leidde de eerste – helaas gedoemde – nederzetting op het eiland (ja…) dat uiteindelijk zou uitgroeien tot Montréal. Toen gedoopt Ville-Marie.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Rondom de goedbedoelende man zien we o.a. taferelen van vredelievende confrontaties met de Algonquin stam. Een beetje achtergrondinformatie leert me al snel dat deze ontmoetingen toch eerder gespannen liepen. De overlevenden van Ville-Marie zochten hun heil verderop de rivier in Québec.

De zon staat al te laag voor deftige foto’s en ik maak een afspraak met de Sieur de volgende dag.

Even verderop kom ik aan de waterkant, die chaotisch oogt maar eigenlijk best aardig geanimeerd wordt. De snel ondergaande zon baadt de troosteloze skyline van de stad in een warm licht en de foodtrucks draaien volle bak. Er wordt geflaneerd, gemusiceerd en geluierd dat het een lieve lust is.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Het lijkt er eerder op dat ze er gewoon het beste van willen maken in deze beetje vergane postindustriële buurt. Gelukkig staat er ook een reuzenrad om de sfeer en decor op te leuken.

Dan maar via het stadhuis richting Chinatown waar ik een snelle, spotgoedkope Dim-Sun on-the-go meeneem. De spijsvertering heeft deze middag zijn werk gehad, dus ik ben snel tevreden.

Met behulp van oude (stadsplan) en nieuwe technologie (tablet) plan ik mijn eigen invulling van de volgende voormiddag. Montréal is een vrij grote stad en eens je door de straten stapt, voel je je eerder in Brussel, wat me niet echt gelukkig maakt.

Over de kaart gebogen merk ik dan ook dat zowat alle interessante plaatsen nogal verspreid liggen over de stad en dat er een stevige pas zal moeten gehanteerd worden om telkens tussen elke leuke plek de aanwezige kantoorgebouwen te verwerken. Het zij zo.

canada,montreal,montebello

Mijn ontbijt is nog niet deftig weggespoeld als ik mijn biezen pak en de stad in trek. Na de middag krijgen we een bezoek met begeleiding van een lokale gidse voorgeschoteld.

De stad hangt nog wat in de mist maar dat levert ook mooie beelden op. Ik scheur als een bezetene richting Place du Canada. Ik zoek o.a. een standbeeld in de oude Gare Windsor, even de sfeervolle Anglicaanse St. Georgeskerk binnen en het monument voor de Canadezen gevallen in de Boer War op het Square Dorchester om zo richting kunstencentrum te gaan en en-passant de resterende gebouwen van ‘The Black Watch’ – regiment te vinden. Waarom?

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

Omdat deze punten me verplichten om de stad te doorkruisen. En inderdaad, deze plekken zijn afwisselend interessant en mooi, maar tussendoor is het vooral ploegen tussen de bouwputten en drukke verkeer.

Terug afgezakt naar het oude centrum beland ik op de Place Jacques-Cartier, waar leuke terrasjes uitnodigen en een overdaad aan bloemen het zowaar een oase van toeristische rust maken. Als dat al bestaat.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

In de laatste kilometers kies ik er nog voor om toch de Basilique Notre-Dame de Montréal te bezoeken. Vooral omdat ik te weten ben gekomen dat deze niet in groep zal bezocht worden. Het interieur en vooral het altaar en decor lijkt wel iets van De Efteling, zo feeëriek en tegelijk lijkend op een flipperkast; daarom toch even binnenspringen.

canada,montreal,montebello

canada,montreal,montebello

 

canada,montreal,montebello

In de namiddag maken we dus een begeleide rondrit met een lokale gidse die heel gedreven een overdaad aan informatie geeft. Hier en daar een stukje wandelen met de nodige duiding. Het moet echter vooruit gaan.

Van op de Mont Royal, de erg aanwezige berg nu centraal in de stad, kunnen we genieten (…) van het panorama vanuit het Chalet du Mont-Royal.

canada,montreal,montebello

We passeren in de wijk Atwater een half overdekte markt waar we ‘geadviseerd worden’ om in de bekende wijn en likeurketen SAQ onze eigen wijn of andere alcoholische drank te kopen voor ’s avonds. We gaan uit eten in een restaurant dat geen vergunning heeft. Bring your own liquor!

We zijn tijdig terug aan het hotel waar alvast ik toch even moet bekomen van de marche forcé. Maar geen nood, ’s avonds worden we met onze bus tot nabij een Grieks restaurant gebracht waar het nu eens niet overdadig maar toch zeer bevredigend tafelen is.

Mijn Australisch wijntje past perfect bij de semi-Griekse keuken. Als we door het nachtelijke Montréal terug naar de bus wandelen, moet ik evalueren dat het ondanks de flauwe start een fijn miniverblijf is geweest in deze stad.

In de avond crash ik nog even aan de bar van het hotel alwaar ik de barjuffrouw duiding geef bij het gegeven ‘België’. Waar het ligt en wat we vooral doen, en zo meer.

canada,montreal,montebello

 Volgende op 07/11

28-10-17

Indian Summer in Oost-Canada, deel 2

canada,ottawa

II

- Van Toronto naar Ottawa -

 

Het is een redelijk uur als we Toronto (al) moeten verlaten. Ik ben er van overtuigd dat deze stad veel meer te bieden heeft dan het eerder zakelijke gedeelte dat we zagen.

De nieuwsgierigheid drijft ons echter voort en even na 08u zijn we alweer vertrokken voor wat het langste bus traject van de reis zal worden. Met een goede 420 km voor de boeg mogen we dan ook makkelijk op 5 uur rijden rekenen.

Gelukkig zijn er leuke stops voorzien om de sfeer er in te houden.

Zo houden we bijvoorbeeld halt in de buurt van Cramahe in een etablissement genaamd ‘The Big Apple’. Niets NYC maar een verlenging van een agrarisch bedrijf dat zich toelegt op de teelt van appels. Klinkt gezond, dacht u?

canada,ottawa

canada,ottawa

Als we binnenstuiven, lijkt het ook wel zo maar deze handige ondernemer slaagt er in om niet alleen alle appel gerelateerde producten aan de man te brengen; alles waar maple syrup (ja, ahornsiroop), honing en vooral kaneel in wordt verwerkt puilt hier de rekken uit.

Centraal bevindt zich de applepie bakkerij waar tegen een rotvaart semi-ambachtelijke appeltaarten in zijn vele vormen uit tevoorschijn komen. Kroostrijke gezinnen slepen deze dan ook in massa naar buiten. Eerlijk: ik heb nog nooit zoveel appeltaart bij mekaar gezien.

canada,ottawa

canada,ottawa

De geur omvat alle genoemde ingrediënten wat maakt dat zelfs een matige gelegenheidssnoeper als ik geen blijf weet met zijn ‘zever’. Het ziet er allemaal om ter heerlijkst uit maar gelukkig kunnen de meesten onder ons zich bedwingen. maar kom zeg: warme appeltaart met een vleug kaneel...moeilijk te weerstaan, hoor!!! (noot: ik kon mezelf bedwingen)

En dan heb je nog de échte snoepafdeling… met zijn giftige kleuren helemaal niet mijn ding maar ik moet toegeven dat ze behoorlijk creatief zijn in hun producten. Zo vallen gedroogde krekels hier ook onder de snacks te catalogeren.

canada,ottawa

Om mezelf toch iets te gunnen ga ik voor een kleine koffie. Hmm. Met een bijna halve liter hete koffie sta ik even later aan de bus. En we gaan vertrekken…

Bij de benaming Kingston denk je misschien aan Jamaica, maar ook in de provincie Ontario is er eentje. Wat ons direct opvalt als we de stad binnenrijden is het grote aantal gebouwen opgetrokken in kalksteen ofte ‘limestone’.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

En wij houden er een korte stop, niet alleen om de benen te strekken maar vooral om even te genieten van de waterkant, de zon en het fraaie centrum. Nu speelt dit centrum zich vooral af voor en achter het stadhuis dat niet zou misstaan op het Sint-Pietersplein. We mogen ons eerst ook even laten gaan aan een Aziatisch buffet wat qua smaakpallet alle hoeken van het Oosten laat zien.

Als we op het einde van de reis ons menu overlopen zouden we echt van een wereldkeuken-ervaring mogen spreken. Van de echte home-kitchen tot zowat elke exotische smaak kunnen we en mogen we proeven in Canada.

We rijden nog een goed half uurtje verder tot in Rockport, een niemendalletje van een gehucht van waaruit een vaartochtje wordt georganiseerd langs de ‘1000 Islands’. Tja.

Nu zien die er vanuit de lucht wel spectaculair uit, van op het water is het eigenlijk een pak minder. Veel eilandjes, variërend in grootte, dat wel, maar dat is het dan ook. Er is commentaar voorzien in verschillende talen, waaronder ook in het Nederlands!

canada,ottawa

 

canada,ottawa

canada,ottawa

Zo weten we nu dat er een eilandje van de ‘Skull & Bones Society’ ligt, het kleinste bewoonde eiland, ‘Hub Island’, waar net een huisje op past. En een mini tuintje. Volgens de commentator heeft ooit iemand daar zijn schoonmoeder geparkeerd.

En een eilandje met een huis waarvan het bijhuis – verbonden met een bruggetje – even in Amerikaanse wateren heeft gelegen. Dat niveau van informatie dus. Veel meer valt er ook niet te vertellen.

canada,ottawa

Het onwezenlijk fel gefotografeerde Boldt Castle op Heart Island is van een zodanige protserige lelijkheid dat mijn eigen straat er tegen verbleekt. Het kasteel (sic) doet me eerder denken aan de excessen van Citizen Kane of The Great Gatsby, dan aan een leuk buitenverblijf.

canada,ottawa

canada,ottawa

Ook De Efteling komt voor de geest. Maar dan in een retro-post Victoriaanse annex middeleeuwse stijl. Zoiets krijg je bij ons niet verkocht, alhoewel er zeker mensen voor vallen.

We zijn toch een klein uurtje weg en het doet even goed aan lijf en leden om de wind te voelen. En geografisch zijn we ook de Amerikaanse grens overgestoken. Daar heb ik niets aan overgehouden.

canada,ottawa

canada,ottawa

Eens terug aan land zetten we de trip voort naar de hoofdstad Ottawa. Die ruim 400km gaan dus goed vooruit. En een goed anderhalf uur later zijn we er.

Het hotel situeert zich ei zo na aan de waterkant, recht tegenover het Musée Canadien de l’Histoire. Aan de overkant van de St. Laurencerivier kijken we uit op Parliament Hill, het parlementsgebouw, het Fairmont Château hotel en The National Gallery of Canada. En we horen en lezen het in de benamingen: in tegenstelling tot Toronto, wordt er hier ook al een aardig mondje Frans gesproken. Voor ons, polyglotten, geen probleem.

De avond valt over de stad en de overkant oogt slaperig en mistig. De volgende dag zullen we echter in alle glorie Canada's hoofdstad kunnen exploreren.

canada,ottawa

Eens geïnstalleerd in de echt niet misse kamer, trekken we er met enkelen op uit om iets te eten. Summiere aanwijzingen moeten ons na een beetje 'verloren' gelopen te zijn, leiden tot een redelijk aanbod van eetgelegenheden aan deze kant van de rivier maar het is toch wat ‘linkeroever’ van bij ons. Uiteindelijk, afgaande op de feestelijke verlichting kunnen we plots terecht in een feeëriek aanbod van eetgelegenheden.

canada,ottawa

canada,ottawa

In het Mexicaanse (en bizar genoeg alcoholvrije) eethuis Merkén bestellen we een burritto welke we mogen consumeren in het aanpalende hippe café/bar Minotaure. Vergezeld van een stel halve liters ‘Tremblay’, kan deze beperkte expeditie alsnog een succes genoemd worden.

Bij deze eerste echte horeca uitstap valt de vlotte en sympathieke vriendelijkheid van het mensen op. Nieuwsgierig over van waar je bent en uiterst relaxed. Ze switchen vlot van Frans naar Engels en vice versa. Zo kan je altijd wel ergens terecht.

Op de terugweg scoor ik nog een sixpack Labatt Bleue in een van de bleke shops. Wie denkt: ja, kan het niet zonder: op het einde van de reis moet ik er nog de helft van uitdelen… Op de kamer smaakt dat nog niet half zo goed als in een bruine kroeg in downtown Ottawa.

Een frisse pint op café betaal je nu niet echt zoveel meer dan bij ons maar je kan nu niet elke avond op café blijven gaan. Dat zit helaas niet in mijn bloed.

De volgende dag trekken we uiteraard de stad in. En deze begint met een korte rit naar het park waarin zich Rideau Hall bevindt. Hier logeert de Gouverneur-Generaal van Canada. Op dit ogenblik is dat Julie Payette, pas zetel ingenomen op 2 oktober 2017.

canada,ottawa

canada,ottawa

Zij is de rechtstreekse vertegenwoordiger van Queen Elizabeth II, het feitelijke staatshoofd. In de praktijk wordt het land geregeerd door het cabinet, voorgezeten door Justin Trudeau.

Enfin, het park bevat bomen (!) en vele daarvan, langs de centrale inkom, zijn een herinnering aan hoog bezoek. Zo vinden we bomen gepland door uiteraard de Queen (o.a. in 1951), Nelson Mandela, Richard Nixon, Vaclav Havel, JFK, enzovoort.

canada,ottawa

canada,ottawa

Het is er keurig vertoeven maar het is een park, en het vervult deze taak perfect. Met zwarte eekhoorntjes en al.

Rideau Hall bevindt zich op het einde van de lange inrit. Verder wandelen we daar langs de Heritage Garden waar op een sobere galerij verschillende ijkpunten in de vorming van Canada als staat zijn gebeiteld.

canada,ottawa

Als introductie was dit mooi, het was een schitterende ochtend en vooral: het was snel tijd voor meer. Tien minuutjes met onze bus bracht ons tot aan het National Gallery of Canada, een modern imposant gebouw dat door zijn glazen inkomhal en exterieur transparantie uitstraalt. Op het plein staat een van de zes kopieën van het indrukwekkende beeld ‘Maman’ van Louise Bourgeois.

canada,ottawa

canada,ottawa

Deze mooie lelijkheid contrasteert fel met het decor van de Notre-Dame Cathedral aan de overkant van de straat. Nog voor er een stel komt huwen mogen we even binnen piepen van de koster. Niet mis, ook licht met frisse kleuren.

canada,ottawa

Een ander referentiepunt in onze ooghoek is de ietwat koele maar sprekende beeldengroep ‘Reconciliation’ op het rondpunt.

Dit monument eert vooral de ‘Peacekeeping’ missies die Canada sinds WO2 ondersteunt. De figuren beelden dan ook geen agressieve strijders uit maar eerder opzichters van de vrede en hiermee symboliseert het niet alleen de missie die Canada zich meent voor te nemen maar straalt het ondanks de militaire insteek ook een zekere rust en veiligheid weer.

Ik hoop dat zij dit rondpunt ook veilig kunnen houden. Ondertussen uitkijken wat dit is hier ook nog redelijk druk qua verkeer.

canada,ottawa

Via de Amerikaanse Ambassade komen we in Major Hill’s Park en groeten Lt-Col. John By die zich verdienstelijk heeft gemaakt door de aanleg van het Rideau Canal en het stichten van Bytown, de kiem van de latere hoofdstad Ottawa.

canada,ottawa

We steken langs het Fairmont Château Laurier Hotel om via de brug de mooi geconserveerde en nog steeds functionele sluizen over te steken. Dit levert alvast een magnifiek zicht op. Vanop de brug over het Rideau Canal zie je uit op Parliament Hill, Nepean Point (later meer), de iconische Alexandra Bridge en uiteraard de machtige St Laurence stroom. Waarlijk een moment om even bij stil te staan en een dozijn plaatjes te schieten.

canada,ottawa

 

canada,ottawa

Het verkeer op luttele meters achter je verdwijnt gewoon bij het aanschouwen van deze combinatie van natuur en menselijk ingrijpen. En ondertussen sta je ook aan de wieg van de stad want vlak voor je, aan de linkeroever van het kanaal ontstond de eerste vestiging Bytown. Enige tastbare herinnering is tevens het enige resterende stenen gebouw van Bytown, nu het mini-museum.

canada,ottawa

canada,ottawa

Het eerste neogotische en toch een beetje dreigende gebouw aan de rechterzijde als we verder wandelen, geeft ruimte aan het provinciebestuur, in de volksmond (the) East Block. Tevens een ideale plaats om monumenten rond te plaatsen die belangrijke datums oproepen in de geschiedenis.

Zoals het Woman’s Emancipation Memorial en het epische monument ter herinnering aan de oorlog van 1812 tussen Engeland en de Verenigde Staten. Officieel heet het nu (zeer correct) ‘Triumph Through Diversity’ wat refereert aan de talloze bondgenootschappen met onder andere de inheemse bevolking.

canada,ottawa

canada,ottawa

Nog geen minuut verder ligt het majestueuze parlementsgebouw. De 55m hoge ‘Peacetower’ staat statig en staart over het grasveld.

canada,ottawa

Goed, tijd om op eigen kracht het hart van de stad in te duiken en daar vinden we net in de zijstraten van York Street een drukke markt met levensmiddelen en uiteraard ook ambachtelijke en andere souvenirstalletjes. Aan eetgelegenheden ook geen gebrek.

Voor wat het allemaal waard is, is het toch altijd vermakelijk om rond te hangen. Met werkelijk overal bloempartijen – let op de veelheid tulpen. In de stad blijft het er dan ook zomers uitzien. Sinds 1946 levert Nederland jaarlijks duizenden tulpenbollen als erkentelijkheid omdat Prinses Margriet daar in 1943 mocht geboren worden in een kamer die tijdelijk Nederlands grondgebied werd verklaard.

canada,ottawa

canada,ottawa

‘The National War Memorial’ op Confederation Square kan je haast niet missen. Ook die dag niet want met de wissel van de wacht werd er behoorlijk op de bagpipe geblazen. Helaas was ik net te laat om er visueel getuige van te zijn.

Het grote boogvormige monument laat doorgang aan Canadese militairen die met het nodige engagement ten strijde trekken. De beeldengroep bevat o.a. infanterie, een piloot, matrozen, cavalerie en achteraan een artilleriestuk.

Het is bijzonder dynamisch en je hebt bijna de neiging om ruimte te maken om de mannen door te laten.

canada,ottawa

De twee militairen staan ijskoud stokstijf aan het Graf van de Onbekende Soldaat. Onbevreesd, ook na de fatale aanslag in 2014. Een extra militair houdt het publiek onopvallend in het oog en twee gewapende elementen kijken vandaag strak toe op de plaats. Jammer dat het ook weer zover is moeten komen…

Een niet onbelangrijk element is het Graf van de Onbekende Soldaat.

Toch trekt het kanaal me terug aan en langs ‘het East Block’ zak ik af naar de sluizen, steek deze over en maak een korte maar felle klim (het is ondertussen behoorlijk warm want late namiddag) naar Nepean Point. Het standbeeld van Samuel de Champlain, met voorsprong een van de belangrijkste explorators uit de 16e eeuw.

canada,ottawa

canada,ottawa

Van daarboven, als het zweet letterlijk van mijn hemd druipt, is het zicht nog mooier. Alle belangrijke eye catchers liggen vlak voor je en vooral de richting die Champlain destijds trok, nl. opwaarts de St. Laurence Rivier waar hij honderden kilometers verderop in 1608 Québec stichtte.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

 

Tijd om terug af te zakken naar het hotel want we hebben mogelijk een mooie avond voor de boeg en daarvoor moeten (enfin, er moet niks…) we ons even opfrissen en toonbaar maken voor de goegemeente.

Daarvoor steek ik de Alexandrabrug over, spring even de winkel het prestigieuze Nationale Museum binnen (het was of museumbezoek of stadsverkenning….) en als ik de straat oversteek, sta ik op enkele meters van mijn welkome douche.

canada,ottawa

canada,ottawa

Een uurtje later verzamelen we aan onze bus die ons terug afzet in het hart van de stad alwaar we samen een geweldig visrestaurant bezoeken (The Fish Market) wat qua gezelligheid voor niet veel anderen moet onderdoen.

canada,ottawa

Maar dan. Er werd ons beloofd dat we het ‘Northern Lights Sound & Light Show’ konden bijwonen op Parliament Hill. Dit is een reeks evenementen die in de zomermaanden quasi dagelijks  wordt herhaald en in 30 minuten heel episch de geschiedenis van het land evoceert.

Viel dat even mee. In de toch niet onoverzichtelijke mensenmassa kon ieder naar zijn goesting een plaatsje vinden op het gras. Klokslag 21u werd alles verduistert en middels projectie, muziek en een verhalende tekst kregen we alles feilloos op het gebouw geprojecteerd. Denk aan de evocatie in Ieper n.a.v. Passchendaele, wel, zoiets.

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

canada,ottawa

A-dem-be-nemend, zo kan ik het noemen. Technisch perfect, vertellend, en door de nodige dramatische effecten bij momenten echt aangrijpend. Er werd afgesloten met het volkslied – a ja!- waarbij de massa toch eerder schoorvoetend rechtstond. Het merendeel zullen wel toeristen geweest zijn, neem ik aan.

canada,ottawa

canada,ottawa

Al bij al een geweldige dag in een prachtig decor én dit onder een zwoele avondlucht die als een warm deken de toeschouwers bedekte. Schoon, hé.

De volgende dag zullen we verder rijden met als eindpunt Montréal. Was Toronto een gigantisch zakelijk en eerder betonnen mastodont, Ottawa bood ons een hele boel dingen die zin gaven in meer. Curieus of Montréal dit gaat overtreffen….

 

Volgende op 02/11

 

23-10-17

Indian Summer in Oost-Canada, Deel 1

 

canada,toronto,niagara

I

- Toronto & Niagara -

 

Na enkele jaren rond de kerktoren gereden en gereisd te hebben, werd het tijd om de vleugels eens uit te slaan.

Inderdaad, de reizen van 2016 draaiden vooral rond het traditionele Europa en daarbij durfde de aandacht al eens te verslappen. Veel gezien, maar nooit echt de ‘Aha-Erlebnis’, om het even literair te stellen.

In een zotte bui werd er binnensmonds geopperd dat ik naar Canada wou; een lapsus die zich al snel in mijn hoofd nestelde en met een duwtje uit verwachte hoek, was er al snel geboekt.

Voor de wereldreizigers onder ons die de wereld al gezien hebben: ja, voor mij was het toch even ademhalen. En zo moet het eigenlijk zijn: beetje opgewonden en hals reikend uitkijken naar nieuwe ervaringen en vooral: horizonten.

Het was ook even geleden dat ik gevlogen had en met de veranderende wereld (…) doet dat er nog een schepje bovenop. Zoals voorspeld liep alles vlot wat maakte dat we rond 1330u vertrokken en ondanks de 8 uur durende vlucht toch arriveerden in Montreal rond 16u lokale tijd.

canada,toronto,niagara

Daar gingen we vlot door het ‘verwelkomingscomité’ – bekend van tv – we hadden noch worst, alcohol, wapens of melkproducten bij, dat spreekt. De aansluitende vlucht naar Toronto liet niet lang op zich wachten en na een felle trek door de immense Aéroport Trudeau konden we instappen in een kleiner toestel dat ons naar YYZ/Toronto bracht.

canada,toronto,niagara

51 minuten later landden we in Toronto, de grootste stad van Canada en voor zover de eerste indruk naliet: een drukke wereldstad met files, stinkende autobussen en vooral veel wolkenkrabbers. Welkom in Canada…

Onze bus was de mooiste van allen. Ruim binnenin en bestuurd door de vriendelijkste, relaxte en meest sympathieke Daniel. Québequois, quoi. Daarmee tuften we door de drukte naar ons eerste hotel. Chelsea Eaton. Redelijk poepchick maar we hadden het verdiend!

In de binnenstad viel al op hoeveel (jonge) vrouwen (en anderen, uiteraard) in nagenoeg duisternis achteloos alleen door de stad wandelden. Dat zie je bij ons niet meer. Hier is de maatschappij blijkbaar nog niet dusdanig gedevolueerd als bij ons. Of is men gewoon dapperder.

Maar wel blij dat we in het hotel waren want dit was niet de leukste dag van de reis. Genesteld op het 18e gaf mijn grote venster avonds al een fijn zicht op de stedelijke omkadering. Dit was echt ‘big city’. Al snel stortte ik me op mijn strozak.

canada,toronto,niagara

Een grote stad dwingt tot verkenning en de volgende ochtend cruisen we met onze bus door de stad. Opvallend uiteraard is de drukte, niet ongewoon in een stad van dat formaat. En voor ik het vergeet: het is reeds warm, heel warm, waardoor er resoluut voor de korte broek wordt gekozen. Na enkele dagen zullen we collectief tot het besef komen dat onze koffers niet ideaal ingeladen zijn. A la guerre comme à la guerre!

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

We houden halt aan het Nathan Phillips Square, het immense plein waar o.a. het stadhuis gelegen is. Binnen aanschouwen we enkele artistieke uitlatingen van recente en minder recente artiesten, alles gewijd aan de geschiedenis en glorie van het land en van de stad.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Voor het oude stadhuis, op een minuutje wandelen, staat een herinneringsmonument aan de vele plaatsen waar de Canadezen hun zonen heen stuurden – helaas om dikwijls daar te blijven. De naam van Passendaele klinkt ons natuurlijk het bekendste in de oren, temeer dit ook honderd jaar geleden is en de nodige aandacht kreeg in de media. Maar ook Arras en Vimy staan vermeld.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Toch is het een ander gevoel om deze namen te lezen op 6000 km van huis.

Via de niet zo fraaie waterkant die er redelijk onderkomen bij ligt en ondergewaardeerd lijkt, rijden we naar de Lower Don Lands, een stuk gewonnen land aan de Don Rivier, die daar uitmondt in het Ontario Meer.

Dit stuk staat momenteel hoog op de lijst van herwaardering en ‘city development’ maar nu was er nog weinig van te merken. Wij schaarden ons welvoeglijk langs de waterkant om van daar de herkenbare skyline van de stad te aanschouwen. O ja, er werden ook foto’s genomen.

canada,toronto,niagara

Hét landmerk van Toronto is de CN Tower, een 553m hoge naald die geen enkele functie had bij zijn ontwikkeling behalve zichzelf zijn. Tot op vandaag is deze het derde hoogste gebouw ter wereld. En tot 2009 het hoogste vrijstaande gebouw.

Gebouwd door de Canadian National – de spoorwegonderneming – als force majeure, trekt deze jaarlijks ruim twee miljoen bezoekers. Tussendoor worden ook af en toe observaties en enige communicatie gevoerd vanuit de toren. Enkele televisiezenders maken er ondertussen ook gebruik van.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Bovendien bevat het een 360° restaurant. Helaas maken wij daar géén gebruik van en kijken ons dus gewoon de ogen uit.

Fijn voor de liefhebber is de glazen vloer waardoor je dus gewoon 342m recht onder je voeten kijkt. Neen, we komen dus niet op de top, in geval je dat zou willen weten maar niet durfde te vragen. Na de verplichte halte in de uitgebreide souvenirshop verzamelen we voor het volgende hoogtepunt.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Het is een goed anderhalf uur rijden alvorens we aankomen in Niagara. Als je die naam hoort, zie je gewoon de watervallen voor je, toch? En terecht want verder is er geen zak te beleven, maar daar later meer over. Het is ondertussen middag geweest en we schuilen in het Crowne Plaza voor een natje en een droogje.

Vanuit mijn stoel kan ik de watervallen aanschouwen en het is dan ook niet makkelijk om de aandacht te verdelen tussen het natuurwonder het aangeboden buffet. We blijven Vlamingen natuurlijk…

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Fijn is het ook om de brug en grensovergang met de United States Of Confusion gade te slaan aan de overkant van de Niagara River. Zomaar vanuit mijn zitje.

Als het moment is aangebroken, wandelen we naar ons schip dat ons tot aan de val van het water zal brengen. De rode poncho die je er bij krijgt zal zijn nut bewijzen. Meer nog: zonder dit kleinood wordt je gewoon zeik en zeik nat, om he teven cru te stellen. Leuk is dat de bezoekers langs Amerikaanse zijde er een blauwe krijgen. Dus er kan niet gefoeterd worden. Zo hebben de Amerikanen hun ‘American Falls’ en liggen de ‘Horseshoe Falls’, waar we een flinke douche gaan krijgen, op Canadees grondgebied. Daarenboven moeten de Amerikanen wel te water gaan om het spektakel enigszins te kunnen zien.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Het lot van menig fototoestel zal hier bezegeld worden. Mijn naarstige poging om mijn grote jongen droog te houden lukken nauwelijks en de ratio dwingt me hem gewoon weg te stoppen. Mijn zakformaatje levert ook weinig of niets op.

Maar voor het zover is, varen we wel langs de watervallen en zijn toch licht opgewonden voor wat ons nog te wachten staat. Water dus, veel water en veel lawaai en eigenlijk nog zoveel mist dat je op een bepaald ogenblik nog nauwelijks iets kan onderscheiden. Waar voor ons geld dus.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Na datum zal mijn fototoestel gedurende een uur dienst weigeren met een lichte vorm van onderdrukte paniek tot gevolg. Gelukkig bleek dit een tijdelijke situatie.

Kortom, dit was een fijne belevenis en kan afgecheckt worden. De vrije tijd nadien wordt ingevuld met een niet onaardig kuieren langs het park en – o wee – een zeer korte inkijk in de Clifton Street, tot nader bericht een van de vreselijkste ervaringen in mijn leven. Wie houdt van glitter, kitsch, spookhuizen en spiegelpaleizen kan zich daar laten gaan maar eerlijk: niet om aan te zien.

canada,toronto,niagara

Niet moe maar wel voldaan rijden we terug naar Toronto city maar niet zonder een ommetje te maken langs het stadje Niagara-on-the-Lake. Op zich aardig vertoeven (als je camera goed werkt…) maar buiten wat leuke winkeltjes en enkele pittoreske hoekjes niet echt opwindend. Leuk zijn de sympathieke Victoriaanse geveltjes en de uitvoerig aangebrachte planten- en bloemenpartijen. Doch, had ik het geweten, had ik het nabijgelegen Fort George bezocht. Ja, ik ben zo ene.

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Toch een fijne en zeker gevulde dag zo kort na ons neerstrijken in dit land. Als het omstreeks 20u al zo goed als donker is, komt de stad tot leven. En vermits we midden in het centrum zitten, is het altijd leuk om even van deze omgeving te proeven. When neon kills the sun…

canada,toronto,niagara

canada,toronto,niagara

Ik wandel achter de hoek Yonge Street in en beland op een pleintje dat vergeven staat van de food trucks, hoewel niet van het hippe allooi als bij ons. Ik koop een ‘shawarma grilled chicken’ bij ene Ali (vermoed ik). De Canadese tolerantie heeft nu al vat op mij.

Nog niet wat je verwacht van deze reis?

Even geduld dan!

Volgende deel op 28/10

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende